Клиенттік құпиялылық – клиент туралы мәліметтерді үшінші тарапқа жария етпеу принципі. Заңмен қорғалады, құқық қорғау органдарына ғана шектеулі қолжетімділік бар.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Клиенттің құпиялылығы – бұл мекеме немесе жеке тұлға клиент туралы ақпаратты клиенттің келісімі немесе заңмен белгіленген негізгі себепсіз үшінші тарапқа жарияламауы керек деген қағида. Бұл ұғым, кейде құпиялылықтың әлеуметтік жүйелері деп аталады, көптеген елдердегі көптеген заңдарда қамтылған. Аталған мекеме ұсынған клиент деректеріне қол жеткізу құқығы көбінесе құқық қорғау органдарына ғана беріледі және мұндай әрекеттерді жасау үшін бірқатар заңдық процедураларды орындау қажет (мысалы, сот шешімі шығарылуы керек, т.б.). Бұл банк шоттары туралы ақпаратқа немесе медициналық жазбаларға қатысты. Кейбір жағдайларда деректер үшінші тараптарға қолжетімсіз болып табылады және оларды ешқашан ашуға болмайды; мұндай ақпаратқа адвокаттар, психиатрлар, психологтар немесе дін қызметкерлері жинаған құпия мәліметтер жатуы мүмкін. Белгілі бір жағдай, оны түсіну қиынға түсуі мүмкін – дін қызметкерінің кісі өлтіру туралы мойындауын естіп, бірақ осы ақпаратты билік органдарына беруге құқығы болмауы. Дегенмен, егер құпиялылық сақталмаса, бұл ақпарат бастапқыда бөлісілмеуі мүмкін, ал осы сенімді бұзу болашақта басқаларды дін қызметкерлеріне сенуден ғана емес, жалпы түрде ашылудан да тайдыруы мүмкін. Осылайша, егер осы жағдайда әділет орнатылса (егер мойындау дұрыс сот үкіміне әкелсе), онда жалпы пайдалы деп есептелетін процеске қатысушылардың саны азаюы мүмкін. Бұл психиатрмен ақпарат бөлісетін науқасқа немесе заңгерден құқықтық кеңес алатын клиентке де қатысты.
Client confidentiality is the principle that an institution or individual should not reveal information about their clients to a third party without the consent of the client or a clear legal reason. This concept, sometimes referred to as social systems of confidentiality, is outlined in numerous laws throughout many countries. The access to a client's data as provided by the institution in question is usually limited to law enforcement agencies and requires some legal procedures to be accomplished prior to such action (e. g.: court order issued, etc.). This applies to bank account information or medical record. In some cases the data is by definition inaccessible to third parties and should never be revealed; this can include confidential information gathered by attorneys, psychiatrists, psychologists, or priests. One well known result that can seem hard to reconcile is that of a priest hearing a murder confession, but being unable to reveal details to the authorities. However, had it not been for the assumed confidentiality, it is unlikely that the information would have been shared in the first place, and to breach this trust would then discourage others from confiding with priests in the future. So, even if justice was served in that particular case (assuming the confession led to a correct conviction), it would result in fewer people taking part in what is generally considered a beneficial process. This could also be said of a patient sharing information with a psychiatrist, or a client seeking legal advice from a lawyer.