Рональд ДеФео: АҚШ-тағы жаппай кісі өлтіруші (1951-2021). 1974 ж. Амитивилде отбасын өлтіргені үшін сотталды. "Амитивилдегі қорқыныш" фильмінің негізі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық жаппай қырғын жасаған (1951–2021)
American mass murderer (1951–2021)
Рональд Джозеф ДеФео-кіші (26 қыркүйек 1951 – 12 наурыз 2021) – 1974 жылы Нью-Йорк штатының Амитивилл қаласында әкесін, анасын, екі бауырласын және екі қарындасын өлтіргені үшін сотталып, кінәлі деп табылған американдық жаппай қырғын жасаған. Өмір бойына 25 жылдан кем емес жазаға кесілген ДеФео 2021 жылдың 12 наурызында түрмеде қайтыс болды. Осы оқиға "Амитивилл қорқынышы" кітабы мен фильмінің жасалуына түрткі болды.
Ronald Joseph DeFeo Jr. (September 26, 1951 – March 12, 2021) was an American mass murderer who was tried and convicted for the 1974 killings of his father, mother, two brothers, and two sisters in Amityville, New York. Sentenced to six counts of 25 years to life, DeFeo died in prison on March 12, 2021. The case inspired the book and film versions of The Amityville Horror.
Өлтірулер
Сағат 18:30 шамасында, 1974 жылдың 13 қарашасында 23 жастағы ДеФео Нью-Йорк штатының Лонг-Айленд аймағындағы Генридің барына кіріп, былай деді: "Маған көмектесуіңіз керек! Менің ойымша, анам мен әкем атып өлтірілді!" ДеФео және шағын топ адамдар бардың жанында орналасқан 112 Ocean Avenue мекенжайына барды және ДеФеоның ата-анасының үйде өлгенін тапты. Топтың бір мүшесі, ДеФеоның досы Джо Есвит, Суффолк округі полиция бөліміне шұғыл қоңырау шалып, үйді тінтіп, отбасының алты мүшесі төсектерінде өлгенін анықтады. Құрбандар Рональд-младшийдің ата-анасы: Рональд ДеФео-аға (43) және Луиза ДеФео (қыздығы Бриганте, 43); және оның төрт бауыры: Доун (18), Эллисон (13), Марк (12) және Джон (9) болды. Барлық құрбандар сол күні сағат 03:00 шамасында .35 калибрлі Marlin 336C рычагты мылтығымен атып өлтірілген. Балалар бір-бір оқтан қаза тапқан, ал ата-аналарының әрқайсысына екі оқ тиген. Дене сақтандыру жұмысының нәтижесінде Луиза ДеФео және оның қызы Эллисон өлім кезінде ояу болғандығы анықталды. Суффолк округі полициясының мәліметінше, барлық құрбандар төсекте бетімен жатқан күйде табылған. ДеФео отбасы 1965 жылы үйді сатып алғаннан бері 112 Ocean Avenue мекенжайында тұрған. Алты құрбан кейіннен Фармингдейлдің жақын маңдағы Сент-Чарльз зиратына жерленді. Рональд ДеФео-младший, сондай-ақ "Бутч" деп те белгілі, отбасының үлкен баласы және жалғыз тірі қалған мүшесі болды. Ол қылмыс орнындағы полиция қызметкерлеріне кісі өлтіруді Луи Фалини есімді мафиялық кісі өлтіруші жасаған десе, өзін қорғау үшін жергілікті полиция бөліміне жеткізілді. Алайда, полиция бөліміндегі сұрақ-жауап кезінде оның оқиға туралы айтқандарында елеулі қайшылықтар анықталды. Келесі күні ол кісі өлтіруді өзі жасағанын мойындады; ал болжамдағы кісі өлтіруші Фалинидің оқиға болған кезде штаттан тыс екенін дәлелдейтін алибиі болды. ДеФео детективтерге: "Бастағаннан кейін тоқтата алмадым. Бәрі тым жылдам болды", - деді.
Around 6:30p. m. on November 13, 1974, DeFeo, who was then 23, entered Henry's Bar in Amityville, Long Island, New York, and declared: "You got to help me! I think my mother and father are shot!" DeFeo and a small group of people went to 112 Ocean Avenue, which was located near the bar, and found that DeFeo's parents were dead inside the house. One of the group, DeFeo's friend Joe Yeswit, made an emergency call to the Suffolk County Police Department, who searched the house and found that six members of the family were dead in their beds. The victims were Ronald Jr.'s parents: Ronald DeFeo Sr. (43) and Louise DeFeo (née Brigante, 43); and his four siblings: Dawn (18), Allison (13), Marc (12), and John (9). All of the victims had been shot with a .35 caliber lever action Marlin 336C rifle around 3:00a. m. that day. The children had been killed by single shots, while the parents had each received two shots. Physical evidence suggests that Louise DeFeo and her daughter Allison were awake at the time of their deaths. According to Suffolk County Police, all the victims were found lying face down in bed. The DeFeo family had occupied 112 Ocean Avenue since purchasing the house in 1965. The six victims were later buried in Saint Charles Cemetery nearby in Farmingdale. Ronald DeFeo Jr., also known as "Butch", was the eldest child of the family and was its lone surviving member. He was taken to the local police station for his own protection after suggesting to police officers at the scene of the crime that the killings had been carried out by a mob hit man named Louis Falini. However, an interview at the station exposed serious inconsistencies in his version of events. The following day, he confessed to carrying out the killings himself; Falini, the alleged hitman, had an alibi proving he was out of state at the time of the killings. DeFeo told detectives: "Once I started, I just couldn't stop. It went so fast."
Сот және айыптау
ДеФеоның соты 1975 жылдың 14 қазанында басталды. Ол және оның қорғаушы адвокаты Уильям Вебер ақыл-естің жоқтығын дәлелдеу арқылы қорғаныс стратегиясын қолданды, ДеФео отбасын өлтіргенін есіне алмағанын мәлімдеді. Ақыл-естің жоқтығы туралы талапты қорғау тарапынан тағайындалған психиатр Дэниел Шварц қолдады. Ал прокуратураның психиатры, доктор Гарольд Золан, ДеФео героин мен ЛСД қолданғанын, бірақ оның антиәлеуметтік жекеліктік бұзылысы болғанын және қылмыс жасаған сәтте өзінің іс-әрекеттерінің барлығына есі дұрыс екенін айтты. Сот судьясы Томас Старк ДеФеоның жасаған қылмыстарын "Суффолк округінің құрылғаннан бергі жылдарындағы ең қатыгез кісі өлтірулері" деп атады. 1975 жылдың 21 қарашасында ДеФео екінші дәрежелі кісі өлтірудің алты айыбы бойынша кінәлі деп танылды. 1975 жылдың 4 желтоқсанында судья Старк ДеФеоны 25 жылдан өмір бойына дейінгі мерзімге алты рет жазалады. ДеФео Нью-Йорк штатының Фолсбург қаласындағы Салливан түзеу мекемесінде өмірінің соңына дейін қамауда болды, оның барлық апелляциялық шағымдары мен шартты түрде босатуға жасаған өтініштері қабылданбады.
DeFeo's trial began on October 14, 1975. He and his defense lawyer, William Weber, mounted an affirmative defense of insanity, with DeFeo claiming that he had no memory of killing his family. The insanity plea was supported by the psychiatrist for the defense, Daniel Schwartz. The psychiatrist for the prosecution, Dr. Harold Zolan, maintained that, although DeFeo was a user of heroin and LSD, he had antisocial personality disorder and was aware of his actions at the time of the crime. The trial's judge, Thomas Stark, declared that DeFeo's crimes were "the most heinous murders committed in Suffolk County since its founding." On November 21, 1975, DeFeo was found guilty on six counts of second degree murder. On December 4, 1975, Judge Stark sentenced DeFeo to six sentences of 25 years to life. DeFeo was held at the Sullivan Correctional Facility in the town of Fallsburg, New York until his death, with all of his appeals and requests to the parole board being denied.
Даулар
Жәбірленушілердің барлығы төсекте, бетімен төмен қарап жатқан күйде табылды, күрес белгілері байқалмады. Полиция тергеуі барысында мылтыққа дыбыс басатын құрылғы орнатылмағаны және оған тыныштандыратын дәрілер қолданылғаны туралы ешқандай дәлел табылмайтыны анықталды. ДеФео тергеу кезінде отбасын есірткімен улағандығын мәлімдеді. ДеФеоның әкесімен қарым-қатынасы шиеленіс күйінде болған, бірақ кісі өлтірудің нақты себебі әлі белгісіз. Ол полициядан әкесінің өмірлік сақтандыру полисін алу үшін не істеу керектігін сұрады, бұл айыптау тарапын сотта оның ниеті – ата-анасының өмірлік сақтандыру төлемдерін алу болды деген тұжырымға әкелді. Сотталғаннан кейін ДеФео кісі өлтіру қалай орындалғаны туралы әртүрлі нұсқалар келтірді. 1986 жылы Newsday газетіне берген сұхбатында ДеФео қарындасы Доун әкесін өлтіргенін, ал кейін қайғыға батқан анасы барлық бауырларын, көрінетін болса, мылтықпен өлтіргенін айтты, содан кейін ол анасын өлтірді. Ол кінәны өзіне алғанын, өйткені анасы туралы әкесі Майкл Бриганте ағасы мен оның әкесінің інісіне жаман айтудан қорқып, олар оны өлтірер деп ойлағандықтан мойындады. Оның әкесінің інісі Питер ДеФео Генуэз қылмыстық тобындағы капорежим болды. Осы сұхбатта ДеФео сондай-ақ ол кісі өлтіру кезінде Джеральдин Гейтс атты әйелге үйленгенін, онымен Нью-Джерсиде тұрғанын және анасы оны Доун мен әкесі арасындағы төбелес тоқтату үшін Амитивилге қайта оралуын сұрап қоңырау шалғанын мәлімдеді. Кейін ол Джеральдиннің бауыры Ричард Ромондомен бірге Амитивилге барды, ол кісі өлтіру кезінде онымен бірге болды және оның айтқандарының барлығын растай алатын еді. 1990 жылы ДеФео 440 өтінішін ұсынды, бұл оның үкімін күштен шығару туралы шара. Өтінішін қолдау үшін ДеФео Доун мен үйден қашып кеткен белгісіз күдікті ата-анасын өлтіргенін, ал Доун кейін бауырларын өлтіргенін мәлімдеді. Ол тек Доунды өлтіргенін және олар мылтық үшін күрескен кезде бұл оқиға кездейсоқ болғанын айтты. Ол тағы да Джеральдинге үйленгенін және оның бауыры онымен бірге болғанын мәлімдеді. Ричард Ромондоның жазбаша куәлігі сотқа ұсынылды, бірақ оны жеке куәлік беру үшін таба алмады. Суффолк округінің прокуратурасы Ричард Ромондоның жоқ екенін және Джеральдин Гейтс кісі өлтіру кезінде Нью-Йоркте басқа біреуге үйленгенін көрсететін дәлелдер ұсынды. Джеральдин Гейтс бұл тыңдауда куәлік бермеді, өйткені билік оны бұрыннан жалған мәлімдемелер жасағаны үшін сұраққа тартып алған еді; 1992 жылы олар Ромондоның ойдан шығарылған екенін және ол ДеФеоға 440 өтінішін ұсынуға дайындалып 1989 жылы үйленгенін мойындаған жазбаша мәлімдеме алды. Сот судьясы Старк өтінішті қабылдамады, былай деп жазды: "Айыпталушының куәлігі жалған және ойдан шығарылған деп табамын. Оның 1974 жылдың күзінде үйленгені және Нью-Джерси штатындағы Лонг-Бранч қаласында әйелі мен баласымен бірге тұрғаны туралы куәлігі сенуге лайық емес. Ол бұл туралы ешқандай дәлел ұсынбады. Айыпталушының куәлігіне сенбеуімнің тағы бір себебі соттағы куәлігінің кейбір бөліктерін қарастыру арқылы анықталды. Ол өзінің іс-әрекеттерін егжей-тегжейлі сипаттаған ұзақ жазбаша мәлімдемеге қол қойды. Ол отбасымен Амитивилдегі 112 Оушен Авенюде тұрғанын және әкесімен бірге жұмыс істегенін, әдетте жұмындан әкесімен бірге келгенін, 12 қарашада ауырып жұмыстан қалып қойғанын, сыртқы қозғалтқышты ұрлағаны үшін сотқа шақырылғанын және сол күні Амитивилде сот өкілімен кездесуге тағайындалғанын айтты. Айыпталушының қатыстырушысы Минди Вайс 1974 жылдың маусымында айыпталушымен қарым-қатынас бастағанын және сол жаз мен күзде онымен жиі бірге болғанын куәлік берді". Старк былай деп мәлімдеді: "Айыпталушының отбасы мүшелерін атқылап өлтірмегені туралы куәлігі де сенуге лайық емес". 2000 жылдың 30 қарашасында ДеФео 2002 жылы жарық көрген "ДеФеолардың қайтыс болған түні" кітабының авторы Рик Осунамен кездесті. Осунаның айтуынша, олар шамамен алты сағат сөйлескен. Десе де, радио бағдарламасының жүргізушісі Лу Джентильге жазған хатында ДеФео Рик Осунаға кітабында пайдаланылуы мүмкін ақпарат бермегенін жоққа шығарды, ол сұхбатты дереу тастап, Осунамен ешқандай маңызды мәселе туралы сөйлеспегенін мәлімдеді. Осунаның айтуынша, ДеФео қарындасы Доун және екі досы Ауги Дегенеро мен Бобби Келскемен бірге "үмітсіздікке жете келгенде" қылмысты жасағанын айтты, өйткені оның ата-анасы оны өлтіруді жоспарлаған. ДеФео әкесімен қатты дауласып, әпкесімен бірге ата-анасын өлтіруді жоспарлаған, ал Доун куәгерлерді жою үшін балаларды өлтірген. Ол әпкесінің іс-әрекетін көргенде ашуланып, оны төсегіне есінен айырған және басына оқ атқан. Полиция Доунның түнгі көйлегінде күймеген оқ-дәрі іздерін тапты, ДеФеоның жақтастары бұл оның қару қолданғанын дәлелдейді деп мәлімдейді. Алайда сотта баллистика сарапшысы Альфред Делла Пенна күймеген оқ-дәрі қарудың аузынан шығатынын, яғни ол қаруды өзі атқан жоқ, бірақ атылған кезде қарудың аузына жақын болғанын айтты. Ол бұл туралы A&E Amityville деректі фильмінде айтқан, ол Уилл Савивтің "Амитивилде психикалық аурулар" кітабында кеңінен талданған. Савив Делла Пеннаның бағалауын сарапшыға қарап, ол оның дұрыс екенін растады. Сонымен қатар, сот медициналық сарапшысы Доун күрескенін көрсететін ешқандай белгі таппады; оқ жарасы оның денесіндегі жалғыз жаңа із болды. Күдікші Джо Никелл ДеФео жылдар бойы өз әңгімесін қанша рет өзгерткенін ескеріп, кісі өлтіру кешінде болған оқиғалар туралы оның жаңа мәлімдемелеріне сақтықпен қарау керек екенін айтады. Рик Осунаның кітабындағы көптеген мәлімдемелер ДеФеоның бұрынғы әйелі Джеральдин Гейтске сілтеме жасайды. 1986 жылғы Newsday сұхбатында ол 1974 жылы ДеФеоға үйленгенін айтса, Осунаның кітабында олар 1970 жылы үйленгенін мәлімдейді. 1993 жылғы ажырысу ісінде олар 1985 жылы танысқан, 1989 жылы үйленген және 1993 жылы ажырасқандығы айтылған.
All six of the victims were found face down in their beds with no signs of a struggle. The police investigation concluded that the rifle had not been fitted with a sound suppressor and found no evidence of sedatives having been administered. DeFeo claimed during his interrogation that he had drugged his family. DeFeo had a volatile relationship with his father, but the motive for the killings remains unclear. He asked police what he had to do to collect on his father's life insurance, which prompted the prosecution to suggest at trial that his motive was to collect on the life insurance policies of his parents. After his conviction, DeFeo gave varying accounts of how the killings were carried out. In a 1986 interview for Newsday, DeFeo claimed his sister Dawn killed their father and then their distraught mother killed all of his siblings, apparently with a rifle, before he killed his mother. He stated that he took the blame because he was afraid to say anything negative about his mother to her father, Michael Brigante Sr., and his father's uncle, out of fear that they would kill him. His father's uncle was Peter DeFeo, a caporegime in the Genovese crime family. In this interview, DeFeo also asserted he was married at the time of the murders to a woman named Geraldine Gates, with whom he was living in New Jersey, and that his mother phoned to ask him to return to Amityville to break up a fight between Dawn and their father. Subsequently, he drove to Amityville with Geraldine's brother, Richard Romondoe, who was with him at the time of the murders and could verify his entire story. In 1990, DeFeo filed a 440 motion, a proceeding to have his conviction vacated. In support of his motion, DeFeo asserted that Dawn and an unknown assailant, who fled the house before he could get a good look at him, killed their parents and Dawn subsequently killed their siblings. He said the only person he killed was Dawn and that it was by accident as they struggled over the rifle. Again, he asserted he was married to Geraldine and that her brother was with him at the time of the murders. An affidavit from Richard Romondoe was submitted to the court, and it was asserted that he could not be located to testify in person. Evidence was submitted to the court by the Suffolk County District Attorney's Office suggesting that Richard Romondoe did not exist and that Geraldine Gates was living in upstate New York married to someone else at the time of the murders. Geraldine Gates did not testify at this hearing, because the authorities had already confronted her about the false claims; in 1992, they had secured a statement under oath in which she admitted that Romondoe was fictitious, and that she did not actually marry DeFeo until 1989 in anticipation of the filing of the 440 motion. Judge Stark denied the motion, writing, "I find the testimony of the defendant overall to be false and fabricated. His testimony that during the fall of 1974 he was married and lived with his wife and child at Long Branch, New Jersey is incredible and not worthy of belief. He produced no corroborating evidence in this regard another reason for my disbelief of defendant's testimony is demonstrated by consideration of several portions of the trial testimony he signed a lengthy written statement describing in detail his activities in this statement he said that he lived with his family at 112 Ocean Avenue in Amityville and that he worked for his father that he usually went to and from work with his father; that he was ill and stayed home from work on November 12, 1974; that he was on probation for having stolen an outboard engine and had an appointment to see his probation officer in Amityville on that very afternoon defendant's girlfriend, Mindy Weiss, testified that she began dating the defendant in June 1974, and was with him frequently that summer and fall." Stark further declared, "Defendant's testimony that he did not shoot and kill the members of his family is likewise incredible and not worthy of belief." On November 30, 2000, DeFeo met with Ric Osuna, the author of The Night the DeFeos Died, which was published in 2002. According to Osuna, they spoke for about six hours. However, in a letter to the radio show host Lou Gentile, DeFeo denied giving Ric Osuna information that could be used in his book, claiming that he immediately left the interview and did not speak to Osuna about anything substantive. According to Osuna, DeFeo claimed that he had committed the murders with his sister Dawn and two friends, Augie Degenero and Bobby Kelske, "out of desperation," because his parents had plotted to kill him. Allegedly, DeFeo claimed that, after a furious row with his father, he and his sister planned to kill their parents and that Dawn murdered the children to eliminate them as witnesses. He said that he was enraged on discovering his sister's actions, knocked her unconscious onto her bed, and shot her in the head. Police found traces of unburned gunpowder on Dawn's nightgown, which DeFeo proponents allege proves she discharged a firearm. However, at trial, the ballistics expert, Alfred Della Penna, testified that unburned gunpowder is discharged through the muzzle of a weapon, indicating that she was in proximity to the muzzle of the weapon when it was discharged and not that she fired the weapon. He reiterated this on an A&E Amityville documentary that is extensively discussed in Will Savive's Mentally Ill In Amityville. Savive had an expert evaluate Della Penna's assessment and the expert confirmed that he was correct. Moreover, the medical examiner found nothing to indicate that Dawn had been in a struggle; the bullet wound was the only fresh mark on her body. Skeptic Joe Nickell notes that given the frequency with which DeFeo has changed his story over the years, any new claims from him regarding the events that took place on the night of the murders should be approached with caution. Most of the claims made in Ric Osuna's book are sourced to DeFeo's ex wife, Geraldine Gates. While in the 1986 interview with Newsday, she asserted she married DeFeo in 1974, in Osuna's book, she alleges they married in 1970. Their 1993 divorce case says that they met in 1985, married in 1989, and divorced in 1993.
Өлім
ДеФео 2021 жылдың 12 наурызында 69 жасында Олбани медициналық орталығында қайтыс болды. Өлімнің ресми себебі әлі күнге дейін жарияланған жоқ.
DeFeo died aged 69 on March 12, 2021, at the Albany Medical Center. The official cause of death has not been released to the public.
Танымал мәдениетте
Джей Ансонның "Амитивиллдің қорқынышы" кітабы 1977 жылдың 13 қыркүйегінде жарық көрді. Кітап 1975 жылдың желтоқсаны мен 1976 жылдың қаңтарында Джордж және Кэти Латц және олардың үш баласы кісі өлтіруден кейін 112 Оушен-авенюде тұрған алғашқы отбасы болған 28 күндік кезеңге негізделген. Латц отбасы үйден шығып, онда тұрғанда паранормальды құбылыстардың қорқытқанын мәлімдеді. 1982 жылғы "Амитивилл II: Иелену" фильмі парапсихолог Ханс Холцердің "Амитивиллдегі кісі өлтіру" кітабына негізделген. Оқиға 112 Оушен-авенюде өтеді, онда ДеФео отбасына негізделген, ойдан шығарылған Монтелли отбасы бейнеленген. Бұл оқиғада болжамды және даулы тақырыптар көтеріледі, соның ішінде Сонни Монтелли мен оның жасөспірім қарындасы Патрисия арасындағы инцест қарым-қатынасы, ол ДеФео мен оның қарындасы Доун арасындағы инцест туралы қауесетке негізделген. 2018 жылғы "Амитивилл кісі өлтірулері" фильмі ДеФео кісі өлтірулері мен оларды қоршаған жағдайларды тағы бір көркемдеу болып табылады; "Амитивилл II: Иелену" фильмінен айырмашылығы, 2018 жылғы фильмде нақты тұлғалардың есімдері сақталған. "Амитивилл II" фильмінде ойнаған Дайан Франклин мен Бёрт Янг "Амитивилл кісі өлтірулері" фильмінде басқа рөлдерде пайда болады. ДеФео кісі өлтірулерінің фильмдегі нұсқаларында бірнеше дәлсіздіктер бар. 2005 жылғы "Амитивиллдің қорқынышы" фильмінің қайта түсірілімінде Джоди ДеФео есімді ойдан шығарылған бала кейіпкері бар. ДеФео 112 Оушен-авенюдегі Ленапе зиратындағы рухтардың ықпалымен кісі өлтірді деген мәлімдеме жергілікті тарихшылар мен американдық түпкілікті халықтардың көшбасшылары тарапынан қабылданбады, олар бұл зираттың болғанын растайтын жеткілікті дәлел жоқ деп санайды.
Jay Anson's book The Amityville Horror was published on September 13, 1977. The book is based on the 28 day period during December 1975 and January 1976 when George and Kathy Lutz and their three children became the first family to live at 112 Ocean Avenue since the murders. The Lutz family left the house, claiming that they had been terrorized by paranormal phenomena while living there. The 1982 film Amityville II: The Possession is based on the book Murder in Amityville by parapsychologist Hans Holzer. It is set at 112 Ocean Avenue, featuring the fictional Montelli family, who are based on the DeFeo family. The story introduces speculative and controversial themes, including an incestuous relationship between Sonny Montelli and his teenage sister Patricia, based loosely on a rumor of an incestuous relationship between DeFeo and his sister Dawn. The 2018 film The Amityville Murders is another dramatization of the DeFeo murders and the circumstances surrounding them; unlike Amityville II: The Possession, the 2018 film retains the names of the real life participants. Diane Franklin and Burt Young, who starred in Amityville II, appear in different roles in The Amityville Murders. The film versions of the DeFeo murders contain several inaccuracies. The 2005 remake of The Amityville Horror contains a fictional child character called Jodie DeFeo. The claim that DeFeo was influenced to commit the murders by spirits from a Lenape burial ground on the site of 112 Ocean Avenue has been rejected by local historians and Native American leaders, who argue that there is insufficient evidence to support the claim that the burial ground ever existed.