Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Солтүстік Ирландиялық телерадио хабаршысы
Northern Irish broadcaster
Джерард Майкл Андерсон (28 қазан 1944 – 21 тамыз 2014) – BBC Солтүстік Ирландияның радио және телеарна хабаршысы болған. Ол өзінің ерекше стилімен және ерекше юморымен танымал болды, ал өзінің бағдарламасында өзін жиі "Түркия мойны", "қуыршақ жақ" немесе "Гольф Майк Альфа" деп атап жүрді.
Gerard Michael Anderson (28 October 1944 – 21 August 2014) was a radio and television broadcaster for BBC Northern Ireland. Renowned for his unique style and distinctive sense of humour, Anderson often referred to himself on his show, as "Turkey Neck", "Puppet Chin" or "Golf Mike Alpha".
Жас шағы мен музыкадағы мансабы
Андерсон 1944 жылы Дерри қаласында дүниеге келді және қала орталығындағы Саквилл көшесінде өсті. Ол ирландиялық христиан бауырластар мектебінде білім алды, содан кейін құрал жасаушы шәкірті және кеме компаниясында кеңсе қызметкері болып жұмыс істеді. 1963 жылы гитараны өзбетінше үйреніп, Манчестерге көшіп кетті, онда түнгі клубтарда жұмыс істеді. Одан кейін Шотландия, Англия және Канадаға The Chessmen шоу-тобымен гастрольдік сапарға шықты. 1972 жылы Канадада болғанда Андерсон Ronnie Hawkins and the Hawks тобына қосылды. Ол Ирландияға оралып, социология және әлеуметтік антропология бакалавр дәрежесін алды, содан кейін үздіксіз білім беру саласында магистратураны бітірді.
Anderson was born in Derry in 1944, growing up in Sackville Street in the city centre. He was educated by the Irish Christian Brothers and went to work as an apprentice tool maker and a clerk in a shipping firm. In 1963, having taught himself the guitar, he moved to Manchester where he worked in nightclubs. A tour of Scotland, England and Canada followed, with the showband The Chessmen. In 1972, while in Canada, Anderson joined a band called Ronnie Hawkins and the Hawks. He returned to Ireland where he gained a degree in sociology and social anthropology, and a postgraduate diploma in continuing education.
Солтүстік Ирландиядағы радио хабарларын тарату
Андерсон 1985 жылы BBC Radio Foyle радиостанциясында радиолық карьерасын бастады, ол оның туған қаласындағы жергілікті станция еді және ол оны Дерри/Лондондерри атауын хабарлаудағы қиындықтарды көрсете отырып, әдетте "Строк Сити" деп атады (әрбір атауды жергілікті қоғамның әртүрлі бөлігі қалайтынын ескерсек, католиктер/ұлтшылдар Дерри, протестанттар/одақтастар Лондондерри). Бастапқыда шай дайындаумен, содан кейін музыкамен, одан кейін ток-шоуларға көшті. Оның бағдарламасын BBC Radio Ulster алып, оны көбірек көрерменге ұсынды. Джерри Андерсон шоуы BBC Radio Ulster арнасында күн сайын сағат 10:30-дан 11:55-ке дейін эфирге шықты, ал шоуға түскен қоңыраулар BBC NI-дің "On The Air" анимациялық телесериалының негізін құрады. Шоудың тұрақты қатысушыларының бірі – Лоубриклендтен келген фермер Георди Тафт еді, ол тыңдаушыларға шаруашылық жануарлары (әсіресе ешкілер) туралы, иттің шашын жуу үшін Jeyes сұйықтығын қолдану және "жатынды қалай құрғатуға болатыны" туралы кеңес берді.
Anderson began his radio career at BBC Radio Foyle in 1985, the local station in his home city which he usually called "Stroke City" to reflect the difficulty regarding broadcasting the name of Derry/Londonderry (each name is preferred by a different part of the local community, Derry by Catholics/Nationalists, Londonderry by Protestants/Unionists). Starting with Making the Tea, on with music but then also moving on to talk shows. His programme was picked up by BBC Radio Ulster and given a wider audience. The Gerry Anderson Show was broadcast daily on BBC Radio Ulster from 10:30 am to 11:55 am, and calls made to the show form the basis of BBC NI's animated TV comedy series On The Air. Show regulars included Geordie Tuft a farmer from Loughbrickland, who offered advice to listeners on matters regarding farm animals (particularly goats), using Jeyes Fluid as a shampoo for dogs, and how to "dung out a bed".
Строк қаласы
Дерри / Лондондерри аты дауын шешудегі оның үлесі – қаланың бейтарап атауын білдіретін "/" символынан туындаған "Строк Сити" әзілді атауын танымал ету болды. Бұл атау 1992 жылдан бастап оның радио бағдарламаларының біріне берілді, соның салдарынан достары оны "Герри / Лондондерри" деп атай бастады. Бағдарламалар Radio 4 арнасында жалпыұлттық эфирде берілді.
His contribution to solving the Derry/Londonderry name dispute was to popularise the jocular name "Stroke City" (from the "/" in the city's neutral designation), which became the title of one of his radio programmes from 1992 leading some of his friends to rename him "Gerry/Londongerry". The programmes were broadcast nationally on Radio 4.
Радио 4
1994 жылы BBC Radio 4 радиостанциясы сағат 15:00-ден 16:00-ға дейін эфирде жүретін кешкі журнал бағдарламасын жүргізу үшін хабар таратушымен келісімшарт жасады. «Андерсон Кантри» бағдарламасына аудиторияның реакциясы қарама-қарсы болды, тыңдаушылар радиостанцияның қалған бөлігінен айырмашылығына байланысты пікірге келмеді. Бір жылдан кейін «Андерсон Кантри» жабылды, бірақ бағдарлама Лори Тейлор мен Дейр Брехан жүргізген «Күндізгі ауысым» атымен тағы үш жыл эфирде болды. Андерсон Солтүстік Ирландияға қайтып оралды, онда ол бұрынғыдай танымал болды, кейде теледидарда да, радиода да жұмыс істеді және «Gerry’s Bar» сияқты Radio 4 үшін жаңа бағдарламалар жасады.
In 1994, BBC Radio 4 contracted the broadcaster to present an afternoon magazine programme running from 3 to 4 pm. The audience reaction to Anderson Country was polarised with listeners divided over its shift in tone from the rest of Radio 4. After a year Anderson Country was dropped, although the programme continued as The Afternoon Shift for another three years presented by Laurie Taylor and Daire Brehan. Anderson returned to Northern Ireland where he remained popular, sometimes presenting television as well as radio, and continued to make new programmes for Radio 4 such as Gerry's Bar.
Жарияланымдар
"Страуқты аман алып қалған қала" атты жартылай автобиографиялық шығармасы 1999 жылы жарық көрді. Кафедральдің басты кіреберісі тікелей біздің төменімізде болғандықтан, көзден жасырынып жатты. Бір қызмет кезінде, жергілікті епископтың әсем түрде кіруі қажет болғанда, бізден "Ecce Sacerdos" әнін орындау талап етілді, мен бұл әнді епископтың "қолындағы" ән деп тез түсіндім. Оның салтанатты кіру уақыты жеткенде, алтарьдағы тыңғымсық дін қызметкері, жоғары күшпен байланысқандай көрініп, ішкі жағынан органшыға бірнеше күрделі қол сигналдары арқылы (органның қанатты айналарынан байқалатын) епископтың жақындасуын хабарлап тұрды. Епископтың кіруіне ең тиімді әсер ету үшін қажетті психологиялық сәт келгенде, сигнал берілді, орган керемет күймен ойнады, ал біз майлы епископтың құрметіне жүрегімізді салып ән шырқадық, ол арық бойымен мақтанышпен келе жатқанда, қара жұмысшы халық оның киімінің шетін ұстап алуға асықты. Сәтке мен бұл дін емес екенін түсіндім. Бұл шоу-бизнес еді. (Герри Андерсонның "Страуқты аман алып қалған қала" кітабынан үзінді). Автобиография: "Страуқты аман алып қалған қала" (Хатчинсон, 1999). "Естеліктер: HEADS – Өмірдегі бір күн" (Gill & Macmillan, 2008).
The semi autobiographical Surviving Stroke City, was published in 1999. The main entrance to the cathedral was directly below us and therefore out of sight. When a particular service called for the local bishop to enter in some splendour, we were required to sing the celebratory hymn 'Ecce Sacerdos', which I quickly realised was the bishop's 'signature' tune. When it was time for his glorious entry, the worker bee priest at the altar, seemingly involved in communication with the Higher One, was, in fact, informing the organist via a series of complicated hand signals (observed through the wing mirrors on the organ) of the progress of the bishop. When the proper psychological moment arrived to give the bishop's entry maximum clout, a signal was made, the organ blared majestically, and we lustily sang our hearts out for the benefit of the fat prelate who strode airily down the aisle whilst the lumpen proletariat clamoured to clutch the hem of his raiment. In a flash I realised that this wasn't religion at all. It was show business. (extract from Surviving Stroke City by Gerry Anderson)
Autobiography: Surviving Stroke City (Hutchinson, 1999). Memoir: HEADS – A Day in the Life (Gill & Macmillan, 2008).
Өлім
Андерсон ұзаққа созылған аурудан кейін 2014 жылдың 21 тамызында 69 жасында қайтыс болды. Радио жүргізушісіне арналған реквием мессасы Сент-Евгений соборында өткізілді. Бір жыл өткен соң, 2015 жылдың 18 қыркүйегінде Андерсон қайтыс болғаннан кейін PPI Даңқ залына енгізілді.
Anderson died on 21 August 2014, aged 69, following a long illness. Requiem Mass for the radio presenter was held at St Eugene's Cathedral. A year later, on 18 September 2015, Anderson was posthumously inducted into the PPI Hall of Fame.