АҚШ темір жол компаниясы: Bangor және Aroostook темір жолының тарихы
Bangor and Aroostook Railroad
Бангор және Арустук темір жолы: АҚШ-тың солтүстік Мейн штатындағы тарихы, локомотивтері, экономикалық қиындықтар және 2003 жылы жабылуы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Бангор және Арусток темір жолы – АҚШ темір жолы, Арусток округіне (Солтүстік Мэн штаты) теміржол қызметін жеткізген. 1950 жылдары жарқыраған түстермен боялған BAR вагондары ұлттық назарды өзіне тартты. Бірінші буын дизель локомотивтері BAR-да мұражай экспонаттарына айналғанша жұмыс істеді. 1980 жылдардағы экономикалық төмендеу, Солтүстік Мэннен ауыр индустрияның кетуімен байланысты, темір жолды сатып алушы іздеуге және 2003 жылы қызметін тоқтатуға мәжбүр етті. Оның ізін Монреаль, Мэн және Атлантик темір жолы басты.
United States railroad company
The Bangor and Aroostook Railroad was a United States railroad company that brought rail service to Aroostook County in northern Maine. Brightly painted BAR boxcars attracted national attention in the 1950s. First generation diesel locomotives operated on BAR until they were museum pieces. The economic downturn of the 1980s, coupled with the departure of heavy industry from northern Maine, forced the railroad to seek a buyer and end operations in 2003. It was succeeded by the Montreal, Maine and Atlantic Railway.
Тарих
Компания 1891 жылы бұрынғы Бангор және Пискатакис темір жолының және Бангор және Катахдин темір жолдарының желілерін біріктіру үшін құрылған. Ол Бангорда орналасқан және 1894 жылы олардан Оукфилд пен Хоултонға дейін желілер кеңейтілді. 1895 жылы желі Хоултоннан Форт-Фейрфилд пен Карибуға дейін ұзартылды. 1896 жылы Оукфилдтен Ашлендке дейін параллель сала желісі кеңейтілді. 1897 жылы Карибудан Лаймстоунға дейінгі тармақ салынды, ал 1899 жылы Карибудан Ван Бюренге дейінгі негізгі желі кеңейтілді. 1902 жылы Ашленд филиалы Форт-Кент қаласына дейін кеңейтілді. 1905 жылы Пенобскот шығанағындағы Сирспорт арқылы Солтүстік Мэн түйіспесі арқылы оңтүстік кеңейту аяқталды. 1907 жылы Паккардтан Оңтүстік Лагранжға дейінгі Медфорд кесілген жолы аяқталды, ал Миллиноккеттен Шығыс Миллиноккеттегі жаңа қағаз фабрикасына филиал салынды. 1910 жылы Сент-Джон өзенінің Мэн жағында Ван-Бюреннен Мадаваска мен Форт-Кент арқылы Сент-Франциске дейін рельстер кеңейтілді; және Мейплтон Стокгольмге және Преск-Айлге негізгі желіде, ал Ашленд тармағында Сква-Панға қосылды. 1915 жылы Ван Бюрен мен Сент-Леонард, НБ арасындағы Сент-Джон өзенінің үстінен халықаралық көпір Канадалық Тынық мұхит темір жолы мен Ұлттық трансконтинентальдық темір жолмен (кейіннен Канадалық ұлттық темір жолға біріктірілген) байланысу үшін салынды. BAR 1895 жылы жылытылған вагондармен картоп тасуға кірісті. Картоп Ұлы депрессия кезінде тұрақты табыс көзі болды және Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін темір жолдың 50% табысын қамтамасыз етті. BAR 1950-ші жылдары АҚШ-тың темір жолының иелігіндегі екінші ірі (Санта-Феден кейін) суық вагондар паркі болды. BAR Pacific Fruit Express компаниясымен келісімшарт жасады, соның негізінде PFE вагондары қыс айларында Мэн картоптарын, ал BAR вагондары жаз және күз айларында Калифорния өнімдерін тасымалдайтын болды. 1960 жылдары штаттар аралық магистраль жүйесі аяқталғаннан кейін картопты жүк көлігімен тасымалдау солтүстік Мэнге дейін басталды, бірақ темір жолдың картоп бизнесін мәңгілікке жоғалтуына себеп болған Penn Central Transportation Company (PC) болды, оның алмасу қызметі 1969-70 жылдың қысында өте нашар болды, 1969 жылғы картоптың көп бөлігі машиналар жылытқыштары отыннан айырылған кезде тоңазытудан бүлді. PC-ге қарсы талап-арыздар келесі маусымда PC-дің банкроттық туралы мәлімдемесі алдында шешілген жоқ. Нәтижесінде бірнеше картоп фермалары істен шықты; аман қалғандары теміржол қызметіне сенім артпай, теміржолды ешқашан пайдаланбады. Миллиноккеттегі және Шығыс Миллиноккеттегі Пенобскот өзеніндегі фабрикалардан келетін химиялық заттар мен шығыс қағаздар 1900 жылдан бастап BAR үшін негізгі табыс көзі болды. Мадаваскада 1925 жылы тағы бір қағаз фабрикасы салынды. Қағаз фабрикаларына целлюлоза және ағаш бөлшектерін жеткізу картоптың жүктемесі төмендеуімен маңызды болды. Сирспорттағы шалғайдағы порттық қондырғылар Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде оқ-дәрілерді тиеудің артықшылықты нүктесі болды, ал BAR суық соғыста Стратегиялық әуе командалығының бомбалаушылары үшін Лоринг әуе базасына жылу көмірін және авиациялық отынды тасымалдады. 1950 жылдары BAR 2500 вагондарды АҚШ туының қызыл, ақ және көк түстеріне бояды. Вьетнам соғысы кезінде үлкен ақ есеп беру белгілері бар арзан оксид қызыл бояу схемасы қабылданды. Браунвилл тоғысынан Катахдин темір комбинатына дейінгі желі 1922 жылы тоқтатылды, бірақ рельстер 1933 жылға дейін сақталды.
The company was incorporated in 1891 to combine the lines of the former Bangor and Piscataquis Railroad and the Bangor and Katahdin Iron Works Railway. It was based in Bangor and lines extended from there to Oakfield and Houlton in 1894. The line was extended from Houlton to Fort Fairfield and Caribou in 1895. A parallel branch line was extended from Oakfield to Ashland in 1896. A branch was built from Caribou to Limestone in 1897, and the main line extended from Caribou to Van Buren in 1899. The Ashland Branch was extended to Fort Kent in 1902. A southern extension was completed in 1905 through Northern Maine Junction to Searsport on Penobscot Bay. The Medford Cutoff from Packard to South Lagrange was completed in 1907, and a branch was built from Millinocket to a new paper mill in East Millinocket. Rails were extended up the Maine side of the Saint John River from Van Buren through Madawaska and Fort Kent to St. Francis in 1910; and Mapleton was connected to Stockholm and Presque Isle on the main line, and to Squa Pan on the Ashland branch. An international bridge was constructed over the Saint John River between Van Buren and St. Leonard, NB in 1915 to connect with the Canadian Pacific Railway and National Transcontinental Railway (later merged into the Canadian National Railway). BAR began hauling potatoes in heated boxcars in 1895. Potatoes provided a stable income source through the great depression, and provided 50% of the railroad's revenue following World War II. BAR had the second largest United States railroad owned reefer fleet (after Santa Fe) during the 1950s. BAR made an arrangement with Pacific Fruit Express whereby PFE reefers shipped Maine potatoes during winter months and BAR reefers carried California produce during the summer and autumn. While potatoes started moving by truck following completion of the Interstate Highway System into northern Maine in the 1960s, what actually resulted in the railroad losing its potato business forever was the Penn Central Transportation Company (PC), whose interchange service became so bad during the winter of 1969–70 that a large portion of the 1969 potato crop was spoiled by freezing when car heaters ran out of fuel. The claims process against PC was not resolved prior to PC's bankruptcy declaration the following June. As a result, several potato farms went out of business; those that survived distrusted rail service and never returned to using the railroad. Inbound chemicals and outbound paper from mills on the Penobscot River at Millinocket and East Millinocket were major revenue sources for the BAR from 1900. Another paper mill was built in Madawaska in 1925. Pulpwood and wood chip shipment to the paper mills became increasingly important as potato loadings declined. The remote port facilities at Searsport were a preferred loading point for ammunition during World War II, and BAR transported heating coal and aircraft fuel to Loring AFB for Strategic Air Command bombers through the Cold War. BAR painted 2,500 boxcars in the red, white and blue colors of the US flag during the 1950s. A less expensive oxide red paint scheme with large white reporting marks was adopted during the Vietnam War. The line from Brownville Junction to Katahdin Iron Works was abandoned in 1922, but the rails remained in place until 1933.
Жолаушылармен жұмыс
1950 жылдары Бангор мен Арусток компаниясы кешкі пойыз – Арусток Флайерді Бангордан (мұнда Бостоннан келген Бостон және Мэннің Пенобскот пойызына ауысуға болады) компанияның басты желісімен Браунвиллге, Шерманға, Окфилдке, Преск-Айлге, Карибуға дейін және Ван-Бюренде (Нью-Брансуиктегі Сент-Леонардтың қарсы жағында) аяқтады. Таңертеңгі пойыз – Потатоланд Бангордан сол бағытты пайдаланып, жергілікті аялдамалармен жүрді, бірақ Ван-Бюреннен кейін батысқа қарай Сент-Франциске дейін жалғасты. (#9 солтүстік / #12 оңтүстік рейс, сондай-ақ Пенобскот пойызымен кездесуі жоспарланған) Бангордан Дербиге дейін жүрді, басты маршруттан батысқа қарай Гринвиллге бұрылып, содан кейін Канадалық Тынық мұхитының трассасына қосылды, Мегантикке, Квебекке, Мегантик көліне жетті. Гринвилл Монреальден Шербрук, Квебек арқылы Сент-Джон, Нью-Брансуикке дейін жүретін шығыс-батыс Атлантик Лимитед және басқа да Канадалық Тынық мұхиты теміржол қызметтеріне ауысу пункті болды. Компания Окфилдтен тікелей солтүстікке Форт-Кентке, Сент-Франциске баратын маршрут бойындағы аялдамаға дейін ішкі тармақ бойынша да қызмет көрсетті.
Into the 1950s, the Bangor and Aroostook operated an afternoon train, the Aroostook Flyer, on the company's mainline from Bangor (where a connection could be made from the Boston & Maine's Penobscot from Boston), to Brownville, Sherman, Oakfield, Presque Isle, Caribou and concluding in Van Buren (opposite St. Leonard in New Brunswick). A morning train making local stops, the Potatoland, ran from Bangor, using the same route, but after Van Buren continued west to St. Francis. Service (#9 north/#12 south, and also scheduled to meet the Penobscot) operated from Bangor to Derby, leaving the main route heading west to Greenville, whereupon it joined Canadian Pacific trackage to Megantic, Quebec on Lac Mégantic. Greenville served as a transfer point for connecting with east west Atlantic Limited and other Canadian Pacific Railway service from Montreal to Saint John, New Brunswick, via Sherbrooke, Quebec. The company also offered service on an interior branch from Oakfield directly north to Fort Kent, a stop on the route to St. Francis.
Соғыстан кейінгі
BAR жолаушылар пойызы қызметі 1961 жылы аяқталды. 1936 жылы басталған автобус қызметі, Бангор және Арусток қалаларына бағытталған автобустармен, 1984 жылға дейін Арусток округі мен Нью-Йорк қаласының Порт Авторитеті автобус терминалы арасында Greyhound Lines кестесі бойынша жүріп тұрды. Гринвилл тармағы 1962-1964 жылдары жойылды. 1970 жылдары картоп тасымалы тоқтаған кезде Арусток округінің бірнеше бөлімшелері қолданыстан шығарылды. BAR 1964 жылы Бангор Пунтаны құру үшін Пунта Алегре қант және теміржол компаниясымен бірікті.
BAR passenger train service ended in 1961. Bus service, which began in 1936, continued with buses lettered for Bangor and Aroostook running on Greyhound Lines schedules between Aroostook County and New York City's Port Authority Bus Terminal until 1984. The Greenville branch was dismantled from 1962 to 1964. Several Aroostook County segments were abandoned when potato traffic disappeared in the 1970s. BAR merged with the Punta Alegre Sugar and Railroad Company to form Bangor Punta in 1964.
Төмендеу және сату
1995 жылы BAR компаниясы Iron Road Railways компаниясына сатылды. 2002 жылы компания банкрот деп жарияланды; келесі жылы оның желілері Rail World компаниясына сатылды, ол бастапқыда оларды жаңа құрылған Montreal, Maine & Atlantic Railway еншілес компаниясына біріктірді. 2010 жылы Миллинокеттен солтүстікке қарай, Канада-АҚШ шекарасына дейінгі 133 мильдік (214 км) теміржол учаскесі Майн штатына 20 миллион долларға сатылды, оны Irving Oil компаниясының Maine Northern Railway басқаратын болды. MM&A Millinocket қағаз фабрикаларынан оңтүстікке қарай Searsport қаласына дейінгі желіні сақтап қалды; 2013 жылғы Lac Mégantic апаттық оқиғасынан және банкроттықтан кейін желі Fortress Investment Group компаниясына Central Maine and Quebec Railway (CMQ) ретінде сатылды. 2019 жылы CMQ компаниясы оны Canadian Pacific компаниясына, Жаңа Англия және теңіз жағалау провинцияларында теміржол қызметін кеңейту мақсатында сатты.
In 1995, the BAR was acquired by Iron Road Railways. In 2002, the company was declared bankrupt; the next year its lines were sold to Rail World, which initially incorporated them into its newly formed Montreal, Maine & Atlantic Railway subsidiary. In 2010, the 133 mile (214 km) of track from Millinocket north to the Canada–US border were sold to the state of Maine for $20 million to be operated by Irving Oil's Maine Northern Railway. MM&A kept the line from the Millinocket paper mills south to Searsport; after its 2013 Lac Mégantic derailment and bankruptcy, the line was sold to the Fortress Investment Group as the Central Maine and Quebec Railway (CMQ). In 2019 it was sold by CMQ to Canadian Pacific, as part of expanding its rail service into New England and the Maritime Provinces.
Жылжымалы құрам
Бангор мен Арусток тарихында 150-ге жуық түрлі булы локомотивтер пайдаланылды. Көпшілігі Манчестер локомотивтер зауытында немесе 1901 жылы Манчестерді өзіне қосып алған Америка локомотивтер компаниясы (ALCO) тарапынан салынған. Ең көп таралған түрі – 4-6-0, олардың саны 60-қа жуық болды. Дизельді локомотивтер 1940 жылдардың соңында келе бастады, EMD GP7 және EMD GP38 сияқты көп мақсатты түрлері кеңінен қолданылды. Ерекшелігі, BAR сондай-ақ EMD GP локомотивтерінің алдындағы EMD BL2 "тарау желісі" локомотивтерінің сегізін пайдаланды. Көптеген бірінші буын дизельді локомотивтері музей экспонаттарына айналғанша BAR-да жұмыс істеді. 1950 жылдары оның қызыл, ақ және көк вагондары бүкіл елдің назарын өзіне аударды.
The Bangor and Aroostook rostered some 150 different steam locomotives over its history. Most were built by the Manchester Locomotive Works or the American Locomotive Company (ALCO), which absorbed Manchester in 1901. The most popular type was the 4 6 0, with nearly 60. Diesels began arriving in the late 1940s; general purpose types such as the EMD GP7 and EMD GP38 were common. Unusually, the BAR also rostered eight EMD BL2 "branch line" locomotives, precursors to EMD's GPs. Many first generation diesels remained in operation on the BAR until they were museum pieces. In the 1950s its red, white, and blue boxcars attracted national attention.