Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Массачусетс штатының Хингэм қаласындағы, Бостоннан оңтүстікке қарай орналасқан жарты арал.
Peninsula in Hingham, Massachusetts, just south of Boston
World's End – 251 акр (1 км²) аумақты қамтитын саябақ және табиғат қорғау аймағы. Жарты аралдың солтүстігі мен шығысынан Уир өзені, батысынан Хингэм порты (Хингэм шығанағының және Бостон портының бөлігі) өтеді. Аймақ төрт барабан тәрізді төбеден (Пайн Хилл, Плантерс Хилл және нағыз World's End-тің екі барабан тәрізді төбесі) тұрады. Онда көбелектерге және далалық ұя салатын құстарға тартымды далалармен араласқан ағаш тоғайлары бар. Сонымен қатар, Бостон көкжиегіне тамаша көрініс ашылатын 4,5 мильдік жаяу жолдары салынған. Іргелес аудан, бірнеше жағалау үйлері бар жоғарғы орта тапқа арналған тұрғын үйлерден тұрады және бұл жер де World's End деп аталады.
World's End is a 251 acre (1 km²) park and conservation area located on a peninsula in Hingham, Massachusetts. The peninsula is bordered by the Weir River to the North and East and Hingham Harbor (part of Hingham Bay, and Boston Harbor) to the West. The land is composed of four drumlins (Pine Hill, Planter's Hill, and the double drumlins of World's End proper) harboring tree groves interspersed with fields attractive to butterflies and grassland nesting birds, and offers 4.5 miles of walking paths with views of the Boston skyline. The adjacent neighborhood, an upper middle class residential subdivision with several waterfront homes, is also colloquially called World's End.
Тарих
XIX ғасырдың ортасынан соңына қарай жарым арал Джон Брюэр сатып алып, оны ірі мал өсіретін кең шаруашылыққа айналдырды. 1889 жылы Брюэр белгілі ландшафт сәулетшісі Фредерик Лоу Ольмстедке тұрғын үйлер салу жобасын тапсырды. Жоба жасалып, жолдар мен ағаштар орнатылды, бірақ үйлер салынған жоқ. 1945 жылы бұл жер жаңа құрылған Біріккен Ұлттар Ұйымының орналасқан жері ретінде ұсынылды, алайда Нью-Йорк қаласы таңдалды. 1960 жылдардың ортасында Бостон Эдисон «Дүние соңы»нда ядролық электр стансасын салуды қарастырды, бірақ оның орнына оңтүстікке қарай 40 шақырым жерде Пилигрим ядролық электр стансасын салды. 1967 жылы Уилмон Брюэрдің жомарттығы арқасында «Дүние соңы» түбегінің солтүстік екі бөлігінің бірі Қорлардың басқарушыларына өткізіліп, халыққа ашық пайдалануға берілді. 1996 жылы ол Бостон порты аралдарының ұлттық демалыс аймағының құрамына енді, бірақ Қамқоршылар осы жерді басқаруды жалғастыруда. Клэр Бимстің «Дүние соңы» атты әңгімесі Ольмстедтің ландшафтпен айналысқан кезінен шабыттанды, бірақ сәулетші рөлін есімдері аталмаған жас адам сомдайды.
In the mid to late 19th century, the peninsula was purchased and turned into an extensive estate by John Brewer, who raised livestock there. In 1889, Brewer commissioned noted landscape architect Frederick Law Olmsted to design a residential subdivision. The design was made and the roads and trees set in place, but the homes were never built. The site was proposed in 1945 as a location for the nascent United Nations, but New York City was chosen instead. In the mid 1960s, Boston Edison considered building a nuclear power plant on World's End, but instead built the Pilgrim Nuclear Generating Station 25 mile (40 km) to the south. In 1967, through the generosity of Wilmon Brewer, the northern two thirds of the World's End peninsula was acquired by the Trustees of Reservations and opened for public use. In 1996, it was made part of the Boston Harbor Islands National Recreation Area, but the Trustees continue to manage the site. The short story "World's End" by Clare Beams is inspired by Olmsted's dealings with the landscape, although the role of architect is played by a younger, unnamed person.