Кеменің алдыңғы бөлігіндегі иілген түйін – су ағынын өзгертіп, кеме жылдамдығын, жанармай үнемділігін және тұрақтылығын арттырады. SEO үшін оптимизацияланған.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Кеменің алдыңғы жағындағы шығыңқы бөлік.
Protruding bulb at the front of a ship
Бұғатты қас – кеме басында (немесе алдыңғы жағында) су сызығының астында орналасқан, ағымдық пішіндес, кеңейтілген немесе шығыңқы бөлік. Бұл бөлік корпустың айналасындағы су ағынын өзгертіп, кедергіні азайтады, соның салдарынан жылдамдық, қашықтық, отынның тиімді пайдалануы және тұрақтылық артады. Бұғатты қасы бар үлкен кемелердің отын тиімділігі, осыған ұқсас бөліктері жоқ кемелерге қарағанда әдетте 12-15% жоғары болады. Бұғатты қас кеменің алдыңғы бөлігінің жүзу қабілетін арттырады, демек кеменің шайқалуын аздап төмендетеді. Жоғары кинетикалық энергияға ие кемелер (массасы мен жылдамдығының квадратына пропорционал), олардың жұмыс жылдамдығына сәйкес бұғатты қаспен жабдықталғанда тиімдірек болады; бұған үлкен массасы бар кемелер (мысалы, супертанкерлер) немесе жоғары жылдамдықта жүретін кемелер (мысалы, жолаушылар және жүк кемелері) жатады. 4000 двт-дан аз салмағы бар және 12 кт-тан төмен жылдамдықпен жүретін кемелер бұғатты қастардан аз пайда көреді, себебі мұндай жағдайларда су ағынының бұрылыстары пайда болады. Бұғатты қастың пішіні кеменің жұмыс жылдамдығына қарай жасалады.
A bulbous bow is a streamlined flaring or protruding bulb at the bow (or front) of a ship just below the waterline. The flare or bulb modifies the way the water flows around the hull, reducing drag and thus increasing speed, range, fuel efficiency, and stability. Large ships with bulbous bows generally have twelve to fifteen percent better fuel efficiency than similar vessels without them. A bulbous bow also increases the buoyancy of the forward part and hence reduces the pitching of the ship to a small degree. Vessels with high kinetic energy, which is proportional to mass and the square of the velocity, benefit from having a bulbous bow that is designed for their operating speed; this includes vessels with high mass (e. g. supertankers) or a high service speed (e. g. passenger ships, and cargo ships). Vessels of lower mass (less than 4,000 dwt) and those that operate at slower speeds (less than 12 kts) have a reduced benefit from bulbous bows, because of the eddies that occur in those cases;
The bulb design is optimised for the vessel's operating speed.
Қазіргі заманғы бұршақ
Қазіргі заманғы бұлақты садақ 1950-1960 жылдары Токио университетінде доктор Такао Инуи жасады, бұл Жапон теңіз зерттеулерінен тәуелсіз болды. Инуи өзінің зерттеулерін Тейлор алдыңғы бөлігінде бұлақты доғасы бар кемелердің күтілгеннен гөрі айтарлықтай төмен сүйреу сипаттамаларын көрсеткенін анықтағаннан кейін ғалымдардың бұрынғы жұмыстарына негіздеді. Бұлақты доға тұжырымын алғашқы рет Томас Хавелок, Сирил Вигли және Георг Вайнблум зерттеді, соның ішінде Виглидің 1936 жылғы «Бұлақты доғаның теориясы және оның практикалық қолданылуы» еңбегі толқын жасау және өшіру мәселелерін қарастырды. Инуидің бұлақты доғаның толқынға қарсы кедергіге тигізетін әсері туралы алғашқы ғылыми жұмыстары 1960 жылы Мичиган университеті жариялаған есепте жинақталды. Оның жұмысы 1962 жылы «Кеме құрылысшылар және теңіз инженерлері қоғамы» баспасында жарияланған «Кемелердің толқын жасау кедергісі» мақаласы арқылы кеңінен танылды. Соңында сүйреу шамамен бес пайызға төмендеуі мүмкін екені анықталды. Эксперименттер мен жетілдірулер бұлақты доғалардың геометриясын бірте-бірте жақсартты, бірақ компьютерлік модельдеу техникасы Британдық Колумбия университетінің зерттеушілеріне 1980 жылдары олардың тиімділігін практикалық деңгейге дейін арттыруға мүмкіндік бергенше кеңінен қолданылмады.
The modern bulbous bow was developed by Dr. Takao Inui at the University of Tokyo during the 1950s and 1960s, independently of Japanese naval research. Inui based his research on earlier findings by scientists made after Taylor discovered that ships fitted with a bulbous forefoot exhibited substantially lower drag characteristics than predicted. The bulbous bow concept was first definitively studied by Thomas Havelock, Cyril Wigley and Georg Weinblum, including Wigley's 1936 work "The Theory of the Bulbous Bow and its Practical Application" which examined the issues of wave production and damping. Inui's initial scientific papers on the effect of bulbous bow on wave making resistance were collected into a report published by the University of Michigan in 1960. His work came to widespread attention with his paper "Wavemaking Resistance of Ships" published by the Society of Naval Architects and Marine Engineers in 1962. It was eventually found that drag could be reduced by about five per cent. Experimentation and refinement slowly improved the geometry of bulbous bows, but they were not widely exploited until computer modelling techniques enabled researchers at the University of British Columbia to increase their performance to a practical level in the 1980s.
Құрылыс мәселесі
Балбалы доғалар келесі ерекшеліктермен сипатталады: Кеме конструкторы кеменің жұмыс жылдамдығымен қозғалуына қажетті қуатты қамтамасыз ету үшін балбалы және балбалы жоқ екі конструкцияның су сызығындағы ұзындығын салыстыра алады. Жылдамдық артаған сайын, балбалы доғаның пайдасы ұлғаяды, себебі бірдей қуатты алу үшін су сызығының ұзындығын қысқартуға мүмкіндік береді. Балбалардың түбі әдетте V пішіндес болып келеді, бұл жағдайда күшті толқындарда соққыны азайтуға көмектеседі.
Bulbous bows embody the following defining characteristics: A ship designer can compare the length at the water line for a design with and without a bulb necessary to power the vessel at its operating speed. The higher the speed, the bigger the benefit of the bulbous bow in diminishing the necessity for a longer water line to achieve the same power requirement. Bulbs typically are v shaped on the bottom to minimise slamming in rough seas.