Кіріспе
17 ғасырдағы христианға өткен жергілікті американдықтарды атау үшін қолданылған термин. «Praying Indian» термині 17 ғасырдағы Жаңа Англия, Нью-Йорк, Онтарио және Квебек аймақтарындағы, өз еркімен немесе мәжбүрлеп христиан дініне өткен жергілікті американдықтарды білдіреді. Көптеген топтар осы атаумен белгілі, бірақ көбінесе ауылдық қауымдарға біріккен тайпалар үшін қолданылады. Бұл ауылдар «дұға ауылдары» деп аталды және олар пуритандық көшбасшы Джон Элиот сияқты миссионерлер мен иезуит миссионерлері – Сент-Регис және Кахнаваке (бұрынғы атауы Каухнавага) қалаларын, сондай-ақ Батыс Онтариодағы гурондықтар арасындағы миссияларды құрды.
Praying Indian is a 17th century term referring to Native Americans of New England, New York, Ontario, and Quebec who converted to Christianity either voluntarily or involuntarily. Many groups are referred to by the term, but it is more commonly used for tribes that were organized into villages. The villages were known as praying towns and were established by missionaries such as the Puritan leader John Eliot and Jesuit missionaries who established the St. Regis and Kahnawake (formerly known as Caughnawaga) and the missions among the Huron in western Ontario.
Ерте тарих
1646 жылы Массачусетс штатының Бас ассамблеясы «Индиандар арасында Евангелияны тарату туралы» акт қабылдады. Осы акт және пастор Джон Элиот пен басқа миссионерлердің Жаңа Англия тайпаларына христиан дінін уағыздаудағы жетістіктері Англияда қызығушылықты тудырды. 1649 жылы Ұзақ Парламент «Жаңа Англияда Иса Мәсіхтің Евангелиясын насихаттау және тарату корпорациясын» құру туралы қаулы қабылдады, ол бұл мақсатқа қаржы жинады. Демеушілер шамамен 12 000 фунт стерлинг жинады, осы қаражат негізінен Массачусетс шығанағы колониясында және Нью-Йорк провинциясында қолданылуға тиіс болды. Элиот корпорациядан жергілікті американдықтарды оқыту үшін мектеп ашуға қаржылай көмек алды. Бұл іске қатысқан индиан тайпаларының арасында масачусеттіктер мен нипмуктар болған көрінеді. 1646 жылғы 28 қазанда Ноннантумда (қазіргі Ньютон) Элиот өзінің алғашқы уағызын Massachusett тілінде, өз тайпасының алғашқы христианға айналған Waban-ның үйінен (wigwam) жергілікті американдықтарға арнады. Кейін Уабан өзінің ұлын еуропалық отарлаушылардың салтын үйрену үшін ұсынды және аудармашы болып қызмет етті. Элиот Киелі кітапты Massachusett тіліне аударып, 1663 жылы «Mamusse Wunneetupanatamwe Up Biblum God» деген атпен жариялады. 1675 жылға қарай Жаңа Англияның 20% жергілікті халқы дұға үйлерінде (praying towns) өмір сүрді. Христиандық индиан қалалары Шығыс және Орталық Массачусетс штатында орналасқан, оларға Литтлтон (Nashoba), Лоуэлл (Wamesit, бастапқыда Челмсфордтың бір бөлігі ретінде құрылған), Графтон (Hassanamessit), Марлборо (Okommakamesit), Хопкинтон (Makunkokoag), Кантон (Punkapoag), Мендон-Уксбридж (Wacentug) және Натик кірді. Тек Натик қаласы бастапқы атауын сақтап қалды. Элиот құрған дұға үйлері Коннектикут штатына дейін жетіп, Куинбауг өзенінен батысқа қарай алты шақырым жердегі Вудсток қаласын қамтыды. Бұл қалалар колония үшін сыртқы қорғаныс қабырғасы қызметін атқарды, бірақ бұл функция 1675 жылы король Филипп соғысы кезінде тоқтатылды. Дұға үйлерінің индиандары Массачусетс колонияларына барлаушы ретінде қызмет етуге ниет білдірді, бірақ Бостон пуритандары оларды қабылдамады. Оның орнына, дұға үйлерінің тұрғындары алдымен өз ауылдарына шектелді, олар өз шаруашылықтарынан айырылып, өзін-өзі асырау мүмкіндігінен қағылды. Көптеген адамдар Бостон портындағы Елік аралына қамалды. Джон Элиот және Плимут колониясындағы көптеген басқалар осы жағдайды болдырмауға тырысты, бірақ Массачусетс штатында индиандар туралы жағымды пікір білдіру қауіпті болып кетті, бұл индиандардың көтерілісіне ықпал етті. Соғыстан кейін, өмір сақтау үшін құрбан болғандардың көптігіне байланысты, Массачусетс штатының Бас ассамблеясы 1677 жылы алғашқы 14 қаланың 10-ын таратып, қалғандарын отарлаушылардың бақылауына берді, бірақ кейбір қауымдар аман қалды және өздерінің діни және білім беру жүйелерін сақтап қалды.
Құлдық
Американың түпкі халықтары, соның ішінде дұға етуші үндістер Атлантика сауда жолдары арқылы саудаға салынды. Мысалы, 1677 жылы жарық көрген "Христиандық үндістердің іс-қимылдары мен қасіреттері" атты еңбекте ағылшын отаршылдарының соғыс тұтқындары (іс жүзінде қарсыластырылмаған, бірақ дұға етуші үндістердің одақтас мүшелері тұтқындалған) құлдыққа алынып, Кариб аймағына жіберілгені куәландырылған.
Дедхамның дұға ететін үндістері
XVII ғасырдың ортасында Джон Элиот пен Массачусетс штатындағы Дедхэмдегі дұға оқитын үндістердің бір тобы ұзақ сот таласына жеңіске жетіп, қазіргі Натик қаласының жеріне иелік құқығын алды. 1651 жылдан 1665 жылға дейін, кейде кейін де қайта жаңғырып тұрған дау, негізінен Чарльз өзені бойындағы жерді үндістердің пайдалануына байланысты болды. Олар қала басшыларымен жерді егін шаруашылығына пайдалану туралы келісімге келгендерін айтты, бірақ Дедхэм шенеуліктері оған қарсы шықты. Элиот аймақтағы көптеген жергілікті халықты христиан дініне өткізіп, оларға тұрақты егіншілік өмір салтын үйретті. Ол соншама көп адамды дінге өткізді, сондықтан бұл топқа өз егіндерін өсіру үшін үлкен жер учаскесі қажет болды. Заң қаланың жағында болғанмен, Элиот бұл топтың өз жеріне мұқтаж екендігін моральдық тұрғыдан дәлелдеді. Ақырында бұл мәселе Бас сотқа жетті, ол даулы жерді үндістерге берді, ал жоғалған жердің орнын толтыру үшін қазіргі Дейрфилд (Массачусетс штаты) жеріндегі басқа жерді Дедхэм қоныстанғандарына берді. Қаланың бұл істегі әрекеттері "алдау, кек алу және ұзақ ашу-ыза" сипатталды және сот шешімінен кейін де жергілікті үндістерді ұсақ-түйек айыптаулармен мазалады.
Америка революциялық соғысы
Американың түпкілікті тарихына қатысты бірнеше әңгіме бар, олардың көпшілігі жеткіліксіз жарияланған. Американдық революция кезінде көптеген «Дұға оқыған үндістер» Континенталдық армия үшін күресті. Олар революциялық соғыстан Екінші дүниежүзілік соғысқа дейін өз елдері үшін соғысқан афроамерикандық сарбаздардан өзгеше, толық интеграцияланған бөлімдерде шайқасты. Түпкілікті американдық сарбаздарға қатысты ресми дискриминацияға ешқандай дәлел жоқ. Олар ақ нәсілді әріптестерімен салыстырғанда тең жалақы және қарауға ие болды. Бұл, мысалы, Азамат соғысындағы бөлінуге тікелей қайшы келеді. Афроамерикандық сарбаздар полковник Роберт Гоулд Шоу басқарған 54-ші Массачусетс полкі сияқты бөлінген бөлімдерде шайқасты. Бастапқыда олар ақ нәсілді сарбаздарға қарағанда аз төленді. Түпкілікті американдық сарбаздар Американдық революция кезінде Бункер Хилл, Батл Роуд, Трентон және Саратога сияқты бірнеше маңызды шайқастарда күресті. «Дұға оқыған үндістер» мұндай бөлінуді ешқашан көрген емес. Олар дұға оқылатын қалаларды құрған пуритан дін қызметкерлерімен, сондай-ақ олармен бірге тұратын бей-үндістермен тығыз байланыста болды. Түпкілікті жерлерді жалғасуына қарамастан, «Дұға оқыған үндістер» қауымдары өздерінің аман қалуын тек өз қауымдарымен тығыз байланыс арқылы қамтамасыз ете алатынын түсінді. Алысқа орналасқан үкіметке қолдау көрсету оларды жақын жердегі адамдардан оқшаулап тастаған болар еді. Натик шекарасы содан бері өзгерді және бұрынғы Нидхэм, Дедхэм аймақтарын қамтиды. Континенталдық армиядағы бөлімдердің интеграциясының нәтижесінде көптеген жағдайларда «Дұға оқыған үндістер» бір бөлімде шоғырланбады. «Дұға оқыған үндістер» Американдық революция кезінде ондаған түрлі бөлімдерде қызмет етті. Бронкстегі Король көпірінің шайқасы, онда Ваппингердің соңғы сахемы Даниель Нимхам және оның ұлы Абрахам, сондай-ақ Стокбридж милициясының шамамен 60 мүшесі қаза тапқан – ерекше жағдай.
Намаз оқыған үндістандық сарбаздар
Тарихшы Джордж Квинтал-младший өзінің "Түстің патриоттары: Ерекше сұлулық және құндылық" атты кітабында Революциялық соғыстың ардагерлерін – американдық түпкіліктілерді, афроамерикандықтарды және басқа да азшылық топтарын талқылайды. Сэмюэл Комечо капитан Бенджамин Буллардтың басшылығымен полковник Джонатан Брюердің полкінде Бункер-Хилл шайқасында қызмет етті. Натик қаласында туған Комечо сегіз айлық қызметке жазылды және оның бөлімшесі Бункер-Хиллдегі редут пен қоршау арасындағы шекараны ұстады. 1776 жылдың 1 қаңтарында полковник Аса Уиткомбтың полкіне қайта қабылданып, капитан Уильям Хадсон Баллардтың компаниясында Канададағы әскери операцияларға қатысты. Ол 1776 жылдың 14 наурызында қайтыс болды деген хабар бар. Өлімнің себебі, бауыржектің болуы мүмкін.
Мұра
Революциялық соғыс кезінде дұға етуші үндістер және басқа да азшылық топтарының жасаған құрбандықтары лайықты түрде тойланбаған. Осы ардагерлер 20-шы ғасырда ғана мойындалды. 1900 жылы Натик қаласы Революциялық соғыстың үнді ардагерлеріне ескерткіш орнатты, ол бүгінге дейін Натик орталығының жанындағы Понд көшесінде тұр. Дегенмен, олардың соңғы тыныс алатын жерлеріне лайықты құрмет көрсету Нидхэм тарихшысы Роберт Д. Холл кішінің еңбегімен болды. 2003 жылы Холл және еріктілер осы ардагерлерді құрметтеу үшін Нидхэм зиратына қабір тастары мен АҚШ туларын орнатты.
Қазіргі заманғы мұра топтары
XXI ғасырда өзін дұға ететін үндістердің ұрпақтары деп санайтын адамдар әртүрлі ұйымдар құрды. Олар мойындалмаған және федералды немесе штаттық деңгейде мойындалған тайпалар емес. Бұларға Понкапоагтағы Масачусет тайпасы және Натик пен Понкапоагтың дұға ететін үндістері жатады.