Глинн Роберт Донахо: Американдық теңізші офицерінің өмірбаяны
Glynn R. Donaho
Глинн Роберт Донахо (1905-1986) – АҚШ Әскери-теңіз күштерінің батыры, 2-дүниежүзілік соғыстағы суасты қайығының командирі. Navy Cross, Silver Star иегері.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
АҚШ адмиралы (1905–1986)
United States admiral (1905–1986)
Глинн Роберт Донахо (25 наурыз, 1905 – 26 мамыр, 1986), "Донк" лақап атымен танымал, Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде су асты кемелерінің командирі ретіндегі ерліктерімен әйгіт болған АҚШ Әскери-теңіз күштерінің офицері. Ол төрт рет Әскери-теңіз кресімен, екі рет күміс жұлдызбен және қола жұлдыз медалімен марапатталды.
Glynn Robert Donaho (March 25, 1905 – May 26, 1986), nicknamed "Donc", was a United States Navy officer known principally for his exploits as a submarine commander during World War II, for which he received the Navy Cross four times, the Silver Star twice, and the Bronze Star Medal.
Ерте өмір
Донахо Техас штатының Джордж қаласында дүниеге келген. 1923 жылдың 10 шілдесінде АҚШ Әскери-теңіз академиясына қабылданды және 1927 жылы бітірді. Бітірген соң, ол кіші лейтенант рөліне тағайындалды.
Donaho was born in George, Texas. He entered United States Naval Academy on July 10, 1923 and graduated in 1927. He was commissioned Ensign, upon graduation.
Әскери мансап
Донахоның алғашқы қызметі 1927 жылдың шілдесінен 1930 жылдың мамырына дейін «Калифорния» линкорлық кемесінде өтті, одан кейін 1930 жылдың маусымынан желтоқсанына дейін Коннектикут штатының Нью-Лондон әскери-теңіз базасындағы Суасты кемелерін даярлау мектебінде суасты кемелеріне оқытумен айналысты. Донахо 1930 жылдың желтоқсанынан 1933 жылдың наурызына дейін S 12 суасты кемесінде навигатор, ал 1933 жылдың наурызынан 1934 жылдың тамызына дейін R 3 суасты кемесінде навигатор болып қызмет етті. Одан кейін 1934 жылдың тамызынан 1935 жылдың маусымына дейін R 13 суасты кемесінде навигатор болып тағайындалды, содан кейін 1935 жылдың маусымынан 1937 жылдың мамырына дейін АҚШ Әскери-теңіз академиясындағы Әскери-теңіз аспирантурасында оқыды. Донахо 1937 жылдың маусымынан 1940 жылдың мамырына дейін 4-ші суасты кемелер эскадрильясы қолбасшысының штабында қызмет етті, содан кейін 1940 жылдың мамырынан 1941 жылдың қарашасына дейін R 14 суасты кемесінде аға офицер болып қызмет етті.
Donaho's first assignment was aboard the battleship California from July 1927 to May 1930, followed by Submarine training at the Submarine Training School at Naval Submarine Base New London, Connecticut, from June to December 1930. Donaho served as Navigator aboard the submarine S 12 from December 1930 to March 1933, and then as Navigator aboard the submarine R 3 from March 1933 to August 1934. His next assignment was as Navigator aboard the submarine R 13. from August 1934 to June 1935, followed by Naval Postgraduate School at the United States Naval Academy from June 1935 to May 1937. Donaho served on the Staff of the Commander, Submarine Squadron 4 from June 1937 to May 1940, and then as Executive Officer aboard the submarine R 14 from May 1940 to November 1941.
Екінші дүниежүзілік соғыс
1941 жылы қарашада «Flying Fish» суасты кемесі дайындалғанда Донахо оның командалық офицері болды. Ол Екінші дүниежүзілік соғыста Тынық мұхитында бес әскери патрульге жетекшілік етіп, жалпы салмағы 28 000 тонна болатын төрт кемені батырып, жалпы салмағы 12 620 тонна болатын тағы екі кемеге зақым келтірді. 1942 жылдың басында лейтенант-командир, ал сол жылдың қыркүйегінде командир болып тағайындалды. 1944 жылы Донахо 222-ші суасты кемелер дивизиясына және үшінші әскери патрулі кезінде «Picuda» суасты кемесіне қолбасшылық етті. Ол 18 әскери патрульдің сәтті аяқталуына маңызды үлес қосты, нәтижесінде шамамен 280 000 тонна жау кемесі жойылды және қосымша 80 000 тоннаға зақым келтірілді. 1944 жылдың қазанынан 1945 жылдың мамырына дейін ол 222-ші суасты кемелер дивизиясының командирі, ал мамырдан 1945 жылдың қазанына дейін 1-ші линкорлық эскадрилья командирінің операциялық офицері қызметін атқарды.
Donaho became Commanding Officer of the submarine Flying Fish during her fitting out in November 1941. He led the submarine in five war patrols in the Pacific during World War II and sunk four vessels totaling 28,000 tons, and damaging two others totaling 12,620 tons. He was promoted to lieutenant commander at the beginning of 1942 and to commander in September of that year. In 1944, Donaho commanded Submarine Division 222 as well as the submarine Picuda, during her third war patrol. He had contributed materially to the success of 18 war patrols, which resulted in the destruction of approximately 280,000 tons of enemy shipping and the damaging of an additional 80,000 tons. He again served with the Commander of Submarine Division 222 from October 1944 to May 1945, and then as Operations Officer with the Commander of Battleship Squadron 1 from May to October 1945.
Соғыстан кейінгі кезең
Соғыстан кейін Донахо «Индианаполис» кемесінің командирі капитан Чарльз Батлер Маквей III-тің әскери трибуналында куәгер ретінде куәлік берді. Ол айыптау тарапынан шақырылғанмен, Донахоның куәлігі Маквейге көмектесті. Донахо да, «Индианаполис» кемесін батырған I 58 жапондық су асты қайығының командирі Мочицура Хашимото да зигзаг тәсілі «Индианаполис» кемесін құтқара алмас еді деп куәлік берді. Донахо 1945 жылдың қазанынан 1948 жылдың мамырына дейін Вашингтондағы Әскери-теңіз күштерінің кадрлық бөлімінің директоры болды, содан кейін 1948 жылдың мамырынан 1950 жылдың маусымына дейін 3-ші су асты кемелер эскадрильясының командирі болды. Донахо 1950 жылдың маусымы мен тамызы аралығында Әскери-теңіз операциялары басқармасының Халықаралық істер бөлімінде Біріккен Ұлттар ұйымы мәселелері жөніндегі көмекшісі болды, содан кейін 1950 жылдың тамызынан 1951 жылдың маусымына дейін Ұлттық соғыс колледжінде оқыды. Донахоның келесі міндеті 1951 жылдың маусымынан 1953 жылдың шілдесіне дейін Әскери-теңіз операциялары басқармасының Халықаралық істер бөліміндегі Шетелдік әскери көмек бөлімінің басшысы, ал 1953 жылдың шілдесінен 1955 жылдың қаңтарына дейін 17-ші эсминецтер эскадрильясының командирі болды. Ол 1955 жылдың қаңтар-желтоқсан айларында АҚШ-тың 7-ші флотының штаб бастығы және көмекшісі қызметін атқарды, содан кейін 1955 жылдың желтоқсанынан 1957 жылдың тамызына дейін Филиппиндегі АҚШ Әскери-теңіз базасының командирі болды. 1957 жылы Донахо контр-адмирал шеніне көтерілді. Донахо 1957 жылдың тамызынан 1958 жылдың қыркүйегіне дейін 3-ші эсминецтер флотилиясының командирі, ал 1958 жылдың қыркүйегінен 1959 жылдың қыркүйегіне дейін Әскери-теңіз операциялары басқармасының Логистикалық жоспарлар бөлімінің директоры болды. Оның келесі міндеті 1959 жылдың қыркүйегінен 1962 жылдың қыркүйегіне дейін Әскери-теңіз әкімшілігінің директоры, содан кейін 1962 жылдың қыркүйегінен 1964 жылдың шілдесіне дейін Әскери-теңіз бас инспекторы болып қызмет етті. Осы кезеңде ол 1963 жылы вице-адмирал шеніне ие болды. Оның соңғы міндеті 1964 жылдың шілдесінен 1967 жылдың 1 сәуірінде Әскери-теңіз қызметінен зейнеткерлікке шыққанға дейін Әскери теңіз көлігі қызметінің командирі болды.
After the war, Donaho testified as a witness at the court martial of Captain Charles Butler McVay III, commander of the Indianapolis. Although he was called as a prosecution witness, Donaho's testimony was actually helpful to McVay. Both Donaho and Mochitsura Hashimoto, the commander of I 58, the Japanese submarine that sank the Indianapolis, testified that zigzagging would not have saved the Indianapolis. Donaho was the Director of the Recruiting Division in the Bureau of Naval Personnel in Washington, D. C., from October 1945 to May 1948, followed by service as the Commander of Submarine Squadron 3 from May 1948 to June 1950. Donaho served as Assistant for United Nations Matters in the International Affairs Division in the Office of the Chief of Naval Operations from June to August 1950, followed by National War College from August 1950 to June 1951. Donaho's next assignment was as Head of the Foreign Military Aid Branch with the International Affairs Division in the Office of the Chief of Naval Operations from June 1951 to July 1953, and then as Commander of Destroyer Squadron 17 from July 1953 to January 1955. He served as Chief of Staff and Aide to the Commander of United States Seventh Fleet from January to December 1955, followed by service as Commander of United States Naval Base Subic Bay in the Philippines from December 1955 to August 1957. Donaho was promoted to rear admiral in 1957. Donaho served as the Commander of Destroyer Flotilla 3 from August 1957 to September 1958, and then as Director of the Logistics Plans Division in the Office of the Chief of Naval Operations from September 1958 to September 1959. His next assignment was as Director of Naval Administration from September 1959 to September 1962, followed by service as Naval Inspector General from September 1962 to July 1964, during this time he was promoted to vice admiral in 1963. His final assignment was as Commander of the Military Sea Transportation Service from July 1964 until his retirement from the Navy on April 1, 1967.
Кейінгі өмірі
Әскери-теңіз күштерінен зейнеткерлікке шыққаннан кейін Донахо 1978 жылға дейін Вашингтон, округ Колумбия және Вирджиния штатының Маклин қаласында тұрды, содан кейін Аризона штатының Сьерра-Виста қаласына көшті. Донахо 1986 жылдың 26 мамырында Аризона штатының Сьерра-Виста қаласында пневмония және жүрек ауруынан қайтыс болды. Оның өсиетіне сәйкес, оның денесі кремацияланды және күлі АҚШ Әскери-теңіз күштерінің суасты қайығының кормасынан Тынық мұхиты үстіне шашылды.
After his retirement from navy, Donaho lived in Washington D. C. and McLean, Virginia until 1978, before moving to Sierra Vista, Arizona. Donaho died in Sierra Vista, Arizona, on May 26, 1986, due to pneumonia and heart ailment. In accordance to his wishes, he was cremated and his ashes were scattered over the Pacific Ocean from the fantail of a United States Navy submarine.