Берлингтон епархиясы: Вермонт католиктерінің тарихы

Кіріспе

АҚШ, Вермонт штатындағы латын католик шіркеуінің юрисдикциясы

Берлингтон епархиясы (Dioecesis Burlingtonensis) – Америка Құрама Штаттарының Вермонт штатындағы католик шіркеуінің латын шіркеуінің епархиясы. Ол Бостон митрополиясының суфрагандық епархиясы болып табылады. Берлингтон епархиясы 1853 жылдың 29 шілдесінде Папа Пий IX-шы тарапынан құрылды. Епархияның бас шіркеуі – Вермонт штатының Берлингтон қаласындағы Әйін-Жозеф кафедральді шіркеуі.

1784 жылдан 1850 жылға дейін

Вермонттың солтүстік аймағын 18 ғасырда негізінен британдық Квебек провинциясынан оңтүстікке көшіп келген католик француз канадалықтары қоныстандырды. 1784 жылы, Америка революциясы аяқталғаннан кейін, Рим папасы Пий VI американдық католиктерді Лондон епархиясының юрисдикциясынан шығаруға тырысты. Ол Америка Құрама Штаттарының апостольдық префектурасын құрды, оған сол кездегі Вермонт Республикасы кірді. 1789 жылы Ватикан Вермонтты, АҚШ-тың қалған бөлігімен бірге, Балтимор епархиясының қарауына берді. 18 ғасырдың соңында Квебек епископтары ыңғайлылығы үшін католик қоныс аударушылар мен үндістерге, негізінен Вермонттың солтүстігінде, діни қызмет көрсетуді жалғастырды. 1801 жылы Балтимор епискобы Джон Кэрролл Квебек епархиясының епискобы Пьер Деноның Вермонттағы француз тілді католиктерге қамқорлық ету туралы ұсынысын ресми түрде қабылдады. 1808 жылы Рим папасы Пий VII Бостон епархиясын құрып, Вермонтты жаңа американдық епархияға қосты. 19 ғасырдың басында Вермонтта католик дін қызметкерлері болған жоқ. 1815 жылы Бостондық Фрэнсис Матиньон Берлингтонға сапар шегіп, онда шамамен 100 католик канадалық тұратынын санады. 1818 жылы Квебек штатының Шамбли қаласынан Мари Миньо Вермонтқа келіп, бірнеше жыл бойы Шамплейн көлінің жанындағы қоныс аударушыларға қызмет етті. Бостонның алғашқы епискобы, епископ Жан Луи де Шеверус, кейіннен Миньоны епархияның сол бөлігінің бас викарийі етіп тағайындады. Миньо 1853 жылға дейін бас викарий болып қызмет етті. Бостон епархиясынан Джозеф Фенвик 1826 жылы Вермонттағы Виндзорға барды. Бостон архиепископиясының Джеймс Фиттон 1829 жылы Берлингтонға қысқа сапар жасады. 1830 жылы Бостон епархиясының епискобы Фенвик Еремия О'Каллаханды Вермонтқа алғашқы тұрақты дін қызметкері ретінде жіберді. Ол тікелей Уоллингфорд, Питсфорд және Вергеннес қалаларына барып, содан кейін Берлингтонға қоныстанды. Оның аумағы оңтүстіктегі Вермонт штатының Ратленд қаласынан солтүстіктегі Канада шекарасына дейін, шамамен 100 миль (161 км) қашықтықта, және батыста Шамплейн көлінен шығыста Коннектикут өзеніне дейін созылды. Фенвик 1830 жылы епископ ретінде Вермонтқа алғаш рет келді. 1832 жылы О'Каллахан Берлингтонда 19 ғасырдың алғашқы Вермонт шіркеуін салды. Ол сол жылы Фенвикпен қасиеттендірілді. 1837 жылы Джон Дейлиді Бостон епархиясы Вермонттың оңтүстігіне жіберді. Ол «екцентрикалық, бірақ өте білімді адам» деп сипатталады. Ол әдетте штаб-пәтерін Вермонттағы Ратленд немесе Миддлбериде орнататын, бірақ уақытының көп бөлігін миссионер ретінде штатты аралап өткізді. Дейли католиктер тұратын жерге ешқандай белгілі кестесіз баратын. Дейли 1854 жылға дейін Вермонтта қызмет етіп, 1870 жылы Нью-Йоркте қайтыс болды. 1843 жылғы халық санауы бойынша Вермонтта 4940 католик тұрды. Осы кезеңде Еуропадан, әсіресе Ирландиядан АҚШ-қа көшіп келу артып, Вермонттағы католик халқы да өсті.

The northern region of Vermont was largely settled in the 18th century by Catholic French Canadians who migrated south from the British Province of Quebec. In 1784, after the conclusion of the American Revolution, Pope Pius VI moved to remove American Catholics from the jurisdiction of the Diocese of London. He erected the Prefecture Apostolic of the United States, which included what was then the Vermont Republic. In 1789, the Vatican placed Vermont, along with the rest of the United States, under the jurisdiction of the Diocese of Baltimore. During the late 18th century, out of convenience, the bishops of Quebec continued to minister to Catholic settlers and Native Americans, mainly in northern Vermont. In 1801, Bishop John Carroll of Baltimore formally accepted the offer of Bishop Pierre Denaut of the Diocese of Quebec to care for French speaking Catholics in Vermont. Pope Pius VII erected the Diocese of Boston in 1808, transferring Vermont to the new American diocese. In the early 19th century, there were no Catholic priests residing in Vermont. Francis Matignon of Boston visited Burlington in 1815 and counted about 100 Catholic Canadians living there. Around 1818, Marie Migneault from Chambly, Quebec, came to Vermont and ministered to the settlers by Lake Champlain for several years. Bishop Jean Louis de Cheverus, the first Bishop of Boston, later appointed Migneault as vicar general of that part of the diocese. Migneault continued as vicar general until 1853. Joseph Fenwick from the Diocese of Boston visited Windsor, Vermont, in 1826. James Fitton of the Archdiocese of Boston made a short visit to Burlington in 1829. In 1830, now Bishop Fenwick of the Diocese of Boston sent Jeremiah O'Callaghan to Vermont to serve as its first resident priest. He visited successively Wallingford, Pittsford, and Vergennes, then settled in Burlington. His territory extended from Rutland, Vermont in the south to the Canadian border in the north, a distance of about 100 mile (161 km) and from Lake Champlain in the west to the Connecticut River in the east. Fenwick made his first visit to Vermont as bishop in 1830. In 1832, O'Callaghan erected in Burlington the first Vermont church of the 19th century. It was consecrated by Fenwick that same year. In 1837, John Daley was sent by the Diocese of Boston to southern Vermont. He is described as an "eccentric, but very learned man". He usually made his headquarters at Rutland or Middlebury, Vermont, but spent most of his time traveling the state as a missionary. Daley went wherever Catholics lived without any particular schedule. Daley ministered in Vermont until 1854 and died in New York in 1870. An 1843 census showed the Catholic population of Vermont to be 4,940. As immigration from Europe and particularly Ireland to the United States increased at this time, the Catholic population in Vermont Catholic population also rose.

1850 жылдан 1880 жылға дейін

1850 жылы Папа Пий IX Нью-Йорк епархиясын метрополитендік архиепархия деңгейіне көтерді, Бостон епархиясын, Вермонттағы приходтарымен бірге, суфрагандық епархия ретінде бекітті. 1852 жылы Нью-Йорк шіркеуінің епископтарының отырысында Вермонт штатының жеке епархияға ие болуы керек деген шешім қабылданды. Олар бұл ұсынысты Ватиканға жолдады, соның ішінде Берлингтон қаласын епархия орталығы етіп тағайындауды сұрады. Бостон епархиясының епископы Джон Фицпатрик Кливленд епархиясының викарий генералы Луи де Госбрианды Бурлингтонның алғашқы епископы лауазымына ұсынды. 1853 жылдың 29 шілдесінде Папа Пий IX Берлингтон епархиясын құрып, Вермонтты Бостон епархиясының құрамынан шығарды. Жаңа епархия Нью-Йорк архиепархиясының суфрагандығы ретінде белгіленді, ал Де Госбриан епископ болып тағайындалды. 1853 жылы Де Госбриан Бурлингтонға келді, келесі күні епископ Фитцпатрик оны қызметке орнатты. Орнатылғаннан кейін Де Госбриан епархияның барлық аумағын аралап шықты. Ол Вермонт штанының әртүрлі жерлеріне шашырап кеткен шамамен 20 000 католикті тапты. 1855 жылы ол Франция мен Ирландияға барып, епархияға қосымша дін қызметкерлерін іздеді, соның нәтижесінде бірнеше еріктілер келді. Алғашқы епархиялық синод 1855 жылы Бурлингтонда өтті. Де Госбриан 1858 жылы Томас Линчті епархияның викарий генералы етіп тағайындады. Де Госбриан 1861 жылы готикалық стильдегі Таза ұғым соборын салуға кірісті. 1875 жылдың 12 ақпанында Папа Пий IX Бостон епархиясын метрополитендік архиепархияға көтерді және Берлингтон епархиясын Нью-Йорк архиепархиясынан жаңа архиепархияға қарастырды. 1870 жылдары Де Госбриан Бурлингтон қаласының Солтүстік даңғылында «Бурлингтон Фри Пресс» газетінің бұрынғы редакторынан жер учаскесін сатып алды. 1878 жылы болашақ епископ Джон Мишоның жетекшілігімен епархия сол жерде Сент-Жозеф жесімдер үйін салды.

1880 жылдан 1950 жылға дейін

1881 жылы ДеГосбриан Вермонт штатында 6000 қауымға қызмет ететін оншақты діни қызметкерге ие болды. 1891 жылы епархияда француз тілді діни қызметкерлердің франкофондық қауым мүшелеріне қатынасы (1:1610) Жаңа Англиядағы ең жоғары көрсеткішті құрады. ДеГосбриан 38 жыл бойы Берлингтон епископы қызметін атқарды. 1892 жылы жасының және денсаулығының нашарлауына байланысты, ол Ватиканнан көмекші епископ тағайындауды сұрады. Рим папасы XIII Лео Мишоны, Вермонт штатының Беннингтон қаласындағы шіркеудің пасторы болған, осы лауазымға тағайындады. ДеГосбриан көптеген жауапкершіліктерін Мишоға жүктеп, Сент-Жозеф балалар үйіне зейнетке шықты. Мишо 1867 жылы Таза Мария соборының құрылысын аяқтап, салтанатты түрде ашты. Ол Вермонт штатының Колчестер қаласында Фанни Аллен ауруханасын салып, оны Сент-Жозефтің діни қызметкерлерімен қамтамасыз етті. Провиденс, Род-Айлендтен келген қайырымдылық сестерлері Вермонт штатының Сент-Джонсбери қаласындағы жаңа аурухананы басқарды. Рутлендтегі Лорето қарттар үйіне Сент-Жозеф сестерлері қызмет көрсетті. 1904 жылы Мишо Сент-Эдмунд ерлер қоғамын Вермонт штатының Винооски паркінде Сент-Михаил колледжін құруға шақырды. 1905 жылы Исаның қасиетті жүрегінің қайырымдылық қыздары Ньюпортқа (Вермонт штаты) миссионерлік орталық ашу үшін келді, онда олар мұғалімдер, медбикелер және катехизаторлар ретінде қызмет етті. Мишо қызмет еткен кезеңде Вермонттағы шіркеулердің саны 72-ден 94-ке дейін өсті. Епархияда 75 000 католик, 102 діни қызметкер, 286 діни әйел бауырлас және 7000-ге жуық оқушы оқитын 20 шіркеу мектебі болды. Мишо 1908 жылы қайтыс болды. 1910 жылы Папа Пий X Массачусетс штатының Нортбридж қаласындағы Сент-Питер шіркеуінің пасторы Джозеф Райсты Берлингтонның жаңа епископы етіп тағайындады. Райс Берлингтондағы ДеГосбриан еске алу ауруханасын Сент-Жозефтің діни қызметкерлерінің қамқорлығына алды және Берлингтонда үш жоғары мектеп пен Тринити колледжін ашты. 1925 жылдың қарашасында, бүкіл Америка Құрама Штаттарында католиктерге қарсы агитация кезінде, Ку-клукс-клан Вермонт штатының Монпельер қаласындағы Сент-Августин шіркеуінің алдында айқышқа өрт қойды. Райс 1938 жылы қайтыс болғаннан кейін Папа Пий XI оның орнына Хартфорд епархиясынан Мэтью Брэйддиді тағайындады. Брэйдди Вермонт штатындағы Ферфакс, Гилман, Солтүстік Трой, Орлеанс және Оңтүстік Берлингтон қалаларында 12 жаңа приход құрды. 1944 жылы Брэйддиді Папа Пий XII Манчестер епархиясының епископы етіп тағайындағанда, келесі епископ Бостон архиепархиясынан Эдвард Райан болды. 1945 жылы Райан Сент-Жозеф балалар үйіне жақын жерді сатып алып, тәртіпсіз балаларға арналған Дон Боско мектебін құрды.

By 1881, DeGoesbriand had a dozen priests to serve 6,000 congregants scattered throughout Vermont. In 1891, the diocese had the highest ratio of French speaking priests to francophone parishioners (1:1610) in New England. De Goesbriand served as bishop of Burlington for 38 years. In 1892, due to his age and failing health, he requested the appointment of a coadjutor bishop by the Vatican to assist. Pope Leo XIII appointed Michaud, then pastor of a parish of Bennington, Vermont, to this post. Handing many of his responsibilities to Michaud, De Goesbriand retired to St. Joseph's orphanage. Michaud completed and dedicated the Cathedral of the Immaculate Conception in 1867. He built the Fanny Allen Hospital in Colchester, Vermont and staffed it with nuns from the Religious Hospitalers of St. Joseph. The Sisters of Charity from Providence, Rhode Island, operated another new hospital in St. Johnsbury, Vermont. The Loretto Home for the Aged in Rutland was served by the Sisters of St. Joseph. In 1904, Michaud invited the male Society of Saint Edmund to establish Saint Michael's College at Winooski Park, Vermont. In 1905, the Daughters of Charity of the Sacred Heart of Jesus came to Newport, Vermont, to open a mission, where they served as teachers, nurses and catechists. During his tenure, Michaud expanded the number of churches in Vermont from 72 to 94. The diocese had 75,000 Catholics, 102 priests, 286 religious sisters, and 20 parochial schools serving about 7,000 students. Michaud died in 1908. In 1910, Pope Pius X appointed Joseph Rice, then pastor of St. Peter's Parish in Northbridge, Massachusetts, as the new bishop of Burlington. Rice placed De Goesbriand Memorial Hospital in Burlington under the care of the Religious Hospitallers of St. Joseph, and opened three high schools and Trinity College in Burlington. In November 1925, during a period of anti Catholic agitation throughout the United States, the Ku Klux Klan burned a cross on the steps of St. Augustine's Church at Montpelier, Vermont. After Rice's death in 1938, Pope Pius XI appointed Matthew Brady from the Diocese of Hartford as his replacement. Brady erected 12 new parishes in Fairfax, Gilman, North Troy, Orleans, and South Burlington, all in Vermont. When Brady was appointed bishop of the Diocese of Manchester by Pope Pius XII in 1944, the next bishop was Edward Ryan from the Archdiocese of Boston. In 1945, Ryan purchased a parcel adjacent to St. Joseph's orphanage and created the Don Bosco School for delinquent boys.

1950 жылдан бүгінгі күнге дейін

1954 жылы Пий XII Роберт Джойсты Бёрлингтонның бірінші көмекші епископы етіп тағайындады. 1956 жылы Райан қайтыс болғанда, Пий XII оның орнын Джойске тапсырды. 1971 жылы Джойс зейнетке шыққаннан кейін, Папа Пауыл VI Джон Маршаллды келесі епископ етіп тағайындады. 1972 жылы өрт қойғыш Қасиетті Босану соборын өртеп жіберді. Маршалл 1977 жылы сол жерде сол атпен жаңа собор салды. 1974 жылы Маршалл Сент-Джозеф жесірханасын жабып, кейін мүлікті сатты. Қазір ол «Liberty House» деп аталатын пәтерлер үйі. 1992 жылы Папа Иоанн Павел II Провиденс епархиясынан келген көмекші епископ Кеннет Ангелді Бёрлингтонның жаңа епископы етіп тағайындады. Ангелдің басшылығымен епархиядағы католик мектептерінде 1998-2008 жылдар аралығында оқушылар саны 24%-ға төмендеді, яғни 3190-нан 2431-ге дейін азайды. Бёрлингтонда діни қызметкерлердің жетіспеушілігіне және апталық қажылыққа келушілердің азаюына байланысты Ангел Бенингтондағы Sacred Heart және St. Francis de Sales, сондай-ақ Шығыс Барредегі St. Cecilia және St. Frances Cabrini шіркеулерін біріктірді, ал Сент-Олбанстағы Our Lady of the Lake шіркеуін жапты. 1999 жылы Ватикан Бёрлингтондағы Сент-Жозеф шіркеуін епархияның қосымша соборы етіп жариялады. Бұл Бёрлингтонды бір қалада екі толыққанды соборы бар төрт американдық епархияның бірі етті. 2005 жылы Папа Иоанн Павел II Провиденс епархиясынан Сальваторе Матаноны епархияның коадъютор епископы етіп тағайындады. Бірнеше айдан кейін Агнелл зейнетке шыққанда, Матано Бёрлингтонның жаңа епископы болды. 2010 жылы Матано төрт діни қызметкерді тағайындады, бұл соңғы онжылдықтарда епархия үшін рекордты көрсеткіш. 2014 жылы Папа Франциск Индианаполис архиепархиясынан келген көмекші епископ Кристофер Дж. Койнді келесі епархиялық епископ етіп тағайындады. Ол Рочестер епархиясының епископы болып тағайындалған Матаноның орнын басты. Койннің орнату рәсімі 2015 жылдың 29 қаңтарында Сент-Жозеф соборында өтті. 2018 жылы Койн епархияның Кемелсіз Тұжырымдама соборын ұзақ жылдар бойы келушілердің азаюына байланысты сататынын хабарлады. Оның жамааты Сент-Жозеф шіркеуіне көшірілді, ол епархияның жалғыз соборына айналды. 2023 жылдың маусым айында Франциск Койнді Хартфорд архиепархиясының коадъютор архиепископы етіп тағайындады. М.М. Джон Макдермот 2024 жылдың 6 мамырында епархияның епископы болып тағайындалды.

In 1954, Pius XII appointed Robert Joyce as the first auxiliary bishop of Burlington. When Ryan died in 1956, Pius XII named Joyce as his replacement. With Joyce's retirement in 1971, Pope Paul VI appointed John Marshall as the next bishop. In 1972, an arsonist burned the Cathedral of the Immaculate Conception. Marshall built a new cathedral with the same name on the same site in 1977. In 1974, Marshall closed St. Joseph's orphanage and eventually sold the property. It is now a condominium project known as 'Liberty House.' In 1992, Pope John Paul II appointed Auxiliary Bishop Kenneth Angell from the Diocese of Providence as the new bishop of Burlington. Under Angell, Catholic schools in the diocese experienced a 24% drop in enrollment between 1998 and 2008, from 3,190 to 2,431 students. Faced with a shortage of priests in Burlington, and a decline in weekly mass attendance, Angell consolidated Sacred Heart and St. Francis de Sales Parishes in Bennington as well as St. Cecilia and St. Frances Cabrini in East Barre, and closed Our Lady of the Lake in St. Albans. In 1999, the Vatican elevated Saint Joseph Church in Burlington as the co cathedral of the diocese. Burlington became one of only four American dioceses to have two active cathedral churches in the same city. In 2005, Pope John Paul II appointed Salvatore Matano from the Diocese of Providence as coadjutor bishop of the diocese. When Agnell retired several months later, Matano automatically became the new bishop of Burlington. In 2010, Matano ordained four priests, the highest number in the diocese in decades. In 2014, Pope Francis appointed Auxiliary Bishop Christopher J. Coyne from the Archdiocese of Indianapolis as the next diocesan bishop. He replaced Matano, who was appointed bishop of the Diocese of Rochester. Coyne's installation was celebrated on January 29, 2015, at the Co Cathedral of Saint Joseph. In 2018, Coyne announced that the diocese was selling the Cathedral of the Immaculate Conception due to a long period of low attendance. Its members were transferred to St. Joseph's, which became the sole cathedral in the diocese. In June 2023, Francis appointed Coyne as coadjutor archbishop of the Archdiocese of Hartford. Msgr. John McDermott was named bishop of the diocese on May 6, 2024.

Жыныстық зорлық-зомбылық

1990 жылдары Берлингтон епархиясын Санкт-Джозеф балалар үйінің бірнеше бұрынғы тұрғыны сотқа берді, олар қызметкерлердің зұлымдық жасағанын мәлімдеді. Провиденция қарындастары басқаратын Сент-Джозеф 1974 жылы жабылған болатын. 100-ден астам бұрынғы тұрғын 1940-1970 жылдар аралығында монахтар, діни қызметкерлер мен қызметкерлердің тарапынан физикалық, сексуалдық және эмоционалдық зорлық-зомбылыққа ұшырағанын мәлімдеді. Бұған ағашқа байлау, қамшымен соғу, кішкентай қораптарға кіргізу, зорлау, ұрып-соғу, темекі мен отқа күйдіру, терезеден төменге ілу, "батып кетсін немесе жүзіп шықсын" деп суға лақтыру жатады. Бұл келісімдердің басым бөлігі епархия тарапынан ұсынылған 5000.00 доллар көлемінде болды – бұл олардың күніне 24 сағат бақылап отырған бұрынғы балаларға беруге дайын болған ең жоғары сома. Заңгерлеріне үштен бірін төлегеннен кейін, көптеген тұрғындар 3333.00 доллар ғана алды. Көптеген бұрынғы тұрғындар оны қабылдады, себебі сол кезде шектеу мерзімінен өтудің жолы болмады. Балалар жетімдер үйіне кірген кездегі барлық мүлкін алып қойып, одан кейін қайта көрінбейтін еді. (Ерекшеліктер тек балаларды ата-аналары интернат ретінде пайдалану үшін жіберген жағдайларда ғана жасалды). Балаларға бірден нөмір беріліп, оны шақырғанда жауап берулері талап етілді. Бұл нөмір олар киетін киімдерге жазылып қойылды, оларды монахтар таңдап берген. (Нөмірдің жанындағы «X» белгісі – бұл киім олардың өздеріне тиесілі екенін білдіретін. Әдетте балалар сегізінші сыныпқа дейін киімдеріне «X» белгісін қоймайтын, себебі олар келесі оқу жылынан бұрын жетімдер үйінен кететін және бірнеше киімдерін алып кетуге қажетті болатын). Келіп түскен және жіберілген барлық хаттар ашылып, оқылатын. Кез келген қателік көбінесе соққымен жазаланды. Тамақ ішу кезінде тамақты бітірмеген жағдайда, бір монах баласын ұстап, екіншісі оның мұрнын жауып, тамақты құлағына тығып жейтін. Тамақ ішу кезінде құсу – қарсылық актісі деп есептелді, сондықтан монахтар баланы құсығын жеуге мәжбүрлейтін, тіпті еденнен. Монахинялар балалардың қорқыныштарын оларға қарсы пайдаланып, оларды азаптаудың жолдарын іздейтін. Бірде, жылатуға тырысып, сәтті болмаған баланың көзіне пияз шырыны шашырылды. Балалар жетімдер үйінің барлық бөлігін тазалап, бірінші балалар бағындағы нәрестелерге және екінші балалар бағындағы кішкентай балаларға көмектесе отырып күн сайын жұмыс істеді. Жұмыстарын тиімді орындамаған жағдайда жазаланды. Ата-анасы ажырасқан немесе ресми некеде тұрмаған балалар "шайтанның балалары" деп есептеліп, жазалауға лайық деп үйретілді. Бұл епархияның барлық жерінде берік сенім болды, себебі олардың жетім балаларынан күткен жалғыз құндылық – епархия мүшелеріне қандай қызметтер көрсетуге болатындығы еді. 1994 жылы Майкл Гей епархияны сотқа берді, ол 1970 жылдары Эдвард Пакеттің сексуалдық зорлық-зомбылық жасағанын мәлімдеді. Пакеттің Фолл-Ривер епархиясы мен Форт-Уэйн-Саут-Бенд епархиясындағы қызметінен бастап балаларды сексуалдық зорлық-зомбылыққа ұшыратудың ұзақ тарихы болды. 1971 жылы Индиана епархиясы Пакетке педофилияны емдеу үшін электроконвульсивті терапиядан өтуді бұйырды. Пакеттің емделгеніне сенген епископ Маршалл оны 1972 жылы Берлингтон епархиясына әкелді. 1978 жылы ол діни қызметтен тоқтатылды. 2006 жылы епархия Гейдің ісі бойынша 965 000 долларға келісім жасады, содан кейін тағы екі істі 8,75 миллион және 3,6 миллион долларға келісті. Пакет 2009 жылдың сәуірінде діннен шығарылды. 2010 жылдың ақпан айында епархия сексуалдық зорлық-зомбылық құрбандарына төлеу үшін Берлингтондағы штаб-пәтерін және Колчестердегі Холи-Кросс лагерін сататынын мәлімдеді. 2010 жылдың мамыр айында епархия дін қызметкерлерінің сексуалдық зорлық-зомбылық жасағаны үшін бұрынғы алтарьлардың 26 ісін 17,65 миллион долларға шешті. 2013 жылы епархия жасырын сомада тағы 11 сексуалдық зорлық-зомбылық ісін шешті. Олардың тоғызы Пакеттің құрбандары болды. 2019 жылдың тамызында епархия 1950 жылдан бері сексуалдық зорлық-зомбылық жасады деп "сенімді түрде айыпталған" 40 дін қызметкерінің есімдерін жариялады. Олардың көп бөлігі қайтыс болды және ешқайсысы белсенді қызметте болған жоқ. Зорлық-зомбылықтың көп бөлігі Сент-Джозефте орын алды, және аталған барлық жайттардың біреуінен басқасы 2000 жылға дейін болды. Бас прокуратураның есебінде бұл мекемеде кісі өлтіру оқиғалары болғандығын растайтын ешқандай дәлел жоқ екені анықталды. Алайда, тергеу барысында тұрғындарға қатысты физикалық және сексуалдық зорлық-зомбылық туралы мол дәлелдер табылды. Бұл кейбір бұрынғы тұрғындар үшін күтпеген жайт болмады, себебі ауруханаға сапарларға кем дегенде бір монах әйел еріп, кез келген жарақатты баланың немесе басқа баланың кінәсі деп түсіндіретін. Монахинялардың кінәсінен болған өлім жағдайлары да осылай түсіндірілуі мүмкін еді. Балаларға қарағанда монахтардың сөздеріне көбінесе сенілетін, ал балалардың көпшілігі "жетімдер үйінің жақсы атын" қорғау үшін монахтардың сөзіне қарсы сөйлеуден қорқып, сақтық танытар еді.

In the 1990s, the Diocese of Burlington was sued by multiple former residents of St. Joseph's Orphanage, claiming abuse by the staff. Managed by the Sisters of Providence, St. Joseph's had closed in 1974. Over 100 former residents stated that they had been physically, sexually and emotionally abused by nuns, priests and lay staff workers from the 1940s through the 1970’s. These abuses included being tied to trees, whipped, locked in small boxes, raped, beaten, burned with cigarettes and matches, hung upside down outside windows and tossed into water to "sink or swim". Almost all of these settlements were in the form of an offer from the Diocese of $5000.00, the most they would willingly pay the former children who they controlled 24 hours a day. After 1/3 was paid to their lawyer, most actually received $3333.00. Many former residents took it as there was no way to get past the statute of limitations at the time. Anything children entered the orphanage with was taken away never to be scene again. (Exceptions were made in those few cases where children were put there by parents using it as a boarding school). Kids were immediately given a number which they were told they had to answer to when it was called. This number was marked in all the clothes which were chosen by the nuns for them to wear. (An X next to the number meant that piece of clothing was theirs to keep. Usually it was not until children were in the Eighth grade that their clothes would receive an X as they would be leaving the orphanage before the next school year and would need some clothes to take with them. Any mail coming and going was opened and read. Any mistake usually was met with a beating. Failure to eat everything at meals resulted in one nun holding the child while another held the kid’s nose closed and forced the food down their throat. Vomiting during a meal was considered an act of defiance and the nuns would force the child to eat the vomit, even off the floor. The nuns used any fears a child had against them, looking for ways they can torture the kids. A child who they worked hard unsuccessfully to make cry had onion juice squirted into her eyes. The children worked everyday cleaning every bit of the orphanage, including helping to care for the babies in the First Nursery and young kids in the Second Nursery. Failure to do the their jobs efficiently resulted in punishment. Children whose parents were divorced or unmarried were told they were the Devil’s children and they needed to be punished. This seems to be a strong belief throughout the Diocese as the only value it ever saw in its orphans were what services they could provide the Diocesan members. In 1994, the diocese was sued by Michael Gay, who claimed to have been sexually molested by Edward Paquette during the 1970s. Paquette had an early history of sexual abuse of children from his tenures in the Diocese of Fall River and the Diocese of Fort Wayne South Bend. In 1971, the Indiana diocese ordered Paquette to undergo electroconvulsive therapy to treat his pedophilia. Convinced that Paquette was cured, Bishop Marshall brought him into the Diocese of Burlington in 1972. He was finally suspended from priestly duties in 1978. The diocese settled Gay's lawsuit for $965,000 in 2006, then settled two more lawsuits for $8.75 million and $3.6 million. Paquette was laicized in April 2009. In February 2010, the diocese announced that it would sell its headquarters in Burlington and Camp Holy Cross in Colchester to pay sexual abuse victims. In May 2010, the diocese settled 26 lawsuits by former altar for sexual abuse by its clergy for $17.65 million. The diocese in 2013 settled 11 more sexual abuse cases for an undisclosed account. Nine of those cases were filed by victims of Paquette. The diocese in August 2019 released the names of 40 clergy since 1950 who had been "credibly accused" of sex abuse. Most of these men were deceased and none were in active ministry. Much of the abuse occurred at St Josephs, and all but one of these named acts took place before 2000. The attorney general report found no evidence that any murders occurred at the facility. However, the investigation did find substantial evidence of physical and sexual abuse of the residents. This was not a surprise to some former residents as trips to the hospital were accompanied by at least one nun who would explain any injury as the child’s fault or that of another child. Deaths through the fault of the nuns were also likely to be explained the same way. Nuns were always believed over a child, although few children were likely to contradict anything said by the nuns, being warned not to say anything that could hurt ”the good name of the orphanage.”

2022 жылдың мамырында епархия Роджер В. Карлинмен сексуалдық зорлық-зомбылық жасады деп мәлімдеген ер адамның сот талабын шешті. 2021 жылы сотқа шағымданған талапкер Карлиннің 1966-1967 жылдар аралығында Оңтүстік Берлингтондағы Сент-Джон Вианней шіркеуінде оны зорлағанын айтты.

Білім

2023 жылға қарай, Берлингтон епархиясында 12 католик мектебі болды, онда оқушылардың саны (катехизис оқушыларын қоса алғанда) шамамен 2500 адамды құрады. Дейв Янг мектептер бастығы.

Активтер

2005 жылы Берлингтон епархиясының таза активтері 5,679,217 долларды құрады. Бұл көрсеткіш "шығынға түскен құнымен" алынған активтерді қамтиды. Сақтандыру компаниясының бағалауынша, епархияның физикалық активтерін – шіркеулерді, мектептерді және зейнеткерлер үйлерін – ауыстыруға 400 миллион доллар жұмсалуы керек. Вермонт католик қайырымдылық қорының жалпы таза активтері 3,874,935 долларды құрады.

Белгілі тұлғалар

1808 жылы Фанни Аллен, Американ революциясының генералы Итан Алленнің қызы, католик дініне өтті және Монреальдегі Хотел-Диу новициатына қабылданды, онда ол орденнің мүшесі ретінде қабылданды. Католик жазушысы және философ Орест Браунсон 1803 жылы Стокбридж қаласында дүниеге келді.