Фрэнсис Беринг: Англия сауда банкирі және кәсіпкерінің өмірі мен қызметі

Кіріспе

Англиялық сауда банкирі (1740–1810)

Фрэнсис Барринг, 1-ші баронет (18 сәуір 1740 – 11 қыркүйек 1810) – ағылшын сауда банкирі, Барингтер отбасының мүшесі және кейіннен Барингтер барондықтарының алғашқы иегері болды.

Ерте өмір

Ол Эксетер қаласының жанындағы Ларкбир үйінде дүниеге келді. Ол Англияға қоныс аударған неміс мата саудагері Иоганн Барингтің (1697–1748) және оның ағылшын әйелі Элизабет Воулердің (1702–1766) ұлы болды. Элизабет Воулер – Эксетердегі белгілі азық-түлік сатушысының (сол кезде осылай аталған) қызы еді. Барингтің әкесі 1717 жылы Германияның Бремен қаласынан көшіп келіп, Эксетерде қоныстанды, онда ол жетекші жүн өндіруші және мата саудагеріне айналды. Оның 1748 жылы ерте қайтыс болуы нәтижесінде сегіз жасар Францис анасы Элизабеттің тәрбиесінде өсті және оның ықпалында болды. Оның тапқырлығының арқасында 1766 жылы қайтыс болғанға дейін отбасының күйі екі есеге жуық артты. 1750-ші жылдардың басында Францис білімі үшін Лондонға, Хокстон қаласындағы француз мектебіне, содан кейін Лотберидегі Фуллер академиясына жіберілді. Лондондағы Манчестер және Батыс Үндістанның жетекші саудагерлерінің бірі Сэмюэл Туше 1755 жылы оны жеті жылдық оқуға қабылдады, бұл үшін анасынан 800 фунт стерлинг алды. 1762 жылы Рождество күні оқуын аяқтағаннан кейін ол қалған екі бауырына қосылып, Лондондық «John and Francis Baring & Co.» және Эксетерлік «John and Charles Baring & Co.» компанияларындағы бірлескен серіктестіктерге қатысты. Францис Лондондық компанияны, ал Чарльз Эксетерлік компанияны басқарды, ал Джон, Эксетердің белгілі азаматы және 1776 жылдан бастап Парламент мүшесі, көбінесе үнсіз серіктес болды, бірақ формальды түрде екі компанияның да аға серіктесі саналды. 1807 жылға қарай ағайындылар бизнесті «Baring Brothers & Co.» компаниясына айналдырды. Францис ерте жасынан шала саңыра болғанына қарамастан, өте жақсы жетістіктерге қол жеткізді және 1790-шы жылдардың ортасына қарай Британ Парламентінің толық сенімін қамсыды.

Джон және Фрэнсис Бэринг компаниясы

Бастапқыда Лондон бизнесі отбасының ескі досы, зейнеткерлікке шыққан Лондон саудагері Натаниел Пайспен байланысты шоттар мен жақсы қарым-қатынастардан тұрды, бірақ көптеген тапсырыстар Джон мен Чарльз Баринг және басқа Эксетер саудагерлерінен де келіп түсті, оларға Лондон агенты қажет болды. Тезірек шетелдік саудагерлерге агенттік қызметтері мен саудалық тәуекелдер де қосылды. Алайда, фирма алғашқы он төрт жылдың сегізінде шығынға ұшырады, себебі Фрэнсис Баринг нарықты қалай бағалауды үйренді; 10 000 фунт стерлингпен бастаған ол 1777 жылы өзінің таза байлығы 2 500 фунт стерлингке жететінін есептеді. Осы жеке қиындықтарға қарамастан, Лондон қаласы Барингтің ерекше қасиеттерін тез мойындады және 1771 жылы Корольдік биржа сақтандыру компаниясы, ірі мемлекеттік кәсіпорын, оны өзінің директоры болып тағайындады. Ол 1780 жылға дейін жалғасқан директорлық лауазымын компания акцияларындағы 820 фунт стерлинг үлесімен нығайтты, бұл оның активтері 13 000 фунт стерлинг болған кезде аз сома емес еді. Бұл тағайындама маңызды болды, себебі ол алғаш рет қаланың соттары мен көшелерін толтырған саудагерлердің көпшілігінен ерекше көзге түсті.

Эксетерден тәуелсіздік

Барнингтің алғашқы бизнесі оған әлдеқайда үлкен Эксетер фирмасының талаптарымен шектелді, ол Чарльз Барнингтің «жабайы, таңғажайып, үйлесімсіз сипаттамадағы» болжамдарынан зардап шекті. Нәтижесінде туындаған қақтығыс 1777 жылдың басында ғана шешілді, ол кезде Баринг өзара байланысқан серіктестіктерді тарату бастамасын көтерді. Капитал мен басқару енді толығымен бөлек болды, бірақ Фрэнсис Эксетермен берік отбасылық байланыстарды сақтады. Ол Чарльзді құлдыраудан құтқару үшін және осылайша отбасының абыройын сақтау үшін байлығын үнемі жұмсады; оның мақсаты бизнес пен отбасының гүлденуін көру болды. Сондықтан ол Чарльздің «Баринг отбасының бастапқы және басты тірегін басқарудың» ашкөздігіне наразы болды. Барнингтің ағасы Джон 1800 жылдың соңында зейнеткерлікке шыққанға дейін серіктес болып қалды. 1781 жылы екі номиналды серіктес тағайындалды: бұрынғы кеңсе қызметкері Дж. Ф. Месторас және 1790 жылдың қыркүйегінде Барингтің үлкен қызы Харриет Уоллға үйленген Чарльз Уолл. Ол 16 жасында құл саудасынан байлық жинаған екен. Осы кәсіптерден түскен табысымен Баринг 1796 жылы Манор Хаусты сатып алды. Бұл жұмыстың табысы халықаралық сауда орталықтарындағы қуатты байланыс желісін құру арқасында іске асты. Еуропалық және Солтүстік Америкалық саудагерлермен жасаған одақтары оның табысының кілті болды. Еуропаның жетекші қаржы орталығындағы ең қуатты коммерциялық банк – Амстердамның Hope & Co. фирмасы Баринг үшін ең бағалы байланыс болды. Олардың қарым-қатынасы 1760 жылдары басталды, Генри Хоуп Барингке келіссөздер үшін бірнеше вексельдерді жіберді де, «осы мәмілеге өте риза болды, себебі ол ғана емес, сонымен қатар жақсы несие немесе үлкен ресурстарды көрсетті. Сол күнден бастап Баринг олардың басты досы болды». Бұл байланыс басқа жолдармен де нығайтылды, әсіресе 1796 жылы Hope фирмасының жетекші өкілі Пьер Сезар Лабушер, Барингтің үшінші қызы Доротиге үйленгені арқасында. Атлантиканың арғы жағында да маңызды байланыстар орнатылды. Баринг Ұлыбританияның Солтүстік Америкадағы колонияларының коммерциялық әлеуетін көпшіліктен бұрын байқады, және оның қаржы үйі тез арада Солтүстік Американың ең қуатты саудагерлерінің желісінің еуропалық орталығына айналды. 1774 жылы оның алғашқы американдық клиенті Филадельфиядағы жетекші саудагер Уиллинг, Моррис & Co. болды; оның ықпалды серіктестеріне Роберт Моррис, болашақ Американың Ұлыбританиядан тәуелсіздігінің қаржылық архитекторы, және Томас Уиллинг, АҚШ Банкінің болашақ президенті кірді. Олар арқылы Баринг Американың ең бай адамдарының бірі, сенатор Уильям Бингеммен танысты, бұл байланыс бірнеше табысты мәмілелерге әкелді.

Baring's early business was constrained through the demands placed upon it by the much larger Exeter firm, which suffered under Charles Baring's speculations of a "wild, strange, incoherent description". The resulting conflict was only resolved in early 1777, when Baring took the initiative in dissolving the interlocking partnerships. Capital and management were now entirely separate, though Francis maintained strong family links with Exeter. Regularly he employed his wealth to rescue Charles from ruin and thus preserve the good name of his family; his motivation was an intense desire to see business and family prosper. Thus he was scandalized by Charles's "almost monstrous management of the original and chief dependence of the Baring family". Baring's brother John remained a sleeping partner until his retirement in late 1800. In 1781 two nominal partners were appointed, J. F. Mesturas, formerly a clerk, and Charles Wall, who in September 1790 married Baring's eldest daughter, Harriet Wall. It is said he made his fortune from the slave trade while only 16 years old. With the income he generated from these ventures, Baring bought Manor House in 1796. The success of this work was greatly influenced by the establishment of a powerful network of corresponding houses in the main international trading centres. These alliances with leading European and North American merchants were the keys to his success. Hope & Co. of Amsterdam, the most powerful merchant bank in Europe's leading financial centre, was Baring's most valuable connection. Their association is said to have begun in the 1760s, when Henry Hope passed Baring some bills to negotiate and ended up "exceedingly struck with the transaction which bespoke not only great zeal and activity, but what was still more important either good credit or great resources From that day Baring became one of their principal friends". The link was consolidated in other ways, in particular through the marriage in 1796 of Pierre César Labouchère [see under Hope family], a leading figure at Hopes, to Baring's third daughter, Dorothy. Vital connections were also established on the other side of the Atlantic. Baring was quicker than most to see the commercial potential of Britain's North American colonies, and his finance house quickly emerged as the European hub of a network of North America's most powerful merchants. In 1774 his first American customer was the leading Philadelphia merchant, Willing, Morris & Co.; its influential partners included Robert Morris, a future financial architect of American independence from Britain, and Thomas Willing, a future president of the Bank of the United States. Through them Baring was introduced to Senator William Bingham, one of America's wealthiest men, a connection which gave rise to several lucrative transactions.

Үкімет кеңесшісі

1782 жылдан бастап министрлер кабинетінің коммерциялық мәселелер жөніндегі кеңесшісі ретінде Барнингтің жұмысы оны салыстырмалы түрде белгісіздіктен британдық саяси өмірдің ішкі шеңберлеріне итермеледі, осылайша оның ықпалының өскенін көрсетті. Осы жетістіктің ынталандырғышы – оның Девонмен байланыстары болды. Оның ағасы Джон 1776 жылы Эксетерден парламентке депутат болып сайланды; одан да маңыздысы, 1780 жылы оның қарындасы Элизабет тағы бір депутат және девондық Джон Даннингке үйленді. Даннинг бай және ықпалды заңгер болды, ол саяси экономикаға прогрессивті көзқарас ұстанған және Калн округін Парламентте ұсынған күшті виг саясаткері Лорд Шелбернмен одақтас болды. 1782 жылдың шілдесінде Шелберн Премьер-министр болып тағайындалғаннан кейін және Даннинг Ланкастер Герцогтығының Канцлері болып тағайындалғаннан кейін, Баринг жаңа Премьер-министрдің «уақыт-уақытпен коммерциялық кеңес алу» қажеттілігін қанағаттандырды. Өзінің табиғаты бойынша виг болған Баринг Шелберннің коммерция жөніндегі сенімді кеңесшісіне айналды, немесе қанағаттанбаған Уильям Коббеттің айтуынша, оның «қолынан келген қалалық адамына» айналды. Барингтің саяси экономика және коммерция жөніндегі идеялары оның заманынан бұрынғы болды; 1799 жылы ол Англия Банкінің (1797 жылы) қолма-қол ақша төлемдерін тоқтату туралы шешімін көптеген әріптестерінің қарсылығына қарамастан, дұрыс және қажетті деп қорғады. Барингтің Солтүстік Америка саудагерлері мен саудасы туралы білімі оны Америка Тәуелсіздік соғысының соңғы жылдарында ерекше пайдалы етті, өйткені Шелберн либералды келісімге ұмтылып, АҚШ-пен бейбіт келісімнің коммерциялық аспектілері туралы оның пікірін сұрады. Шелберн Барингті өзінің бас хатшысы Исаак Барреге, сондай-ақ жас Уильям Питт, Генри Дандас, Джереми Бентам, Эдмунд Берк, сэр Сэмюэл Ромилли және лордтар Эрскин, Камден және Сидней сияқты жетекші тұлғаларға таныстырды. Алайда, Барингтің Лорд Лансдаунмен (Шелберн 1784 жылы осылай аталды), Даннингпен және Барребен достығы ерекше терең болды, ал 1787 жылы ол олардың үш портретін Сэр Джошуа Рейнольдстан тапсырыс беріп, оған көпшіліктің назарын аударды. Жеке қаржылық байланыс та болды. 1783 жылдан бастап алты жыл бойы Баринг Лансдаунға 5000 фунт стерлинг қарыз берді, оның Лансдаунға тиесілі қарызын кепілдік ретінде пайдаланды. 1805 жылы Лансдаун қайтыс болғаннан кейін, Баринг оның мүлкіне сенімгер болып тағайындалды, 90 000 фунт стерлинг сомасындағы қарыздарды өтеу міндетімен. Баринг Лансдауннан кейін Премьер-министр болған және Баринг белсенді қызметтен зейнетке шыққанға дейін дерлік үздіксіз кеңседе отырған тори көшбасшысы Уильям Питтке одан әлдеқайда жақын болған жоқ. Олардың көзқарастары мүлдем өзгеше болды, ал Питттің өлімінен кейін Баринг олардың «20 жылдан астам уақыт бойы қандай да бір маңызды саяси мәселеде келіспегенін» баса айтты, өйткені олардың саяси пікірлері мен қағидалары әртүрлі болды. Ол әсіресе Питттің аяқталмайтын соғысты одан әрі жалғастыру саясатына қарсы болды; олар сонымен қатар Шығыс Индия компаниясына қатысты үкімет саясаты бойынша да келіспеушіліктерге ұшырады. Барингтің үкіметтегі жеке ықпалы азайды, бірақ оның әділ түрде берілген сарапшы кеңестері Түркиямен сауда, Гибралтардың маңыздылығы және мемлекеттік қарызды қаржыландыру сияқты мәселелер бойынша беріліп тұрды. Питттің мемлекеттік кеңседегі зымырандарды тазартуының бір бөлігі ретінде 1784 жылы ол Барингті белгілі бір лауазымдарды атқару үшін алымдарды, сыйлықтарды және міндетті төлемдерді тексеруге жауапты комиссар етіп тағайындады. Лансдаунмен байланыс 1784 жылы Барингті Коммундар палатасына әкелді, онда ол 3000 фунт стерлинг жұмсап, Корнуоллдағы Грампаундтан депутат болып сайланды. Ол алты жылдан кейін осы қызметтен шеттетілді, содан кейін Ильчестер үшін сәтті сайланбады. Кейін ол Лансдаунның қауіпсіз Чиппинг-Уайкомб, Букингемшир (1794–1796 және 1802–1806), және Калн, Уилтшир (1796–1802) округтерінде отырды, бұрын Лансдаунның басқа да сүйіктілері Даннинг және Барре ұсынған. Оның «Менің дауысым Коммундар палатасына өте тең емес» екенін мойындағанына қарамастан, оның сөздері «адамдардың санасын жаңылыстыру үшін әдемі фигуралар мен құмарлықпен сөйлеуден гөрі, аргументтердің беріктігімен тыңдаушыларды ұстап, сендіруге бағытталған, анық, ағынды және түсінікті» деп есептелді. Жеке және палатада Баринг сауда еркіндігін ұлғайтуды жақтады. «Кез келген ереже – шектеу, сондықтан коммерцияның өркендеуі үшін бірінші қағида болып табылатын еркіндікке қайшы», – деді ол, одан әрі шектеу немесе ереже, әрине, оның қолданылу мақсатына қызмет ететінін, бірақ коммерция қарапайым нәрсе болмағандықтан, мыңдаған қатынастардан тұратындықтан, жеке пайдалы нәрсе жалпы тұрғысынан зиянды болуы мүмкін екенін қосты.

Baring's work from 1782 as an adviser on commercial matters to cabinet ministers propelled him from relative obscurity to the inner circles of British political life, underlining how his influence had grown. The catalyst for this advancement was his Devon connections. His brother John was elected to parliament as a member for Exeter in 1776; more importantly, in 1780 his sister, Elizabeth, married another MP and fellow Devonian, John Dunning. A rich and influential lawyer, Dunning was allied to Lord Shelburne, a powerful Whig politician who held progressive views on political economy and whose borough of Calne Dunning represented in Parliament. In July 1782, following Shelburne's promotion to Prime Minister and Dunning's appointment as Chancellor of the Duchy of Lancaster, Baring fulfilled the new Prime Minister's need "to have recourse from time to time to mercantile advice". Baring, by instinct a Whig, became Shelburne's confidential adviser on commerce, or his "handy City man", according to a discontented William Cobbett. Baring's ideas on political economy and commerce were well ahead of his time; in 1799 he defended the Bank of England's decision (in 1797) to suspend specie payments as both correct and inevitable, in the face of hostile opposition from many of his peers. Baring's knowledge of North American merchants and trade made him especially useful in the closing years of the American War of Independence when Shelburne, anxious for a liberal settlement, invited his comments on commercial aspects of the proposed peace treaty with the United States. Shelburne introduced Baring to Isaac Barré, his paymaster general, and to such leading luminaries as William Pitt the Younger, Henry Dundas, Jeremy Bentham, Edmund Burke, Sir Samuel Romilly, and Lords Erskine, Camden and Sydney. However, Baring's friendship with Lord Lansdowne (as Shelburne became in 1784), Dunning, and Barré ran particularly deep, and in 1787 he drew public attention to it by commissioning their triple portrait from Sir Joshua Reynolds. A private financial connection also existed. For six years from 1783 Baring loaned Lansdowne £5,000, on security of a debt owing to Lansdowne. In 1805, on Lansdowne's death, Baring became a trustee of his estate, charged with the task of liquidating debts of £90,000. Baring was not nearly as close to the Tory leader William Pitt, who followed Lansdowne as Prime Minister and who held office almost continuously until Baring's retirement from active business. Their views were far apart, and on Pitt's death Baring was quick to stress their lack of concurrence "on any great political question for above 20 years, our political opinions and principles being different". In particular he disagreed with Pitt's policy for the seemingly endless continuation of a wasteful war; they also suffered differences over government policy towards the East India Company. Baring's personal influence in government waned but his expert advice, always fairly delivered, continued to be provided on such matters as trade with Turkey, the importance of Gibraltar, and the funding of the national debt. As part of Pitt's cleansing of abuse from public office, in 1784 he appointed Baring a commissioner charged with investigating fees, gratuities, and prerequisites for holding certain offices. The link with Lansdowne led Baring to the Commons in 1784 when, at a cost of £3,000, he was elected MP for Grampound, Cornwall. He was ousted six years later, after which he stood unsuccessfully for Ilchester. Later he sat for Lansdowne's safe boroughs of Chipping Wycombe, Buckinghamshire (1794–6 and 1802–6), and Calne, Wiltshire (1796–1802), which had formerly been represented by other Lansdowne favourites, Dunning and Barré. Notwithstanding his admission that "my voice is so very unequal to the House of Commons", his speeches were reckoned to be "neat, flowing and perspicuous, aiming more by solidity of argument to arrest and convince his hearers, than by beautiful figures and impassioned eloquence to mislead the minds of men". Both in private and from the benches, Baring advocated greater freedom of trade. "Every regulation", he said, "is a restriction, and as such contrary to that freedom which I have held to be the first principle of the well being of commerce", for good measure adding that a restriction, or regulation, may doubtless answer the particular purpose for which it is imposed, but as commerce is not a simple thing, but a thing of a thousand relations, what may be of profit in the particular, may be ruinous in general.

1780-жылдардағы мемлекеттік бизнес

Бәрінгтің фирмасы оның саяси байланыстарынан тікелей де, жанама да пайда тапқанына күмән келтіруге болмайды, әсіресе Америка Тәуелсіздік соғысы кезінде Барренің бас төлемші ретінде шексіз демеулігінен. 1782 жылы ол Лансдаунға 1781 және 1782 жылдары келісімшарт жасаушылардың шетелдегі әскерді жабдықтаудан түскен пайдасы барлық мәмілелер құнының 13%-дан асып кеткенін хабарлады. Бәрінг 1783 жылғы келісімшартты 1% комиссия негізінде жеңіп алды, соғыс аяқталғанда және келісімшарт мерзімінен бұрын тоқтатылғанда, ол дүкендерді сату бойынша келісімшарттарды жеңіп алды. Үкімет 10%-дан кем емес үнемдеді, ал Бәрінг жеке сыйлықтармен де марапатталды. 1784 және 1786 жылдар аралығында ол (фирмасы емес) мемлекеттік жұмыстар атқарғаны үшін 7000 фунт стерлинг комиссия алды, сондай-ақ қолындағы мемлекеттік ақшадан 4250 фунт стерлинг пайыз түсті. Оған қарсы, ол 1784 жылы парламентке өтуге кеткен 3000 фунт стерлинг шығындарын жеке шотына жазды. Дегенмен, осы жылдары үкіметке жасаған операциялар оның қаржысын күшті серпілтіп жіберді. Ол өзінің інісінің фирмасы Мартин & Co-дан акцияларды "үкіметпен келіссөздер жүргізу үшін" "қарызға" алған. Бірақ осы тәуекелді кәсіптерден түскен пайда зор болды. Соғыс кезінде, үкіметтік шығындар өскенде, оның фирмасы британ үкіметтік қарызын сату бойынша да мердігер болып шықты; ол 19 000 фунт стерлинг пайда тапқан деп есептеледі.

Шығыс Үндістан компаниясы

Франсис Бэрингтің фирмасынан назарын аударған тағы бір мәселе – 1779 жылдан бастап Шығыс Үндістан компаниясының директоры болуы болды. 1783 жылы ол компанияның сотында қалалық мүдделерді қорғады, ал 1786 жылы ол компанияның ең қабілетті мүшесі деп есептелді. Оның атқарылған міндеті маңызды болды; ол әр сәрсенбі күні және кейде жұма күні компанияның ісіне арнады. Америка саудасын еркін ету жөніндегі көзқарастарына қарамастан, ол компанияның монополиясын және коммерциялық тәуелсіздігін "әдеттегі салмақты мінезіне қайшы келетін құлшыныспен" жақтады. Ол Шығыс Үндістан компаниясына британ үкіметі оған үлкен саяси бақылау орнатуға тырысқанда, оның кең аумақтық билігін мойындаған кезде қосылды. Бэринг Лорд Норт пен Чарльз Джеймс Фокстың кең ауқымды ұсыныстарын белсенді түрде тойтарды, "Индия колония емес және Құдайға шүкір, болашақта да болмайды" деп сенді, бірақ ол шәкірттік кезеңіндегі ескі досы және қазіргі әріптесі Ричард Аткинсонмен бірлесіп Питтің Үндістан заңының қабылдануын жеңілдету және өзгерту үшін жұмыс істеді. 1792 және 1793 жылдары Питтің басты үміткері ретінде ол төраға болып сайланды және компанияның жарғысын қайта келісу міндеті жүктелді. Төрағалық қызметі оны шаршатып, көңілін алаңдатты. Оның жеке есептері екі жыл бойы жазылмады және 1792 жылы "денсаулығым үшін саяхаттауға мәжбүр болдым". Питт 1793 жылғы 29 мамырда Бэрингті барондыққа көтерді, ол 1810 жылы қайтыс болғанға дейін директорлық қызметін атқара берді, бірақ ол көбінесе көңілі тоқырап, сот отырыстарына қатыспайтын болды. 1798 жылға қарай ол "өзінің жоғары білімі, тәжірибесі және қабілеттеріне лайық болған беделінің көп бөлігінен айырылды".

Hope & Co. компаниясымен жасалған мәмілелер

Барнинг өмірінің бойында оның жақсы коммерциялық зердесі, салмақты шешімдері, шапшаңдығы және табысқа қабілеттілігі оның бизнес стилінің айрықша белгісі болып қала берді. Оның фирмасының кітаптарындағы мыңдаған егжей-тегжейлі мәмілелер осыны куәландырады, бірақ оның дамыған бизнесі мен артып келе жатқан сенімділігі 1787 жылы Hope & Co. оны ірі масштабтағы спекуляциялармен таныстырғанда айқын көрнді. Екі компания барша еуропалық кошениль нарығын бақылауға кірісіп, Баррингтер үшін төрттен бірін, ал Хоуптер үшін қалғанын құпия түрде сатып алды. Санкт-Петербургтен Кадиске дейінгі хабарласушылар 450 000 фунт стерлинг жұмсады, бірақ бағалар өзгеріссіз қалды. 1788 жылы зор шығынға ұшырау ықтималдығы болғандықтан, Барринг серіктестері "өткен жылғы саудадан түскен пайдадан бас тартуға" келісті. Ұлыбританияның еуропалық одақтастары қаржыға мұқтаж болды және Барингке жүгінді, ол Хоуппен бірлесіп Лондонда шетелдік облигациялардың алғашқы саудасын ұйымдастырды. "Біздің министрлермен осы мәселені талқылаудың қажеті жоқ деп ойлаймын, өйткені олардың шетел қаржысы туралы қаншалықты білімсіз екенін сіз жақсы білесіз", - деп 1801 жылы ол күйеу баласы П.С. Лабушер және ұлы Джорджты Лиссабон әкімшілігіне қарыз алу туралы келіссөздер жүргізуге жіберді. Нәтижесінде "Португалия алмаз қарызы" 13 миллион гульденге бағаланды, ол Барринг пен Хоуп арасында әдеттегі 25:75 пропорциясында бөлісті. Стратегиялық маңызға ие болған тағы бір мәселе – Барингтің одақтас үкіметтерге соғыс күшін қолдау үшін британ үкіметінен түскен субсидияларды беруі болды. Бұл өте құпия және жауапты жұмыс ақша аудару туралы білуді және сенімді хабарласу желісін қажет етті; бұл үкіметтің Барингке деген сенімін тағы да растады. Барингке жауды тікелей қаржыландыру мүмкіндігі де ұсынылды, ол үкіметті оған келісім беруге көндіре алатынын білді; "бірақ осы рұқсатты алу үшін біз оқшау және шындығында негізсіз болатын меморандум ұсынуға тиіс едік, сондықтан ол бізге қолайлы болмады және одан бас тарттық". Дегенмен, Баринг сауда серіктестерін таңдауда көбірек еркіндік танытты. Бостондық Кодман, Филадельфиялық Уиллинг пен Фрэнсис, Роберт Гилмор және Балтимордағы Роберт Оливер мен ағайындары сияқты жетекші американдық саудагерлермен байланыстар енді Барринг бизнесі үшін маңызды болды, өйткені оның бағыты континенттік Еуропадан трансатлантикалық саудаға қарай бұрылды. Осы кең байланыстарды сақтап отыру арқылы Баринг, әрине, пассивті түрде болса да, Ұлыбританияның континенттік блокадасын бұзуға көмектесті.

Throughout Baring's lifetime his good commercial intelligence, sound judgement, nimble footedness, and instinct for speculative profit remained the hallmarks of his business style. Thousands of speculations detailed in his firm's ledgers attest to this, but his burgeoning business and rising confidence were graphically illustrated in 1787 when Hope & Co. introduced him to speculation on a grand scale. The two houses set about controlling the entire European cochineal market by secretly buying up all available stocks, one quarter for Barings and the rest for Hopes. Correspondents from Saint Petersburg to Cadiz spent £450,000 but prices remained static and in 1788, with a huge loss anticipated, the partners of Barings agreed "to forgo any participation of the profits of the trade for the last year". Britain's European allies needed funds and came to Baring who, with Hopes, now organized some of the first marketings of foreign bonds in London. Believing fervently that "it may be desirable not to have the subject to discuss with our own Ministers, as you know very well how ignorant they are of foreign finance", in 1801 he dispatched his son in law P. C. Labouchere of Hopes and his son George to negotiate a loan to the court of Lisbon. The resulting "Portuguese diamond loan" of 13 million guilders was shared between Barings and Hopes on the usual 25:75 basis. Of equal strategic importance was Baring's transmission of British government subsidies to allied governments to support their war efforts. This highly secret and sensitive work required expert knowledge of money transmission and a sound correspondent network; again it underlined the government's confidence in Baring. Opportunities for direct financing of the enemy were also presented to Baring, who knew he could hoodwink the government into consenting to them; "but to have obtained that licence we must have presented a memorial so equivocal and in truth so unfounded that it would not suit us and therefore was abandoned". Baring applied a looser criterion in his choice of trading partners, however. Links with leading American merchants, such as the Codmans of Boston, Willing and Francis of Philadelphia, Robert Gilmour, and Robert Oliver & Brothers of Baltimore were now immensely important to Barings' business as its axis swung from continental European to transatlantic trade. In sustaining these extensive connections Baring undoubtedly facilitated, albeit passively, the breaching of Britain's continental blockade.

Америка қаржысы

Америкалық саудагерлермен тығыз байланыстар сөзсіз Америка Құрама Штаттары үкіметімен байланысқа әкелді. Америка Тәуелсіздік соғысы аяқталғаннан бері Баринг Америка үкіметінің Еуропадағы қаржысын қадағалап келді. Дегенмен, оның үкімет есебінен жасаған алғашқы маңызды мәмілесі 1795 жылы 800 000 долларлық акцияларды сату және түсімді Солтүстік Африканың Барбария мемлекеттерімен америкалық келіссөздерді қолдау үшін жіберу болды. Фрэнсис Баринг мәмілені қамтамасыз ету үшін «бұйрықтарымның әріптерінен тысқары, ынтасымен, мүмкін асығыс әрекет еткенін» мойындады, бірақ Лондондағы американ елшісі оның «ақылды және шебер мінез-құлқын» жоғары бағалады және үкіметтің «осы істе сіздің қызметіңізге лайықты құрметпен қарауына» кепілдік берді. Ұзақ өтпей, үкіметтің АҚШ Банкі акцияларын сату және үкімет есебінен британдық өндірушілерден қару-жарақ сатып алу сияқты басқа да мәмілелер жасалды. Барингс «Англияның ең беделді және сенімді үйі» саналды. 1803 жылы Bird, Savage & Bird компаниясы банкрот болғаннан кейін Барингс оларды АҚШ үкіметінің Лондондағы қаржылық өкілі ретінде алмастырды, бұл Фрэнсис Барингтің Солтүстік Америка қаржы істеріндегі ықпалын Лондонда теңдестіре алмады. Осы шамада, Амен келісімінен кейін қысқа ғана тыныштық орнаған кезде, Баринг өзінің фирмасын Хоупспен бірге Луизиананы сатып алуды қаржыландырумен ең ірі және беделді мәмілеге бастады. Француз үкіметі Луизиана территориясының 1 000 000 шаршы милін (2,589,990 км²) сатқысы келді, ал АҚШ әкімшілігі оны сатып алуды қалады; сатып алу бағасы 15 миллион доллар болды және Фрэнсис Барингке оны табу міндеті жүктелді. Ол ұлы Александрды француз және американдық өкілдермен келіссөздер жүргізу үшін Парижге жіберді, нәтижесінде француз үкіметі атынан Барингс және Хоупс 11,25 миллион долларлық АҚШ үкіметтік облигацияларын сатты. Бұл мәміле өте ірі болды; «Менің жүйкем осы операцияға шыдай алады», - деп сендірді Фрэнсис Баринг Хоупсті, бірақ ол «біз бәріміз американдық шоттың ауырлығынан қорқамыз» деп қосты. Кейін ол «Мен бастан өткерген қиындықтарды сөзбен жеткізу мүмкін емес, ол менің жүйкемді алғаш рет және, үміт етемін, соңғы рет жеңді» деп мойындады. Ол Лансдаунға: «Бұл отбасы басшысы ешқашан жасаған ең үлкен құрбандық», - деп сендірді, «бірақ мойындауым керек, көңіл көтеруге жеткілікті нәрсе қалды». 20 000 фунт стерлингке жер сатып алынды. Бэкингемширдегі жерлер көп ұзамай 16 000 фунт стерлингке қосылды және 1800 жылға қарай оның елдік жерлерге салған жалпы инвестициясы 60 000 фунт стерлингтен асты. Ауылдық жер иесі ретінде өмір сүрудің одан да амбициялық жоспарлары қалыптасты; 1801 жылдан бастап ол Бедфорд герцогынан жер мен үлкен үй, Страттон паркін, Гэмпширдегі Страттон қаласында сатып алып, «Страттон Королдығын» құрды. Ол сэр Томас Лоуренстің меценаты болды, оны 1806 жылы Страттонға шақырды және өзінің екі аға серігімен бірге Барингтің іскерлік жетістіктерінің естелігі ретінде үш адамның суретін салғызды. Барингтің бизнестен алшақтауы аз болды. 1803 жылдан 1810 жылға дейін Лондонның Ллойдс компаниясы басқаратын Патриотикалық қордың төрағасы ретінде ол француз соғыстары кезінде жараланған немесе қайғыға ұшыраған британдықтардың әл-ауқатын жақсарту үшін жұмыс істеді. Саудагерлер қауымы дауларды шешуде төреші ретінде оның көмегін сұрады, ал сенімді адам ретінде ол 1799 жылы банкрот болған Бойд, Бенфилд және компанияның Лондонның жетекші саудагерлерінің істерін реттеуде ерекше қызмет көрсетті. Ол 1805 жылдан өліміне дейін Лондон институтының президенті болды. Оның памфлеттерінің саны көп болған жоқ, олар 1786 жылғы Коммутация туралы заң, 1797 жылғы Англия банкі және 1801 жылғы Уолтер Бойдтың істері туралы еңбектерді қамтыды. 1777 жылдан бастап 25 жыл ішінде Баринг өзінің фирмасын Лондонның ең қуатты саудалық банктерінің біріне айналдырды; шамамен 1786 жылы ол «өте гүлденген жағдайда, әуесқойлықтан мүлдем құтылған» деп есептеді. 1800 жылға қарай, Еуропа бойынша ықпалды корреспонденттер желісі кеңейді; Бостон және Филадельфиядағы жетекші саудагерлерге агенттіктер берілді; британ үкіметінің борышын сатудағы басшылық даусыз болды; Баринг жоғары саяси қайраткерлердің құрметке ие кеңесшісі болды; Шығыс Үндістан компаниясындағы оның басшылығы Африканың шығысындағы саудаға ықпал етті; және, ең бастысы, шетелдік үкіметтерден маңызды тапсырыстар алынды. Фрэнсис Баринг – Барингс еді, ол басқаруға үстемдік етті, капиталдың көп бөлігін қамтамасыз етті және пайданың басым бөлігін алды.

Close connections with American merchants inevitably resulted in links with the United States government. Since the close of the American War of Independence, Baring had kept watch over the American government's finances in Europe. However, his first significant transaction for its account was the sale in 1795 of $800,000 worth of stock and the remittance of the proceeds in support of American negotiations with the north African Barbary powers. To secure the transaction Francis Baring admitted to acting with "zeal, perhaps imprudence, in going beyond the letters of my orders", but the American ambassador in London commended his "liberal and skilful manner", and undertook to ensure that the government would "entertain a proper sense of your Service in this Business". Other business soon followed, including the sale of the government's shares in the Bank of the United States and the purchase of munitions from British manufactures for the government's account. Barings was considered to be an "English house of the first reputation and solidity". After the failure of Bird, Savage & Bird in 1803 Barings was appointed to replace them as London financial agent for the United States government, leaving Sir Francis Baring's influence in North American financial affairs unrivalled in London. At about this time, when a short interval of peace existed after the treaty of Amiens, Baring led his house, alongside Hopes, into its largest and most prestigious transaction yet, financing the Louisiana Purchase. The French government wanted to sell 1000000 square miles (2,589,990 km2) of the Territory of Louisiana, and the United States administration wanted to buy it; the purchase price was $15 million and Francis Baring was charged with finding it. He sent his son Alexander to Paris to negotiate with French and American representatives, and the eventual result was that on behalf of the French government Barings and Hopes sold US government bonds worth $11.25 million. The business was of enormous size; "my nerves are equal to the operation", Francis Baring reassured Hopes, but he added that "we all tremble about the magnitude of the American account". Later he confessed that "what I suffered can never be described and it completely overpowered my nerves for the first and I hope last time". It was "a sacrifice such as no head of a family ever made before", he confided to Lansdowne, "but I must confess there is enough left for consolation". for £20,000. Land in Buckinghamshire was soon added at a cost of £16,000 and by 1800 his total investment in country estates exceeded £60,000. Yet more ambitious plans for life as a country landowner were fertilized; from 1801 he acquired from the Duke of Bedford land and a great house, Stratton Park, at Stratton in Hampshire to create "the Kingdom of Stratton". He was a patron of Sir Thomas Lawrence, whom he summoned to Stratton in 1806 to paint a magisterial triple portrait of Baring with his two senior partners as a memorial to his business achievement. Otherwise, Baring's distractions from business were few. As chairman from 1803 to 1810 of the Patriotic Fund administered by Lloyd's of London, he worked for the welfare of Britons wounded or bereaved during the French wars. The mercantile community sought his help as referee in settling disputes, and as a trustee he gave distinguished service in settling the affairs of the leading London merchants, Boyd, Benfield & Co., which had crashed in 1799. He held the presidency of the London Institution from 1805 until his death. As a pamphleteer his output was modest, with works on the Commutation Act in 1786, on the Bank of England in 1797, and on the affairs of Walter Boyd in 1801. In the 25 years from 1777, Baring had transformed his firm into one of London's most powerful merchant banking houses; by about 1786 he reckoned that it was "in a very flourishing situation, totally divested of moonshine". By 1800 a network of influential correspondents stretched across Europe; agencies were held for leading Boston and Philadelphia merchants; leadership in marketing British government debt was undisputed; Baring was a respected adviser to senior politicians; his leadership in the East India Company had provided influence in trade east of Africa; and, not least, important commissions had been won from foreign governments. Francis Baring was Barings, and he dominated management, provided most of the capital, and received the lion's share of the profits.

Өлім және мұра

Фрэнсис Баринг 1810 жылдың 11 қыркүйегінде Лиде қайтыс болды, ал оның денесі 20 қыркүйекте Англияның Хэмпшир графтығындағы Мишелдевердегі Әулие Мария Діңгесі шіркеуіндегі отбасылық мазарда жерленді. Оның үлкен ұлы Томас баронеттік атағына ие болды және елдік иеліктерді мұраға алды. Барингтің мүлкінің мөлшері оның жетістіктерін көрсетеді. Оның өліміндегі байлығы 606 000 фунт стерлингті құрады (1810 жылғы 606 000 фунт стерлинг қазіргі жылдарда шамамен <есептелген сомаға> тең), оның ішінде компания акциялары 70 000 фунт стерлинг. Томас емес, қалған балаларына 175 000 фунт стерлинг бөлінді, ал қалғаны Томасқа мұра болып өтті; оның Baring Brothers & Co. компаниясындағы капиталы шамамен 70 000 фунт стерлингке жетті; оның Хэмпшир және Лидегі иеліктері 400 000 фунт стерлингке бағаланды; ал оның картиналары, әшекейлері мен жиһаздары шамамен 30 000 фунт стерлинг тұрды.