Электр гитарасы: тарихы, түрлері және қолданылуы

Кіріспе

Электрлі музыкалық аспап

Электр гитарасы – стандартты акустикалық гитарадан айырмашылығы, әдеттегі орындау деңгейінде естілуі үшін сыртқы күшейткішті қажет ететін гитара. Ол бір немесе бірнеше датчиктерді (пикаптарды) пайдаланады, олардың арқасында гитараның ішектерінің дірілі әрекеті электр сигналына айналады, содан кейін динамиктер арқылы дыбыс шығарылады. Дыбыс кейде гитарадағы күшейткіш параметрлері немесе түймелер арқылы акустикалық гитарадан өзгеше тембрлерге немесе тональды сапаларға қол жеткізу үшін электронды түрде өңделеді немесе өзгертіледі. Көбінесе бұл реверберация, дисторшн және "овердрайв" сияқты эффекттерді қолдану арқылы жасалады; соңғысы электрлік блюз гитара музыкасының, сондай-ақ джаз, рок және хэви-металл гитарасының маңызды бөлігі болып саналады. Электрлік және акустикалық гитаралардың ерекшеліктерін біріктіретін дизайн да бар: жартылай акустикалық және акустикалық-электрлік гитаралар. 1932 жылы ойлап табылған электр гитарасын джаз гитарашылары қабылдады, олар үлкен биг-бенд ансамбльдерінде бір ноталық гитара сололарын ойнағысы келді. Электр гитарасын алғаш қолдау көрсеткендер Лес Пол, Эдди Дурхэм, Джордж Барнс, Лонни Джонсон, Розетта Тарп, Т-Боун Уокер және Чарли Кристиан болды. 1950-1960 жылдары электр гитарасы халық музыкасының ең маңызды аспабына айналды. Ол поп пен роктан бастап халық, кантри, блюз және джаз сияқты жанрларда көптеген дыбыстар мен стильдерді қамтитын аспапқа айналды. Ол электр блюз, рок-н-ролл, рок музыкасы, хэви-металл және көптеген басқа музыка жанрларының дамуына үлкен үлес қосты. Электр гитарасының дизайны мен құрылысы дене пішіні, мойын, көпір және датчиктердің (пикаптардың) конфигурациясы бойынша әртүрлі болады. Гитараларда бекітілген көпір немесе серіппелі көпір болуы мүмкін, бұл ойнаушыларға ноталардың немесе аккордтардың биіктігін жоғары немесе төмен иілуге немесе вибрато эффектін орындауға мүмкіндік береді. Электр гитарасының дыбысын жаңа ойнау техникаларымен өзгертуге болады, мысалы, ішектерді иілу, соғу, аудио кері байланыс немесе слайд-гитара ойнау. Электр гитарасының бірнеше түрі бар. Алғашқы түрлері – қуыс корпусты жартылай акустикалық гитаралар, ал қатты корпусты гитаралар кейін дамыды. Ішек конфигурацияларына алты ішекті гитара (ең көп таралған түрі) кіреді, ол әдетте төменнен жоғарыға қарай E, A, D, G, B, E ретімен қосылады; жеті ішекті гитара, әдетте төменгі E ішегінен төменгі B ішегін қосады; сегіз ішекті гитара, әдетте төменгі B ішегінен төменгі E немесе F# ішегін қосады; және он екі ішекті гитара, мандолинаға ұқсас алты жұп ішектен тұрады. Рок музыкасында электр гитарасы көбінесе екі рөлде қолданылады: ритм-гитара, ол аккордтар тізбегін немесе прогрессияларын және рифтерді орындайды, сонымен қатар битті белгілейді (ритм секциясының бөлігі ретінде); және жетекші гитара, ол аспаптық мелодиялық желілерді, мелодиялық аспаптық толтыру бөлімдерін және сололарды ұсынады. Кішкентай топта, мысалы, қуатты триода, бір гитарист екі рөлді де алмастыра алады; ал үлкен топтарда көбінесе ритм-гитарист және жетекші гитарист болады.

An electric guitar is a guitar that requires external amplification in order to be heard at typical performance volumes, unlike a standard acoustic guitar. It uses one or more pickups to convert the vibration of its strings into electrical signals, which ultimately are reproduced as sound by loudspeakers. The sound is sometimes shaped or electronically altered to achieve different timbres or tonal qualities from that of an acoustic guitar via amplifier settings or knobs on the guitar. Often, this is done through the use of effects such as reverb, distortion and "overdrive"; the latter is considered to be a key element of electric blues guitar music and jazz, rock and heavy metal guitar playing. Designs also exist combining attributes of the electric and acoustic guitars: the semi acoustic and acoustic electric guitars. Invented in 1932, the electric guitar was adopted by jazz guitar players, who wanted to play single note guitar solos in large big band ensembles. Early proponents of the electric guitar on record include Les Paul, Eddie Durham, George Barnes, Lonnie Johnson, Sister Rosetta Tharpe, T Bone Walker, and Charlie Christian. During the 1950s and 1960s, the electric guitar became the most important instrument in popular music. It has evolved into an instrument that is capable of a multitude of sounds and styles in genres ranging from pop and rock to folk to country music, blues and jazz. It served as a major component in the development of electric blues, rock and roll, rock music, heavy metal music and many other genres of music. Electric guitar design and construction varies greatly in the shape of the body and the configuration of the neck, bridge, and pickups. Guitars may have a fixed bridge or a spring loaded hinged bridge, which lets players "bend" the pitch of notes or chords up or down, or perform vibrato effects. The sound of an electric guitar can be modified by new playing techniques such as string bending, tapping, and hammering on, using audio feedback, or slide guitar playing. There are several types of electric guitar. Early forms were hollow body semi acoustic guitars, while solid body guitars developed later. String configurations include the six string guitar (the most common type), which is usually tuned E, A, D, G, B, E, from lowest to highest strings; the seven string guitar, which typically adds a low B string below the low E; the eight string guitar, which typically adds a low E or F# string below the low B; and the twelve string guitar, which has six two string courses similar to a mandolin. In rock, the electric guitar is often used in two roles: as a rhythm guitar, which plays the chord sequences or progressions, and riffs, and sets the beat (as part of a rhythm section); and as a lead guitar, which provides instrumental melody lines, melodic instrumental fill passages, and solos. In a small group, such as a power trio, one guitarist may switch between both roles; in larger groups there is often a rhythm guitarist and a lead guitarist.

Тарих

Көптеген эксперименттер, 20-ғасырдың басында, кыллы аспаптардың тербелісін электрлік түрде күшейтуге бағытталған. 1910-шы жылдардағы патенттер телефондық трансляторлар қолданылып, скрипкалар мен банджолардың ішіне орнатылып, дыбысты күшейткенін көрсетеді. 1920-ші жылдары хоббистер көпірге бекітілген көміртекті түймелі микрофондарды қолданды; алайда, бұл микрофондар аспаптың үстіндегі көпірден келетін тербелістерді де анықтады, нәтижесінде сигнал әлсіз болды. Электр гитаралар бастапқыда акустикалық гитара жасаушылар мен аспап өндірушілермен жасалған. Үлкен оркестрлер дәуірінде күшейтілген гитараларға сұраныс артты; оркестрлердің мөлшері ұлғайған сайын, гитарашылар гитараны күшейту және электрлендіру қажеттігін түсінді. Джазда қолданылған алғашқы электр гитаралар электромагниттік түрлендіргіштері бар қуыс корпусты акустикалық гитаралар болды. Коммерциялық сатылымға шығарылған алғашқы электрлі күшейтілген кыллы аспап – 1931 жылы Джордж Бошамп, Ұлттық кыллы аспаптар корпорациясының бас менеджері және вице-президент Пол Барт бірлесіп жасаған, «Frying Pan» деп аталған құйма алюминийлі сталь гитара болды. Джордж Бошамп пен Адольф Риккенбеккер электромагниттік пікір алу құрылғыларын (pickups) ойлап тапты. Магнитке оралған орамдар гитараның сымдарының тербелісін электр сигналына айналдыратын электромагниттік өріс құрады, осы сигналды күшейтуге болады. Коммерциялық өндіріс 1932 жылдың жаз айының соңында Лос-Анджелестегі Ro Pat In Corporation (Electro Patent Instrument Company) компаниясы, Бошамп, Риккенбеккер (алғашқыда Риккенбакер) және Барт серіктестігімен басталды. 1934 жылы компания Rickenbacker Electro Stringed Instrument Company деп қайта аталды. Сол жылы Бошамп АҚШ-та электрлі кылды музыкалық аспапқа патент алуға өтініш берді, ал патент 1937 жылы берілді. Патенттелген кезде басқа өндірушілер де өздерінің электр гитараларын жасап шығарып жатқан еді. Ертедегі электр гитараларын өндірушілерге 1932 жылы Rickenbacker; 1933 жылы Dobro; 1934 жылы National, AudioVox және Volu tone; 1935 жылы Vega, Epiphone (Electrophone және Electar) және Gibson, ал 1936 жылы тағы да көп компаниялар кірді. 1935 жылдың ортасына қарай Electro String Instrument Corporation компаниясы «Frying Pan» моделімен сәттілікке жетті және Electro Spanish Model B және Electro Spanish Ken Roberts шығарды, бұл бұрын-соңды жасалған алғашқы толық 25 дюймдік электр гитарасы болды. Сол кездегі басқа латталған металлдан жасалған электрлі аспаптардан айырмашылығы, Electro Spanish Ken Roberts акустикалық гитаралар сияқты, гитараны белбеуге іліп, тік тұрып ойнауға арналған. 1933 және 1937 жылдар аралығында 50-ден аз Electro Spanish Ken Roberts жасалды деп есептеледі; бүгінгі күні 10-нан да аз сақталған. Акустикалық гитаралардан айырмашылығы, қатты корпусты электр гитараларында тербелісті күшейту үшін дыбыс тақтасы болмайды. Оның орнына, қатты корпусты аспаптар электрлік пікір алу құрылғыларына, күшейткішке («amp») және динамикке сенеді. Қатты корпус күшейтілген дыбыс тек сымның тербелісін қайта жаңғыртуын қамтамасыз етеді, осылайша күшейтілген акустикалық гитаралармен байланысты қасқыр тондары мен жағымсыз кері байланыс болмайды. Бұл гитаралар көбінесе полиэстер немесе лак сияқты қатты полимерлік сырлаумен қапталған қатты ағаштан жасалады. Үлкен өндіріс орындарында ағаш үш айдан алты айға дейін ағаш кептіру пешінде сақталады, содан кейін пішінге кесіледі. Жоғары сапалы гитаралар көбінесе ескі, қолмен таңдалған ағаштан жасалады. Бірінші қатты корпусты гитаралардың бірін Лес Пол ойлап тапқан. Гибсон өзінің Гибсон Лес Пол гитарасының прототиптерін көпшілікке ұсынбады, өйткені олар қатты корпус стилі кеңінен таралмайды деп ойлады. 1941 жылы Аризона штатының Ногалес қаласында О. В. Эпплтон жасаған испан стиліне ұқсас тағы бір қатты корпусты гитара пайда болды. Эпплтон Гибсонмен де, Фендермен де байланысқа түсті, бірақ «App» гитарасының идеясын екі компанияға да сата алмады. 1946 жылы Мерл Трэвис болат гитара жасаушы Пол Бигсбиге испан стиліне сай қатты корпусты электро гитара жасауды тапсырды. Бигсби 1948 жылы гитараны әкелді. Бірінші массалық өндірілген қатты корпусты гитаралар Fender Esquire және Fender Broadcaster (кейіннен Fender Telecaster) болды, олар алғаш рет 1950 жылы, Лес Пол өзінің прототипін жасағаннан кейін бес жыл өткен соң жасалды. Гибсон Лес Пол теледидармен бәсекелесу үшін көп ұзамай пайда болды. Тағы бір елеулі қатты корпусты дизайн – 1954 жылы таныстырылған және 1960 және 1970-жылдары музыканттар арасында кең тоналды мүмкіндіктері мен басқа модельдерге қарағанда ыңғайлы эргономикасы үшін өте танымал болған Fender Stratocaster. Гитараның әр түрлі стильдері әр түрлі пікір алу құрылғыларымен жабдықталады, олардың негізгісі 2 немесе 3 «бірлік» пікір алу құрылғылары немесе қос хамбакер болып табылады, ал Stratocaster үш бірлік пікір алу құрылғысы бар гитара. Электр гитаралар тарихын Guitar World журналы қамтиды, ал тізімдегі ең алғашқы электр гитара Ro Pat In Electro A 25 «Frying Pan» (1932) болып табылады, ол «өндірілген және сатылған алғашқы толыққанды қатты корпусты электр гитара» деп сипатталған. Ол 1932 жылдың қазан айында Уичита, Канзас штатында Гейдж Брюэр орындаған көпшілік алдында таныстырылған алғашқы электр гитара болды. Тізімдегі ең соңғы электр гитара Ibanez Jem (1987) болды, ол «24 лад», «өте жұқа мойын» және «соңғы shredder машинасы болу үшін жасалған» ерекшеліктерімен сипатталды. Тізімде Gibson ES 150 (1936), Fender Telecaster (1951), Gibson Les Paul (1952), Gretsch 6128 Duo Jet (1953), Fender Stratocaster (1954), Rickenbacker 360/12 (1964), Van Halen Frankenstrat (1975), Paul Reed Smith Custom (1985) сияқты көптеген басқа да маңызды электр гитаралар бар, олардың көптегені бұрынғы дизайнның «мұрагерлері» болды.

Many experiments with electrically amplifying the vibrations of a string instrument were made dating back to the early part of the 20th century. Patents from the 1910s show telephone transmitters were adapted and placed inside violins and banjos to amplify the sound. Hobbyists in the 1920s used carbon button microphones attached to the bridge; however, these detected vibrations from the bridge on top of the instrument, resulting in a weak signal. Electric guitars were originally designed by acoustic guitar makers and instrument manufacturers. The demand for amplified guitars began during the big band era; as orchestras increased in size, guitar players soon realized the necessity in guitar amplification and electrification. The first electric guitars used in jazz were hollow archtop acoustic guitar bodies with electromagnetic transducers. The first electrically amplified stringed instrument to be marketed commercially was a cast aluminium lap steel guitar nicknamed the "Frying Pan" designed in 1931 by George Beauchamp, the general manager of the National Stringed Instrument Corporation, with Paul Barth, who was vice president. George Beauchamp, along with Adolph Rickenbacker, invented the electromagnetic pickups. Coils that were wrapped around a magnet would create an electromagnetic field that converted the vibrations of the guitar strings into electrical signals, which could then be amplified. Commercial production began in late summer of 1932 by the Ro Pat In Corporation (Electro Patent Instrument Company), in Los Angeles, a partnership of Beauchamp, Adolph Rickenbacker (originally Rickenbacher), and Paul Barth. In 1934, the company was renamed the Rickenbacker Electro Stringed Instrument Company. In that year Beauchamp applied for a United States patent for an Electrical Stringed Musical Instrument and the patent was later issued in 1937. By the time it was patented, other manufacturers were already making their own electric guitar designs. Early electric guitar manufacturers include Rickenbacker in 1932; Dobro in 1933; National, AudioVox and Volu tone in 1934; Vega, Epiphone (Electrophone and Electar), and Gibson in 1935 and many others by 1936. By early mid 1935, Electro String Instrument Corporation had achieved success with the "Frying Pan", and set out to capture a new audience through its release of the Electro Spanish Model B and the Electro Spanish Ken Roberts, which was the first full 25 inch scale electric guitar ever produced. Unlike other lap steel electrified instruments produced during the time, the Electro Spanish Ken Roberts was designed to play while standing upright with the guitar on a strap, as with acoustic guitars. It is estimated that fewer than 50 Electro Spanish Ken Roberts were constructed between 1933 and 1937; fewer than 10 are known to survive today.]] Unlike acoustic guitars, solid body electric guitars have no vibrating soundboard to amplify string vibration. Instead, solid body instruments depend on electric pickups, and an amplifier ("amp") and speaker. The solid body ensures that the amplified sound reproduces the string vibration alone, thus avoiding the wolf tones and unwanted feedback associated with amplified acoustic guitars. These guitars are generally made of hardwood covered with a hard polymer finish, often polyester or lacquer. In large production facilities, the wood is stored for three to six months in a wood drying kiln before being cut to shape. Premium custom built guitars are frequently made with much older, hand selected wood. One of the first solid body guitars was invented by Les Paul. Gibson did not present their Gibson Les Paul guitar prototypes to the public, as they did not believe the solid body style would catch on. Another early solid body Spanish style guitar, resembling what would become Gibson's Les Paul guitar a decade later, was developed in 1941 by O. W. Appleton, of Nogales, Arizona. Appleton made contact with both Gibson and Fender but was unable to sell the idea behind his "App" guitar to either company. In 1946, Merle Travis commissioned steel guitar builder Paul Bigsby to build him a solid body Spanish style electric. Bigsby delivered the guitar in 1948. The first mass produced solid body guitar was Fender Esquire and Fender Broadcaster (later to become the Fender Telecaster), first made in 1950, five years after Les Paul made his prototype. The Gibson Les Paul appeared soon after to compete with the Broadcaster. Another notable solid body design is the Fender Stratocaster, which was introduced in 1954 and became extremely popular among musicians in the 1960s and 1970s for its wide tonal capabilities and more comfortable ergonomics than other models. Different styles of guitar have different pick up styles, the main being 2 or 3 "single coil" pick ups or a double humbucker, with the Stratocaster being a triple single coil guitar. The history of electric guitars has been summarized by Guitar World magazine, and the earliest electric guitar on their top 10 list is the Ro Pat In Electro A 25 "Frying Pan" (1932) described as "The first fully functioning solid body electric guitar to be manufactured and sold". It was the first electric guitar used in a publicly promoted performance, performed by Gage Brewer in Wichita, Kansas in October 1932. The most recent electric guitar on this list was the Ibanez Jem (1987) which featured "24 frets", an impossibly thin neck" and was "designed to be the ultimate shredder machine". Numerous other important electric guitars are on the list, including Gibson ES 150 (1936), Fender Telecaster (1951), Gibson Les Paul (1952), Gretsch 6128 Duo Jet (1953), Fender Stratocaster (1954), Rickenbacker 360/12 (1964), Van Halen Frankenstrat (1975), Paul Reed Smith Custom (1985) many of these guitars were "successors" to earlier designs.

Жартылай акустикалық

Жартылай акустикалық гитаралар акустикалық гитараға ұқсас қуыс корпуске және корпуске тікелей орнатылған электромагниттік пикаптарға ие. Олар қатты корпусті электр гитаралары сияқты жұмыс істейді, бірақ қуыс корпус та дірілдейтіндіктен, пикаптар сым мен корпустың дірілін электр сигналына айналдырады. Көптеген модельдерде, жартылай қуыс корпус деп аталатын, дыбыс қорының ортасынан өтетін қатты блок болады, ол акустикалық кері байланысты азайту үшін жасалған. Олар тікелей эфирде орындау үшін жеткілікті дыбыс күшін қамтамасыз етпейді, бірақ оларды үнсіз жаттығу үшін қосылмастан пайдалануға болады. Жартылай акустикалық гитаралар әдемі, шымыр немесе фанк дыбысын беру қабілетімен танымал. Олар джаз, блюз, фанк, 1960-жылдардағы поп және инди-рок сияқты көптеген жанрларда қолданылады. Олардың әдетте F пішіндес дыбыс тесіктері болады, оларды кері байланысты азайту үшін жабуға болады. Камералы гитаралар, қатты корпусті гитаралар сияқты, бір ағаш блогынан жасалса, жартылай акустикалық гитаралардың корпусы бірнеше ағаш бөліктерінен арка тәрізді пішінде жасалады, бұл әдеттегі болат струналы акустикалық гитарадан өзгеше құрылыс әдісі. Үстіңгі бөлігі орташа қалыңдықтағы ағаштан жасалып, кейін сыртқа қарай иілген жұқа пішінге қашалады, ал дәстүрлі акустикалық гитаралардың үстіңгі бөлігі жұқа және жалпақ болады.

Электрлік акустикалық

Кейбір болат тілшелі акустикалық гитаралар жеке микрофон қолданудың орнына, олардың дыбысын өзгертпей, электрлік түрде күшейту үшін кіріктірілген жүйеге ие. Бұл жүйе көпiр астына орнатылған пьезоэлектрлік датчиктерден немесе гитара корпусының ішіндегі, корпустың дірілдеуін электрондық сигналға айналдыратын жеңіл микрофоннан (әдетте конденсаторлық микрофоннан) тұруы мүмкін. Осындай датчиктердің түрлерінің комбинациялары, кіріктірілген микшер/күшейткіш/графикалық эквалайзермен қолданылуы мүмкін. Мұндай аспаптар электрлі-акустикалық гитаралар деп аталады. Олар электр гитаралар емес, акустикалық гитаралар ретінде қарастырылады, себебі датчиктер тікелей тілшелердің дірілдеуінен емес, гитараның беткі жағының немесе корпусының дірілдеуінен сигнал береді, ал дыбысты күшейту дыбысты өзгертпей, тек дыбыс деңгейін арттырады.

Құрылыс

Электр гитарасының дизайны мен құрылысы корпустың пішіні, мойынның, көпірдің және датчиктердің (пикаптардың) конфигурациясы бойынша үлкен айырмашылықтарға ие. Дегенмен, көптеген гитараларда кейбір ортақ ерекшеліктер кездеседі. Төмендегі сурет электр гитарасының әртүрлі бөліктерін көрсетеді. Бас жағында (1) аспапты күйге келтіруге арналған металл құрылғылар (1.1) орналасқан, олар шекпен тәрізді механизмді пайдаланады. Сымдарды бас жағынан ұстап тұратын қалыңдығы жұқа металл, пластик, графит немесе сүйектен жасалған табалдырық (1.4) бар. Перделер (2.3) – бұл сымды дұрыс биіктікте тоқтатып, ойнаушы сымды тақтаға басқанда дұрыс дыбыс шығуына мүмкіндік беретін жұқа металл жолақтар. Мойынды тік ұстап тұру үшін сымдардың кернеуіне қарсы тұратын, әдетте реттелетін металл таған (1.2) орналасқан. Ойыншыға тақтада ойнау орнын анықтауға көмектесетін маркерлер (2.2) бар. Мойын және тақта (2.1) корпустан созылады. Мойын қосылысында (2.4) мойын корпустың үстіне желімделеді немесе бұрандалармен бекітіледі. Корпус (3) әдетте қатты, полимерленген ағаштан жасалады. Датчиктердің (3.1, 3.2) магнит өрісінде дірілдеген сымдар, дыбыс және дыбыс деңгейін басқару элементтерінен (3.8) өтетін электр тогын тудырады, содан кейін ол шығыс ұясына (джекке) жетеді. Кейбір гитараларда магниттік датчиктерге қосымша немесе олардың орнына пьезодатчиктер орнатылған. Кейбір гитараларда бекітілген көпір (3.4) болады. Ал кейбіреулерінде вибрато, тремоло немесе "вамми" бар деп аталатын серіппелі көпір орнатылған, ол ойнаушыға ноталарды немесе аккордтарды биіктігін өзгертпей иіп немесе вибрато эффектін жасауға мүмкіндік береді. Кейбір гитаралардағы пластик қорғағыш корпусқа сызат түсуінен сақтайды немесе сымдардың көп бөлігі орналасқан басқару қуысын жабады. Қатты корпус гитарасында қолданылатын ағаш пен басқа материалдардың күшейткіш сигналдың дыбыстық сипаттамасына қаншалықты әсер ететіні туралы пікірлер әртүрлі. Көптеген адамдар бұл өте маңызды деп санайды, ал басқалары ағаштар арасындағы айырмашылықты елеусіз деп есептейді. Акустикалық және аркалы гитараларда ағаш таңдауы дыбысқа айқын әсер етеді. Қатты корпус гитараларында көбінесе қолданылатын ағаштар: алдер (жарық, бірақ дөңгеленген), батпақ күлі (алдерге ұқсас, бірақ жоғары және төмен жиіліктері айқын), махоган (қара, басты, жылы), тополь (алдерге ұқсас) және липа (бейтарап). Көлбе (клен) – өте жарқын дыбыс беретін ағаш, ол Gibson Les Paul және Paul Reed Smith сияқты оюлы үстіңгі беті бар гитараларда, сондай-ақ Music Man Albert Lee және Fender гитаралары сияқты плиталы корпус гитараларында жиі қолданылады. Гитараның корпусына скрипка сияқты жүзуші немесе трапеция тәрізді тұтқа бекітіледі. Мұндай тұтқалар Rickenbackers, Gretsches, Epiphones, көптеген аркалы гитараларда, әсіресе джаз гитараларында және 1952 жылғы Gibson Les Paul гитарасында кездеседі. Суретте тремоло қол немесе вибрато тұмсығы стиліндегі көпір және тұтқа жүйесі көрсетілген, оны көбінесе "вамми бар" немесе "трем" деп атайды. Ол көпірге бекітілген рычагты ("вибратолы қолды") пайдаланады, ол сымдарды уақытша босатып немесе тартып, биіктігін өзгерте алады. Ойыншы бұл эффектті вибрато немесе портманент жасау үшін пайдалана алады. Алғашқы вибрато жүйелері көбінесе сенімсіз болды және гитараның тез күйін бұзуына себеп болды. Олардың дыбыс диапазоны да шектеулі болды. Кейінгі Fender дизайндары жақсырақ болды, бірақ Fender оларға патент алғандықтан, басқа компаниялар көптеген жылдар бойы ескі дизайндарды қолданды. Fender-дің Stratocaster стиліндегі вибратоға арналған патентінің мерзімі өткеннен кейін, осы типті ішкі, көп серіппелі вибрато жүйесінің әртүрлі жақсартулары енді қолжетімді. Флойд Роуз 1970 жылдардың соңында гитараның күйін жоғалтпайтын "құлыптау" түйнектері мен көпірлерін тәжірибеден өткізген кезде вибрато жүйесіне көп жылдар бойы жасалған алғашқы жақсартулардың бірін ұсынды. Төртінші жүйе – корпус арқылы сымдарды бекіту. Сымдар көпірдің үстінен өтеді, содан кейін гитара корпусының үстінен артқа қарай тесіктер арқылы өтеді. Сымдар әдетте гитараның артқы жағында металл гильзалармен бекітіледі. Көптеген адамдар бұл дизайн гитараның сақталу уақытын және дыбысын жақсартады деп санайды. Корпусы арқылы сымдар бекітілген гитаралардың мысалдары: Fender Telecaster Thinline, Fender Telecaster Deluxe, B.C. Rich IT Warlock және Mockingbird, сондай-ақ Schecter Omen 6 және 7 сериялары.

Electric guitar design and construction vary greatly in the shape of the body and the configuration of the neck, bridge, and pickups. However, some features are present on most guitars. The photo below shows the different parts of an electric guitar. The headstock (1) contains the metal machine heads (1.1), which use a worm gear for tuning. The nut (1.4)—a thin fret like strip of metal, plastic, graphite, or bone—supports the strings at the headstock end of the instrument. The frets (2.3) are thin metal strips that stop the string at the correct pitch when the player pushes a string against the fingerboard. The truss rod (1.2) is a metal rod (usually adjustable) that counters the tension of the strings to keep the neck straight. Position markers (2.2) provide the player with a reference to the playing position on the fingerboard. The neck and fretboard (2.1) extend from the body. At the neck joint (2.4), the neck is either glued or bolted to the body. The body (3) is typically made of wood with a hard, polymerized finish. Strings vibrating in the magnetic field of the pickups (3.1, 3.2) produce an electric current in the pickup winding that passes through the tone and volume controls (3.8) to the output jack. Some guitars have piezo pickups, in addition to or instead of magnetic pickups. Some guitars have a fixed bridge (3.4). Others have a spring loaded hinged bridge called a vibrato bar, tremolo bar, or whammy bar, which lets players bend notes or chords up or down in pitch or perform a vibrato embellishment. A plastic pickguard on some guitars protects the body from scratches or covers the control cavity, which holds most of the wiring. The degree to which the choice of woods and other materials in the solid guitar body (3) affects the sonic character of the amplified signal is disputed. Many believe it is highly significant, while others think the difference between woods is subtle. In acoustic and archtop guitars, wood choices more clearly affect tone. Woods typically used in solid body electric guitars include alder (brighter, but well rounded), swamp ash (similar to alder, but with more pronounced highs and lows), mahogany (dark, bassy, warm), poplar (similar to alder), and basswood (very neutral). Maple, a very bright tonewood, These are common on carved top guitars, such as the Gibson Les Paul and the Paul Reed Smith models, and on slab body guitars, such as the Music Man Albert Lee and Fender guitars that are not equipped with a vibrato arm. A floating or trapeze tailpiece (similar to a violin's) fastens to the body at the base of the guitar. These appear on Rickenbackers, Gretsches, Epiphones, a wide variety of archtop guitars, particularly jazz guitars, and the 1952 Gibson Les Paul. Pictured is a tremolo arm or vibrato tailpiece style bridge and tailpiece system, often called a whammy bar or trem. It uses a lever ("vibrato arm") attached to the bridge that can temporarily slacken or tighten the strings to alter the pitch. A player can use this to create a vibrato or a portamento effect. Early vibrato systems were often unreliable and made the guitar go out of tune easily. They also had a limited pitch range. Later Fender designs were better, but Fender held the patent on these, so other companies used older designs for many years. With the expiration of the Fender patent on the Stratocaster style vibrato, various improvements on this type of internal, multi spring vibrato system are now available. Floyd Rose introduced one of the first improvements on the vibrato system in many years when, in the late 1970s, he experimented with "locking" nuts and bridges that prevent the guitar from losing tuning, even under heavy vibrato bar use. The fourth type of system employs string through body anchoring. The strings pass over the bridge saddles, then through holes through the top of the guitar body to the back. The strings are typically anchored in place at the back of the guitar by metal ferrules. Many believe this design improves a guitar's sustain and timbre. A few examples of string through body guitars are the Fender Telecaster Thinline, the Fender Telecaster Deluxe, the B. C. Rich IT Warlock and Mockingbird, and the Schecter Omen 6 and 7 series.

Қалталар

Акустикалық гитарамен салыстырғанда, қуыс корпусы бар гитара, электр гитаралардың ішектерін тартып ойнағанда шығаратын дыбысы әлдеқайда төмен болады, сондықтан электр гитаралар әдетте гитара күшейткіші мен динамикке қосылады. Электр гитара ойналғанда, ішек қозғалысы магниттік датчиктерде (яғни, индукция арқылы) шағын электр тогын тудырады, бұл өте жіңішке сыммен оралған магниттер болып табылады, соның арқасында сигнал пайда болады. Сигнал дыбыс және күшін реттеу тізбектері арқылы шығыс ұясына, ал кабель арқылы күшейткішке өтеді. Туындаған ток мөлшері, ішектің тығыздығы және датчиктер үстінен қозғалысы сияқты факторларға пропорционал. Табиғи қасиеттеріне байланысты, магниттік датчиктер көбінесе, қажетсіз электромагниттік кедергілерді (EMI) жинауға бейім. Бұл желілік шу, жергілікті айнымалы ток желісінің жиілігіне байланысты секундына 50 немесе 60 герцті құрайды. Соның салдарынан, шу бір орамды датчиктерде айқынрақ естіледі. Екі орамды немесе "humbucker" датчиктері бұл дыбысты азайту немесе жою мақсатымен ойлап табылды, себебі олар шуды "қанауға" (қарсы тұру, кедері жасау мағынасында) арналған, сондықтан олар осылай аталды. Екі орамның жоғары индуктивтілігі сонымен қатар, humbucker датчиктеріне тән толық, "қалың" дыбысқа да алып келеді.

Мойын

Электр гитараларының мойындары құрамы мен пішіні жағынан әртүрлі болады. Гитара мойындарының негізгі параметрі – мензура ұзындығы, яғни сымдардың құбырдан көпірге дейінгі дірілдеу ұзындығы. Типик Fender гитараларында мензура ұзындығы қолданылады, ал Gibson гитаралары Les Paul моделінде қолданады. Les Paul-дың мензура ұзындығы жиі 24,75 дюйм деп сипатталғанымен, жылдар бойы ол жарты дюймға дейін өзгеруі мүмкін. Ладылар мензура ұзындығына пропорционалды түрде орналасқан – мензура ұзындығы қысқа болған сайын, ладылардың арақашықтығы да жақын болады. Мензура ұзындығының дыбыс пен сезімге қатысты әсері туралы пікірлер әртүрлі. Көпшілік пікір бойынша, ұзын мензура ұзындығы амплитуданың артуына ықпал етеді. Ойнау сезімі туралы мәліметтер осы қабылдауға қатысты көптеген факторлармен күрделенеді. Сымның қалыңдығы мен дизайны, мойынның құрылымы мен иілуі, гитараның реттелуі, ойнау стилі және басқа да факторлар ойнатуға қолайлылығының немесе сезімінің субъективті әсеріне ықпал етеді. Мойынның денеге бекітілу әдісіне байланысты, ол бұрандалы, орнатылған немесе мойын арқылы бекітілген деп сипатталады. Орнатылған мойындар зауытта денеге жабыстырылады. Бұл – дәстүрлі қосылыс түрі. Лео Фендер электрогитаралардың мойындарында оңай реттеу және ауыстыру үшін бұрандалы бекітуді енгізді. Мойын арқылы бекітілген аспаптарда мойын аспаптың ұзындығына дейін созылады, осылайша ол дененің орталық бөлігін құрайды. Орнатылған мойынды білікті лютиер сақтықпен ажыратуға болады, ал бұрандалы мойынды қарапайым түрде бұрап ажыратуға болады, бірақ мойын арқылы бекітілген конструкцияны жөндеу қиын немесе тіпті мүмкін емес, зақымдану деңгейіне байланысты. Тарихи тұрғыдан қарағанда, бұрандалы стиль орнату мен реттеудің қарапайымдығы үшін көбірек танымал болды. Бұрандалы мойынды оңай алып тастауға болатындықтан, Warmoth және Mighty Mite сияқты компаниялардан бұрандалы мойынды ауыстыруға арналған нарық бар. Кейбір аспаптар, әсіресе Gibson-ның көптеген модельдері, орнатылған мойынды қолдануды жалғастыруда. Мойын арқылы бекітілген конструкциялар көбінесе бас гитараларда кездеседі. Мойынға арналған материалдар өлшемдік тұрақтылық пен беріктігі үшін таңдалады, ал кейбіреулер олардың дыбысқа да әсер ететінін айтады. Қатты ағаштар артықшылыққа ие, олардың ішінде клен, махагон және шаған ең көп қолданылады. Мойын мен тақташа әртүрлі материалдардан жасалуы мүмкін; мысалы, гитараның мойны кленнен, ал тақташасы қарағаштан немесе эбен ағашынан жасалған болуы мүмкін. Бүгінде қымбат және бюджеттік гитаралар тақташа ағашының басқа нұсқаларын зерттейді, мысалы, Пау Ферро, қолжетімділігі мен төмен бағасы үшін, сапаны сақтай отырып. 1970 жылдары дизайнерлер ұшақтарда қолданылатын алюминий, көміртек талшығы және эбонол сияқты экзотикалық, адам жасаған материалдарды қолдана бастады. Бұл ерекше материалдарды жасаушылардың қатарында Джон Велено, Трэвис Бин, Джефф Гулд және Alembic бар. Инженерлік артықшылықтардан басқа, кейбіреулер сирек кездесетін ағаш материалдарының қымбаттауына байланысты, адам жасаған материалдар экономикалық тұрғыдан тиімдірек және экологиялық жағынан жауапты болуы мүмкін деп санайды. Алайда, ағаш өндіріс құралдарында танымал болып қала береді, кейде жаңа материалдармен бірге қолданылады. Мысалы, Vigier гитаралары әдеттегі ауыр болат тағанның немесе реттелетін болат тордың орнына жеңіл көміртек талшықтан жасалған таяқты орнату арқылы күшейтілген ағаш мойынды қолданады. Толығымен көміртек талшығынан жасалған мойынды саудадан кейін қолданыстағы бұрандалы аспаптарға орнатуға болады. Электр гитарасының дыбысына әртүрлі ағаштардың немесе материалдардың әсері туралы мәлімдемелерді растайтын немесе жоққа шығаратын кең көлемде жарияланған ресми зерттеулер аз. Гитараларда бірнеше мойын пішіні кездеседі, соның ішінде C мойын, U мойын және V мойын. Бұл мойынның қимасының көлденең пішініне (әсіресе құбырдың жанында) қатысты. Фрет сымының бірнеше өлшемі бар, дәстүрлі ойнаушылар көбінесе жұқа фреттерді, ал металл ойнаушылар қалың фреттерді ұнатады. Жұқа фреттер аккордтарды ойнау үшін жақсы деп саналады, ал қалың фреттер жетекші гитаристерге ноталарды аз күш жұмсай отырып бүгіп алуға мүмкіндік береді. "Foldaxe" деп аталатын бүгілетін мойынды электр гитарасын Роджер С. Филд Чет Аткинске арнап жобалап, жасады. Steinberger гитаралары бас киімсіз экзотикалық, көміртек талшықтан жасалған аспаптарды жасады, олардың орнына көпірде күйделді. Тақташалар мойындардай көптеген түрлері бар. Тақташа беті әдетте әртүрлі ойнау техникалары үшін саусақ қозғалысына ыңғайлы қима радиусы бар. Тақташа радиусы әдетте тақтайдан (өте үлкен радиус) түбегейлі доғалы (кіші радиус) дейін ауысады. Мысалы, винтажды Fender Telecaster-де шамамен кішкентай радиус бар. Кейбір өндірушілер фрет профилі мен материалымен, ладылардың орналасуымен, ладылар санымен және тақташа бетіне жасалған өзгерістермен эксперимент жасады. Кейбір жаңалықтар эргономикалық құралдар арқылы ойнатуға қолайлылығын жақсартуға бағытталған, мысалы, Warmoth Guitars-тың күшті радиусты тақташасы. Тілімделген тақташалар жылдам легато орындарында микротоналдылықты арттырды. Жеңілдетілген ладылар әрбір сымға оңтайлы тартылыс күшін беруге және музыкалық әсерді күшейтуге арналған. Кейбір гитараларда ладылар жоқ, ал басқаларында, мысалы, Gittler гитарасында, дәстүрлі мағынада мойын жоқ.

Electric guitar necks vary in composition and shape. The primary metric of guitar necks is the scale length, which is the vibrating length of the strings from nut to bridge. A typical Fender guitar uses a scale length, while Gibson uses a scale length in their Les Paul. While the scale length of the Les Paul is often described as 24.75 inches, it has varied through the years by as much as a half inch. Frets are positioned proportionally to scale length—the shorter the scale length, the closer the fret spacing. Opinions vary regarding the effect of scale length on tone and feel. Popular opinion holds that longer scale length contributes to greater amplitude. Reports of playing feel are greatly complicated by the many factors involved in this perception. String gauge and design, neck construction and relief, guitar setup, playing style, and other factors contribute to the subjective impression of playability or feel. Necks are described as bolt on, set in, or neck through, depending on how they attach to the body. Set in necks are glued to the body at the factory. This is the traditional type of joint. Leo Fender pioneered bolt on necks on electric guitars to facilitate easy adjustment and replacement. Neck through instruments extend the neck to the length of the instrument so that it forms the center of the body. While a set in neck can be carefully unglued by a skilled luthier, and a bolt on neck can simply be unscrewed, a neck through design is difficult or even impossible to repair, depending on the damage. Historically, the bolt on style has been more popular for ease of installation and adjustment. Since bolt on necks can be easily removed, there is an after market in replacement bolt on necks from companies such as Warmoth and Mighty Mite. Some instruments—notably most Gibson models—continue to use set in glued necks. Neck through bodies are somewhat more common in bass guitars. Materials for necks are selected for dimensional stability and rigidity, and some allege that they influence tone. Hardwoods are preferred, with maple, mahogany, and ash topping the list. The neck and fingerboard can be made from different materials; for example, a guitar may have a maple neck with a rosewood or ebony fingerboard. Today there are expensive and budget guitars exploring other options for fretboard wood for instance Pau Ferro, both for availability and cheap price while still maintaining quality. In the 1970s, designers began to use exotic human made materials such as aircraft grade aluminum, carbon fiber, and ebonol. Makers known for these unusual materials include John Veleno, Travis Bean, Geoff Gould, and Alembic. Aside from possible engineering advantages, some feel that with the rising cost of rare tonewoods, human made materials may be economically preferable and more ecologically sensitive. However, wood remains popular in production instruments, though sometimes in conjunction with new materials. Vigier guitars, for example, use a wooden neck reinforced by embedding a light, carbon fiber rod in place of the usual heavier steel bar or adjustable steel truss rod. After market necks made entirely from carbon fiber fit existing bolt on instruments. Few, if any, extensive formal investigations have been widely published that confirm or refute claims over the effects of different woods or materials on the electric guitar sound. Several neck shapes appear on guitars, including shapes known as C necks, U necks, and V necks. These refer to the cross sectional shape of the neck (especially near the nut). Several sizes of fret wire are available, with traditional players often preferring thin frets, and metal shredders liking thick frets. Thin frets are considered better for playing chords, while thick frets allow lead guitarists to bend notes with less effort. An electric guitar with a folding neck called the "Foldaxe" was designed and built for Chet Atkins by Roger C. Field. Steinberger guitars developed a line of exotic, carbon fiber instruments without headstocks, with tuning done on the bridge instead. Fingerboards vary as much as necks. The fingerboard surface usually has a cross sectional radius that is optimized to accommodate finger movement for different playing techniques. Fingerboard radius typically ranges from nearly flat (a very large radius) to radically arched (a small radius). The vintage Fender Telecaster, for example, has a typical small radius of approximately Some manufacturers have experimented with fret profile and material, fret layout, number of frets, and modifications of the fingerboard surface for various reasons. Some innovations were intended to improve playability by ergonomic means, such as Warmoth Guitars' compound radius fingerboard. Scalloped fingerboards added enhanced microtonality during fast legato runs. Fanned frets intend to provide each string with an optimal playing tension and enhanced musicality. Some guitars have no frets, while others, like the Gittler guitar, have no neck in the traditional sense.