Кіріспе
Эмил Флоренс (27 сәуір 1841, Париж қаласында – 7 қаңтар 1920) – үшінші республика кезінде Сыртқы істер министрі болған француз саясаткері. Ол биолог Жан-Пьер Флоренстің ұлы және Париж коммунасының генералы Густав Флоренстің кіші інісі.
Émile Flourens (27 April 1841, in Paris – 7 January 1920) was a French politician, who was Minister of Foreign Affairs during the Third Republic. He was son of the biologist Jean Pierre Flourens, and the younger brother of Gustave Flourens, a general of the Paris Commune.
Өмірбаян
Ол 1863-1868 жылдары Императорлық кеңестің аудиторы болды, ал 1879 жылы Білім министрлігінде бөлім басшысы болып тағайындалды, осы қызметінде дін бастықтарына қарсы барлық қаулы-шешімдерге қатысты. 1885 жылғы наурыз айында ол Үкімет кеңесіндегі Заңнама, Әділет және Сыртқы істер департаменттерінің төрағасы, сондай-ақ Сыртқы істер министрлігіндегі француз протектораттары жөніндегі Кеңес комиссиясының төрағасы болды.
Министр
1886 жылы ол Гоблет кабинетінде Сыртқы істер министрі болды. Жюль Ферридің Орседегі саясатын жалғастырғаннан кейін, Германияға қатысты бейбіт саясат ұстанды, бірақ республикалық Францияның дипломатиялық оқшаулануын бұзуға тырысты. 1870 жылы Пруссияға жеңілгеннен кейін Италияның Үштік одаққа қосылуына Тунис үстінен француз бақылауынан туындаған отаршылдық бәсекелестік және австро-венгр монархиясында пангерманизмнің күшейе берген ықпалы себеп болды. Болашақ Үштік келісімнің негізін қалап, ол Ұлыбритания және Ресеймен жақындасу саясатын бастады. Екі елдің де патшалық отбасылары Орталық державалармен жеке байланыста болғанымен, олардың мүдделері Германиямен күрт өзгешелене бастады. Ол Германиямен бірнеше дипломатиялық шиеленіс кезеңдерінде француз саясатын жүргізді, олардың ең ауырсы – 1887 жылдың сәуір айында Францияға тыңшылық жасады деген айыппен Германияда тұтқындалған Эльзас тумасы Шнабеле ісі. Республика Президенті Жюль Гревидің қолдауымен ол соғыс министрі генерал Буланжердің соғысқа шақыру саясатына қарсы шықты. Буланжер Германияның болжамды қауырсынуына қарсы күшті манифест жариялауды жақтады, бұл Францияда сенімді одақтас болмаған кезде Германиямен соғысқа әкелуі мүмкін еді. Өзінің кейбір ұлттық сезімдеріне қарамастан, Флуренс Греви мен Ферри сияқты елдің әлсіздігін сезінді және Германиямен соғыстан қашу саясатын ұстанды. 1887 жылдың қазанында ол Ұлыбританиямен Суэц каналы және Жаңа Гебрид аралдары туралы екі келісімге қол қойды, осылайша 1904 жылдан бастап Францияның одақтасымен екі мүмкін шиеленіс аймағын жойды. Флуренс Рувье және Тирар кабинеттері кезінде 1888 жылдың сәуір айына дейін лауазымын сақтап тұрды.
Шығармалары
Ол 1814-1875 жылдар аралығында Франция мен Бельгияның сот және әкімшілік ұйымы туралы еңбегін жариялады (1875), және осы еңбегі үшін академиядан сыйлық алды.