АҚШ Армиясының байланыс және ақпарат жүйелері корпусы

Кіріспе

АҚШ армиясының байланыс және ақпараттық жүйелер саласы (англ. U.S. Army Signal Corps, USASC) – бірлескен қарулы күштерді басқару және бақылау үшін байланыс және ақпараттық жүйелерді құратын және басқаратын АҚШ армиясының бір бөлімі. Ол 1860 жылы майор Альберт Джей Майердің бастамасымен құрылған және Америка Азамат соғысында маңызды рөл атқарды. Тарихы барысында, ол бастапқыда портфельдерге және жаңа технологияларға жауапкершілікті жүктеді, олар кейіннен АҚШ үкіметінің басқа органдарына берілді. Ондай міндеттердің ішінде әскери барлау, ауа райын болжау және авиация саналады.

Миссиялық мәлімдеме

Бірлескен қарулы күштерді басқару және бақылауды қолдау. Сигналдық қолдау желілік операцияларды (ақпараттық қауіпсіздік, ақпарат таратуды басқару және желі басқару) және электромагниттік спектрді басқаруды қамтиды. Сигналдық қолдау бір және көп арналы спутниктерді, тропосфералық шашырауды, құрлықтағы микротолқынды байланыс, коммутациялық құрылғыларды, хабар алмасуды, бейнеконференцияларды, визуалды ақпаратты және басқа да байланысты жүйелерді пайдаланатын деректердік байланыс желілерін жобалау, орнатудың барлық аспектілерін қамтиды. Олар тактикалық, стратегиялық және тұрақты базалық байланыс, ақпаратты өңдеу және басқару жүйелерін бірыңғай жаһандық ақпарат желісіне біріктіреді, ол әскер, ортақ және коалициялық операциялар үшін білім үстемдігін қамтамасыз етеді.

Ерте тарих

1856 жылы Техас штатында медициналық офицер болып қызмет еткен Альберт Джеймс Майер армияға өзінің визуалды коммуникация жүйесін – «әуе телеграфиясын» (немесе «вик-ваг») пайдалануды ұсынды. 1860 жылдың 21 маусымында армия оның жүйесін қабылдағанда, Майер алғашқы және жалғыз сигнал офицері ретінде Сигнал корпусы құрылды. Майор Майер өзінің визуалды сигнализация жүйесін алғаш рет 1860-шы жылдардың басында Нью-Мексикодағы Навахо экспедициясы кезінде белсенді қызметте қолданды. Күндіз сигнал беру үшін жалауларды, ал түнде отты пайдалана отырып, вигваг 1861 жылдың маусымында Азамат соғысының жағдайында сынақтан өтті. Форт-Уолдағы портовый батареяның отын Форт-Монроның қарсы жағындағы Конфедерациялық позицияларға бағыттады. Майерге үш жылға жуық уақыт бойы егжей-тегжейлі персоналға сүйенуге тура келді, бірақ ол жеке, білікті әскери сигнал қызметін қалаған. Майердің көзқарасы 1863 жылдың 3 наурызында Конгресс соғыс мерзіміне арналған тұрақты Сигнал корпусын бекіткенде іске асты. Азамат соғысының Сигнал корпусында 2900 офицер мен қатардағы әскерлер қызмет етті. Майердің Азамат соғысындағы жаңалықтарына Бірінші Булл-Рандағы сәтсіз ауа шарлары эксперименті және Макклелланның Сигнал корпусының далалық телеграф пойызына деген тілегіне жауап ретінде Бирдсли магниттік-электрлік телеграф машинасы түріндегі электр телеграфы кірді. Азамат соғысында да көзге көрінетін байланыс желісімен шектелген вигваг жүйесі электр телеграфына қарсы әлсіреп барады. Бастапқыда Майер өзінің Вашингтондағы кеңсесін Сигнал корпусының мектебін орналастыру үшін пайдаланды. Ол қосымша орын қажет екенін білгенде, басқа жерлерді іздеді. Біріншісі – Азамат соғысы кезінде Вашингтонның қорғанысының бірі болған Форт Гребль, ал ол жеткіліксіз болғандықтан Майер ұлттық астанаға қарап тұрған Арлингтон биіктігіндегі Форт Уипплді таңдады. Оның көлемі мен орналасуы таңғаларлық еді. Мектеп 20 жылдан астам уақыт сол жерде болды және ақырында Форт Майер деп аталды. Сигнал корпусының отрядтары батыстағы түпкілікті американдықтарға қарсы науқандарға қатысты, мысалы 1865 жылғы Powder River экспедициясы. 1866 жылдың шілдесінде Конгресс бейбіт уақытта да бірлік немесе кем дегенде Сигнал кадрлары болуы керек деп шешті. Осыған байланысты: Армияның бір бас сигнал офицері, полковник шенімен. Жағдайды одан да қиындата түсетіні, Сигнал корпусына тағайындалған 6 офицер мен 100 адам инженерлер корпусынан таңдалды. Осылайша, Сигнал корпусы ресми түрде құрылды. Электр телеграфы 1867 жылы Сигнал корпусының міндетіне айналды. 12 жыл ішінде Сигнал корпусы елдің батыс шекарасында 4000 мильдей телеграф желісін салды, оны ұстап тұрды және жұмыс істеді. 1870 жылы Сигнал корпусы конгресс бекіткен ұлттық ауа райы қызметін құрды. Он жыл ішінде лейтенант Адольф Грилидің көмегімен Майер 1880 жылы қайтыс болғанға дейін халықаралық деңгейде танымал ауа райы қызметіне басшылық етті. 1891 жылы Ауа райы бюросы АҚШ Ауыл шаруашылығы министрлігінің құрамына кірді, ал корпус әскери метеорологияға жауапкершілікті сақтады. 1881 жылы Сигнал корпусы Бірінші Халықаралық полярлық жылға қатысты. Лейтенант Адольф Грилидің басқаруындағы топтардың бірі Арктика тарихында азап пен жойылудың тағы бір ауыр тарауын жазуға тиіс болды. Грилидің Сигнал корпусының еріктілері базалық лагерінен бөлініп, үлкен мұздыққа түсіп қалды. Олар аштықтан және суға батып қаза тапты; бастапқы 25 еріктінің тек 7-сі ғана аман қалды. 1898 жылғы испан-американ соғысында және одан кейінгі филиппин көтерілісінде Сигнал корпусының рөлі Азамат соғысына қарағанда үлкен масштабта болды. Көрнекі сигнализациядан басқа, корпус телефон және телеграф сымдары мен кабельді байланыс желілерін қамтамасыз етті, ұрыста телефонды қолдануға ықпал етті, ұрыста фотосуретке түсірді және ауа шарларын қайтадан пайдалануға кірісті. Соғыстан кейін көп ұзамай Сигнал корпусы Вашингтон-Аляска әскери кабельді және телеграф жүйесін (WAMCATS) құрды, ол Аляска байланыс жүйесі (ACS) деп те аталады, бұл Батыс жарты шардағы алғашқы сымсыз телеграфты енгізді. 1903 жылдың қазан айында Конгресс сол кездегі бас сигнал офицері бригадир генерал Адольф Грилиге ең үлкен сын деп саналатын тапсырманы тапсырды. 25000 АҚШ доллары (соңғы жылдары шамамен миллион долларға тең) қаржылық қаражатпен қатар, ол әскерилер «соғыс мақсаттары үшін ұшу машинасы жасауы керек» деп жарлық шығарды. Әрине, ұшуға алғашқы әрекеттері сәтсіз болды, бірақ Грили келісімшартты Солтүстік Каролинадағы Китти-Хок қаласында алғашқы ұшақты ұшқан Райт ағайындыларға тапсырды.

While serving as a medical officer in Texas in 1856, Albert James Myer proposed that the Army use his visual communications system, called aerial telegraphy (or "wig wag"). When the Army adopted his system on 21 June 1860, the Signal Corps was born with Myer as the first and only Signal Officer. Major Myer first used his visual signaling system on active service in New Mexico during the early 1860s Navajo expedition. Using flags for daytime signaling and a torch at night, wigwag was tested in Civil War combat in June 1861 to direct the fire of a harbor battery at Fort Wool against the Confederate positions opposite Fort Monroe. For nearly three years, Myer was forced to rely on detailed personnel, although he envisioned a separate, trained professional military signal service. Myer's vision came true on 3 March 1863, when Congress authorized a regular Signal Corps for the duration of the war. Some 2,900 officers and enlisted men served, although not at any single time, in the Civil War Signal Corps. Myer's Civil War innovations included an unsuccessful balloon experiment at First Bull Run, and, in response to McClellan's desire for a Signal Corps field telegraph train, an electric telegraph in the form of the Beardslee magnetoelectric telegraph machine. Even in the Civil War, the wigwag system, restricted to line of sight communications, was waning in the face of the electric telegraph. Initially, Myer used his office downtown in Washington, D. C. to house the Signal Corps School. When it was found to need additional space, he sought out other locations. First came Fort Greble, one of the Defenses of Washington during the Civil War, and when that proved inadequate, Myer chose Fort Whipple, on Arlington Heights overlooking the national capital. The size and location were outstanding. The school remained there for over 20 years and ultimately was renamed Fort Myer. Signal Corps detachments participated in campaigns fighting Native Americans in the west, such as the Powder River Expedition of 1865. In July 1866, Congress decided that there should be a unit or at least a Cadre of Signal even in peace time. It thereupon provided: One Chief Signal Officer of the Army, with the rank of Colonel. To confuse things even more, the 6 officers and 100 men authorized for the Signal Corp were to be chosen from the Corps of Engineers. Thus the Signal Corps was officially born. The electric telegraph, in addition to visual signaling, became a Signal Corps responsibility in 1867. Within 12 years, the Signal Corps had constructed, and was maintaining and operating, some 4,000 miles of telegraph lines along the country's western frontier. In 1870, the Signal Corps established a congressionally mandated national weather service. Within a decade, with the assistance of Lieutenant Adolphus Greely, Myer commanded a weather service of international acclaim until his death in 1880. The Weather Bureau became part of the U. S. Department of Agriculture in 1891, while the corps retained responsibility for military meteorology. In 1881, the Signal Corps participated in the First International Polar Year. One of the groups under the command of LT Adolphus Greely was to write another grueling chapter of suffering and extinction in the history of the Arctic. Greely's Signal Corps volunteers became separated from their base camp and were marooned on a huge ice floe. They were decimated by starvation and drowning; of the original 25 volunteers, only 7 survived. The Signal Corps' role in the Spanish–American War of 1898 and the subsequent Philippine Insurrection was on a grander scale than it had been in the Civil War. In addition to visual signaling, including heliograph, the corps supplied telephone and telegraph wire lines and cable communications, fostered the use of telephones in combat, employed combat photography, and renewed the use of balloons. Shortly after the war, the Signal Corps constructed the Washington Alaska Military Cable and Telegraph System (WAMCATS), also known as the Alaska Communications System (ACS), introducing the first wireless telegraph in the Western Hemisphere. In October 1903, Congress handed the then Chief Signal Officer Brigadier General Adolphus Greely what may be considered the supreme challenge. Accompanied by an appropriation of US$25000 (equivalent to $0.025 in 1903 is equivalent to about <calculated amount> in recent yearsmillion in ), it decreed that the military should "build a flying machine for war purposes". Needless to say, the first attempts at flying were failures, but Greely handed the contract to the Wright brothers who piloted the first aircraft at Kitty Hawk, North Carolina.

Бірінші дүниежүзілік соғыс

Бұл тақырып бойынша толыққанды мәліметтерді Аэронавигациялық бөлім, АҚШ Сигнал корпусы және Ұшу бөлімі, АҚШ Сигнал корпусынан алуға болады.

1907 жылғы 1 тамызда Бас сигнал офицерінің кеңсесінде (OCSO) Аэронавигациялық бөлім құрылды. 1908 жылы Вирджиния штатындағы Форт-Майерде Райт ағайындылары Сигнал корпусының талаптарына сәйкес жасалған Армияның алғашқы ұшағын сынақтан өткізді. Ресми пилоттық куәліктің қажеттілігін көрсететін 1911 жылғы 24 ақпанда жарық көрген Соғыс департаментінің №2 бұйрығы «Әскери авиатор» атағын белгіледі. Армия авиациясы 1918 жылға дейін Сигнал корпусының құрамында болды, содан кейін Армия Әуе күштеріне айналды. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Бас сигнал офицері Джордж Оуэн Сквайр жекеменшік өнеркәсіппен тығыз байланыс жасап, радио түтікшелерді жетілдірді және Альфред Вейл лагерінде (Форт Монмут) ірі сигнал зертханасын құрды. Сигнал корпусы жасаған алғашқы радиотелефондар 1918 жылы Еуропа театрларына енгізілді. Жаңа американдық дауыстық радиолары радиотелеграфтардан артық болғанымен, телефон мен телеграф Бірінші дүниежүзілік соғыстың басты технологиясы болып қала берді. Радар саласындағы алғашқы қадамды жасаған, Форт Монмуттағы Сигнал корпусы зертханаларының директоры полковник Уильям Блэр 1937 жылғы мамыр айында Армияның алғашқы радарының патентын алды. АҚШ Екінші дүниежүзілік соғысқа қатысудан бұрын, SCR 268 және SCR 270 радар жиынтықтарының жаппай өндірісі басталды. 1930 жылдары дамытылған Сигнал корпусының тактикалық FM радиосымен бірге, радар Екінші дүниежүзілік соғыстың ең маңызды байланыс жетістігі болды. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде «Салемдесу қыздары» деп аталған әйел-телефон операторлары АҚШ Армиясының Сигнал корпусына ант берді. Олар АҚШ Армиясының формасын киіп, әскер ережелеріне бағынғандарына қарамастан (бас оператор Грейс Банкер Ұлы қызмет медалімен марапатталды), оларға құрметті түрде демалыс берілмеді, керісінше, әскерде жұмыс істейтін «азаматтар» деп есептелді, себебі әскер ережелері ер адамдарды көрсеткен. 1978 жылға дейін, Бірінші дүниежүзілік соғыс аяқталғанына 60 жыл толуымен, Конгресс қалған «Салемдесу қыздарына» ардагер мәртебесін/құрметті демалысты бекітті.

Қырғи қабақ соғыс

1946 жылы Сигнал корпусының «Диана» жобасы радар сигналдарын Айдан сәтті қайтарып, ғарыш байланысының негізін қалады. 1948 жылы Форт-Монмут зерттеушілері синтетикалық түрде өндірілген алғашқы ірі кварц кристалдарын өсірді. Бұл кристалдар электрондық компоненттерді жасауда қолданылып, АҚШ-ты осы маңызды минерал бойынша шетелдік импортқа тәуелділіктен азат етті. 1949 жылы алғашқы автоматты жиналатын баспа тізбегі ойлап табылды. Форт-Монмут инженерлері жасаған электрондық бөлшектерді баспа тізбегі тақтасына құрастыру технологиясы әскери және азаматтық қолдану үшін миниатюралық тізбектерді жасау және өндірудің алғашқы қадамын болды. Транзисторды ойлап тапқандардың арасында болмаса да, Форт-Монмут ғалымдары оның маңыздылығын, әсіресе әскери саласында, бірінші болып таныды және оның құрамын және өндірісін жақсартуға үлкен үлес қосты. Әлемдегі жағдайдың шиеленісуімен, Суық соғыс пен Берлинге әуе көмегімен жағдай өзгерді. Армияның бүкіл әлемді қамтитын міндеттерін орындау үшін, базадағы барлық қызметтердің қуатын арттыру қажет болды. 1950 жылдың маусым айында Корея соғысы басталғанда, президент Гарри С. Трумэн Ұлттық гвардия мен резервті 21 айға белсенді қызметке шақыру үшін қажетті рұқсатты жылдам алды. Ол сондай-ақ таңдамалы әскери қызмет туралы заңды 1951 жылдың 9 шілдесіне дейін ұзартты. Офицерлік дайындық мектебі қайтадан ашылды. Кореядағы шайқастар заманауи соғыс жүргізуде жаңа тәсілдердің қажеттілігін көрсетті. Дұшпанның минометтерді қолдануы және минометтерді жылдам табу және жою қажеттілігі, байланыс электроникасы зерттеу және дамыту инженерлік орталығында, Альберт Дж. Майер орталығында немесе жай ғана «Алтыбұрыш» деп белгілі, AN/MPQ 3 және AN/MPQ 10 минометтік радарларын жасауға әкелді. Кореяның жер бедері мен жол желілері, сондай-ақ байланыс жылдамдығы мен қашықтығы сымдарды пайдалануды шектеді. Сигнал корпусының ВЧ радиосы соғыс бойы тактикалық байланыстың «негізгі тірегі» болды. Жаңа жабдықтарды әзірлеу, алайда, Сигнал корпусына өртті басқару және басқарылатын зымырандарды іске қосу жүйелерінде жұмыс істеу үшін оқытылған электрондық мамандардың санын арттыруды талап етті. Осы қажеттілікті қанағаттандыру үшін Мэриленд штатындағы Абердин және Алабама штатындағы Редстоун Арсеналында 9614-ші және 9615-ші Сигнал корпусының оқу бөлімшелері құрылды. Бұл бөлімшелер әуеге қарсы артиллерияда және басқарылатын зымырандарды іске қосу жүйелерінде қолданылатын электрондық жабдықтар бойынша оқыту жүргізді. 1950 жылы Джулиус және Этель Розенбергтер тұтқындалғаннан кейін, Форт-Монмуттың екі бұрынғы ғалымы, Джоэл Барр және Альфред Сарант, Кеңес Одағына қашып кетті. 1953 жылдың 31 тамызында Форт-Монмуттың қолбасшысы Кирк Б. Лаутоннан ықтимал диверсиялық әрекеттер туралы хабар алғаннан кейін, Тергеу жөніндегі тұрақты кіші комитетінің (PSI) төрағасы, сенатор Джозеф Маккарти, Сигнал корпусының зертханаларында әлі де тыңшылар тобы болуы мүмкін деген күдікке ілікті. Бастапқыда Маккарти тыңдауларды жабық есіктердің артында өткізді, бірақ 1953 жылдың 24 қарашасында оларды жұртшылыққа ашты. 1955 жылы Арканзас штатының сенаторы Джон Макклеллан төрағалығымен Конгресс кең ауқымды тыңдаулар өткізді. 1950 жылдары Армияның сурет қызметі «The Big Picture» деп аталатын теледидар бағдарламаларын жасады, олар американдық теледидарда жиі көрсетілді. Соңғы бөлімі 1971 жылы шықты. 1958 жылдың 18 желтоқсанында Әскери-әуе күштерінің көмегімен Сигнал корпусы өзінің алғашқы байланыс спутнигін, SCORE жобасын іске қосты, бұл салыстырмалы түрде қарапайым белсенді спутниктік релелер арқылы бүкіл әлемде кешіктірілген және нақты уақыт режимінде байланыс мүмкіндігін көрсетті. Вьетнам соғысының жоғары сапалы телефон және хабарлама тізбектеріне деген қажеттілігі Сигнал корпусының 200 мильден астам қашықтықта орналасқан көптеген тізбектерді қамтамасыз ете алатын тропосфералық шашыраңқы радио байланыстарын орналастыруына әкелді. Басқа да жетістіктерге SYNCOM спутниктік байланыс қызметі және қорғаныс байланыс жүйесіндегі Оңтүстік-Шығыс Азия байланысы ретінде белгілі коммерциялық тұрақты станция жүйесі кірді.

The Signal Corps' Project Diana, in 1946, successfully bounced radar signals off the moon, paving the way for space communications. In 1948 researchers at Fort Monmouth grew the first synthetically produced large quartz crystals. The crystals were able to be used in the manufacture of electronic components, and made the United States largely independent of foreign imports for this critical mineral. In 1949 the first auto assembly of printed circuits was invented. A technique for assembling electronic parts on a printed circuit board, developed by Fort Monmouth engineers, pioneered the development and fabrication of miniature circuits for both military and civilian use. Although they did not invent the transistor, Fort Monmouth scientists were among the first to recognize its importance, particularly in military applications, and did pioneer significant improvements in its composition and production. Everything was to change as world tensions increased with the Cold War and the Berlin Airlift. To sustain the Army's worldwide commitments, it again became necessary to enlarge the capacity of every activity on post. In June 1950, with the onset of the Korean War, President Harry S. Truman quickly received the necessary authorization to call the National Guard and Organized Reserves to 21 months of active duty. He also signed a bill extending the Selective Service Act until 9 July 1951. The Officer Candidate School was reestablished. The fighting in Korea brought to light the need for new techniques in the conduct of modern warfare. The use of mortars by the enemy, and the resultant need to quickly locate and destroy the mortar sites resulted in development of the Mortar Radar Locator AN/MPQ 3 and AN/MPQ 10 at the Communications Electronics Research and Development Engineering Center, better known as the Albert J. Myer Center, or simply, the Hexagon. Korea's terrain and road nets, along with the distance and speed with which communications were forced to travel, limited the use of wire. The Signal Corps' VHF radio became the "backbone" of tactical communications throughout the war. The development of new equipment, however, placed requirements on the Signal Corps to provide increased numbers of trained electronics personnel to work in the fire control and guided missiles firing battery systems. To meet this need, Signal Corps Training Units—the 9614th and 9615th—were established at Aberdeen, Maryland and Redstone Arsenal in Alabama. These units provided instruction on electronics equipment used in the anti aircraft artillery and guided missile firing systems. Following the arrest of the Julius and Ethel Rosenberg in 1950, two former Fort Monmouth scientists, Joel Barr and Alfred Sarant, defected to the Soviet Union. On 31 August 1953, having received word of possible subversive activities from Fort Monmouth's commanding general, Kirke B. Lawton, the Chairman of the Permanent Subcommittee on Investigations (PSI), Senator Joseph McCarthy, suspected a spy ring still existed in the Signal Corps labs. At first, McCarthy conducted his hearings behind closed doors, but opened them to the public on 24 November 1953. Extensive Congressional hearings were continued in 1955 under the chairmanship of Senator John McClellan of Arkansas. In the 1950s the Army Pictorial Service produced a series of television programs called The Big Picture that were often aired on American television. The last episode was produced in 1971. On 18 December 1958, with Air Force assistance, the Signal Corps launched its first communications satellite, Project SCORE, demonstrating the feasibility of worldwide communications in delayed and real time mode by means of relatively simple active satellite relays. The Vietnam War's requirement for high quality telephone and message circuits led to the Signal Corps' deployment of tropospheric scatter radio links that could provide many circuits between locations more than 200 miles apart. Other developments included the SYNCOM satellite communications service, and a commercial fixed station system known as the Integrated Wideband Communications System, the Southeast Asia link in the Defense Communications System.

Корея және Вьетнам соғыстары

Корея соғысы мен Вьетнам соғысы кезінде Сигнал корпусы офицерлік кандидат мектептерін 1950-1953 жылдары Форт Монмутта, ал 1965-1968 жылдары Форт Гордонда ұйымдастырды, олар 1234 офицерді, тиісінше 2213 сигнал офицерін бітірді. (Форт Монмут қаласындағы Екінші дүниежүзілік соғыстағы Сигналдық ОКС бағдарламасы 1941-1946 жылдары 21 033 Сигнал корпусы офицерін даярлады.) Қазіргі заманғы соғыс үш негізгі сигналшы түрін пайдаланады. Бір бөлігі белгілі бір әскери базаларға ("Базалық операциялар") бекітіледі және базалық байланыс инфрақұрылымын орнату, пайдалану және күтіп ұстаумен, сондай-ақ жалдамалы азаматтық келісімшарт компанияларымен бірге айналысады. Екіншілері сигнал емес әскер бөлімшелерінің құрамында болып, басқа міндеттерді атқару үшін (мысалы, жаяу әскер, медициналық қызмет, броньдық техника және т.б.) байланыс мүмкіндіктерін қамтамасыз етеді, дәл сол сияқты бөлімдік жабдықтау бөлімдері, бөлім кеңселері немесе химия мамандары сияқты. Сигналшының үшінші негізгі түрі – сигнал бөліміне бекітілген. Яғни, оның жалғыз міндеті – өз операциялық аймағындағы әскер бөлімшелері мен басқа сигнал түйіндері арасында байланыс желісін қамтамасыз ету, олар басқа сигнал бөлімдерінің қызмет көрсету аймақтарында орналасқан. Тынық мұхиты арқылы радиосигналдарды жіберу әрқашан сенімсіз болды. 1964 жылдың тамызында теңіз арқылы радиобайланыстың сапасы күрт жақсарды: Ба Кьюода, Сайгон қаласының жанында, соғыс аймағында алғашқы спутниктік терминал орнатылды, оған офицер Джек Инман жетекшілік етті. Бұл Гавайиге, одан әрі Вашингтон қаласына сенімді байланыс орнатуға мүмкіндік берді. Вьетнамның әртүрлі ландшафттары – таулардан бастап джунглиге дейін – солтүстіктен оңтүстікке қарай байланыс құруда түрлі қиындықтар тудырды. Осы мәселені шешу үшін "тропоскаттер" технологиясы қолданылды. Радиосигнал атмосфераға жіберілгеннен кейін жер бетіне керемет нәтижелермен "кері секіріп" түседі, қиын ландшафтты айналып өтеді. Армияда осы технология бойынша тәжірибе аз болғандықтан, жүйелерді әзірлеуді Page Engineering компаниясына тапсырды. 1962 жылдың қаңтар айында Қорғаныс министрі Роберт Макнамара BACKPORCH операциялық атауымен тропоскаттерлік бөлімдер жүйесін бекітті. Вьетнам соғысындағы әскер санының өсуі байланыс инфрақұрылымына деген қажеттілікті арттырды. 1966 жылдың көктемінде әртүрлі сигнал бөлімшелері жаңадан құрылған 1-ші сигналдық бригадаға қайта бағындырылды. 1968 жылдың соңына қарай бұл бригадада алты сигнал тобы және 22 сигнал батальоны болды, олардың жалпы саны шамамен 23 000 әскерге жетеді. Вьетнам соғысындағы алғашқы қаза тапқан әскер – АҚШ Армиясының Қауіпсіздік агенттігінің 3-ші радиозерттеу бөлімінің SP4 Джеймс Томас Дэвис, Сигнал корпусының радио операторы болды.

During the Korean War and Vietnam War the Signal Corps operated officer candidate schools initially at Fort Monmouth in 1950–1953, graduating 1,234 officers, and at Fort Gordon in 1965–1968, which produced 2,213 signal officers. (The World War II Signal OCS program at Fort Monmouth, from 1941–1946 graduated 21,033 Signal Corps officers.) Modern warfare utilizes three main sorts of signal soldiers. Some are assigned to specific military bases ("Base Ops"), and they are charged with installation, operation and maintenance of the base communications infrastructure along with hired civilian contracted companies. Others are members of non signal Army units, providing communications capability for those with other jobs to accomplish (e. g. infantry, medical, armor, etc.) in much the same way as, say, the unit supply sections, unit clerks, or chemical specialists. The third major sort of signaleer is one assigned to a signal unit. That is to say, a unit whose only mission is to provide communications links between the Army units in their area of operations and other signal nodes in further areas served by other signal units. Sending radio signals across the vast Pacific Ocean had always been unreliable. In August 1964, radio communications across the sea were given a huge boost in quality: The first satellite terminal ever installed in a combat zone was installed in Ba Queo, near Saigon, led by Warrant Officer Jack Inman. This enabled trustworthy communications to Hawaii, and thereby to Washington, D. C.

From north to south, communicating across the varied landscapes of Vietnam presented a variety of challenges, from mountains to jungle. The answer came by utilizing the technology of "troposcatter". A radio signal beamed up into the atmosphere is "bounced" back down to Earth with astonishingly good results, bypassing debilitating terrain. The Army had little experience with this technology, so they contracted the development of the systems to Page Engineering. In January 1962, Secretary of Defense Robert McNamara approved the system of troposcatter units under the operational name of BACKPORCH. The escalation of the number of troops in the Vietnam War caused an increasing need for more communications infrastructure. In the spring of 1966 the assorted Signal units were reassigned to the newly formed 1st Signal Brigade. By the close of 1968 this brigade consisted of six signal groups, and 22 signal battalions—roughly 23,000 soldiers. The first Vietnam War death on the battlefield was a Signal Corps radio operator, SP4 James Thomas Davis of the 3rd Radio Research Unit of the United States Army Security Agency.

Вьетнам соғысы мен Перс шығанағындағы соғыс

1988 жылы негізгі бағдарлама – мобильді абоненттік жабдықтар (MSE) жүйесінің бастапқы өндірісі және орнату кезеңі болды. MSE жүйесі ұрыс алаңында ұялы телефон желісіне балама құрылғыны орнатуды көздеді, бұл командирге немесе тактикалық операциялар орталығына (TOC) көліктердегі ұялы телефондар мен факстерді бір-бірімен байланыстыруға, қорғалған ақпаратты жіберуге және қабылдауға мүмкіндік берді. Сигналдық түйіндер арқылы байланыс орнатып, MSE ұрыс даласынан тікелей коммерциялық телефон желілеріне үздіксіз байланыс жасады. Сигнал әскерлері үшін маңыздысы, MSE үлкен және аз жылдамдығы бар M35 2 1/2 тонналық жүк көліктерінің орнына, Humvee көліктерінде орналастырылды – «deuce and a half» емес. 1990 жылға қарай Армияның көп бөлігі ескі VRC 12 сериялы FM радиоларын жаңа SINCGARS («SINgle Channel Ground Air Radio Systems») жабдықтар отбасымен алмастырды. SINCGARS радиолары бір сигнал жиілігі арқылы сигнал жіберудің орнына, сигналды көптеген жиіліктерде жіберіп, жоғары жылдамдықпен жиіліктен жиілікке «секіріп» отырды. Бұл көптеген желілерге бұрыннан толы жиілік спектрін пайдалануға мүмкіндік берді. Кейінгі буындардағы радиолар байланыс қауіпсіздігін (COMSEC) қамтамасыз ететін шифрлау құрылғыларын қабылдағыш-хабар таратушымен біріктірді, осылайша бір құрылмын бағдарламалау оңайырақ болды. Ең маңыздысы, SINCGARS радиолары цифрлық сигналды жоғары дәлдікпен жібере және қабылдай алады. «Шөл қалқаны» операциясы басталған кезде Армияның барлық бөлімдері әлемдегі ең қорғалған FM байланысын қолданды. SINCGARS радиоларының экстремалды ыстықтағы істен шығу жиілігі 7000 сағатқа бір рет, ал VRC 12 сериялы радиолардың – 2–300 сағатқа бір рет тіркелді.

Ауғанстан мен Ирак

2001 жылдың қазанынан бастап Сигнал корпусы Ауғанстандағы соғысқа (2001–2021) және Ирактағы соғысқа байланыс қызметтерін ұсынды. Қазіргі уақытта Сигнал корпусы жауынгерлік ақпараттық желіні (WIN T) енгізуде. Ол ақырында маневрлік, артиллериялық және авиациялық бригадалар үшін компания деңгейіне дейін үздіксіз байланыс мүмкіндігін қамтамасыз етеді, сондай-ақ Болашақ жауынгерлік жүйелер (FCS) бағдарламасын толық қолдайды; бұған қоса, кедергі, анықтау және ұстаудан қорғалған, үздіксіз спутниктік байланыс мүмкіндіктерін ұсынады және Телекоммуникациялық спутнигі (TSAT) бағдарламасымен үйлесімді болады.

Филиалдың белгісі

Сигнал корпусының бөлімше белгісі, оң жақ ақ түсті, ортасы қызыл, сол жақ қызыл түсті, ортасы ақ екі сигналдық тудың қиылысуымен бейнеленеді, тудың тіреуі алтын, ал қиылысқан тулардың ортасында тік тұрған алтын түсті металлдан жасалған жанатын шам бар. "Қиылысқан тулар" 1868 жылдан бері Сигнал корпусы қолданып келеді, сол кезде олар Сигнал корпусының қатардағы әскери қызметшілерінің форма киімінде тағу үшін бекітілген. 1884 жылы белгіге жанатын шам қосылды және қазіргі үлгі 1884 жылдың 1 шілдесінде қабылданды. Тулар мен шам сигнал беру немесе байланыс символы болып табылады.

Құрылуы

Сигнал корпусы Конгресс актісімен 1863 жылдың 3 наурызында армияның жеке бөлімі ретінде бекітілді (№ 58, VIII баптың 17 және 18-тармақтары). Дегенмен, Сигнал корпусының бастауы 1860 жылдың 21 маусымына дейін жетеді, сол кезде Конгресс армияда бір сигнал офицерін тағайындауға рұқсат берді, ал Соғыс министрлігінің бұйрығында мынадай тапсырма берілді: "Сигнал департаменті – ассистент хирург Альберт Дж. Майер 1860 жылдың 17 маусымынан бастап майор шенімен сигнал офицері болып тағайындалсын, бұл бос қызмет орнының алғашқы толықтырылуы".

Жапырақтың түсі

Қызғылт сары түсі ақ жиекпен. 1872 жылы қызғылт сары түс Сигнал корпусының түсі ретінде таңдалды. 1902 жылы желілік бөлімдерден басқа барлық бөлімдерде әртүрлі түсті жиектерді қолдану қағидасына сәйкес, ақ жиектер қосылды.