Раманатурапурам: Тарихы мен қазіргі жағдайы

Кіріспе

Раманатапурам, сондай-ақ Раманад деп те аталады, Үндістанның Тамилнад штатындағы Раманатапурам ауданындағы қала және муниципалитет. Бұл Раманатапурам ауданының әкімшілік орталығы және Раманатапурам ауданындағы халық саны бойынша екінші ірі қала. Жақын арада Раманатапурам муниципалитеті жақын маңдағы панчаяттармен біріктіріліп, муниципалды корпорация деңгейіне көтеріледі.

Тарих

Қала кейде Мухавай (Мугавай) Нагарам, яғни кіреберіс қаласы деп аталады. Бұл аймақ Пура дәуірінен бері мәлім. Рамнад иелігінде индустар үшін қасиетті Рамесварам қаласы орналасқан, аңыз бойынша индустар құдайы Рама осы қаладан Равананың Ланкасына жорық жасаған. Соғыс аяқталғаннан кейін Рама аралға баратын жолды күзету үшін Сетупати, яғни «көпір иесін» тағайындады. Мұндағы «көпір» – Раманың құрған аңызға айналған Рама көпірі. Рамнадтың басшыларына осы көпірді қорғау міндеті жүктелгендіктен, осылай аталды. Тарихи тұрғыдан алғанда, бұл аймақ қысқа мерзімге Шола әулетінің билігінде болды, 1063 жылы Раджендра Шола I оны өзінің аумағына қосты. 12-шы ғасырдың соңы мен 13-шы ғасырдың басында бұл провинцияны Эрвадидің хазрет Сұлтан Сайед Ибрахим шахид биледі. Кейіннен, Сетупатимен бейбіт келісімге келгеннен соң, оның ұрпақтары провинцияны басқарды. Сол кезден бастап 15-шы ғасырдың басына дейін Раманаттапурам ауданының қазіргі аумақтары – Тируваданай, Килакарай, Парамакуди, Камути, Мудукулатур, Раманаттапурам және Рамесварам талуктары Пандия империясына кірді. 14-шы және 15-шы ғасырларда Мадурайдың Наяк патшасы Маравар кастасына жататын аймақтың дәстүрлі басшысын Сетупати ретінде мойындады. Рамнадтың басшысы, өз кезегінде, Наяк патшасының өзінің жеріне билігін мойындады. Мадурайдың Наяк патшаларының билігі 17-шы ғасырдың соңында әлсіреген кезде, Рамнадтың басшылары тәуелсіздіктерін жариялады. 17-шы ғасырдың соңында Рагхунатха Килаван өзін Рамнадтың патшасы деп жариялап, өзінің орнын Погалурдан шығыс жағалауға жақын Рамнадқа көшірді. Ол өзінің астанасын қорғау үшін мықты бекіністер салды. 1725 жылы Танжор патшасы Рамнадтағы азаматтық соғыста көрсеткен қызметі үшін Рамнад патшалығының солтүстік бөлігін (Арантанги аймағын) Памбар өзеніне дейін иеленді. Азаматтық соғыста жеңіске жеткен Рамнадтың уәзірі батыста орналасқан Сиваганга аймағын басып алды, осылайша патшалықтың тек үштен екі бөлігі Рамнадтың қолында қалды. 18-шы ғасырдың басында мұрагерлік даулары Раманаттапурамның бөлінуіне әкелді. 1730 жылы Танджавур патшасының көмегімен бір басшы Сетупатиді биліктен алып тастап, Сиваганганың ражасы болды. 1741 жылы аймақ Маратхалардың, ал 1744 жылы Низамдардың билігіне көшті. Навабтардың билігіне наразы болған басшылар 1752 жылы соңғы биліктегі Наяк патшасының басшылығымен Навабқа қарсы көтеріліс ұйымдастырды. Сол кезде Аркот тағына екі талапкер – Чанда Шахиб пен Мұхаммед Әли келді, және бұл аудан Аркот науабының билігінде болды. Британдықтар Чанд Сахибті, ал француздықтар Мұхаммед Әлиді қолдады. Бұл материктің оңтүстік бөлігінде Карнатик соғыстары деп аталатын қақтығыстарға жол ашты. 1795 жылы британдықтар Мутурамалинга Сетупатиді биліктен алып тастап, Раманатапурамды басқаруды өз қолына алды. Велу Начияр патшайым қайтыс болғаннан кейін Марутху ағайындылары Шығыс Үндістан компаниясына тұрақты салық төлеп, билікті өздеріне алды. 1803 жылы Сиваганганың Марутху Пандияры Панчаламкуричидің Каттабомманмен бірлесіп, британдықтарға қарсы көтерілді. Полковник Агню Марутху ағайындыларын тұтқындап, асып тастады. Типпу Сұлтан құлағаннан кейін британдықтар билікті басып алып, науабы тұтқындады. 1892 жылы Заминдари жүйесі жойылып, оны басқару үшін британдық коллектор тағайындалды. 1910 жылы Раманаттапурам Мадурай және Тирунелвели аудандарының бір бөлігінен құрылды, ал алғашқы коллекторы Дж. Ф. Брайант болды. Британдық кезеңде бұл аудан «Рамнад» деп аталды, тәуелсіздік алғаннан кейін де осылай аталды. Кейіннен ауданның атауы Тамил атауына сәйкес Раманаттапурам деп өзгертілді. «Рамнад» сондай-ақ «Мугавай» (бет) деп те аталады, өйткені ол «Вайгай» өзеніне кіретін қақпа болып табылады.

The town is at times referred as Mukhavai (Mugavai) Nagaram, i. e. Entrance town. The region is well known since Puranic ages. The estate of Ramnad included the Hindu holy island city of Rameswaram, from where, legend has it that the Hindu god Rama launched his invasion of Ravana's Lanka. On the conclusion of the war and Rama's success in it, he appointed a Sethupathi or "lord of the bridge" to guard the way to the island. The "bridge" referred to here is the legendary Rama's Bridge which was believed to have been constructed by Rama. The chieftains of Ramnad were entrusted with the responsibility of protecting the bridge, hence the appellation. Historically, for a short period, this area had been under the Chola Dynasty when Rajendra Chola I brought it under his territory in 1063 CE. In the late 12th and early 13th century, this province was ruled by Hazrat Sulthan Syed Ibrahim shaheed of Ervadi. Later on His heirs were ruling the province following a peace treaty with the Sethupathis. From then, until the early 15th century the present territories of Ramanathapuram district — comprising the taluks Tiruvadanai, Kilakarai, Paramakudi, Kamuthi, Mudukulathur, Ramanathapuram and Rameswaram — were included in the Pandyan Empire. During the 14th and 15th centuries, the traditional chieftain of the region who belonged to the Maravar caste was officially recognized as Sethupathi by the Nayak king of Madurai. The chieftain of Ramnad, in return, recognized the sovereignty of the Nayak king over his lands. When the power of the Nayak kings of Madurai began to decline in the late 17th century, the chieftains of Ramnad asserted their independence. In the late 17th century, Raghunatha Kilavan crowned himself king of Ramnad and changed his seat from Pogalur to Ramnad close to the east coast. He erected massive fortifications to protect his capital. In 1725, the king of Tanjore claimed the northern part of the Ramnad kingdom (the Aranthangi region) up to the river Pambar in return for his services during the civil war in Ramnad. A vassal of Ramnad who was amongst the victors in the civil war took over the westerly located Sivaganga region, thereby leaving only three fifths of the kingdom actually in the hands of the king of Ramnad. At the beginning of the 18th century, family disputes over succession resulted in the division of Ramanathapuram. With the help of the King of Thanjavur in 1730, one of the chieftains deposed the Sethupathi and became the Raja of Sivaganga. In 1741 the area came under the control of the Marathas and then under the Nizam in 1744. Dissatisfied with the Nawab’s rule, the chieftains revolted, led by the last ruling Nayak, against the Nawab in 1752. By that time, the throne of Arcot had two rivals, Chanda Shahib and Muhammed Ali, and this district was under the rule of Nawab of Arcot. The British supported Chand Sahib, whilst the French supported Muhammed Ali. This paved the way for a series of conflicts in the southern part of the continent also called Carnatic Wars. In 1795, the British deposed Muthuramalinga Sethupathi and took control of the administration of Ramanathapuram. After the death of the Queen Velu Nachiyar, the Maruthu brothers took charge by paying regular revenue to the East India company. In 1803 the Maruthu Pandiyar of Sivaganga revolted against the British in collaboration with Kattabomman of Panchalamkurichi. Colonel Agnew captured and hanged the Maruthu brothers. After the fall of Tippu Sultan, the British took control and imprisoned the Nawab. In 1892 the Zamindari system was abolished and a British collector was appointed for administration. In 1910, Ramanathapuram was formed from portions of Madurai and Tirunelveli districts, with J. F. Bryant as the first collector. During the British period this district was called "Ramnad"; the name continued after independence. Later the district was renamed as Ramanathapuram to be in conformity with the Tamil name for this region. "Ramnad" is also known as "Mugavai"(face) since it acts as the entry point for River "Vaigai".

Демография

2011 жылғы халық санауы бойынша Раманатапурам қаласының халқы 61 440 адамды құрады. Әр 1000 еркекке 988 әйел шақтап, бұл көрсеткіш ұлттық орташа көрсеткіштен (929) жоғары. Алты жасқа дейінгі балалардың саны 6370 болды, оның ішінде 3245 ұл, 3125 қыз. Қаланың сауаттылық деңгейі 83,42% құрады, ал ұлттық орташа көрсеткіш 72,99% болды. 2011 жылғы діни санау мәліметтері бойынша Раманатапурамда 76,39% индуист, 19,77% мұсылман, 3,08% христиан, 0,01% сикх, 0,7% басқа діндерді ұстанатын азаматтар және 0,01% дінге жатпайтын немесе діни ұстанымын білдірмеген адамдар бар.

Азаматтық әкімшілік

Раманатхапурам – муниципалитет. Аудандық әкімшілік орталықтары Мадурайдан Раманатхапурамға көшірілгеннен кейін қала дамып келеді. Мадурайдан Рамешварамға және Тиручиден Рамешварамға дейінгі теміржолдың енін өзгерту қаланың Үндістанның ірі қалаларының барлығымен байланысын қамтамасыз етеді. Раманатхапурам ауданы бұрын Тамил Надудағы ірі аудан болған, бірақ кейін оның бір бөлігінен Сиваганга ауданы құрылды. Вайгай өзені Үлкен су сақтағышына (перия канмаай) құяды, ал су шаруашылыққа пайдалану үшін жиналады. Өзен суы теңізге жетпейді деген мәлімдеме, су жиналатын алаптың үлкендігін көрсетеді. Қаланың халқының қажеттіліктерін қанағаттандыратын көптеген көлдері бар. Анна университеті, UCER Рамнад кампусы, Сайед Аммал инженерлік колледжі және Мохамед Сатак инженерлік колледжі сияқты бірнеше инженерлік колледждердің болуы жақсы көрсеткіш. Бұрынғы Үндістан президенті А. П. Дж. Абдул Калам Раманатхапурамдағы Шварц жоғары мектебінде білім алған.

Үкімет

Бұл Раманатхапурам сайлау округінің (Лок Сабха) бір бөлігі.

География

Раманатхапурам қаласы орналасқан. Оның орташа биіктігі 2 метрді (6 футты) құрайды. Жақын жердегі қалалар: Парамакуди, Рамешварам, Мудукулатур, Килакарай және Манамадурай.

Көлік

Қала Тамил Надудың оңтүстік-шығысында орналасқан және NH 49 (сонымен қатар AH 43 деп те аталады) арқылы Рамесварамнан Мадурайға қосылады. Шығыс жағалау жолы – шығыс Тамил Надудағы маңызды жағалау жолы, ол штаттың астанасы Ченнаи мен Раманатхапурамды байланыстырады. Бұл жол Раманатхапурамды Пондичери, Тхутхукуди және Каньякумаримен де байланыстырады. Раманатхапурам теміржол станциясы Мадурай және Қараикуди тораптары арқылы Үндістанның ірі қалаларымен теміржол арқылы жақсы байланысқан. Ең жақын әуежай – Мадурай әуежайы, шамамен 125 км қашықтықта. Ең жақын теңіз базасы Учипулиде, INS Parundu деген атпен орналасқан.

Туризм

Раманадты бұрынғы Сетупати Раджасы мен оның отбасы әлі де тұрып жатқан Раджа сарайын көру үшін туристер келеді. Патшалық отбасы жыл сайынғы Сантанакоду фестивалі барысында Эрвадидегі Сантанакоду процессиясына піл жібереді. Раманатхапурам Рамешварам, Девипаттинам, Тируппуллани және Ұтираксомангайға жақын орналасқан, бұл өте маңызды ежелгі қасиетті орындар. Үшіпулидегі Әриаман жағажайының жанында орналасқан Үндістанның теңіз әскерінің әуе базасы Үшіпулидегі танымал жағажайлардың бірі. Перияпаттинам, Атхиюту, Панайкулам, Алаганкулам, Пудуваласай, Читтаркотай, Валуор жағажайлары Рамнад аймағында кең таралған. Ал бұрынғы Үндістан Президенті А.П.Ж. Абдул Каламның ескерткіші Раманатхапурдың жанындағы Пейкарумбуда орналасқан.