Раналд Маккензи: Американдық генерал және шекара сардары
Ranald S. Mackenzie
Раналд Маккензи (1840-1889) – АҚШ армиясының генерал-майоры, Азамат соғысының батыры. Гранттың ізбасары, үміткер полковник, және үлкен үлес қосқан әскери қолбасшы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Одақ армиясының генералы (1840–1889) Рэнальд Слайделл Маккензи, сондай-ақ «Жаман қол» атымен белгілі (27 шілде 1840 – 19 қаңтар 1889) – Америка Құрама Штаттары армиясының карьералық офицері және Америка Азамат соғысы кезінде Одақ армиясының генералы. Генерал Улисс С. Грант оны армиядағы ең перспективті жас офицер деп сипаттаған. Ол сондай-ақ келесі Үнді соғыстарында да айрықша көзге түсті.
Union army general (1840–1889)
Ranald Slidell Mackenzie, also called Bad Hand, (July 27, 1840 – January 19, 1889) was a career United States Army officer and general in the Union Army during the American Civil War. He was described by General Ulysses S. Grant as its most promising young officer. He also served with great distinction in the following Indian Wars.
Ерте өмір және білім
Маккензи Нью-Йорк штатының Вестчестер округінде, Комодор Александр Слайделл Маккензи мен Кэтрин Александр Робинсон отбасында дүниеге келген. Ол дипломат және саясаткер Джон Слайделлдің сіңілі ұлы және АҚШ Әскери-теңіз күштерінің екі офицерінің ағасы: контр-адмирал Моррис Робинсон Слайделл Маккензи және лейтенант-командир Александр Слайделл Маккензи. Оның әкесінің әкесі Джон Слайделл, банк президенті және Нью-Йорктегі ықпалды саяси тұлға болған. Ол бастапқыда Уильямс колледжіне түсіп, онда «Каппа Альфа» қоғамының мүшесі болды, кейіннен АҚШ Әскери академиясына қабылданып, 1862 жылы курсын үздік бітірді. Ол бірден Азамат соғысында күресіп жатқан Одақтың қатарына қосылды.
Mackenzie was born in Westchester County, New York, to Commodore Alexander Slidell Mackenzie and Catherine Alexander Robinson. He was the nephew of diplomat and politician John Slidell and the older brother of two United States Navy officers: Rear Admiral Morris Robinson Slidell Mackenzie and Lieutenant Commander Alexander Slidell MacKenzie. His grandfather was John Slidell, a bank president and a political power broker in New York City. He initially attended Williams College, where he was a member of the Kappa Alpha Society, and then accepted a nomination to the United States Military Academy, where he graduated at the head of his class in 1862. He immediately joined the Union forces already fighting in the Civil War.
Азамат соғысы әскери мансабы
Инженерлер корпусының екінші лейтенанты болып тағайындалған Маккензи 1864 жылы Екінші Буль-Ран, Антиетам, Геттисбург шайқастарында, сондай-ақ Оверленд кампаниясы мен Петербургте қызмет етті. Ол Буль-Ран, Геттисбург және Иерусалим Планк-роуд шайқастарында жарақат алды. Петербургті қоршау кезінде Иерусалим планк жолында алған жарақаты оның оң қолының алғашқы екі саусағынан айырды және оның "Жаман қол" деген лақап атының себебі болуы мүмкін. 1864 жылдың маусым айында ол батылдығы үшін тұрақты армияда подполковник шеніне ие болды. 1864 жылдың шілдесінде 2-ші Коннектикут ауыр артиллерия полкінің полковнигі болып тағайындалды. VI корпус Эрлидің Вашингтонға жасаған шабуылына қарсы тұрғанда, ол олармен бірге қимыл жасады. Ол Опекуон шайқасында тағы да жарақат алды. Оған VI корпустың 1-ші дивизиясының 2-ші бригадасына басшылық ету тапсырылды және Седар-Крик шайқасында қайтадан жараланды. Сауыққаннан кейін, 1864 жылдың 30 қарашасында президент Абрахам Линкольн Маккензиді 1864 жылдың 19 қазанынан бастап еріктілердің бригадир генералы етіп тағайындады. Президенттің ұсынысын АҚШ Сенаты 1864 жылдың 12 желтоқсанында қарады және 1865 жылдың 14 ақпанында мақұлдады. Маккензи қатал тәртіптілігімен белгілі болды және оның қол астындағы әскерлер оны жақтырмай, "Мәңгілік жазалаушы" деп атады. Дегенмен, ол әріптестері мен жоғары лауазымдағы офицерлер тарапынан өте құрметті болды, оның шеберлігі мен қабілеттері жоғары бағаланды. Ол алты рет жарақат алған және жеті рет марапатталған.
Commissioned a second lieutenant in the Corps of Engineers, Mackenzie served in the battles of Second Bull Run, Antietam, Gettysburg, and through the Overland Campaign and Petersburg in 1864. He was wounded at Bull Run, Gettysburg and Jerusalem Plank Road. His wounding at Jerusalem Plank Road during the siege of Petersburg cost him the first two fingers of his right hand and was the probable cause for his nickname, "Bad Hand". By June, 1864, he had been brevetted to lieutenant colonel in the Regular Army due to bravery. In July 1864, he was appointed colonel of the 2nd Connecticut Heavy Artillery. He moved with the VI Corps when it opposed Early's Washington Raid at the battle of Fort Stevens. He was again wounded at Opequon. He was given command of the 2nd Brigade, 1st Division, VI Corps and was again wounded at the Battle of Cedar Creek. Upon his recovery, on November 30, 1864, President Abraham Lincoln appointed Mackenzie brigadier general of volunteers, to rank from October 19, 1864. The President submitted the nomination to the U. S. Senate on December 12, 1864, and the Senate confirmed the appointment on February 14, 1865. Mackenzie was known for his harsh discipline and was not well liked by troops serving under him, who called him the "Perpetual Punisher". However, he was respected by his peers and superiors for his skill and abilities. He had been wounded six times and received seven brevets.
Үнді соғыстарындағы қызмет
Азамат соғысынан кейін Маккензи тұрақты әскерде қызметін жалғастырып, Армия инженерлер корпусының капитандық шеніне қайта оралды. 1867 жылы 41-ші АҚШ жаяу әскер полкінің (кейін 24-ші АҚШ жаяу әскер полкі, «Буффало сарбаздары» полктерінің бірі) полковнигі болып тағайындалған Маккензи өмірінің қалған бөлігін шекарада өткізді. Кейбір офицерлер афроамерикандық полктерге жетекшілік етуге тартынғанмен, Маккензи 41-ші полкпен жақсы жұмыс істеді. 1871 жылдың 25 ақпанында ол Техас штатының Джексборо қаласындағы Ричардсон бекінісінде 4-ші АҚШ кавалериясының құрамасына басшылық етті. Ол полкті Бланко-Каньон шайқасында және Батыс Техастың Ллано Эстакадо аймағындағы Солтүстік бұрылыс шайқасында жетектеді. 1871 жылдың қазан айында оның аяғына жебе тиіп, жетінші рет жараланды. Форт-Кларкта Мексикадан келген үндістерге қарсы жазалау шабуылын ұйымдастырды. Маккензи Қызыл өзен соғысында күш көрсетіп, Сан-Анджелодағы Форт-Кончо бекінісінен солтүстікке қарай Пало-Дуро каньоны шайқасында біріккен үнді әскерлерін жеңді. 1876 жылы ол Далл Найф шайқасында шайендерді жеңіп, Блэк Хиллз соғысының аяқталуына септігін тигізді. Осының нәтижесінде 1881 жылы ол Нью-Мексико округінің командирі болып тағайындалды. 1882 жылы ол бригадир-генерал шеніне көтеріліп, Техас департаментіне бекітілді (30 қазан 1883 жыл). Ол Техаста ранчо сатып алып, үйленуге дайындалып жатқанда, Форт-Силлде (Оклахома штаты) аттан құлап, басын жарақаттағаннан кейін ерекше мінез-құлық таныта бастады. Ақыл-есінің тұрақсыздығын көрсеткен соң, 1884 жылдың 24 наурызында «ақыл-естің жалпы прогрессивті салдары» себебімен әскерден зейнеткерлікке шықты. Маккензи Нью-Йорк штатының Стейтен-Айленд аймағындағы Нью-Брайтон қаласындағы әпкесінің үйінде қайтыс болды және Вест-Пойнт ұлттық зиратына жерленді. Бір кезде оның мансабын жақыннан бақылап, жариялаған «Нью-Йорк Таймс» газеті оның қазасы туралы қысқа хабарлама жариялады. Алайда, «Армия және Әскери-теңіз журналы» оның өмірі мен мансабына арналған толық мақала жариялады, ол былай басталды: «Армия бұрынғы данышпан Рональд Слиделл Маккензидің қазасы туралы естігендегі қайғы, оның соңғы жылдарындағы қараңғылықты еске түсіруден қосымша күйзеліс алып келеді, осылайша оны тірі өлімге тастады».
After the Civil War, Mackenzie remained in the regular army and reverted to his permanent rank of captain in the Army Corps of Engineers. Appointed colonel of the 41st U. S. Infantry (later 24th U. S. Infantry, one of the Buffalo Soldier regiments) in 1867, Mackenzie spent the rest of his career on the Frontier. Some officers were reluctant to lead African American regiments, but Mackenzie did well with the 41st. On February 25, 1871, he assumed command of the 4th U. S. Cavalry at Fort Richardson in Jacksboro, Texas. He led the regiment in the Battle of Blanco Canyon and at the Battle of the North Fork in the Llano Estacado of West Texas. In October 1871, he was wounded a seventh time by an arrow in the leg. At Fort Clark he led a punitive raid against the Indians operating out of Mexico. Mackenzie fought in the Red River War, routing a combined Indian force at the Battle of Palo Duro Canyon far to the north from his headquarters at Fort Concho in San Angelo, Texas. In 1876, he defeated the Cheyenne in the Dull Knife Fight, which helped bring about the end of the Black Hills War. This led to his appointment as commander of the District of New Mexico in 1881. In 1882, he was appointed brigadier general and assigned to the Department of Texas (October 30, 1883). He bought a Texas ranch and was engaged to be married; however, he began to demonstrate odd behavior which was attributed to a fall from a wagon at Fort Sill, Oklahoma, in which he injured his head. Showing signs of mental instability, he was retired from the Army on March 24, 1884, for "general paresis of the insane". Mackenzie died at his sister's home in New Brighton, Staten Island, New York, and is buried in West Point National Cemetery. The New York Times, which had once followed and reported upon his career so closely over the years, printed only a short notice at his death. However, the Army and Navy Journal carried a lengthy article on his career and personal life, which began, "The sorrow with which the Army will learn of the death of the once brilliant Ranald Slidell MacKenzie derives an additional pang from the recollection of the cloud which overshadowed his later years and consigned him to a living death."
Өмірбаян
1964 жылы техас тарихшысы Эрнест Уоллес «Рональд С. Маккензи және Техас шекарасы» атты офицердің толыққанды зерттеуін жариялады. Уоллес сонымен қатар Батыс Техас тарихи қауымдастығының жылнамасының 38-томында «Полковник Рональд С. Маккензидің Оңтүстік жазықтар арқылы жасаған экспедициясы» тарихи мақаласын жазды.
In 1964, the Texas historian Ernest Wallace published Ranald S. Mackenzie and the Texas Frontier, a definitive study of the officer. Wallace also wrote the historical article "Colonel Ranald S. Mackenzie's Expedition Across the South Plains" in Volume 38 of the West Texas Historical Association Year Book.
Ескерткіштер
Форт Маккензи (Әскери бекет: 1899–1918, VA ауруханасы 1922 – қазірге дейін) Вайоминг штатының Шеридан қаласында орналасқан және генерал Маккензидің есімімен аталған. 1899 жылы ашылған бұл форт 1913 жылдан кейін көбінесе пайдаланылмады, ал 1918 жылы әскерилер оны тастап кетті. Бірақ ол Денсаулық сақтау бюросына берілді және 1922 жылдан бастап Бірінші дүниежүзілік соғыс ардагерлері үшін психикалық денсаулық сақтау ауруханасы ретінде ашылды. Ол психикалық аурулармен күресетін пациенттерге арналған VA ауруханасы ретінде бүгінге дейін жұмыс істеп келеді. Форт Маккензи жоғары мектебі – Шеридан қаласындағы балама білім беретін жоғары мектеп. Оның аты жақын орналасқан VA ауруханасынан алынған, ол, белгілі болғандай, бастапқыда генерал Маккензидің есімімен аталған әскери форт болған. Маккензи тас жолы Форт-Силл оқу полигонындағы маңызды көлік артериясы болып табылады. Вайоминг штатының Ларами қаласында Форт Маккензи көшесі бар. Ирактағы бостандық операциясы кезінде алдыңғы операциялық базаға оның есімі берілген. Техас штатының Лаббок қаласындағы Маккензи паркі генерал Маккензинің құрметіне аталған. Техас штатының Лаббок қаласындағы Маккензи орта мектебі. Техас штатының Брискоу округіндегі 1874 жылғы базалық лагеріне жақын, Туле каньонындағы Маккензи көлі оның есімімен аталады.
Fort Mackenzie (Military post: 1899–1918, VA Hospital 1922–Present) located at Sheridan, Wyoming was named for General Mackenzie. Opened in 1899, after 1913 the fort was largely unused, and in 1918 it was abandoned by the military, but it was transferred to the Bureau of Health and opened as a mental health hospital starting in 1922 for veterans of World War I. It has continued as a VA hospital for mentally ill patients to the present. Fort Mackenzie High School is an alternative education high school in Sheridan. The name comes from the VA Hospital nearby, which was, as noted, originally a military fort named for General Mackenzie. Mackenzie Road is a major transportation artery aboard the Fort Sill training area. There is a Fort Mackenzie Lane in Laramie, Wyoming. During Operation Iraqi Freedom, Forward Operating Base MacKenzie, a FOB was named for him. Mackenzie Park in Lubbock, Texas is named for General Mackenzie. Mackenzie Middle School in Lubbock, Texas. Lake Mackenzie in Tule Canyon, near his base camp (1874) in Briscoe County, Texas, is named for him.
Танымал мәдениетте
1950 жылғы Джон Фордтың "Рио-Гранде" фильмінде Маккензидің шекарадағы іс-қимылдарымен кейбір ортақ белгілер бар. 1958–1959 жылдардағы синдикаттық телесериал "Маккензидің рейдтері", басты рөлде Ричард Карлсон ойнаған, Маккензидің Техас штатының Брэкетвилл қаласының жанындағы бұрынғы Форт-Кларктағы қызметіне шала негізделген.
The 1950 John Ford film Rio Grande contains some similarities to Mackenzie's action on the frontier. The 1958–1959 syndicated television series, Mackenzie's Raiders, starring Richard Carlson in the title role, is loosely based on Mackenzie's time at the former Fort Clark near Brackettville, Texas.