Кіріспе

Көлібұштар түрі

Ақ құйрықты семсерқұйрық (Campylopterus ensipennis) – Trochilinae кіші тұқымдасының Trochilini тайпасындағы "зумрудтар" тобына жататын, құрылымы қауіпті жағдайдағы көлібұштардың бір түрі. Ол Тобаго және Венесуэлада таралған.

Таксономия және жүйелеу

Ақ құйрықты семсер қанаты – монотипті түр. Сыртқы қауырсын қауырсындарының сабақтары қалыңдап, жалпақтанады, осы ерекшелік олардың ағылшын және туыстық атауларын анықтайды. Осы жағдайда ғылыми атаудың екі бөлігі де осы ерекшелікке сілтеме жасайды: Campylopterus грек тілінен, ал ensipennis латын тілінен, тиісінше "қисайған қанат" деп аударылады.

Таралуы және мекендейтін ортасы

Ақ құйрықты саблевинг Венесуэланың екі аймағында – Карипе тауларында және Пария түбегінде, сондай-ақ Тобаго аралында кездеседі. 1963 жылы «Флора» дауылы Тобагодағы популяцияны жапқанша келтірген, бірақ ол біршама қалпына келген сияқты. Бұл түр тау ормандарының, жасы жеткен екіншілік ормандардың және плантациялардың, әсіресе кофе плантацияларының ішінде мекендейді. Ол теңіз деңгейінен біршама биіктікте кездеседі, бірақ материкте ең көп кездесетін биіктік – және Тобагодағы барлық ұялау орындары осы биіктікте орналасқан. Ол ұшып жүрген жәндіктерді қуып жейді.

Өсіру

Тобагода ақ құйрықты семсерқұйрықтың көбейту маусымы қаңтардың соңынан сәуірге дейін созылады; Венесуэлада бұл құстың кездесуі белгісіз. Еркектер аналықтарға лекте әсемдік көрсетіп жар тартады. Ұясы – көбінесе мүктерден, сондай-ақ басқа өсімдік материалдарынан құралған, көлібрілер үшін салыстырмалы түрде үлкен тостаған тәрізді. Ол көлденең тармаққа мінгезілгендей орналасады немесе төгілген бұтақтың ұшына бекітіледі. Ұя жерден жоғары орналасқан және көбінесе ағын суға жақын болады. Инкубация кезеңінің ұзақтығы және балапандардың ұшқындау уақыты белгісіз.

Дауыстау

Еркек ақ құйрықты семсерқұйрығы "ұзаққа созылған, салыстырмалы түрде қатты және аздап екі буынды" "тзкинк" әнін шырқайды, әдетте орман ішіндегі және жерден жоғарыдағы қонбадан.

Мәртебе

IUCN бастапқыда ақ құйрықты саблевингті қауіпті түр деп бағалады, содан кейін 1994 жылы осал деп, ал 2004 жылдан бері қатерге жақын деп бағалап келеді. Оның таралған аймағы шағын, ал ересек 50 000 мен 100 000 аралығындағы жекелеген саны азайып бара жатыр деп саналады. Оның мекендеу ортасы күрт фрагменттелмегенімен, оның нашарлауы төмендеудің ықтимал себебі болып табылады. Венесуэлада ол екі ұлттық саябақта жиі кездеседі, бірақ оның қорғалуы жеткіліксіз қаржыландыруға байланысты формалды ғана.