Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Барбитурик қышқылы немесе малонилмочевина немесе 6-гидроксиурацил – пиримидинге негізделген органикалық қосылыс. Ол иіссіз, суда еритін ұнтақ. Барбитурик қышқылы барбитураттар тобына жататын дәрілердің бастапқы қосылысы болып табылады, бірақ барбитурик қышқылының өзі фармакологиялық активті емес. Бұл қосылысты алғаш рет Адольф фон Бейер синтездеген.
Barbituric acid or malonylurea or 6 hydroxyuracil is an organic compound based on a pyrimidine heterocyclic skeleton. It is an odorless powder soluble in water. Barbituric acid is the parent compound of barbiturate drugs, although barbituric acid itself is not pharmacologically active. The compound was first synthesised by Adolf von Baeyer.
Атау беру
Бейер өзі ашқан қосылысты неге «барбитуралық қышқыл» деп атағаны әлі күнге дейін белгісіз. Американдық органикалық химик Луи Фредерик Физер (1899–1977) өзінің «Органикалық химия» атты оқулығында бұл атаудың неміс тіліндегі Schlüsselbart (сөзбе-сөз, кілттің сақасы (Bart, латынша: barba) (Schlüssel), яғни кілттің тісі) сөзінен шыққан болуы мүмкін деп болжады, себебі Бейер барбитуралық қышқылды зәр қышқылы мен оның туындыларын түсінудің кілті деп қарастырған. Бірақ Физер кейіннен Бейердің бұл қосылысты ол кездескен «Барбара» есімді жас келіншектің құрметіне атағанын шешті, сондықтан «барбитуралық қышқыл» атауы «Барбара» және «зәр қышқылы» есімдерінің қосындысы екенін айтты. Басқа дереккөздер Бейердің бұл қосылысты Әулие Барбараның есімімен атағанын мәлімдейді, себебі ол оны Әулие Барбара мерекесі күні (4 желтоқсан) тапқан немесе кейде артиллерия офицерлерімен түскі ас ішіп, ал Әулие Барбара олардың қасиетті қамқоршысы болғандықтан.
It remains unclear why Baeyer chose to name the compound that he discovered "barbituric acid". In his textbook Organic Chemistry, the American organic chemist Louis Frederick Fieser (1899–1977) initially speculated that the name stemmed from the German word Schlüsselbart (literally, the beard (Bart, Latin: barba) of a key (Schlüssel), that is, the bit of a key), because Baeyer had regarded barbituric acid as central (or "key") to understanding uric acid and its derivatives. However, Fieser subsequently decided that Baeyer had named the compound after a young lady whom he had met and who was called "Barbara"' hence the name "barbituric acid" was a combination of the name "Barbara" and "uric acid". Other sources claim that Baeyer named the compound after Saint Barbara, either because he discovered it on the feast day of St. Barbara (December 4) or because he sometimes lunched with artillery officers and St. Barbara is their patron saint.
Синтез
Барбитурилік қышқыл алғаш рет 1864 жылы неміс химигі Адольф фон Баер гидроциан қышқылымен, оны Баер "Алоканбромид" (аллокан дибромиді, қазіргі кезде: 5,5 дибромбарбитурилік қышқыл) деп атаған, азайту арқылы дайындады және аталды. Кейіннен ол натрий амальгамасы мен сутегі йод қоспасымен дибромбарбитурилік қышқылды азайту арқылы да синтездеді. 1879 жылы француз химигі Эдуард Гримо барбитурилік қышқылды малоникалық қышқыл, мочевина және фосфор оксихлоридінен (POCl3) синтездеді. Малоникалық қышқылды диэтилмалонатпен алмастырды, себебі эфирді қолдану карбоксил қышқылының қышқылдығымен және оның инертті карбоксилатымен жұмыс істеу қиындығын жояды.
Barbituric acid was first prepared and named in 1864 by the German chemist Adolf von Baeyer, by reducing what Baeyer called Alloxanbromid (alloxan dibromide, now: 5,5 dibromobarbituric acid) with hydrocyanic acid, and later by reducing dibromobarbituric acid with a combination of sodium amalgam and hydrogen iodide. In 1879, the French chemist Édouard Grimaux synthesized barbituric acid from malonic acid, urea, and phosphorus oxychloride (POCl3). Malonic acid has since been replaced by diethyl malonate, because using the ester avoids the problem of having to deal with the acidity of the carboxylic acid and its unreactive carboxylate.
Қасиеттері
α көміртегі реактивті сутегі атомын және дикетон түрі үшін де (мысалы, димедонның pKa 5,23 және ацетилацетонның pKa 8,95) өте қышқылды (pKa = 4,01) болып келеді, себебі карбанионның қосымша ароматикалық тұрақтандыруы бар.
The α carbon has a reactive hydrogen atom and is quite acidic (pKa = 4.01) even for a diketone species (cf. dimedone with pKa 5.23 and acetylacetone with pKa 8.95) because of the additional aromatic stabilization of the carbanion.
Қолданылуы
Новенагел конденсациялық реакциясын пайдалану арқылы барбитурино қышқылы орталық нерв жүйесін басатын барбитурат препараттарының көптеген түрлерін жасауға болады. 2007 жылға дейін 2550-ден астам барбитураттар мен оған ұқсас қосылыстар синтезделді, ал қазіргі таңда әлем бойынша 50-ден 55-ке дейін клиникалық қолданыста жүр. Медицинада алғаш рет 1903 жылы барбитал (Веронал) қолданылды, ал екіншісі – фенобарбитал 1912 жылы сатылымға түсті. Барбитурино қышқылы – рибофлавин (В2 витамині) зертханалық синтезіндегі және миноксидил дәрісін өндіру әдісіндегі химиялық құрылымдық элемент. Ол рибофлавин синтезіндегі төрт компоненттің бірі. Рибофлавин синтезінде барбитурино қышқылы қолданылғанға дейін, рибофлавин синтезі өте қымбат болды.
Using the Knoevenagel condensation reaction, barbituric acid can form a large variety of barbiturate drugs that behave as central nervous system depressants. As of 2007, more than 2550 barbiturates and related compounds have been synthesised, with 50 to 55 in clinical use around the world at present. The first to be used in medicine was barbital (Veronal) starting in 1903, and the second, phenobarbital was first marketed in 1912. Barbituric acid is a chemical building block in the laboratory synthesis of riboflavin (vitamin B2) and in a method of producing the pharmaceutical drug minoxidil. It is one of the four ingredients in the synthesis of riboflavin. Before barbituric acid was substituted in the synthesis of riboflavin, it was too expensive to synthesize riboflavin.
Денсаулық және қауіпсіздік
Барбитуратты препараттардың дозасын асыру тыныс алуды басаңдатып, өлімге алып келуі мүмкін. Барбитураттар тәуелділік тудырады, ал үлкен дозаны күрт тоқтату медициналық жағдайды қатты ушықтырып, тіпті өлімге әкелетін абстиненциялық синдромға (қайтару синдромына) соқтыруы мүмкін. Барбитурат қышқылының туындылары DEA-ның III тізіміне енгізілген бақыланатын заттар саналады.
Overdose of barbiturate drugs can cause respiratory depression and death. Barbiturates are dependence producing, and abrupt cessation of high doses can result in a very medically serious, even lethal, withdrawal syndrome. Barbituric acid derivatives are considered DEA Schedule III controlled substances.