Кіріспе

Американдық кантри әнші-күйші (1932–1991)

Дотти Уэст (туған Дороти Мари Марш; 11 қазан 1932 – 4 қыркүйек 1991) – американдық кантри әншісі және ән жазушы. Ол сонымен қатар актриса ретінде де бірнеше жобада ойнаған. Кантри жанрындағы көрнекті тұлға, Уэст әйел кантри әртістерінің беделін арттыруға көмектескендердің бірі болды. Ол болашақ әртістерге кеңес беруімен және Грэмми сыйлығының кантри музыкасы бойынша алғашқы марапатын алған әйел ретінде танымал болды. Бала кезінде кантри музыкасына ден қойғандықтан, Уэст Теннесси политехникалық институтында музыка білімін жалғастырды. Тұрмысқа шыққаннан кейін отбасы Огайо штатына көшті, онда Уэст аймақтық телеарналарда ән айтып, алғашқы өнерпаздық тәжірибесін алды. Ән жазуға және жаздыруға деген құштарлығы 1959 жылы Starday Records компаниясымен келісімшартқа отыруына мүмкіндік берді. Уэст отбасымен бірге Теннесси штатының Нэшвилл қаласына көшіп, Starday үшін сәтті болмаған синглдерді жаздырып, шығарды. 1963 жылы Уэст RCA Victor компаниясымен келісімшарт жасады, онда ол алғашқы табысын иеленді. Оның өзі жазған "Here Comes My Baby" (1964) әні АҚШ-тың кантри хиттерінің қатарына еніп, Грэмми сыйлығын жеңіп алды. Өзінің материалдарын жазып, бірлесіп жазған әндері арқылы Уэст "Would You Hold It Against Me", "Paper Mansions" және "Rings of Gold" сияқты Nashville Sound әсерімен жазылған он үздік әндерді шығарды. Уэст 1976 жылға дейін RCA үшін жаздырып, 1973 жылы "Country Sunshine" атты поп-кроссовер синглін жариялады. Бұл ән Coca-Cola жарнамасында жиі пайдаланылды. United Artists Records (кейін Liberty Records компаниясын сатып алған) компаниясына ауысқаннан кейін Уэст өзінің мансабының шыңына жетті. 1970 жылдардың соңында ол Кенни Роджерспен екі альбом жазды. Олардың "Every Time Two Fools Collide" (1978) атты алғашқы дуэті оның хит-парадта бірінші орын алған әніне айналды және одан кейін тағы төрт әні топ-ондыққа енді. Осы жаңа табыс оның жеке мансабын жаңартты. 1980 жылы Уэст "A Lesson in Leavin'" әнімен хит-парадта бірінші орын алды және одан кейін тағы бірнеше әні топ-20-ға енді. 1980 жылдардың басында Уэст актерлік мансабын бастады, "The Love Boat" сияқты телешоуларда және "The Aurora Encounter" сияқты фильмдерде ойнады. Ол Permian Records компаниясымен жаңа келісімшартқа қол қойды және оның соңғы альбомы 1984 жылы жарық көрді. Уэст теледидарда көрінуін және гастрольдік сапарларын жалғастырды. Алайда, оның жосықсыз шығындары 1990 жылы банкротқа ұшырауына себеп болды. Оның жеке мүліктері Ішкі кірістер қызметі аукционында сатылды және ол үйін сатуға мәжбүр болды. Мансабын қайта жандандыруды жоспарлап жатқанда, 1991 жылы автокөлік апатында қаза тапты. Оның өлімінен кейін оның өмірі телефильмге айналдырылды және ол Кантри музыкасының Даңқ залына енгізілді.

Ерте өмір

Дороти Мари Марш Теннесси штатының Макон округінің Нэшвиллден солтүстік-шығысқа қарай шамамен 64 миль (103 км) жердегі қауымдастық - Фрог Понд қаласында дүниеге келді. Ол Пелина Артаның (туған аты Джонс) және Уильям Холлис Марштың он баланың ең үлкені болды. Марш отбасы кедей өмір сүрді, көбінесе азық-түлік пен басқа да ресурстардан айырылды. Доротиның балалық шағында отбасы құлаған үйлерде тұратын. Бір кезде Пелинаның үлкен отбасы жаңа үй салып жатқан еді, бірақ оны аяқтамай жатып Холлис өртеп жіберді. Холлис Марш Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде әскерге шақырылды, бірақ үш айдан кейін босатылды. Отбасы әскери бөліністі алды, бұл өз үйін салу үшін жеткілікті қаржылық тұрақтылықты қамтамасыз етті. Кейін Пелина Марш балаларына қамқорлық жасау үшін ағаш бақшасында жұмыс істеді. Ағасы жұмыс істеген кезде, Дороти үлкен баласы болғандықтан, кіші іні-қарындастарына қамқорлық жасауды өз мойнына алды. Дороти мен Пелина көршілерінің фермасында жеміс-жидек пен көкөніс жинап, жұмыс істеді. 12 жасында Дороти мектептегі ақша жинау арқылы алғашқы гитарын сатып алды. Дороти жасөспірім шағында Теннеси штатының Макминвилл қаласында орналасқан Централь орта мектебінде оқыды. Осы уақыт аралығында оның әкесі ішімдікке салынып, балаларына, соның ішінде Доротиге де зорлық-зомбылық көрсетті. Кейде Холлис Марш әйелі мен балаларына қару ұстап жүретін. 11 жасында Дороти әкесінің жыныстық қатынасқа қайта-қайта түсуіне ұшырайды. Одан қорыққандықтан, ол бірнеше жыл бойы зорлық-зомбылық көрсетті. Ол өмірінде ешқашан зорлық-зомбылық туралы айтпаған. Әкесінің жыныстық зорлық-зомбылығынан 15 жасында Доротиның түсік жасауы болды. 17 жасында әкесі Мичиган штатының Детройт қаласында орналасқан Ford Motor компаниясында жұмыс істеді. Ол Доротиге онымен бірге Детройтке көшіп бару үшін мектептен алып кетем деп қорқытты. Атасы бұл жаңалықты естігеннен кейін Дороти мектепте өзін-өзі ұстай алмай, ашулана бастады. Сол күні ол мектептегі ұстаздарына зорлық-зомбылықты мойындады. Содан кейін Холлис Марш зорлау мен инцест үшін тұтқындалды. Кейін Дороти бірнеше апта бойы округ шерифінің үйінде тұрды, ал анасы отбасын Макминвилл пәтеріне көшірді. Кейін Дороти сотқа барып, әкесіне қарсы куәлік берді. Ақырында Холлис барлық айыптаулар бойынша кінәлі деп танылып, Теннесси штатының түрмесінде 40 жылға сотталды. Ақыры ол 1967 жылы түрмеде қайтыс болды. Ақырында Дороти анасының Макминвилл пәтерінде тұрып қалды. Оның анасы отбасын асырау үшін әлеуметтік көмекке жүгінуге мәжбүр болды. Дороти анасымен бірге жергілікті мейрамханада официант болып жұмыс істеді. Осы уақыт аралығында Дороти Доти есімін ала бастады. Ол сондай-ақ The Coonskins деп аталатын мектеп тобында ән айтып, гитара ойнай бастады.

1956-1962 жж.: Огайодағы аймақтық теледидар және Нэшвиллдегі бастамалар

1956 жылы Уэсттер отбасы Кливлендке (Огайо штаты) көшіп келді. Билл Уэст болат зауытында жұмысқа орналасты, ал Доти аймақтық кантри музыкалық бағдарламасы Landmark Jamboree-де бес жылдық келісімшартқа отырды. Бағдарламада Уэст Кэти Димен бірге «The Kay Dots» атты ән дуэті құрды. Landmark Jamboree-де The Carter Sisters сияқты танымал кантри әртістері жиі пайда болатын, кейін Уэст олармен танысып, бірге жұмыс істеді. Уэсттің өзі де кантри музыкасында танымал болуды армандады. Әйелі және балаларымен бірге отбасы көптеген демалыс күндерін Нешвиллге (Теннесси штаты) саяхаттап, жазу келісімшартын алуға тырысты. Осы кезеңде Уэст Пэтси Клайнмен жақын дос болып кетті. Сонымен қатар, Уэст бірнеше Grand Ole Opry орындаушыларымен гастрольде болды және енді Джим Денни суретші бюросы оның ісін басқарып тұрды. 1962 жылдың шілдесінде Atlantic Records-қа көшіп, лейблдің тізіміндегі алғашқы кантри музыка әртісі болды. Бірақ лейбл оған коммерциялық табыс әкеле алмады. Оның ішінде "Let Me off at the Corner" әні бар. Соңғысы АҚШ кантри чартында тұңғыш рет пайда болды. Оның келесі шығарылымы "Love Is No Excuse" Джим Ривзбен дуэт болып, топ ондыққа енді. Сондай-ақ, Grand Ole Opry-ге мүшелікке ие болды. Диск АҚШ кантри альбомдар чартында 12-орынға жетті, ал келесі студиялық альбомы "Dottie West Sings" та солай болды. Оның келесі синглдері 1966 жылға дейін АҚШ кантри чартының 40 үздігіне енді: "Didn't I", "Gettin' Married Has Made Us Strangers", "No Sign of Living" және "Before the Ring on Your Finger Turns Green". Диск оның ең жоғары көрсеткіші болды, ол АҚШ кантри чартында үшінші орынға көтерілді. Екінші сингл "Would You Hold It Against Me" АҚШ кантри чартының алғашқы бестігіне енді. Уэст осы кезеңде кантри музыкасы туралы екі фильмде де түсті: "Second Fiddle to a Steel Guitar" және "There's a Still on the Hill". RCA компаниясы Уэсттің жаңа материалдарын шығаруын жалғастырды. 1968 жылы лейбл студиялық альбомдар "What I'm Cut Out to Be", "Country Girl" және "Feminine Fancy" шығарды. Үш диск те АҚШ кантри альбомдар чартында көтерілді.

1969-1976: Ынтымақтастық, "Country Sunshine" және коммерциялық құлдырау

Весттің мансабы алға жылжыған сайын, ол еркек кантри әртістерінің дуэттеріне серіктес ретінде таңдалды. Ол алғаш рет Дон Гибсонмен бірнеше дуэт жазбаларын жасады, олар 1969 жылы шыққан "Dottie and Don" альбомында жарық көрді. Бұл жоба оның Чет Аткинспен соңғы жұмысы болды, сондай-ақ "There's a Story (Goin' 'Round)" әні де осы альбомға енді. Соңғысы АҚШ-тағы он үздік ән тізіміне ілікті. Дин мен Вест бірге Лас-Вегастағы Landmark және Golden Nugget қонақүйлерінде өнер көрсетті. Соңғысында (сюжеті жалғыз анаға негізделген) Вест жазбалар кезінде жылағандығы айтылады. Одан кейін АҚШ-тың топ-30 әніне кірген "If It's All Right with You" шықты. 1970 жылдардың басында Coca-Cola жарнамалық басшылары Весттің 1968 жылғы "Country Girl" әнін естіді. Осыған байланысты Вест Coca-Cola үшін жарнамалық джинглдерді жазуға келісті. 1972 жылы компания "Country Girl" әнін телеарнада жиі көрсетілетін жарнамалық джинглге айналдырды. Соның нәтижесінде компания Вестке Coca-Cola үшін джинглдер жасауға өмірлік келісімшарт берді. Біллі Дэвистің қатысуымен "Country Sunshine" атты жаңа джингл жазылды. 1973 жылы шыққан бұл ән АҚШ кантри чартында екінші орынға көтерілді, ал Канадада да осыған ұқсас нәтижелерге қол жеткізді. Осы атпен студиялық альбом АҚШ кантри альбомдар чартында 17-орынды иеленді, сонымен қатар "Lay Back Lover" және тайтл-трек сияқты екі ән топ-40 тізіміне енді. Алайда, 1976 жылға дейін шығарылған басқа да синглдар АҚШ кантри топ-40 тізіміне іліге алмады. 1978 жылы олардың "Every Time Two Fools Collide" әнінің дуэттік нұсқасы Весттің АҚШ-тағы бірінші номерлі хитіне айналды. Бұл дуеттің табысы Весттің өзінің мансабындағы жаңа өркендеуге әкелді. 1979 жылға дейін жұптың тағы үш әні топ-10 және чарттарда көшбасшылықты иеленді: "Anyone Who Isn't Me Tonight", "All I Ever Need Is You" және "'Til I Can Make It on My Own". Вест өзінің имиджін өзгерту үшін пластикалық операция жасап, Боб Макки жасаған 100 000 долларлық спандекс киімдерін сатып алды. Дуэт ретінде танымалдылығын қайта тапқанмен, Весттің жеке шығармалары бұрынғыдай коммерциялық сәттілікке жете алмады. Альбом АҚШ кантри чартында 13-орынға көтерілді. Liberty Records оның келесі студиялық жобасын, "Wild West" (1981) альбомын шығарды. Альбомнан "Are You Happy Baby?" әні танымал болды, бұл Весттің жеке ән тізімінде бірінші орынға шыққан екінші хиті болды. Одан кейін Кенни Роджерспен дуэтте орындалған "What Are We Doin' in Love" әні чарттарда көшбасшылықты иеленді. 1982 жылы Вест Микки Гиллей мен Конвей Твиттимен бірге 17-ші Academy of Country Music Awards марапаттау кешін өткізді. 1983 жылы Вест (өмір бойы белсенді демократ болған) партияның "Celebrate America" атты телемарафонында өнер көрсетті. Телевизиядағы көріністермен қатар, Вест актерлік өнерге де қатыса бастады. Ол "The Love Boat" сериалында ойнады, ал "The Raccoons and the Lost Star" фильмінде Мелисса Ракунның дауысын сомдады. Сондай-ақ, ол Техастағы ең жақсы кішкентай жезөкше үйінің сахналық қойылымында Мона рөлін ойнады. 50 жасында Вест ересектерге арналған Oui журналы үшін фотосессия жасады. Сол жылы "It's High Time" синглі АҚШ кантри топ-20 тізіміне енді. Весттің екінші телешоуы 1982 жылы Showtime телеарнасында көрсетілді және ол да Full Circle деп аталды. Оның соңғы Liberty альбомы 1983 жылы "New Horizons" деп аталды, ол АҚШ кантри чартында 70-орынға дейін көтерілді. Ол продюсер Джерри Кручфилдпен бірлесіп "Just Dottie" (1984) атты алғашқы лейбл альбомын жасады. Billboard журналы оны "көңілді де қайғылы" деп бағаласа, The Tennessean дискіде "күшті әйелдер лирикасы" бар екенін айтты. Альбомда Весттің АҚШ кантри чартындағы соңғы әндері орын алды: "What's Good for the Goose (Is Good for the Gander)", "Let Love Come Lookin' for You" және "We Know Better Now". Кенни Роджерстің "Duets" жинағынан алынған дуэт ("Together Again") 1984 жылы АҚШ кантри топ-20 тізіміне енді. 1986 жылы Вест "The Aurora Encounter" ғылыми-фантастикалық триллерінде киноға дебют жасады. Ол сыртқы әлемнен келген жаратылыстарды көріп қалған жесір әйел Айрин Рутерфордтың рөлін ойнады. Фильм сыншылар тарапынан "төмен бюджетті" деп бағаланды. 1980 жылдардың соңына қарай Весттің танымалдылығы төмендеді және концерттік ұсыныстары сирек бола бастады. 1990 жылы Вест банкротқа ұшырап, үшінші күйеуі Алан Винтерстен ажырасты. 1991 жылы қайтыс болғанға дейін Вест Таня Таккер және Тэмми Вайнетпен дуэттер альбомын және өзінің өмірбаянын жазуды жоспарлап отырды. Кейін Тэкстонның сағатына 55 миль жылдамдықпен 25 миль/сағаттық шығу пандусынан түскені туралы хабарланды. Тэкстон ауыр жағдайда ауруханаға жеткізілді. Тэкстон апаттан аман қалды. Кейін ол бейхабарлыққа қатысқандығы айыпталды және кінәсін мойындады. Ол 11 айға шартты жазаға кесілді және алкогольдік тәуелділіктен арылу бағдарламасын аяқтауға міндеттелді. Апат орнында Весттің денесінде ешқандай зардап шеккені байқалмады. Алайда, ол көкбауырсы жарылып, бауыры жараланған күйде ауруханаға түсті. 1991 жылдың 4 қыркүйегінде таңертең Вестке келесі операцияға дайындалып жатысқанда, оның жүрегі операциялық үстелде сағат 9:43-те тоқтады, оны қайта тірілту мүмкін болмады. Ол 58 жасқа толған еді. Весттің қоштасу рәсімі 1991 жылдың 7 қыркүйегінде Нэшвиллдегі Christ Church шіркеуінде өтті. Весттің немере қыздары оның құрметіне ән шырқады, ол қоштасу рәсімінде ойнатылды. Стив Уоринер "Amazing Grace" әнін орындады. Кенни Роджерс онымен қоштасып сөйледі: "Ол ауырсыну туралы айтқанда, ауырсынуды сезінді; ол махаббат туралы айтқанда, махаббатты сезінді; ол сұлулық туралы айтқанда, сұлулықты сезінді. Кейбір әртістер сөздерді айтса, ол эмоцияларды айтты." Вест одан кейін туған қаласы Макминнвиллдегі Mount View зиратына жерленді.

Некелер мен балалар

Уэст үш рет үйленді және үш рет ажырасқан. Оның алғашқы некесі 1953 жылы Билл Уэстпен болды, оны ол Теннесси Техникалық колледжіндегі сабақтың бірінші күнінде таныстырды. Олар екінші курста оқу кезінде үйленді және 1953 жылғы колледж жылнамасында бірге суреттелген. Билл сонымен қатар әйелінің гастрольдік тобының мүшесі болған және оның көптеген ерте әндерін бірлесіп жазған стальной гитарист болды. Нэшвиллдегі алғашқы жылдары Уэсттер қаланың батыс жағындағы қызғылт коттеджді жалға алды. Кейін Нэшвиллде сатып алған үйлері 1969 жылы өртенді. Олар отбасымен Нэшвиллдің Гринхиллс ауданында үй сатып алды. 1972 жылы Уэсттер ажырасты. Дотти кейінірек Биллдің оны алдағанын көргенін айтты. Билл Уэст 2013 жылы қайтыс болды. 1962 жылы төртінші баласы Дейл дүниеге келді. Олардың балалары да музыка бизнесімен айналысты. Керри Уэст аудио инженер болды және Ронни Милсаптың концерттерінде дыбыс жабдықтарын басқарды. Мо Уэст әнші-күйші және гитарист болды, әсіресе Atlantic Records лейблымен қысқа мерзімге келісім шарт жасаған американдық Thunder рок-тобы үшін. 1972 жылы Уэст өзінің тобының барабаншысы Байрон Меткалфқа үйленді. Меткалф одан 12 жас кіші еді. 1981 жылы ажырасу туралы шешім қабылданды. Уэст Меткалфқа 55 000 доллар, ал Меткалфтың адвокатына 10 000 доллар төлейтіні туралы келісімге келді. "Мен жұмыс істеймін, ал ол жұмыс істемейді", - деді ол баспасөзге. 1983 жылы Уэст дыбыс инженері Ал Винтерске тұрмысқа шықты. Олардың жасы 23 жылға ерекшеленді. 1988 жылы Уэст "айырылмас келіспеушіліктер" және "қатыгездік пен адамдық емес қарым-қатынас" себептерін келтіре отырып, ажырасуға өтініш берді. Олардың ажырасуы 1990 жылдың қаңтарында күшіне енді.

Қаржылық қиындықтар мен банкроттық

Кейінгі жылдары Уэст ақша жұмсау әдеттерімен танымал болды. Кейбір жағдайларда, дүкендер түн ортасына дейін ашық тұрып, ол жалғыз сауда жасау үшін күтетін. "Мен ақшаны өте жылдам жұмсай аламын, мен мұнда шебермін. Кейде оны дұрыс емес жолмен жұмсаған кездерім де болды. Бірақ мен әрқашан осыдан ләззат алдым", - деп мәлімдеді ол кейін. Осы кезеңде Уэст Теннесси штатының Уильямсон округінде отарлық үй сатып алды. Үйде боулинг алаңы, дизайнерлік киімдермен ұйымдастырылған шкафтар және екі немересіне арналған балалар бөлмесі болды. Сонымен қатар, Уэст жатын бөлмесі төбесіне айна орнатты. 1990 жылдың тамызында Уэст 11-тарау бойынша банкроттыққа өтініш берді, ол АҚШ Ішкі Кірістер Қызметіне (IRS) бір миллион доллар қарыз болды. Кейін ол 7-тарауға көшті, бұл оған активтерін сатуға мүмкіндік берді. Оның Chevrolet Corvette көлігі де тәркіленді, ал Кенни Роджерс оған басқа көлік берді. Содан кейін Уэст Нэшвиллдегі Wessex Towers тұрғын үй кешеніне көшіп өтті. Бірнеше айдан кейін белгісіз біреу банкроттыққа жауапты Джон Маклеморға Уэст жеке мүліктерін IRS-тен жасыру үшін қоймада сақтап отырғанын хабарлады. 1991 жылдың сәуір айында қоймадан бірнеше фарфордан жасалған заттар мен гитара табылды. 1991 жылдың маусым айында IRS Уэсттің жеке заттарын сату үшін аукцион өткізді. Кейбір жанкүйерлер заттарды сатып алып, Уэстке қайтарды. Аукционда Уэсттің үлкен роялі мен 1976 жылғы Cadillac Fleetwood машинасы сатылды. Аукционнан түскен түсімге қарамастан, Уэст әлі де қарыздармен жүре берді.

Әсерлер

Бала кезінен бастап Уэст үнемі кантри музыкасын тыңдайтын. Уэсттің әкесі балалық шағында жиі скрипкада ойнайтын. Ол көбінесе Джимми Роджерстің әндерін орындап, ал Уэсттің анасы оған қосылып ән шырқады. Олардың отбасында радио болған аз отбасылардың бірі болғандықтан, көршілер әр сенбі сайын кешке Grand Ole Opry тыңдау үшін олардың үйіне жиналатын. Оның алғашқы ықпалында Картер отбасы мен Картер әпкелері болды. Кейін Уэст Анита Картердің отбасылық тобындағы "таза, тәтті дауысын" естігенде жылайтынын айтты. Оған ең көп әсер еткені – топтың анасы, Мэйбелл Картер болды. "Ол мансабына өте берілген, бірақ сонымен қатар өте жақсы ана болды. Ол қыздарға қамқорлық жасады. Мен оның бизнесті, сахнаны, қойылымдарды және саяхаттарды қалай басқаратынын бақыладым". Уэст үшін ең маңызды музыкалық ықпал – Пэтси Клайн болды. Олар достар болғанымен, Клайн сонымен қатар Уэстке кеңесші болды. Уэсттің сөзіне қарағанда, Клайн оның мансабына "шынайы қызығушылық" танытты, сондай-ақ сахнадағы мінез-құлқы мен ән айту техникасы туралы кеңес берді. Клайн жол жетекшісімен бірге Нэшвиллге ұшақпен баруға жоспарлаған, бірақ нашар ауа райына байланысты кешікті. Оның орнына ол Уэсттің Нэшвиллге машинамен бару туралы ұсынысын қабылдады. Клайн чемоданын Уэсттің машинасына апарып бара жатқанда, үйге ұшақпен бару жылдам болады деп ойлады. Оның орнына менеджерінің ұшағымен кеткен Клайн 5 наурызда Нэшвиллге жол тартқанда қаза тапты.

Жас суретшілерге кеңес беру

Вест болашақ музыкалық өнерпаздарды ашуымен және олардың мансабының алғашқы кезеңінде қолдауымен танылды. Вест Стив Уэринерді тапты, ол 1980 және 1990 жылдары онға жуық хит-сингл шығарды. Он жеті жасар Уэринер Индианаполистегі Нэшвилл кантри клубында өнер көрсетіп жатқанда, Вест оның өнерін тоқтатты да, онымен бірге ән шырқады. Уэринер Весттің тобында бас гитарада ойнай бастады және 1970 жылдары онымен бірге гастрольдік сапарлар жасады. Уэринер бірнеше жыл бойы Вестпен бірге Нэшвиллдегі үйінде тұрды. "Мен Дотти Вестпен бірге өстім", - деді Уэринер. Вест сондай-ақ Ларри Гатлинді де ашты, ол "Ларри Гатлин және Гатлин ағайындылары" тобымен сәтті кантри мансабын құрды. 1970 жылдардың басында Гатлин Лас-Вегасқа The Imperials евангелистік тобына қатысу үшін барып, бір залдан өтіп бара жатқанда Весттің назарына ілікті. Олар сөйлесіп, Гатлин Вестке бірнеше ән ұсынды, олардың екеуін Вест кейіннен өзі орындады ("Сен менің жартылайымсың" және "Бұрын менікі болдың"). Вест Гатлинге Нэшвиллге көшуге кеңес берді және оған қалаға билет сатып алды.

Музыкалық стильдер

Весттің RCA жазбалары көбінесе кантри музыкасының Nashville Sound жанрымен байланыстырылды. Нэшвилл дыбысы – дәстүрлі өндірісті поп музыкасының әсерімен құралдармен алмастырған кантри стилі. Nashville Sound-тың көптеген жазбаларында оркестрлер, джаз стиліндегі гитаралар және төрт дауыстық үйлесімдер болды. Весттің RCA продюсері Чет Аткинс оның ән жазу қабілетін және вокалдық өнерін ерекше атап өтіп, коммерциялық сәттілікке жетуі үшін Nashville Sound өндірісімен қолдады. Авторлар Мэри А. Буффак және Роберт К. Оерман Уэсттің RCA синглдері "Would You Hold It Against Me" және "Paper Mansions" шығармаларын "Nashville Sound-тың нағыз хиттері" деп сипаттады. 1970-ші жылдары Нэшвилл дыбысы кантри-поп стиліне дамыған сайын, Весттің музыкасы да сол бағытта өркендеді. AllMusic-тен Тим Шеридан былай деп жазды: "Кантри музыкасының түрлі бағыттары бар: хиллбилли, блюграсс, хонки-тонк және т.б. Дотти Уэст – Спандекс кантридің патшайымы: ол – Нашвиллдің шеберлікпен өндірілген кантри-поп бренді".

Мұра, ықпал және жетістіктер

Дотти Уэст әйел кантри әртістерінің деңгейін көтеруге атсалысқан бірнеше әртіс саналатын. Роберт К. Оерман Уэстті Патси Клайн, Лоретта Линн, Долли Партон және Тэмми Уайнетпен салыстырып, «Бұл әйелдер американдық иконалар еді, олардың әндері жүрек ауыруы мен қайта тірілу туралы айтатын. Олар кедейлікте өсіп, жарқын жұлдыздарға айналды» деді. AllMusic-тен Джейсон Анкень былай жазды: «Уэсттің ерлер басымдығы бар кантри музыкасының иерархиясында өзінің жекелігі мен құрметі үшін күресі басқа әйел әртістерге өз мансаптарының бағытын бақылауға мүмкіндік берді». Вест өзінің орта жасында мансабын жаңартқандығымен де есте қалады. The Tennessean журналының Джули Танки: «Уэст мансабында үнемі өзін өзгертті, көрші қыздан хит-парадтардағы кантри жұлдызына айналды» деп жазды. Фильмді Уэсттің бұрынғы менеджері Кен Краген мен Мишель Ли жасады. Ли Уэсттің көптеген сахналық киімдерін киіп, оның өмірін зерттеді. Variety режиссердің фильмдегі рөлін жоғары бағалады: «Режиссер Билл Д’Элия талантты актерлер тобына ие және оларды әдетте басқа биофильмдерде кездеспейтін оқиғаға сенімділік тудыруға сәтті жетектеді». Весттің музыкасын ұнататын Мессина 1995 жылғы телефильмін көргеннен кейін әнді жазуға шабыттанды. Весттің мұрасы туралы сөйлегенде Мессина Billboard журналына: «Оның өршілдігі болды. Оның жалыны болды. Ол жанкүйерлерін және адамдарды жақсы көретін. Ол өте күшті әйел еді» деді. Уэсттің туған қаласы Теннесси штатының Макминнвилл қаласы оның есімімен 56-шы тас жолды атады – Дотти Уэст еске алу тас жолы. 2010 жылдары Джинни Сили мен Рон Харман Вестті Кантри Музыкасының Даңқ залы мен мұражайына енгізу үшін күш-жігер жұмсады. Харман 2012 жылы «Дотти Вест Кантри Музыкасының Даңқ залына енуі керек» деген науқанға назар аудару үшін Facebook-те парақша құрды. 15 мыңнан астам қолданушы бұл парақшаны «ұнатып» басты. 2018 жылдың наурыз айында Весттің Кантри Музыкасының Даңқ залына енгізілетіні ресми түрде жарияланды. 2018 жылдың қазан айында Вест Даңқ залының ресми салтанаты арқылы енгізілді.