Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Кен Уэйд Клаусон (16 тамыз, 1936 – 17 желтоқсан, 1999) – американдық журналист, Уотергейт дауы кезінде АҚШ президенті Ричард Никсонның ресми өкілі ретінде ең көп танылған. 1974 жылдың басында ол Никсонның коммуникация жөніндегі орынбасарынан директорға тағайындалды, дау одан әрі ушыққан кезде, ал 1974 жылдың тамызында Никсон отставкаға кеткеннен кейін Клаусон үш ай бойы президент Джеральд Форд басшылығымен сол қызметін атқаруын жалғастырды.
American journalist and spokesman for U. S. President Richard Nixon
Ken Wade Clawson (August 16, 1936 – December 17, 1999) was an American journalist, best known as a spokesman for U. S. President Richard Nixon at the time of the Watergate scandal. He was promoted from Nixon's deputy director of communications to director in early 1974 as the scandal continued to unfold, and following Nixon's resignation in August 1974, Clawson continued in the same role for three months under President Gerald Ford.
Білім және ерте мансап
Клоусон Мичиган штатының Монро қаласында жұмысшы отбасында дүниеге келген. Ол Мичиган университетіне қабылданды.
Clawson was born into a working class family in Monroe, Michigan. He attended the University of Michigan,
"Канук хат"
Клаусон, бәлкім, ең танымал оқиғасы 1972 жылдың соңында Ватергейт жанжалы басталып кеткен кезде болды. Боб Вудвард пен Карл Бернштейннің 1974 жылы жарық көрген «Президенттің барлық адамы» атты бестселлер кітабында Клаусон «Вашингтон пост» газетінің тілшісі болған Мэрилин Бергерге «Канук» хатын өзі жазғанын мақтанышпен айтқан. Бергер бұл ақпаратты Вудвард пен Бернштейнге жеткізді, олар Президент сайлау комитетінің (CRP) «жалаң ұрыс» (ласы трюктер) жасағанын әшкерелейтін бірнеше мақала жазып жатқан. «Канук» хаты – 1972 жылғы президенттік жарысқа Никсонның ең қауіпті қарсыласы деп саналған Эдмунд Маскидің үміткерлігіне кедергі келтіру үшін жасалған амал болды. Ол Манчестер одағында жарияланды, оның баспагері Уильям Лоуб III Никсонның белді қолдаушысы еді. Амал сәтті аяқталды және Маскидің жетекшілігіне нұқсан келтіріп, оны жарыстан шығарып жіберді. Джордж Макговерн Демократиялық партияның тізімінен жеңіске жетті, бірақ 1972 жылғы сайлауда Никсоннан жеңілді. Клаусонға бұл туралы айтқанда, ол бұрын Бергерге мақтанғанмен, ақпаратты жоққа шығаруға тырысқан. Ол Бергердің дереккөз ретінде танылғанын және олардың әңгімесінің жағдайы жұртқа жарияланғанын қаламайтынын, бұл оның некесіне зиян келтіретінін айтты. Клаусон Бергерге қоңырау шалып, оны бірге ішімдік ішуге шақырған. Ол сәлсіз дауыспен: «Менің әйелім, отбасым, итім және мысығым бар», - деп жалбарынды. Оқиғаның осы бөлігінің растығына күмән туғызуға болады, және «Вашингтон пост» газетінің 1972 жылғы қазан айындағы алғашқы мақаласында бұл туралы айтылмаған, бірақ 1974 жылғы «Президенттің барлық адамы» кітабында және 1976 жылғы кітаптың киноадаптациясында көрсетілді.
Clawson is perhaps best known for an incident which occurred as the Watergate scandal was breaking in late 1972. According to Bob Woodward and Carl Bernstein in their 1974 best selling book All the President's Men, Clawson bragged about having written the Canuck letter to a friend, Marilyn Berger, who happened to be a Washington Post reporter, whom he had known from his days with the newspaper. Berger passed the information along to Woodward and Bernstein, who were engaged in writing a series of articles in the Post exposing "ratfucking" (dirty tricks) by the Committee to Re Elect the President (CRP). The Canuck letter was a ploy used to try to disrupt the presidential campaign of Edmund Muskie, who was viewed by many senior Republicans as Nixon's most dangerous potential opponent for the 1972 presidential race. It was published by the Manchester Union Leader, whose publisher, William Loeb III, was a leading Nixon supporter. The ploy was successful and damaged frontrunner Muskie's momentum, causing him to drop out of the race. George McGovern won the Democratic party nomination but was eventally trounced by Nixon in the 1972 election cycle. Supposedly, when confronted with the information, Clawson tried unsuccessfully to deny it, despite having bragged to Berger about it in the first place. He replied that he did not want Berger revealed as the source, nor did he want made public the circumstances of their conversation, saying it would disrupt his marriage. Clawson had called Berger and was invited to visit her apartment for a drink. He pleaded, unsuccessfully: "I have a wife and a family and a dog and a cat." While the authenticity of this part of the story may be open to some speculation, and was not reported by The Washington Post in its original October 1972 story, it was featured in the 1974 book All the President's Men as well as the 1976 film adaptation of the book.
Кейінгі жылдар
1990 жылдары Клаусон көптеген мақалалардың назарында болды, олар оны Боб Вудвордтың атқарушы биліктегі құпия көзі – Deep Throat-тың кім болуы мүмкін екенін көрсетті. Вудвордтың көзі 2005 жылы Уотергейт дағдарысын тергеу кезінде Федералдық тергеу бюросының басшы орынбасары Марк Фелт екені анықталды. Клаусон 1999 жылдың 17 желтоқсанында Нью-Орлеанда 63 жасында жүрек талмасынан қайтыс болды. Одан кейін әйелі Кэрол, үш тірі баласы, анасы мен қарындасы, сондай-ақ алты немересі қалды. 1975 жылы, Ақ үйден кеткеннен кейін, ол инсульт алғаннан кейін денсаулығы нашарлаған.
In the 1990s, Clawson was the subject of many articles pointing to him as the possible identity of Deep Throat, Bob Woodward's confidential source in the Executive Branch. Woodward's source was conclusively identified in 2005 as being Mark Felt, the second in command at the Federal Bureau of Investigation during the investigation into the Watergate scandal. Clawson died from a heart attack in New Orleans at the age of 63 on December 17, 1999. He was survived by his wife Carol, three living children, his mother and sister, along with six grandchildren. He had suffered from poor health following a stroke in 1975, the year after he left the White House.