Уоллес Шоунның «Белгіленген жоқтаушы» пьесасы, фильмге бейімделгені, қойылымдары, актер құрамы және тарихы туралы ақпарат. Театр, кино, радио өндірістері.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
"Тағайындалған аза тұтушы" – Уоллес Шонның 1996 жылы жазған пьесасы. 1997 жылы Дэвид Хейрдің режиссерлігімен одан фильм жасалды. Фильм пьесаның түпнұсқа сценарийіне жақын, ал негізі – Хейрдің режиссерлік еткен лондондық сахналық қойылымы. Актерлік құрам да сол: Джек рөлінде Майк Николс, Джуди рөлінде Миранда Ричардсон, Говард рөлінде Дэвид де Кейзер. "Тағайындалған аза тұтушының" Солтүстік Америкадағы тұңғыш көрсетілісі 1997 жылдың наурыз айында Чикагодағы Степпенвольф театрында Лес Уотерстің режиссерлігімен сахналанды. Онда Джек рөлінде Дэвид Шапиро, Джуди рөлінде Марта Лавей, Говард рөлінде Николас Рудалл ойнады. Кейін Андре Грегори 2000 жылы Нью-Йоркте сахналық қойылым мен радио пьесасын қойды, екеуінде де Джек рөлінде Уоллес Шон, Джуди рөлінде Дебора Эйзенберг, Говард рөлінде Ларри Пайн ойнады. Пьеса 2017 жылы REDCAT (Roy and Edna Disney/CalArts театры) театрында қайта қойылды. Бұл қойылымды Андре Грегори режиссерлік етті, актерлік құрам Нью-Йорк қойылымындағы актерлермен бірдей болды, ал оны Алекс Вестерман ұсынды. 2018 жылы "Нью-Йорк Таймс" сыншыларының пікірінше, бұл пьеса соңғы 25 жылдағы ең үздік американдық пьесалардың ондығына кірді.
The Designated Mourner is a play written by Wallace Shawn in 1996, which was adapted into a film and was directed by David Hare in 1997. The film, which follows the play's script closely, is based on the original London stage production directed by Hare and has the same cast: Mike Nichols as Jack, Miranda Richardson as Judy, and David de Keyser as Howard. The North American premiere of The Designated Mourner was staged in March 1997 at Steppenwolf Theatre in Chicago, directed by Les Waters, and features David Shapiro as Jack, Martha Lavey as Judy, and Nicholas Rudall as Howard. Andre Gregory subsequently directed a stage production in New York City in 2000 and a radio play, both of which featured Wallace Shawn as Jack, Deborah Eisenberg as Judy, and Larry Pine as Howard. The play was revived in 2017 at REDCAT (Roy and Edna Disney/CalArts Theater). The production was directed by André Gregory, featuring the same cast from the New York production, and was presented by Alex Westerman. The play was ranked the 10th greatest American play of the past 25 years in a 2018 list by The New York Times critics.
Кескіннің қысқаша мазмұны
Ойын қазіргі заманда немесе жақын арада, атаусыз батыс елінде (кейде Ұлыбритания деп жоғарыда айтылғандай) өтеді. Ол Латын Америкасы елдерінде суық соғыс кезінде болған саяси шиеленістерге ұқсас: фашистік бейімділіктері бар билеуші олигархия, төменгі топқа ден қойған коммунистік партизан қозғалысынан қауіп көреді. Олар бұрынғыларын түрмеге қамап, күдікпен қарағандарды, тіпті партизандармен тікелей байланысы жоқ жазушылар мен зиялыларды да жазалайды. Осы зиялылардың бірі – жастық шағында саяси эсселер жазған құрметті ақын Говард. Оның қызы Джуди мен күйеуі Джек те байланыс арқылы күдікке ілігу қаупі бар. Ағылшын тілінен сабақ беретін, ашулы профессор Джек – осы пьесаның басты баяндаушысы. Ол саясатқа көңілі жоқ, бірақ үкіметтің зорлық-зомбылық әрекеттеріне екі себептен келіседі: ол Говардты "жоғары мәдениеттің" өкілі ретінде жасырын түрде жек көреді және бүлікшілер жеңіске жетсе, оның орта таптық әлемі құлайды деп қорқады. Саяси қуғын-сүргін күшейген сайын Джек отбасынан және шындықтан алыстайды. Говард үкіметтің еріксіз шешімімен өлтіріледі, Джуди тұтқындалып, кейіннен түсініксіз себептермен жазаланады, ал Джек, жүйкелік аурудан кейін, Говардтың әдеби айналасының жалғыз тірі қалған мүшесі болып қалады. Пьесада немесе фильмде көзге көрінетін әрекет жоқ; үш кейіпкер өздерінің естеліктерін жеке монологтармен (Сэмюэл Беккеттің "Ойын" пьесасындағыдай) және олардың арасындағы қысқа диалогтармен бөліседі. Бұл пьеса Шонның бұрынғы саяси пьесасы "Жылудан" гөрі реалистік болғанымен, кейіпкерлердің эмоционалдық жағдайларына назар аударады және азаматтық соғысты екінші планға ысырады. Сондықтан пьеса мен фильм туралы көптеген сыншылар өлтірілген кейіпкерлерді үкімет бүлікшілерге көмектескені үшін өлтірген-өлтірмегенін, немесе (Джек қорқатынындай) бүлікшілердің, олардың мәртебелі ғалымдар болғандықтары үшін өлтіргенін анықтай алмады. Пьесаны мұқият оқығанда, бүлікшілер (егер олар болған болса) билікке ие болмаған және осы оқиға – режимнің бір фракциясы жасаған тазалау операциясы екені көрінеді. Time Out New York журналында фильмнің соңы туралы жазған Эндрю Джонстон: "Фильмнің соңғы көрінісі, онда Джек 1984 жылғы Уинстон Смит басынан өткен аянды теріске шығаратын аянға ие болады, керемет түрде қайғылы. Барлық ұлы саяси өнер сияқты, "Азаттық" оңай жауаптар бермейді; керісінше, ол көрермендер мен кейіпкерлер арасындағы байланысты пайдаланып, бізді әлсіздіктен оятып, ойлағаннан гөрі әрқашан кеш екенін еске салады."
The play takes place in what seems to be the present or in the near future, in an unnamed Western country (implied at points to be the United Kingdom) hat is undergoing political conflict similar to what had occurred in many Latin American countries during the Cold War: a ruling oligarchy with fascist tendencies, threatened by a communist guerrilla movement based in the lower class, the former imprisoning and executing anyone suspected of subversion, including writers and intellectuals who have no direct connection to the guerrillas. One of these intellectuals is Howard, a respected poet who wrote political essays in his youth; his daughter Judy and her husband Jack are also at risk of becoming suspects by association. Jack, an embittered English professor, is the play's chief narrator. He is generally uninterested in politics, but is somewhat sympathetic toward the government's murderous acts for two reasons: he secretly resents Howard as a representative of the "highbrow" culture, and he fears that his middle class world would be wiped out if the rebels succeeded. As political repressions worsen, Jack withdraws from his family and from reality. Howard is killed due to an arbitrary decision by the government, Judy is arrested and subsequently executed for unclear reasons, and Jack, after recovering from his nervous breakdown, is left as the sole survivor of Howard's literary circle. There is no visible action in the play or the film; the three characters describe their memories in separate fragments of monologue (as in Samuel Beckett's Play), with brief scenes of dialogue between them. Though the play is generally more realistic than Shawn's previous politically charged work The Fever, it focuses on the characters' emotional lives and leaves the civil war in the background. As a result, many reviewers of the play and film have been unclear as to whether the assassinated characters were killed by the government for sympathizing with the rebels, or (as Jack fears) by the rebels, for being privileged academics. A close reading of the play suggests that the rebels (if they even existed) have not gained power, and that what has occurred is a purge by one faction of the regime. Writing in Time Out New York about the conclusion to the film, Andrew Johnston stated that "the film's final scene, in which Jack has an epiphany that inverts the one experienced by Winston Smith at the end of 1984, is sublimely harrowing. Like all great political art, Mourner offers no easy answers; instead, it uses the bond between the audience and the characters to jerk us out of our apathy and remind us that it's always later than we think."