1812 жылғы соғыстағы шайқастар: Лонгвудс және оның айналасы
Battle of Longwoods
1812 жылғы соғыстағы Лонгвуд шайқасы: америкалық шабуылшылар британдық әскерлерді жеңіп, Канада аумағындағы Wardsville маңындағы шайқаста жеңіске жетті. Тарихты біліңіз!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1812 жылғы соғыс шайқасы
War of 1812 battle
Лонгвуд шайқасы 1812 жылғы ағылшын-американ соғысы барысында болды. 1814 жылдың 4 наурызында, атты американдық шабуыл жасаған отряд, британдық әскерлер, канадалық милициядан еріктілер және жергілікті американдықтардың оларды қазіргі Онтарио штатының Оңтүстік-Батыс Миддлсекс аймағындағы Уордсвилл маңында тоқтатуға жасаған әрекетін жеңіп шықты.
The Battle of Longwoods took place during the Anglo American War of 1812. On 4 March 1814, a mounted American raiding party defeated an attempt by British regulars, volunteers from the Canadian militia and Native Americans to intercept them near Wardsville, in present day Southwest Middlesex, Ontario.
Өмірбаян
1813 жылдың қазан айында Эри көліндегі шайқаста америкалық теңіз күштерінің жеңісінен кейін, генерал-майор Уильям Генри Харрисон басқаратын америкалық армия Детройтті (британдықтар соғыстың басында басып алған), Амхерстбургтегі Форт Малдендегі тасталған британдық бекетін жаулап алды және Моравиантаун шайқасында британдық-үндістер күштерін жеңіске жеткізіп, осы процесте үнді басшысы және британдық одақтас Тэкумсехті қаза таптырды. Британдықтар американдықтардың жеңісін пайдаланып, Онтарио көлінің батыс жағындағы Берлингтондағы олардың позицияларына шабуыл жасай алатынынан қорқып, бірақ Харрисон армиясындағы көптеген отаршыл әскерлердің мерзімі аяқталуға жақын болды және американдықтар шегінді. Келесі айларда Амхерстбург пен Берлингтон арасында шамамен 322 километрге созылған "бейтарап аймақ" пайда болды, онда канадалық отаршылдар американдық шабуыл жасаушылармен немесе барлаушылармен ұсақ шайқастар жүргізді. 1813 жылдың желтоқсан айының соңында британдықтар осы екі позицияның арасындағы Делавэрде және Эри көлінің жағалауындағы Порт Талботта бекініс құрды. 23 желтоқсанда Делавэрдегі гарнизон Чатэмге жақын жердегі шағын американдық бекетін күтпеген шабуылмен басып алды. Амхерстбургтегі американдық командир 28-ші АҚШ жаяу әскерінің подполковнигі Энтони Батлер болды. Ол, мүмкіндік болған жағдайда, осы екі британдық бекетінің біреуін басып алу үшін капитан Эндрю Холмс басқаратын экспедицияны жіберді. Экспедиция 24-ші, 26-шы, 27-ші және 28-ші АҚШ жаяу әскер полктерінен құралған атты жасақтардан және екі алты фунттық зеңбіректерден тұрды, кейін Мичиганнан рейнджерлер мен милициялық драгун тобы қосылды. Рейд жасаушылар, соның ішінде тұрақты әскерлер де, суықтан қорғану үшін тері киімдерге оранды және мылтықтармен және томагоктармен қаруланған.
In October, 1813, in the aftermath of the American naval victory of the Battle of Lake Erie, an American army under Major General William Henry Harrison recovered Detroit (which the British had captured early in the war), captured the abandoned British post at Fort Malden at Amherstburg, and defeated a retreating British and Native American force at the Battle of Moraviantown, killing the Indigenous leader and British ally Tecumseh in the process. The British feared that the Americans might follow up their victory and strike at their position at Burlington at the western end of Lake Ontario, but the period of enlistment of most of the militia troops in Harrison's army was about to expire, and the Americans withdrew. During the subsequent months, there was a "no man's land" stretching almost 200 mile (322 km) between Amherstburg and Burlington, where Canadian militia skirmished with occasional American raiding or scouting parties. Late in December, 1813, the British established an outpost at Delaware, roughly halfway between these two positions, and another at Port Talbot on the shore of Lake Erie. On 23 December, the garrison of the post at Delaware surprised and captured a small American outpost near Chatham. The American commander at Amherstburg was Lieutenant Colonel Anthony Butler of the 28th U. S. Infantry. He sent an expedition under Captain Andrew Holmes to capture one of these two British posts, as circumstances allowed. The expedition consisted of mounted detachments from the 24th, 26th, 27th and 28th U. S. Regiments of Infantry and two six pounder cannon, and was later joined by some rangers and militia dragoons from Michigan. The raiders, including the regulars, were dressed in buckskins against the cold and were armed with rifles and tomahawks.
Американдық рейд
Холмс 21 ақпанда Амхерстбургтен шығып, Эри көлінің жағалауы бойымен жол тартты. Жер жұмсақ болғандықтан, ол екі қаруын Пойнт-о-Пелее жанында қалдыруға мәжбүр болды.
Holmes left Amherstburg on 21 February, moving along the shore of Lake Erie. The ground was soft, and he was forced to abandon his two guns near Pointe au Pelee.
Шайқас
Британдықтардың толық күштері американдықтарды қуып, сол күні сағат 17.00-де Twenty Mile Creek-ке жетті. Бұл күш екі ротадан тұрды (1-ші батальонның жеңіл ротасы, 1-ші жаяу полкі (Royal Scots), құрамында 101 адам, және 2-ші батальонның жеңіл ротасы, 89-шы жаяу полкі, құрамында 45 адам), екі толық штаттық милиция бөлімшесі (Адал Кент еріктілері және Колдуэллдің Батыс рейнджерлері, екеуінің арасында 50 адам) және 44 жергілікті американдық жауынгер (Сауганаш (немесе британдықтар білгендей, Билли Колдуэлл) басқаратын Вайндоттар мен Потаватоми тайпаларынан). Барлығы, бұл күш шамамен 240 адамнан тұрды. Делавэрдегі британдық командирі, Royal Scots-тан капитан Стюарт, шайқас күтпегендіктен, Эссекс милициясының полковнигі Мэтью Эллиотпен кеңесуге кетті, сондықтан күшке 89-шы полкінен капитан Джеймс Льюис Басден басшылық етті. Басден британдықтар көпірден өткеннен кейін ғана абатис туралы білді, бірақ бәрібір төбеге қарай шабуылға көшті. Британдықтар қатты атысқа қарамастан мұзды беткейге көтеріле алмады және кері шегінді. Басденнің өзі аяғынан жараланды, ал Royal Scots-тың жеңіл ротасын басқаратын капитан Джонстон қаза тапты. Британдық жаяу әскері бұлақ арнасынан төмен қарай шегініп, ағаштардың арасынан мылтықпен атып, американдықтарды төбеден ығыстыруға тырысты, бірақ биіктіктен атып тұрған американдықтар оларға ауыр шығын келтірді. Флангтардағы үндістер шабуылдарын күшейтпеді. Рейнджерлер сәттілікке жетті, бірақ американдықтардың позициясына шабуыл жасау үшін жеткіліксіз болды. Сағат 18:30-да қараңғы түскен кезде, енді 2/89-шы полкінің мичманы Миллс басқаратын бүкіл британдық күш кері шегінді. Британдықтар 14 қаза тапты, 51 жараланды, 1 жаралы тұтқынға алынды және 1 жоғалып кетті. Холмс майор болып тағайындалды, бірақ бірнеше айдан кейін Макинак аралы шайқасында қаза тапты. Басден жарасынан айығып, кейін Ландидің жолағы шайқасында шайқасты. Жыл соңында ол 2/89-шы полкінің қалдықтарына уақытша басшылық етті. (Ол кейіннен Бірінші ағылшын-бирма соғысында қызмет еткені үшін Bath орденінің серігі атанды және 1837 жылғы көтерілістер кезінде қызмет ету үшін Канадаға оралды.)
The full British force followed up the Americans and arrived at Twenty Mile Creek at 5 p. m. that day. The force consisted of two companies of regulars (the light company of the 1st Battalion, the 1st Regiment of Foot (Royal Scots), numbering 101 men, and the light company of the 2nd Battalion, 89th Regiment of Foot, numbering 45 men), two full time militia units (the Loyal Kent Volunteers and Caldwell's Western Rangers, numbering 50 men between them) and 44 Native American warriors (Wyandots and Potawatomis under Sauganash, or Billy Caldwell as he was known to the British). In all, this force numbered about 240 men. The British commander at Delaware, Captain Stewart of the Royal Scots, had not expected action and had gone to confer with Colonel Matthew Elliot of the Essex Militia, so the force was commanded by Captain James Lewis Basden of the 89th. Basden only became aware of the abatis after the British had crossed the bridge, but nevertheless led an advance up the hill. The British were unable to climb the icy slope in the face of the heavy fire and were beaten back. Basden himself was wounded in the leg, and Captain Johnston, leading the light company of the Royal Scots, was killed. The British regulars then fell back into the ravine through which the creek flowed and tried to drive the Americans from the hill with musket fire from behind trees, but the Americans firing from a height inflicted heavy casualties. On the flanks, the Indians had not pressed their attack. The Rangers had been more successful, but were too few to risk an attack into the American position. As darkness fell at about 6.30 p. m. the entire British force, now commanded by Ensign Mills of the 2/89th, retreated. The British had suffered 14 killed, 51 wounded, 1 wounded prisoner and 1 missing. Holmes was promoted to Major, but was killed a few months later at the Battle of Mackinac Island. Basden recovered from his wound, and later fought at the Battle of Lundy's Lane. At the end of the year, he was temporarily in command of the remnants of the 2/89th Regiment. (He was later made Companion of the Bath after serving in the First Anglo Burmese War, and returned to Canada to serve during the Rebellions of 1837.)
Мұра
АҚШ армиясының сегіз белсенді тұрақты батальоны (1-3 Inf, 2-3 Inf, 4-3 Inf, 1-6 Inf, 2-6 Inf, 4-6 Inf, 2-7 Inf және 3-7 Inf) ескі 24-ші, 27-ші және 28-ші жаяу әскер полктерінің тарихын сақтайды, олардың барлығы шайқасқа қатысқан бөлімшелеріне ие болған. 1924 жылы шайқас болған жер Канаданың ұлттық тарихи орны деп жарияланды.
Eight active regular battalions of the United States Army (1 3 Inf, 2 3 Inf, 4 3 Inf, 1 6 Inf, 2 6 Inf, 4 6 Inf, 2 7 Inf and 3 7 Inf) perpetuate the lineages of the old 24th, 27th and 28th Infantry Regiments, all of which had elements that participated in the battle. The battle site was designated a National Historic Site of Canada in 1924.