Отава қаласындағы Plant Bath – 1924 ж. салынған тарихи монша. Төмен таптың денсаулығын жақсарту мақсатымен салынған, қаланың итальяндық және қытайлық қауымдастықтарының орталығында орналасқан.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Өсімдіктер моншасы – Канаданың Онтарио провинциясының Оттава қаласындағы тарихи монша. Ол 1924 жылы Шампан моншасымен бірге қаланың жағдайы нашар халықтың гигиенасы мен денсаулығын жақсарту мақсатымен салынған. Моншаның аты сол кездегі Оттава мэрі Франк Х. Планттың құрметіне берілген. Ол 930 Сомерсет көшесі, батыс жағында, Престон көшесімен қиылысатын жерде орналасқан. Бұл итальяндық-канадтық қауымның орталығы және қаланың қытайлық-канадтық аудандарына жақын жерде жатыр.
The Plant Bath is a historical bath in Ottawa, Ontario, Canada. It was built along with the Champagne Bath in 1924 to try to improve the hygiene and well being of the city's lower classes. It was named after Frank H. Plant, then mayor of Ottawa. It is located at 930 Somerset Street West at the intersection with Preston Street. It is in the center of the Italian Canadian community and near the Chinese Canadian areas of the city.
Құрылыс алдындағы кезең
ХХ ғасырдың басында Канада үкіметі және оның көп бөлігі Оттаваның қарапайым ағаш өңдеу қаласынан Монреаль мен Торонто сияқты бәсекелесе алатын, сонымен қатар ұлттық елорда ретіндегі маңызын нығайтатын, заманауи қалалық орталыққа айналуы керек деп ойлады. Бұл маңызды өзгеріс жаңа қалалық өнеркәсіптік жұмысшы табының және буржуазияның жоғарғы табының қалыптасуына әкелді. Оттавадағы кең ауқымды өзгерістер оңай болған жоқ. Жоғарғы таптар қылмыс, құмар ойындар және проституция сияқты әлеуметтік проблемаларға алаңдаушылық білдіре бастады. Бұл проблемаларды негізінен заң бұзушылық ретінде қарастырғанына қарамастан, ол тез арада кез келген "әдепсіз әрекеттерге" синонимге айналды. Реформаторлар жұмысшы табының гигиенасын жақсартуды моральдық тазалыққа қол жеткізудің бір жолы ретінде ұсынды. Бұл жаңа идея 1918 жылғы испан тұмауы эпидемиясы кезінде үлкен қолдауға ие болды. Бірнеше айдың ішінде тұмау жүздеген жұмысшы табының азаматтарын өлтірді, олардың көпшілігі бүгінгі Лоуэртаун және Лебретон Флэтс аймақтарында тұрды. Эпидемия реформаторлардың бастапқы "моральдық тазалық" мақсатын кеңейтіп, жұмысшы табының денсаулығын, қауіпсіздігін және осалдығын жақсарту қажеттігін көрсетті. "Жеке тазалық, гигиеналық шара ретінде өте маңызды, біздің тазалықты жақсарту үшін күресімізде алға шығарылуы керек. Барлық адамдардың санитарлық заңдарды толық орындауы адам өмірін ұзартуға және әлемдегі қайғы-қасірет пен азапты азайтуға көмектеседі. Қоғамдық жуынатын орындардың қажеттілігін дәлелдеу үшін қосымша аргументтер қажет емес және мұндай үлкен қоғамдық игіліктің алдын келуге ешқандай күш-жігер жұмсалмауы керек. Осы гуманитарлық бағытта жедел әрекеттер қажет. Тазалық – денсаулық, өмірді сақтау, моральдық жақсарту, әлемдегі барлық жақсылық пен тазалықты көтеру дегенді білдіреді."
At the turn of the 20th century the Canadian Government and much of its populations felt that Ottawa needed to transition from a glorified lumber town to a more modern urban center which could rival the likes of Montreal and Toronto while also reinforcing its significance as the nations capital. This major shift in interest led to the development of a new urban industrial working class and a bourgeoisie upper class. The extensive changes to Ottawa did not come easy. The upper class soon began expressing concerns of social problems such as crime, gambling, and prostitution. Despite defining these problems as primarily law breaking act, it quickly became an umbrella term for any “immoral acts”. The idea of improving the hygiene of the working class was introduced by reformists as a means to moral cleanliness. This novel idea gained tremendous traction in 1918 with the Spanish flu epidemic. Within a few months, the flu had killed hundreds of working class citizens most of whom lived in today's Lowertown and LeBreton Flats sectors. The epidemic expanded on the original “moral cleanliness” intentions of the reformists by establishing a dire need for improving the health, safety, and vulnerability of the working class. “Personal cleanliness, so vital as a hygienic measure, must be carried to the forefront in our battle for a more perfect sanitation. Perfect compliance of all classes of people with sanitary laws will aid materially in the prolongation of human life and lessen sorrow and suffering in the world. No argument is required to prove the necessity nor the present demand for public baths and no efforts should be instituted to thwart so great a public beneficence. Prompt action is demanded along this line of humanitarian work. Cleanliness means health; it means preservation of life; it means moral improvement; it means an uplift to all that is good and pure in the world.”
Испан тұмауы екі қоғамдық жуынатын орын – Плант Бэт және Шампань Бэт салу туралы шешімді бекіткен катализатор ретінде жалпы мойындалды, олар тұмаудың ең көп тараған жерлері болған Лоуэртаун және Лебретон Флэтс аймақтарында салынды.
The Spanish Flu is generally recognized as the catalyst which solidified the decision to build two public baths, named Plant Bath and Champagne Bath, which as per the largest impact of the flu were built in Lowertown and LeBreton Flats respectively.
Құрылыстан кейінгі кезең
1924 жылы салынған Өсімдіктер шомылу орны ондаған жылдар бойы үлкен сәттілікке қол жеткізіп, халық арасында танымал болды. Жылдар бойында жалпыға қолжетімді әбдөрханалар, екі киім ауыстыру бөлмесі (шкафтар, әбдөрханалар және душтары бар), сондай-ақ көрермендерге арналған галереясы бар шомылу орнында көптеген сабақтар, шаралар мен жарыстар өтті. Ашылған күнінен бастап Өсімдіктер шомылу орны қоғамның маңызды бір бөлігі ретінде бекінді. Оның күшті әсері 1933 жылы экономикалық дағдарыс кезінде байқалды, сол кезде қала әкімі шомылу орнын жабуды ұсынды. Алайда, тұтынушылардың қарсылығы мен Жергілікті Әйелдер Кеңесі ұйымдастырған наразылық акциясынан кейін шомылу орны жабылудан құтылды. Дегенмен, 1940-1950 жылдар аралығында Өсімдіктердің экономикалық құндылығы қала бюджетіне түскен қаржылық жүктемеге байланысты талқыланып отырды. Шомылу орны қаржылық тұрғыдан тиімді болмаса да, қауым оның басқа да маңызды пайдаларын айтты. Өсімдіктер шомылу орны жұмысшы табына маңызды гигиеналық, психикалық және физикалық қызметтер көрсетті. Сонымен қатар, бассейнде жүзуді үйренген мыңдаған бала мен ересектердің саны осы нысанның қауымның қауіпсіздігі үшін маңызды екенін көрсетті. 1994 жылы ол мұра нысаны деп жарияланды, бірақ үш жылдан кейін ғимарат қауіпсіздік себептерімен жабылды. Шатырды тіреп тұрған кірпіш бағаналар тозып, ғимараттың құлау қаупі туды. Жөндеу жұмыстарына миллиондаған доллар жұмсау қажет болды және шомылу орны бірнеше жыл бойы жабық қалды.
Constructed in 1924, Plant Bath proved to be an immense success, remaining popular for decades. Throughout the years, the Bath, which included public restrooms, two change rooms with lockers, toilets, and showers, and a spectator gallery, hosted an extensive array of lessons, events, and competitions. From the moment of opening, Plant Bath solidified itself as a staple of the community. The strong impact it had was demonstrated in 1933 following an economic crisis which prompted the mayor to propose closing the bath. However, following significant pushback from patrons paired with a protest led by the Local Council of Women, the Baths were saved from closure. However, the economic value of Plant continued to be debated throughout the 1940s and 1950s due to the financial strain it put on the city. While the Bath was not financially profitable, the community argued its significant other benefits. Plant Bath provided important hygienic, mental and physical services to the working class. Additionally, the thousands of children and adults alike who learned to swim at the pool indicated the facility was important for the community's safety. In 1994 it was designated a heritage property, but three years later the building was closed for safety reasons. The brick pillars holding up the roof had eroded and there was some danger that the building could collapse. Repairs were estimated to cost millions of dollars and the baths remained closed for several years.