Парагвайдың «Олимпия» футбол клубы тарихы

Кіріспе

Парагвайлық спорт клубы – гондурастық клуб.

«Олимпия» клубы – Парагвайдың Асунсьон қаласында орналасқан кәсіби футбол клубы. Ол түрлі спорт түрлерін дамытуға көмектеседі, ең бастысы футбол, регби және баскетбол секциялары, ал футбол ең табыстысы. Клуб 1902 жылдың 25 шілдесінде жас парагвайлықтар тобы құрған, ал атауы негізгі негіздейтін мүшесі Уильям Паатстың идеясынан туындаған. Парагвайда тұратын голландиялық, Оңтүстік Америка елінде бұл спортты таныстырғаны үшін парагвайлық футболдың әкесі саналады. Халықаралық аренада клубты сол аттас Латын Америка футбол клубтарынан ажырату үшін «Олимпия Асунсьон» деп атайды. «Олимпия» қазірге дейін 46 рет «Примера Дивизион» титулын жеңіп алды, оның ішінде лиганы қатарынан алты рет жеңіп алудың бірегей рекорды бар. «CONMEBOL» титулын жеңген жалғыз парагвайлық клуб – «Олимпия». Ол үш рет «Копа Либертадорес» турнирін жеңіп алды және төрт рет күміс жүлдегер атанды, сондай-ақ екі рет «Рекопа Судамерикана», бір рет «Интерконтинентал кубок», бір рет «Копа Интерамерикана» және 1991 жылы автоматты түрде жеңіп алған «Суперкубок Судамерикана» турнирлерін ұтып алды. 1979 жылы клуб «квадрупл» – сол жылы ұсынылған барлық ресми титулдарды жеңудің сирек кездесетін жетістігіне қол жеткізді: Парагвай чемпионаты, «Копа Либертадорес», «Копа Интерамерикана» және «Интерконтинентал кубок». «Олимпия» Парагвай футбол дербисін («класико») «Серро Портеньомен», «класико аньехо» («Ескі Дерби») «Гуаранимен» және «қара-ақ дербиді» «Либертадпен» өткізеді. Футбол командасы өз ойындарын «El Bosque» («Орман») және «Para Uno» деп те аталатын «Эстадио Освальдо Домингес Дибб» стадионында өткізеді. Баскетбол және басқа да спорт түрлері де бұрынғы президент Освальдо Домингес Диббтің есімімен аталатын жеке спорт орталығына ие, ол «Mariscal López» ауданындағы стадионмен бір жерде орналасқан.

Қор

1901 жылғы 23 қарашада «Олимпиа» клубы құрылмас бұрын Уильям Паатс өзінің шәкірттерінен екі команда құрып, арасында алғашқы матчты ұйымдастырды, бұл Парагвайда жастарды спорт командасын дамытуға жетеледі. «Олимпиа» 1902 жылғы 25 шілдеде құрылды және Парагвайдағы ең көне футбол клубы болып табылады. Клубты голланд Уильям Паатс, сондай-ақ парагвайлықтар Сила Годой, Фернандо С. Паскуаль, Хосе Э. Торрес, Густаво М. Кроватто, Гектор Кабанас, Хуан Роди, Антонио Педраса, Луис Марекос, Хуан Мара және Генаро Гутьеррес Йегрос құрды. Құрылтай актісі Парагвайдың Асунсьон қаласындағы Азара және Independencia Nacional көшелерінде орналасқан Роди отбасының үйінде жазылды. Сол кеште клубқа үш атау ұсынылды: «Парагвай», «Эспарта» және «Олимпия». Соңғы шешімді Уильям Паатс қабылдады, ол Олимпиада ойындарының туған жері – грек қаласы Олимпианың құрметіне команданың ресми атауы ретінде «Олимпия клубын» таңдады. Алғашқы форма қара жейдеден, кеудесіне ақ түспен «Олимпия» деген сөз жазылып, ақ шорттан тұрды. Кейіннен команданың түстері ретінде ақ және қара таңдалды, ал жейдеге көлденең қара жолақ қосылды. Қосалқы жейде қара түсті, алғашқыда ақ жолақты болған, бірақ 2008 жылы жолақ тік түріне өзгертілді.

Алғашқы жылдары (1902-1950)

Парагвайда алғашқы ұлттық чемпионат Парагвай футбол федерациясы (ПФФ) құрылғаннан кейін 1906 жылы өтті. 1912 жылы ғана «Олимпия» чемпиондық жеңіп алды, финалда «Соль де Америкамен» кездесті. Сол жылы «Олимпияның» ең ірі қарсыласы «Серро Портеньо» құрылды. 1910 жылдары бірнеше чемпионат жеңгеннен кейін, «Олимпияның» келесі үлкен жетістігі – 1927, 1928, 1929 жылдары қатарынан үш чемпионатты жеңіп алу болды, бұл Парагвай командасы үшін үш мәрте тікелей жеңіс болатын. «Олимпия» 1936, 1937, 1938 жылдары чемпион атанды, осы жетістікті қайталады. 1940 жылдары «Олимпия» үшін онжылдықтың көп бөлігінде нәтижелер нашар болды; бірақ соған қарамастан, «Олимпия» екі рет (1947 және 1948) жеңіске жетті.

Үстемдіктің басталуы (1950-1975)

1940-шы жылдардағы қиын кезеңнен кейін «Олимпия» Парагвай лигасында үстемдік құруға кірісті, ал Мануэль Феррейра Соса 1950-ші жылдардың ортасында клуб президенті болды. Феррейра президенттік қызметін атқару кезінде футбол стадионы салынды, ол бұрын «Estadio Manuel Ferreira» деп аталатын. Дегенмен, Феррейраның ең маңызды жетістігі – «Олимпияны» бес рет қатарынан чемпиондыққа жеткізген бірнеше маңызды ойыншыларды тарту болды, 1956 жылдан 1960 жылға дейін (соның ішінде 1959 жылы жеңіліссіз чемпион атанды). Клуб 1960 жылы «Копа Либертадорес де Америка» турнирінің бірінші шығарылымында халықаралық аренадағы алғашқы табысын тойлады, финалға шығып, онда «Пенарольға» есе жіберді. Қызығы, финалда «Пенароль» үшін шешуші голды уругвайлық Луис Кубилья соқты, ол кейін бапкер болып, «Олимпияны» бірнеше ұлттық және халықаралық чемпионаттарда жеңіске жеткізді.

Алтын жылдар (1975-1986)

1975 жылы жаңа клуб президенті Освальдо Домингуес Диббтің сайлануы Олимпиа тарихындағы маңызды кезең. Жаңа президент Луис Кубильяны бапкерлікке шақырды, ол Олимпианы 1979 жылғы Копа Либертадорес финалында Аргентинаның «Бока Хуниорс» клубын жеңіп, тұңғыш рет халықаралық кубокты жеңіп алды. Асунсьонда өткен бірінші ойында Олимпиа 2:0 есебімен жеңіске жетті. Бұл нәтиже парагвайлық командаға екінші ойында атақты «Ла Бомбонера» стадионында тиімді қорғаныс тактикасын қолдануға мүмкіндік берді, нәтижесінде матч 0:0 есебімен тең аяқталып, Олимпиаға алғашқы Копа Либертадорес кубогын сыйлады. Осы жылы Олимпиа Сальвадордың «ФАС» командасын жалпы есеп бойынша 8:3 (бірінші ойын: 3:3, екінші ойын: 5:0) есебімен жеңіп, Копа Интермерикананы да жеңіп алды, ал Еуропа чемпиондар лигасының күміс жүлдегері Швецияның «Мальмё» клубын жалпы есеп бойынша 3:1 есебімен жеңіп, Континенталар кубогына ие болды. Олимпианың жетістіктері халықаралық аренамен ғана шектелмеді: 1978 жылдан 1983 жылға дейін команда Парагвай лигасында бес рет қатарынан жеңіске жеткен бұрынғы рекордты (1956-1960 жылдары) жаңартқан, рекордтық алты рет подряд чемпион атанды.

Дамыған табыстар (1986-2000)

1979 жылы «Либертадорес» кубогын жеңгеннен кейін жанкүйерлер континенттік табыстарға шұғыл түрде ұмтылыс жасады. Осыған байланысты клуб президенті Освальдо Домингес Дибб қаржылық күш-жігер жұмсап, Испания лигасында өзінің сапасын жылдар бойы дәлелдеген парагвайлық шабуылшы Рауль Висенте Амарилланы трансферлеуге шешім қабылдады. Оскар Амарилланың келісімі «Олимпия» үшін күтілгендей жағымды болды, себебі команда 1989 жылғы «Копа Либертадорес» финалына жетті, бірақ «Атлетико Насиональ» командасына есе жіберіп, жеңіліске ұшырады. Дегенмен, «Олимпия» үшін «Атлетико Насиональ» командасынан кек алу үшін ұзақ уақыт күтудің қажеті болмады, өйткені 1990 жылғы «Копа Либертадорес» жартылай финалында колумбиялық команданы жеңді. Бұл жартылай финалдағы жеңіс «Олимпияға» «Барселона де Гуаякиль» командасына қарсы финалға өтуге мүмкіндік берді. «Олимпия» алғашқы ойында Эквадорда 1:1 тікелей тең түсіп, Асунсьонда эквадорлық команданы 2:0 есебімен жеңіп, жалпы есеп бойынша 3:1 көрсеткішімен екінші «Либертадорес» кубогын жеңіп алды. Команданың құрамында Альмейда, Габриэль Гонсалес, Саманиего, Амарилла сияқты маңызды ойыншылар бар еді. «Либертадорес» титулымен қанағаттанбай, «Олимпия» 1990 жылы Оңтүстік Американың ең үздік командалары үшін арналған турнир – «Суперкубокта» жеңіске жетті. Олар финалда «Насьональ де Монтевидео» командасын жалпы есеп бойынша 6:3 есебімен жеңіп, осы жетістікті қамтыды. Сол жылы «Олимпия» Жапониядағы «Континентальдік кубок» финалында Еуропа чемпионы «Миланға» қарсы 3:0 есебімен жеңілді. «Олимпия» сол жылы «Либертадорес» және «Суперкубокты» жеңгендіктен, 1990 жылғы «Рекопа Судамерикана» жеңімпазы автоматты түрде атанды. 1979 және 1990 жылдары қол жеткізген барлық халықаралық титулдар «Олимпияны» Оңтүстік Америка футболының ең беделді және дәстүрлі командаларының бірі ретінде бекітті. 1991 жылы «Олимпия» үшінші рет «Копа Либертадорес» финалына жетті, бірақ «Коло-Коло» командасына 3:0 есебімен жеңілді. Ол кезде «Олимпия» жеңген басқа да кубоктардың ішінде клуб 1992 жылы «Республика» турнирінде жеңіліссіз чемпион атанды. 1994 жылдан 1999 жылға дейін «Олимпия» бірнеше жасөспірімдер құрамасының түлектері мен болашақ ұлттық құрама ойыншыларының дебютін жасады, мысалы, Ришард Баэс (1993), Денис Каниса (1994), Карлос Умберто Паредес (1996), Роке Санта-Крус (1997), Рубен Мальдонадо (1997) және Хулио Сезар Касерес (1999). Баэс J1 лигасының «Ависпа Фукуока» клубына ауысты, ал Санта-Крус, Паредес, Мальдонадо және Касерес Еуропалық клубтарға ауысты. Алты ойыншының бесеуі Парагвай құрамасының құрамында әлем чемпионаттарында ойнады. «Олимпия» Парагвайдың «Примера Дивизион» чемпионатында 1993, 1995 жылдары және 1997 жылдан 2000 жылға дейін қатарынан жеңіске жетті, содан кейін 2002 жылы «Копа Либертадорес де Американы» жеңіп алды.

After the 1979 Copa Libertadores win, fans were starving for more continental success. For that matter, the club's president, Osvaldo Dominguez Dibb, decided to make a financial effort to bring Raul Vicente Amarilla, a Paraguayan striker that had proven his quality in the Spanish league over the years. The signing of Oscar Amarilla was as positive for Olimpia as expected, as the team reached the 1989 Copa Libertadores finals but came up short, being defeated by Atlético Nacional. However, it did not take long for Olimpia to take revenge on Atlético Nacional, as they defeated the Colombian side in the semi finals of the 1990 Copa Libertadores. This semi final victory allowed Olimpia to play the finals against Barcelona de Guayaquil, beating the Ecuadorians 2–0 in the first leg played in Asunción, and tying 1–1 in Ecuador. This way Olimpia obtained its second Libertadores Cup with a 3–1 aggregate scoreline and a formidable team that had key players such as Almeida, Gabriel González, Samaniego, Amarilla among others. Not content with the Libertadores title itself, Olimpia went on to win the 1990 Supercopa Sudamericana, a tournament reserved only for the best teams in South America. They did this by defeating Nacional de Montevideo in the finals with a 6–3 aggregate score. In that same year, Olimpia played the Intercontinental Cup final in Japan against the European champion AC Milan, losing 3–0. Because Olimpia won both the Libertadores and Supercopa in the same year, they automatically won the 1990 Recopa Sudamericana. The achievement of all the mentioned international titles in 1979 and 1990 established Olimpia as one of the most respected and traditional teams in South American football. In 1991 Olimpia reached the Copa Libertadores finals for the third time in a row but lost against Colo Colo 3–0. Amongst other trophies won by Olimpia at the time, the club were crowned undefeated champions of the 1992 Torneo República, with Roberto Perfumo as team manager. From 1994 to 1999, Olimpia would produce the debut of several youth team graduates and future national team players, such as Richart Baez (1993), Denis Caniza (1994), Carlos Humberto Paredes (1996), Roque Santa Cruz (1997), Ruben Maldonado (1997) and Julio César Caceres (1999). Baez was transferred to J1 League club Avispa Fukuoka whilst Santa Cruz, Paredes, Maldonado and Caceres were transferred to UEFA clubs. Five of the six players went on to play at FIFA World Cup tournaments for Paraguay. Olimpia also had won trophies in Paraguay's Primera División in 1993, 1995 and then consecutively from 1997 to 2000, before winning the Copa Libertadores de América in 2002.

Жүз жылдық және қазіргі заман (2000 қазіргі заман)

2002 жылдың 25 шілдесінде «Олимпия» клубы 100 жылдығын тойлады. Бұл «Олимпия» тарихындағы маңызды дата ғана емес, сонымен қатар клуб үшін үшінші Либертадорес кубогын жеңген жыл болды. Бірінші турда «Once Caldas» (Колумбия) және «Universidad Católica» (Чили) командаларын жеңген «Олимпия» екінші турда «Cobreloa» (Чили) командасымен өткен ойындарда жеңіске жетіп, ширек финалда «Boca Juniors» клубын ұтты. Ал жартылай финалда «Олимпия» бразилиялық «Гремио» командасын жеңді. Финалда бас жаттықтырушы Нери Пумпидо басқарған команда бразилиялық «Сан-Каетано» клубын екі ойын қорытындысы бойынша 2:2 есебімен тең түскеннен кейін пенальтилер сериясында 4:2 есебімен жеңіп, кубокты иеленді. «Олимпия» клубының турнирдегі негізгі құрамы: қақпада Рикардо Таварелли; қорғаныста Нестор Исаси, Хулио Сесар Касерес, Нельсон Зелая және Хенрике да Силва; ортаңғы шепте Серхио Ортеман, Виктор Кинтана, Хулио Энсисо және Гастон Кордоба; алдыңғы қатарда Мигель Бенитес және Ричарт Баез (кейін Ернан Родриго Лопес). Бас жаттықтырушы – Нери Альберто Пумпидо. «Олимпия» 2002 жылы Рекопа Судамерикананы (2003 жылы өткізілген) Аргентинаның «Сан-Лоренцо» клубын финалда 2:0 есебімен жеңіп иеленді. 1990 жылы болғандай, «Олимпия» Континентальдық кубок финалында жеңіліске ұшырады, бұл жолы күшті «Реал Мадрид» клубына 0:2 есебімен есе жіберді. 2002-2003 жылдардағы сәтті халықаралық кезеңнен кейін клубтің дамуы төмендеді. «Олимпия» соңғы жылдары Copa Libertadores турниріне тұрақты түрде қатыса алмады және 2000 жылдан бері жергілікті турнирде жеңіске жетпеді. Көптеген жаттықтырушылар келіп-кетті, бірақ олардың көпшілігі «Олимпияны» жаңа биіктерге көтере алмады. Оскар Скавоне 2004-2006 жылдар аралығында президент болды. 2007 жылғы Апертура маусымының басында парагвайлық футбол шебері Хосе Кардозо бас жаттықтырушы болып тағайындалды. Оның жұмысы ұзаққа созылмады, себебі «Олимпия» чемпиондық атақты жеңе алмады. Клаусура турниріне бұрынғы жұлдыз ойыншы Алисио Солалинде қайта оралды. Оның көрсеткіштері жаман болмағанымен, турнирдің ортасында оның орнына Карлос Джара Сагуер келді. Бұл көптеген дау-дамақтарға себеп болды, өйткені Сагуер «Серро Портеньо» клубының бұрынғы ойыншысы және сол клубтың жанкүйері еді. «Олимпия» Клаусура турнирінде «Либертад» және «Серро Портеньо» командаларынан кейін үшінші орынды иеленді. Апертура және Клаусура турнирлерінің қорытындысы бойынша төртінші орын алған «Олимпия» 4 жылдық үзілістен кейін 2008 жылғы Оңтүстік Америка кубогына қайта қатысуға мүмкіндік алды. 2010 жылдың желтоқсан айында «Олимпия» клубында әдетте екі жылда бір рет өткізілетін ішкі сайлаулар өтті. Президенттікке үміткерлер Марсело Реканате және Эдуардо Делмас жетекшілік еткен екі тізім ұсынылды. Марсело Реканате жетекшілік еткен тізім сайлауда жеңіске жетті және сол жылдан бастап «Олимпия» клубын басқара бастады. 2011 жыл жаңа басшылық үшін де, клуб үшін де өте сәтті басталды. Бірінші құрамға жалпы он екі жаңа ойыншы қосылды, ал жастар командасы жаңа ойыншылармен және әр бөлім үшін жаңа жаттықтырушылармен толықтырылды. Бірінші құрам Апертура 2011 турнирін қатарынан жеті жеңіспен бастады және турнирдің бірінші кезеңін бірінші орында аяқтады. Резервтік команда да ішкі турнирде жақсы өнер көрсетті. «Олимпия» клубының жаңа дәуірінің маңызды жағдайы – клубтың белсенді жанкүйерлерінің саны үш айдың ішінде үш есеге көбейді және команданың сәтті өнер көрсетуіне байланысты олардың саны әлі де өсіп келеді. Бірақ турнирдің екінші кезеңінде төраға, жаттықтырушы және кейбір ойыншылар арасында дау туындады, себебі Марсело Реканате оларды «алаңда барлық күштерін салмайды» деп айыптады. Ашу соңғы ойындарға дейін, Нери Пумпидо отставкаға кеткенге дейін сақталды. Мауро Кабальеро мен Виржинио Касерес жеңіске жетіп, турнирде екінші орын алды. 2011 жылдың 18 желтоқсанында «Олимпия» 11 жылдан кейін, ұлттық чемпионатсыз өткен ең ұзақ кезеңнен кейін 2011 жылғы Клаусура турнирін жеңіп, 39-шы ұлттық лига титулын жеңіп алды. Бұл титул Estadio Defensores del Chaco стадионында «Рубио Ню» клубын 2:1 есебімен жеңіп, «Серро Портеньо» клубынан үш ұпайға артық болғаннан кейін жеңіске жетті. Бұл титулды Асунсьон және жақын маңдағы қалалар көшелерінде белсенді жанкүйерлер тойлады, себебі «Олимпия» соңғы ойын күнінде қарсыласы «Серро Портеньодан» бір ғана ұпайға артық болды. Бұл күтпеген титулдың басқа себептері – «Олимпия» көптеген негізгі ойыншыларын жарақаттан айырғандығы, төраға Реканатемен болған ішкі даулар (кейін шешілді) және басқа командалардың жанкүйерлерінің «Олимпия» пайдасына жасалған даулы шешімдерге қатысты сынға ұшырағандығы. «Олимпия» 2012 жылғы Либертадорес кубогына және Оңтүстік Америка кубогына Парагвайдың «бірінші қарсыласы» ретінде қатысты. Алайда, олардың екі кубоктағы өнер көрсетуі көңіл көншітпеді, себебі олар топтық кезеңде және екінші турда жеңіліске ұшырады. 2012 жылғы Апертура турнирінде «Олимпия» бірінші дивизионда екінші орынды иеленді және Парагвайдың екі ірі клубы «Серро Портеньо» және «Либертад» клубымен бірге 2013 жылғы Либертадорес кубогына қатысуға мүмкіндік алды. Олар он алтыдан кейін шығып, «Флуминенсе» және «Санта Фе» сияқты екі ірі команданы жеңіп, жетінші рет финалға өтті, мұндай жетістікке бразилиялық немесе колумбиялық командалар қол жеткізе алмады. Алайда, олар «Минейрао» стадионында 0:2 есебімен жеңіліске ұшырады, ал Асунсьонда 2:0 есебімен жеңіске жеткеніне қарамастан, пенальтилер сериясында 4:3 есебімен ұтылып, төртінші титул туралы арманы орындалмады, себебі Матиас Хименестің соққысы жоғарыдан соғылды.

On July 25, 2002 Olimpia celebrated its centenary. This was not only an historic date in Olimpia's history because of the centenary, but it marked the year where Olimpia obtained its third Copa Libertadores. Having defeated Once Caldas (Colombia) and Universidad Católica (Chile) in the first round, Olimpia won the series against Cobreloa (Chile) in the second round, and then went on to overcome Boca Juniors in the quarter finals. In the semi finals, Olimpia overcame Grêmio (Brazil). In the finals, the team led by coach Nery Pumpido defeated Brazilian side São Caetano 4–2 in a penalty shoot out after an aggregate score of 2–2 in both legs and thus winning the final. Olimpia's base formation for the tournament was with Ricardo Tavarelli in goal; Néstor Isasi, Julio César Cáceres, Nelson Zelaya and Henrique da Silva in defense; Sergio Orteman, Victor Quintana, Julio Enciso and Gastón Córdoba in midfield; and Miguel Benítez and Richart Báez (later Hernán Rodrigo López) in the front. Coach Nery Alberto Pumpido was at the helm. Olimpia also won the 2002 Recopa Sudamericana (played in 2003) by defeating San Lorenzo of Argentina 2–0 in the final played in Los Angeles. As in 1990, Olimpia lost the Intercontinental Cup final, this time against the powerful Real Madrid by a score of 0–2. A deep slump followed the successful international period of 2002–03. Olimpia failed to qualify for the Copa Libertadores consistently in the last few years, and did not win the local tournament since 2000. Coaches have come and gone, most failing to lift Olimpia to any glory. Oscar Scavone was president from 2004–2006. At the beginning of the 2007 Apertura season, Paraguayan legend José Cardozo took the helm as coach. His tenure did not last long, as Olimpia were unable to win the championship. For the Clausura tournament, former star player Alicio Solalinde was back at the helm. Though his record was not bad, he was replaced by Carlos Jara Saguier halfway through the tournament. This sparked a lot of controversy, as Saguier was a former player of Cerro Porteño, and an admitted fan of that club. Olimpia finished third in the Clausura tournament, behind Libertad and Cerro Porteño. A fourth place finish in the annual table (adding both Apertura and Clausura tournaments) allowed Olimpia to return to international play after 4 years of absence with the 2008 Copa Sudamericana. In December 2010, Club Olimpia had their internal elections which are usually held every two years. The two lists presented were led by the candidates for president Marcelo Recanate and Eduardo Delmás respectively. The list presided by Marcelo Recanate won the elections and they took control of the Club Olimpia from that same year. The year 2011 started off very successfully for both the new directors as well as for the club. A total of twelve new players were incorporated to the first squad, and the youth team got a lot of new players as well as new trainers for each division. The first squad began the Apertura 2011 with seven victories in a row, and ended the first round of the tournament in the first position. The alternative team, the reserve, also had a good performance in its internal tournament. A very important fact of this new era of the Olimpia, is that number of active fan members of the club was triplicated just in three months, and that they are still increasing because of the team's great performance. But then again, in the second round of the tournament, a dispute emerged among the chairman, the coach and some of the players, as Marcelo Recanate accused them of "not giving all his finest efforts in the field". The rage remained until the final matches, when Nery Pumpido resigned. Mauro Caballero and Virginio Caceres took the lead and obtained the second place in the tournament. On December 18, 2011, Olimpia obtained its 39th national league title by winning the 2011 Clausura after eleven years, the longest period without obtaining a national championship. The title came after defeating Rubio Ñu 2–1 at the Estadio Defensores del Chaco and finishing three points ahead of Cerro Porteño. The title was largely celebrated by energetic fans on the streets of Asuncion and nearby cities due to the way it was won with Olimpia having only a one point lead over rivals Cerro until the last matchday. Other reasons why it was an unexpected title are that Olimpia had lost many key players to injuries, internal arguments with Chairman Recanate (later solved) and heavy criticism by other teams's fans about controversial calls made in favor of Olimpia. Olimpia participated in the 2012 Copa Libertadores and Copa Sudamericana as the "number one competitor" of Paraguay. However, their campaigns in both cups were underwhelming, as they were eliminated in the group stage and second round respectively. In the 2012 Apertura Olimpia finished in second place in the Primera División, and qualified for the 2013 Copa Libertadores along with the two other big teams of Paraguay, Cerro Porteño and Libertad. They had a great performance there, defeating two other major teams in the knockout stages, Fluminense and Santa Fe. They reached the finals for the seventh time, a feat which no Brazilian or Colombian team have been able to achieve. However, they lost to Atlético Mineiro in Mineirão 0–2 after winning 2–0 in Asunción and lost the penalty shootout 4–3, with Matías Giménez's penalty hitting the crossbar, ending the dream of a fourth title.

Жарыстар

Олимпияның ең дәстүрлі қарсыласы – Серро Портеньо. Тоғыз он жылдан астам уақыт бойы осы екі команда парагвай футболының «Супер Классикосы» (супер классикасы) болып саналды. Олимпия қатысатын парагвай футболының тағы бір маңызды дербилері – «Гуараниге» қарсы ойын, ол «el clásico más añejo» (яғни «ең көне дерби») деп аталады, себебі олар Парагвайдағы алғашқы екі команда болған, сондай-ақ «Либертадқа» қарсы (қара-ақ дерби). Олимпия көршілес Луке қаласынан шыққан «Спортиво Лукено» клубымен де қатты бәсекелеседі.

Басқа спорт түрлері

Олимпиа бокс, жүзу, теннис және гандбол сияқты басқа да спорт түрлерінде жарысатын спортшыларды даярлаумен де кеңінен танымал. Олимпияның сәтті футзал командасы бар, қазіргі уақытта Парагвай футзал бірінші лигасынде ойнап жүр.

Баскетбол

Футболдағыдай, Олимпиа Парагвайдағы ең табысты баскетбол командасы. 1937 жылдан бері ол 29 ұлттық чемпионатты жеңіп алды, ал 1946 жылдан 1957 жылға дейінгі он екі тізбектеп жеңісі олардың тарихындағы ең керемет жетістік болып саналады.

Жеңіл атлетика

Олимпиаданың Роналдо Альмирон басқаратын жеңіл атлетика бөлімі бар және Парагвай атлетика федерациясының жарыстарына қатысады. Найза тастаушы Фабиан Жара – танымал спортшы, ол 2012 жылы клуб атынан өнер көрсетті, кейін Sol de América клубына тіркелді. Жара 2012 жылғы Оңтүстік Американың 23 жасқа дейінгі чемпионатында, 2014 жылғы Оңтүстік Америка ойындарында және 2014 жылғы Оңтүстік Американың 23 жасқа дейінгі чемпионатында Парагвай құрамасынан бақ сынасты.

Регби

2019 жылдың 29 сәуірінде клуб президенті Марко Тровато Twitter-де Олимпия клубы 2020 жылы басталатын жаңа Америка Суперлигасының регби турнирінде бақ сынау үшін регби бөлімін ашатынын хабарлады. "Олимпия Лайонс" деп аталған команда бұл жарыста Парагвайды өкілдік ететін жалғыз құрама болады. 2022 жылы екі тараптың арасындағы байланыс үзіліп, регби клубы "Якаре XV" деп қайта аталды.