Кіріспе

Бангор және Арусток темір жолы – АҚШ темір жолы, Арусток округіне (Солтүстік Мэн штаты) теміржол қызметін жеткізген. 1950 жылдары жарқыраған түстермен боялған BAR вагондары ұлттық назарды өзіне тартты. Бірінші буын дизель локомотивтері BAR-да мұражай экспонаттарына айналғанша жұмыс істеді. 1980 жылдардағы экономикалық төмендеу, Солтүстік Мэннен ауыр индустрияның кетуімен байланысты, темір жолды сатып алушы іздеуге және 2003 жылы қызметін тоқтатуға мәжбүр етті. Оның ізін Монреаль, Мэн және Атлантик темір жолы басты.

Тарих

Компания 1891 жылы бұрынғы Бангор және Пискатакис темір жолының және Бангор және Катахдин темір жолдарының желілерін біріктіру үшін құрылған. Ол Бангорда орналасқан және 1894 жылы олардан Оукфилд пен Хоултонға дейін желілер кеңейтілді. 1895 жылы желі Хоултоннан Форт-Фейрфилд пен Карибуға дейін ұзартылды. 1896 жылы Оукфилдтен Ашлендке дейін параллель сала желісі кеңейтілді. 1897 жылы Карибудан Лаймстоунға дейінгі тармақ салынды, ал 1899 жылы Карибудан Ван Бюренге дейінгі негізгі желі кеңейтілді. 1902 жылы Ашленд филиалы Форт-Кент қаласына дейін кеңейтілді. 1905 жылы Пенобскот шығанағындағы Сирспорт арқылы Солтүстік Мэн түйіспесі арқылы оңтүстік кеңейту аяқталды. 1907 жылы Паккардтан Оңтүстік Лагранжға дейінгі Медфорд кесілген жолы аяқталды, ал Миллиноккеттен Шығыс Миллиноккеттегі жаңа қағаз фабрикасына филиал салынды. 1910 жылы Сент-Джон өзенінің Мэн жағында Ван-Бюреннен Мадаваска мен Форт-Кент арқылы Сент-Франциске дейін рельстер кеңейтілді; және Мейплтон Стокгольмге және Преск-Айлге негізгі желіде, ал Ашленд тармағында Сква-Панға қосылды. 1915 жылы Ван Бюрен мен Сент-Леонард, НБ арасындағы Сент-Джон өзенінің үстінен халықаралық көпір Канадалық Тынық мұхит темір жолы мен Ұлттық трансконтинентальдық темір жолмен (кейіннен Канадалық ұлттық темір жолға біріктірілген) байланысу үшін салынды. BAR 1895 жылы жылытылған вагондармен картоп тасуға кірісті. Картоп Ұлы депрессия кезінде тұрақты табыс көзі болды және Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін темір жолдың 50% табысын қамтамасыз етті. BAR 1950-ші жылдары АҚШ-тың темір жолының иелігіндегі екінші ірі (Санта-Феден кейін) суық вагондар паркі болды. BAR Pacific Fruit Express компаниясымен келісімшарт жасады, соның негізінде PFE вагондары қыс айларында Мэн картоптарын, ал BAR вагондары жаз және күз айларында Калифорния өнімдерін тасымалдайтын болды. 1960 жылдары штаттар аралық магистраль жүйесі аяқталғаннан кейін картопты жүк көлігімен тасымалдау солтүстік Мэнге дейін басталды, бірақ темір жолдың картоп бизнесін мәңгілікке жоғалтуына себеп болған Penn Central Transportation Company (PC) болды, оның алмасу қызметі 1969-70 жылдың қысында өте нашар болды, 1969 жылғы картоптың көп бөлігі машиналар жылытқыштары отыннан айырылған кезде тоңазытудан бүлді. PC-ге қарсы талап-арыздар келесі маусымда PC-дің банкроттық туралы мәлімдемесі алдында шешілген жоқ. Нәтижесінде бірнеше картоп фермалары істен шықты; аман қалғандары теміржол қызметіне сенім артпай, теміржолды ешқашан пайдаланбады. Миллиноккеттегі және Шығыс Миллиноккеттегі Пенобскот өзеніндегі фабрикалардан келетін химиялық заттар мен шығыс қағаздар 1900 жылдан бастап BAR үшін негізгі табыс көзі болды. Мадаваскада 1925 жылы тағы бір қағаз фабрикасы салынды. Қағаз фабрикаларына целлюлоза және ағаш бөлшектерін жеткізу картоптың жүктемесі төмендеуімен маңызды болды. Сирспорттағы шалғайдағы порттық қондырғылар Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде оқ-дәрілерді тиеудің артықшылықты нүктесі болды, ал BAR суық соғыста Стратегиялық әуе командалығының бомбалаушылары үшін Лоринг әуе базасына жылу көмірін және авиациялық отынды тасымалдады. 1950 жылдары BAR 2500 вагондарды АҚШ туының қызыл, ақ және көк түстеріне бояды. Вьетнам соғысы кезінде үлкен ақ есеп беру белгілері бар арзан оксид қызыл бояу схемасы қабылданды. Браунвилл тоғысынан Катахдин темір комбинатына дейінгі желі 1922 жылы тоқтатылды, бірақ рельстер 1933 жылға дейін сақталды.

Жолаушылармен жұмыс

1950 жылдары Бангор мен Арусток компаниясы кешкі пойыз – Арусток Флайерді Бангордан (мұнда Бостоннан келген Бостон және Мэннің Пенобскот пойызына ауысуға болады) компанияның басты желісімен Браунвиллге, Шерманға, Окфилдке, Преск-Айлге, Карибуға дейін және Ван-Бюренде (Нью-Брансуиктегі Сент-Леонардтың қарсы жағында) аяқтады. Таңертеңгі пойыз – Потатоланд Бангордан сол бағытты пайдаланып, жергілікті аялдамалармен жүрді, бірақ Ван-Бюреннен кейін батысқа қарай Сент-Франциске дейін жалғасты. (#9 солтүстік / #12 оңтүстік рейс, сондай-ақ Пенобскот пойызымен кездесуі жоспарланған) Бангордан Дербиге дейін жүрді, басты маршруттан батысқа қарай Гринвиллге бұрылып, содан кейін Канадалық Тынық мұхитының трассасына қосылды, Мегантикке, Квебекке, Мегантик көліне жетті. Гринвилл Монреальден Шербрук, Квебек арқылы Сент-Джон, Нью-Брансуикке дейін жүретін шығыс-батыс Атлантик Лимитед және басқа да Канадалық Тынық мұхиты теміржол қызметтеріне ауысу пункті болды. Компания Окфилдтен тікелей солтүстікке Форт-Кентке, Сент-Франциске баратын маршрут бойындағы аялдамаға дейін ішкі тармақ бойынша да қызмет көрсетті.

Соғыстан кейінгі

BAR жолаушылар пойызы қызметі 1961 жылы аяқталды. 1936 жылы басталған автобус қызметі, Бангор және Арусток қалаларына бағытталған автобустармен, 1984 жылға дейін Арусток округі мен Нью-Йорк қаласының Порт Авторитеті автобус терминалы арасында Greyhound Lines кестесі бойынша жүріп тұрды. Гринвилл тармағы 1962-1964 жылдары жойылды. 1970 жылдары картоп тасымалы тоқтаған кезде Арусток округінің бірнеше бөлімшелері қолданыстан шығарылды. BAR 1964 жылы Бангор Пунтаны құру үшін Пунта Алегре қант және теміржол компаниясымен бірікті.

Төмендеу және сату

1995 жылы BAR компаниясы Iron Road Railways компаниясына сатылды. 2002 жылы компания банкрот деп жарияланды; келесі жылы оның желілері Rail World компаниясына сатылды, ол бастапқыда оларды жаңа құрылған Montreal, Maine & Atlantic Railway еншілес компаниясына біріктірді. 2010 жылы Миллинокеттен солтүстікке қарай, Канада-АҚШ шекарасына дейінгі 133 мильдік (214 км) теміржол учаскесі Майн штатына 20 миллион долларға сатылды, оны Irving Oil компаниясының Maine Northern Railway басқаратын болды. MM&A Millinocket қағаз фабрикаларынан оңтүстікке қарай Searsport қаласына дейінгі желіні сақтап қалды; 2013 жылғы Lac Mégantic апаттық оқиғасынан және банкроттықтан кейін желі Fortress Investment Group компаниясына Central Maine and Quebec Railway (CMQ) ретінде сатылды. 2019 жылы CMQ компаниясы оны Canadian Pacific компаниясына, Жаңа Англия және теңіз жағалау провинцияларында теміржол қызметін кеңейту мақсатында сатты.

Жылжымалы құрам

Бангор мен Арусток тарихында 150-ге жуық түрлі булы локомотивтер пайдаланылды. Көпшілігі Манчестер локомотивтер зауытында немесе 1901 жылы Манчестерді өзіне қосып алған Америка локомотивтер компаниясы (ALCO) тарапынан салынған. Ең көп таралған түрі – 4-6-0, олардың саны 60-қа жуық болды. Дизельді локомотивтер 1940 жылдардың соңында келе бастады, EMD GP7 және EMD GP38 сияқты көп мақсатты түрлері кеңінен қолданылды. Ерекшелігі, BAR сондай-ақ EMD GP локомотивтерінің алдындағы EMD BL2 "тарау желісі" локомотивтерінің сегізін пайдаланды. Көптеген бірінші буын дизельді локомотивтері музей экспонаттарына айналғанша BAR-да жұмыс істеді. 1950 жылдары оның қызыл, ақ және көк вагондары бүкіл елдің назарын өзіне аударды.