Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық халық әншісі (1935 жылы туған)
American folk singer (born 1935)
Маргарет "Пегги" Сигер (17 маусым 1935 жылы туған) – американдық халық әншісі және ән жазушы. Ол 60 жылдан астам уақыттан бері Ұлыбританияда тұрып келеді және 1989 жылы қайтыс болған әнші-күйші Эван Макколлмен үйленген болатын.
Margaret "Peggy" Seeger (born June 17, 1935) is an American folk singer and songwriter. She has lived in Britain for more than 60 years and was married to the singer songwriter Ewan MacColl until his death in 1989.
Ерте өмір
Сигердің әкесі Чарльз Сигер (1886–1979), фольклоршы және музыкатанушы; анасы – Сигердің екінші әйелі, Рут Портер Кроуфорд (1901–1953), Гуггенхайм стипендиясын алған алғашқы әйел, модернист композитор. 1936 жылы Чарльздың Қайта орналастыру басқармасының музыка бөліміне тағайындалғаннан кейін отбасы Вашингтон қаласына көшті. Оның бір бауыры Майк Сигер, ал Пит Сигер – жартылай бауыры болды. Ақын Алан Сигер оның қарындасының күйеуі болды. Оның алғашқы жазбаларының бірі – «American Folk Songs for Children» (1955) болды.
Seeger's father was Charles Seeger (1886–1979), a folklorist and musicologist; her mother was Seeger's second wife, Ruth Porter Crawford (1901–1953), a modernist composer who was the first woman to receive a Guggenheim Fellowship. The family moved to Washington, D. C., in 1936 after Charles' appointment to the music division of the Resettlement Administration. One of her brothers was Mike Seeger, and Pete Seeger was her half brother. Poet Alan Seeger was her uncle. One of her first recordings was American Folk Songs for Children (1955).
Бірінші американдық кезең
1950 жылдары Пол Робсон және The Weavers сияқты солшыл көзқарастағы әншілер Маккартизмнің ықпалынан өмірдің қиынға соға бастағанын сезді. Сигер коммунистік Қытайға сапар жасады, нәтижесінде оның АҚШ паспорты тартылып алынды. 1957 жылы АҚШ Мемлекеттік департаменті Сигердің Мәскеудегі 6-шы Дүниежүзілік жастар мен студенттер фестиваліне қатысуына қарсы болды (онда ЦРУ АҚШ делегациясын қадағалап отырды) және ресми "ұсынысқа" қарамастан, сол сапарда Қытайға барғанына қатысты оны қатты сынады.
In the 1950s, left leaning singers such as Paul Robeson and The Weavers began to find that life became difficult because of the influence of McCarthyism. Seeger visited Communist China and as a result had her US passport withdrawn. In 1957, the US State Department had opposed Seeger's attending the 6th World Festival of Youth and Students in Moscow (where the CIA had monitored the US delegation), and was vigorously critical about her having gone to China during that trip, against official "advice".
Англияға көшіп келу
Билік оны АҚШ-қа қайта оралған жағдайда паспортын алып, одан әрі саяхаттау мүмкіндігінен айырылатыны туралы ескерткен еді. 1958 жылы оның Ұлыбританияда жұмыс істеуге рұқсаты бітіп, депортацияға ұшырау қаупі туды. Бұл қаупін сейілту үшін Макколл мен Сигер бір жоспар ойластырды: 1959 жылдың 24 қаңтарында Парижде ол халық әншісі Алекс Кэмпбеллға тұрмысқа шықты, Сигер бұл оқиғаны «күлкілі рәсім» деп сипаттады. Бұл ыңғайлы неке Сигерге британдық азаматтық алуға және Макколлмен қарым-қатынасын жалғастыруға мүмкіндік берді. Макколл мен Сигер кейіннен (1977 жылы) Ньюловтан ажырасқаннан кейін үйленді. Олар 1989 жылы Макколл қайтыс болғанға дейін бірге өмір сүрді. Олардың үш баласы болды: Нилл, Калум және Китти. Олар бірге «Folkways Records» лейблында бірнеше альбом жазды және шығарды, сондай-ақ Сигердің жеке альбомдары мен Сигер отбасы және Сигер әпкелерімен жасаған ынтымақтастықтары да жарық көрді. Сигер ағылшын халық музыкасын жаңғырту кезеңінде концертинаны таныстыруда жетекші рөл атқарды. Ол жалғыз концертина шебері болмаса да, оның «музыкалық шеберлігі мен ойнауды насихаттауға деген ынтасы жаңғыру кезінде концертинаны таратуда маңызды күш болды». «A Kind of Exile» деректі фильмі Сигердің өмірінен сыр шертеді, сонымен қатар Эван Макколл да онда бейнеленген. Фильмді Джон Голдшмидт «ATV» үшін түсіріп, продюсерлік етті және Ұлыбританияда «ITV» телеарнасында көрсетілді.
The authorities had already warned her that her passport would be impounded, effectively barring her from further travel were she to return to the US. In 1958, her UK work permit expired and she was about to be deported. This was narrowly averted by a plan, concocted by MacColl and Seeger, in which she married the folk singer Alex Campbell, in Paris, on January 24, 1959, in what Seeger described as a "hilarious ceremony". This marriage of convenience allowed Seeger to gain British citizenship and continue her relationship with MacColl. MacColl and Seeger were later married (in 1977), following his divorce from Newlove. They remained together until his death in 1989. They had three children: Neill, Calum, and Kitty. They recorded and released several albums together on Folkways Records, along with Seeger's solo albums and other collaborations with the Seeger Family and the Seeger Sisters. Seeger was a leader in the introduction of the concertina to the English folk music revival. While not the only concertina player, her "musical skill and proselytizing zeal was a major force in spreading the gospel of concertina playing in the revival." The documentary film A Kind of Exile was a profile of Seeger and also featured Ewan MacColl. The film was directed and produced by John Goldschmidt for ATV and shown on ITV in the UK.
Екі әлеуметтік сыншы
Макколлмен бірге Сигер жас әншілерге дәстүрлі әндер орындауға немесе дәстүрлі ән құрылымдарын (немесе, Макколл оларды "халық шығармашылығының әдістері" деп атаған) пайдалана отырып жаңа әндер жазуға арналған "бас шеберлік сыныбы" – "Сыншылар тобын" құрды. "Сыншылар тобы" сатиралық әндерді театр, комедия және әндердің қоспасында орындауға тырысатын өнерлеу ансамбліне айналды. Нәтижесінде "Ақымақтар фестивалі" деп аталатын жыл сайынғы қойылымдар сериясы құрылды (Британ аралдарындағы дәстүрлі шараға байланысты аталған, онда корольдің поддандыларына жылдың көп бөлігіне қарағанда еркіндік берілген). Сигер мен Макколл дуэт және жеке әртістер ретінде өнер көрсетіп, жазбалар жасады; Макколл Сигердің құрметіне "Алғаш рет сені көргенімде" әнін жазды (және бұл олардың арасындағы ұзақ қашықтықтағы телефон арқылы болған сөйлесу кезінде орын алды, Сигер Америкада өнер көрсетіп жатқанда, ал Макколлдың радикалдық саяси көзқарастарына байланысты АҚШ-қа саяхаттауына тыйым салынды). Жұптың көптеген альбомдарында электрлік немесе электрондық аспаптар қолданылмады. Макколл еңбек туралы, соғысқа және зұлымдыққа қарсы әндер жазса, Сигер әйелдер мәселелері туралы әндер жазды, олардың көптеген әндері әйелдер қозғалысының гимндеріне айналды. Оның ең есте қаларлық әні "Мен инженер боламын" болды. Балалар жырларына арналған екі ірі жоба болды. Біріншісі – "Ұзақ жиын" (1966–1975 жылдардағы 10 томдық). Екіншісі – "Қан мен гүлдер" (5 томдық, 1979–1983 жылдар). Ол АҚШ-тың крейсерлік зымырандарына қарсы наразылықтар шоғырланған Гринхэм әйелдер бейбітшілік лагеріне барды. Олар үшін ол "Гринхэмді үйге әкелейік" әнін жазды. Сигер сонымен қатар 1976 жылдан 1988 жылға дейін Blackthorne Records атты үнтасқабақ компаниясын басқарды.
Together with MacColl, Seeger founded The Critics Group, a "master class" for young singers performing traditional songs or to compose new songs using traditional song structures (or, as MacColl called them, "the techniques of folk creation"). The Critics Group evolved into a performance ensemble seeking to perform satirical songs in a mixture of theatre, comedy and song, which eventually created a series of annual productions called "The Festival of Fools" (named for a traditional British Isles event in which greater freedom of expression was allowed for the subjects of the king than was permitted during most of the year). Seeger and MacColl performed and recorded as a duo and as solo artists; MacColl wrote "The First Time Ever I Saw Your Face" in Seeger's honour (and did so during a long distance phone call between the two, while Seeger was performing in America and MacColl was barred from traveling to the US with her due to his radical political views). None of the couple's numerous albums use any electric or electronic instrumentation. Whilst MacColl wrote many songs about work and against war and prejudice, Seeger (who also wrote such songs) sang about women's issues, with many of her songs becoming anthems of the women's movement. Her most memorable was "I'm Gonna Be an Engineer". There were two major projects dedicated to the Child Ballads. The first was The Long Harvest (10 volumes 1966–75). The second was Blood and Roses (5 volumes, 1979–83). She visited the Greenham Common Women's Peace Camp, where protests against US cruise missiles were concentrated. For them she wrote "Carry Greenham Home". Seeger also ran a record label, Blackthorne Records, from 1976 to 1988.
Соңғы жылдары
Кеңес Одағы құлағаннан кейін АҚШ билігі Сигерге деген көзқарасын жұмсарта бастады. 1994 жылы ол АҚШ-қа оралып, Солтүстік Каролина штатының Ашвилл қаласында тұрды. Сигер әйелдер мәселесі туралы ән айтуды жалғастырды. Соңғы уақытта шыққан ең танымал альбомдарының бірі - Love Will Linger On (1995). Ол 1999 жылға дейінгі 150 ән жинағын шығарды. 2011 жылы Сигер "The Essential Ewan MacColl Songbook" атты ән кітабын өңдеді. Оның кіріспесі MacColl-мен өмірінің егжей-тегжейлі есебін берді. Ол өзінің және Эванның саяси көзқарастарының айырмашылығы бар екенін айтты. Жас экофеминист ретінде мен осы кітаптағы көптеген әндердің тақырыбын қабылдау қиын деп санаймын. Дамыған экофеминист бұл кітапқа тіпті кіріспес еді. Эван – марксист, белсенді, индустриалдық революцияның соңғы кезеңінің өнімi болған саяси тұлға. Оның көптеген әндерінде ер адамдар жерді қазып, кесіп, тіліп, салып, қайта жасайды, зорлайды, бақылайды, жерді адамгершілікке айналдырып, осының бәрін адамзат игілігі үшін жасағаны үшін мақтанады. Эванның басты ойлары – адамзат және тап күресі, бірақ оның әндері ер адамдар туралы: ерлердің жұмысы, өмірі, қызметі және көптеген жасырын (немесе ашық) қатысулар еркектің күші туралы. Тіпті екі жынысты да білдіретін жағдайларда, Эван (мен сияқты ерте әндерімде және біздің патриархалды қоғамымыздағы көптеген адамдар сияқты) еркек жалғауларын қолданады. 2006 жылы Пегги Сигер Бостон қаласына, Массачусетс штатына, Солтүстік-Шығыс университетінде жартылай штатты оқытушы болып орналасты. 2008 жылы ол Президенттік сайлау кампанияларына қатысты музыкалық бейнелерді жасауды бастады және оларды YouTube арнасы арқылы қолжетімді етті. АҚШ-та 16 жыл өмір сүргеннен кейін, Сигер 2010 жылы балаларына жақын болу үшін Ұлыбританияға оралды; 2013 жылдан бері ол Оксфордтың Иффли қаласында тұрады. 2012 жылы ол эксперименталды би өндірушісі Broadcaster-мен бірлесіп, би ритмдерімен қоса әндерінен тұратын альбом жасады. Сигер өзін бисексуал деп жариялайды және "Getting Bi: Voices of bisexuals around the world" жинағына эссе жазды. Онда ол Эван Макколл қайтыс болғаннан кейін дәстүрлі әнші Айрин Пайпер Скоттпен (Жаңа Зеландияда тұрады) бастаған қарым-қатынасын егжей-тегжейлі баяндады. Сигер "Tell My Sister" әнін Канадалық қайтыс болған халық әртісі Кейт МакГарриглдің шығармаларына арналған "Sing Me the Songs: Celebrating the Works of Kate McGarrigle" альбомында орындады. Альбом 2013 жылдың маусым айында жарық көрді. Сигердің "First Time Ever: A Memoir" атты естеліктері 2017 жылдың қазан айында Faber and Faber баспасында жарық көрді. Осы естеліктерге қосатын әндерден тұратын қос дискі де бір уақытта шығарылды. 2022 жылдың басынан бері Сигер Ұлыбритания мен Ирландия бойынша "First Farewell" атты қоштасу турынан өтуде.
After the fall of the Soviet Union, US authorities began to soften their attitude towards Seeger. She returned to the United States in 1994 to live in Asheville, North Carolina. Seeger has continued to sing about women's issues. One of her most popular recent albums is Love Will Linger On (1995). She has published a collection of 150 of her songs from before 1999. In 2011, Seeger edited The Essential Ewan MacColl Songbook. Her introduction gave a detailed account of her life with MacColl. She expressed some difference of political perspective between her and Ewan. As a budding eco feminist, I find the subject matter of many of the songs in this book very hard to deal with. A developed eco feminist would probably not have undertaken this book at all. Ewan was a Marxist, a militant, gut political product of the tail end of the industrial revolution. In most of his songs, men are digging, slashing, cutting, building, re shaping, raping, controlling, humanising the earth and being praised for doing so for the good of mankind. Humanity and the class struggle were Ewan's main preoccupations but his songs deal with men: men's work, men's lives, men's activities and many veiled (and not so veiled) references to the power of the penis. Even where it is obvious that both sexes are being referred to, Ewan (like myself in my early songs and like most people in our patriarchal society) employs masculine pronouns. In 2006, Peggy Seeger relocated to Boston, Massachusetts, to accept a part time teaching position at Northeastern University. In 2008, she began producing music videos pertaining to the Presidential campaigns, making them available through a YouTube page. After 16 years of living in the United States, Seeger moved back to the United Kingdom in 2010 to be nearer to her children; since 2013, she has been living in Iffley, Oxford. In 2012, she collaborated with experimental dance producer Broadcaster on an album of her songs set against dance beats. Seeger identifies as bisexual and contributed an essay to Getting Bi: Voices of bisexuals around the world. In it she details a relationship she began with the traditional singer Irene Pyper Scott (who lives in New Zealand) after Ewan MacColl died. Seeger performed "Tell My Sister" on a live tribute album to the late Canadian folk artist Kate McGarrigle entitled Sing Me the Songs: Celebrating the Works of Kate McGarrigle. The album was released in June 2013. Seeger's memoir, First Time Ever: A Memoir was published by Faber and Faber in October 2017. A double CD of songs to accompany the memoir was released at the same time. Since early 2022, Seeger has been doing her "First Farewell" tour of Britain and Ireland.