Том Дули: АҚШ дәрігері және Вьетнам соғысының алғашқы дезинформация кампаниясы

Кіріспе

Америкалық дәрігер

сол атпен басқа адамдар мен нәрселер

Томас Энтони Дули III (17 қаңтар 1927 жыл - 18 қаңтар 1961 жыл) – Американың Вьетнам соғысына қатысуының бастапқы кезеңінде Оңтүстік-Шығыс Азияда жұмыс істеген американдық дәрігер. Америка Құрама Штаттарының Әскери-теңіз күштерінде дәрігер болып қызмет еткен кезінде және одан кейін, ол қатерлі ісіктен ерте қайтыс болғанға дейін гуманитарлық және антикоммунистік саяси қызметімен танымал болды. Оның қайтысынан кейін, ол Орталық барлау агенттігі (ЦБА) тарапынан барлаушы агент ретінде тартылғаны және оның "Deliver Us From Evil" кітабындағы Вьетминдік зұлматтардың көптеген суреттемелері өйстелгені белгілі болды. Дули "Вьетнам соғысының алғашқы дезинформация науқанының кілттік агенті" деп аталды, бұл АҚШ үкіметінің ондағы өсіп келе жатқан қатысуына қолдау көрсетті. Бір сыншы Дулиді "көрнекті қасиеттіліктің" мысалы және "шоу-бизнес пен мистицизмнің қиылысы Том Дули ең жақсы сезінген орынды биледі" деді; дегенмен, ол "американдық католицизмді оқшауланған, ашулы антикоммунизмнен алшақтатуға көмектесті" және ол "оңай бағалауға келмейтін" өмір сүрді. Дули Вьетнам мен Лаостағы қызметін сипаттаған үш танымал кітаптың авторы: "Deliver Us From Evil", "The Edge of Tomorrow" және "The Night They Burned the Mountain".

Ерте өмір

Дули 1927 жылдың 17 қаңтарында Миссури штатының Сент-Луис қаласында дүниеге келді және көрнекті рим-католик ирланд-американдық отбасында өсті. Ол St. Roch католик бастауыш мектебінде және St. Louis University орта мектебінде оқыды; екеуінде де ол Майкл Харрингтонпен бірге оқыды. Содан кейін ол Нотр-Дам университетінде білім алды, бірақ курстың бес семестрін ғана аяқтады. 1944 жылы ол АҚШ Әскери-теңіз күштеріне госпитальдық фельдшер болып қабылданып, Нью-Йорк қаласындағы теңіз ауруханасында қызмет етті. 1946 жылы ол Нотр-Дамға қайта оралды, бірақ диплом алмастан кетіп қалды. Кейін 1960 жылдың 5 маусымында Нотр-Дам университеті оған құрметті диплом табыс етті. Ол Сент-Луис университетінің медицина мектебіне түсті. 1953 жылы медицина мектебінің соңғы курсын қайталағаннан кейін, ол Әскери-теңіз күштеріне қосылды. Ол Калифорниядағы Пендлтон теңіз базасында және содан кейін Жапониядағы Йокосука қаласында резидентурасын аяқтады. 1954 жылы ол Вьетнамға бет алған "Монтегью" кемесіне бекітілді.

Гуманитарлық, автор және барлау операторы

1954 жылдың мамыр айында Женева келісімдері Вьетнамды 17-ші солтүстік параллельде екі саяси аймаққа бөлді. 17-ші параллельдің солтүстігіндегі адамдар Вьетминь үкіметінің, ал 17-ші параллельдің оңтүстігіндегілер Нго Динь Дием үкіметінің билігінде болды. Ханой мен Хайфонг 1955 жылдың мамырына дейін еркін аймақтар болып сақталды. 1954 жылдың тамызында Дули 600 000-нан астам солтүстік вьетнамдықтарды эвакуациялауға қатысқан "Task Force Ninety" бөліміне ауыстырылды, бұл операция "Passage to Freedom" деп аталды. Мұнда ол француз тілінде аудармашы және Хайфонгтағы алдын ала медицина бөлімінде дәрігер болып жұмыс істеді. 1955 жылдың мамырына дейін, Вьетминь қаланы басып алғанға дейін, ол Хайфонгтағы босқындар лагерін салуға және күтіп ұстауға жауапты болды. 1955 жылдың маусымында ол Жапонияның Йокосука қаласына оралды. Хаттардың көп бөлігі оның босқындарға көмектесуге салған үлесін асыра көрсетті. Өзін өзі дәріптегеніне қарамастан, ол "өз науқастарын күтуде талмайтын" еді. Оның жеке басының "өзін-өзі жоғарылату" ерекшелігі туралы айтқанда, ол қазіргі заманда гуманитарлық көмек көрсету үшін "оны бизнес сияқты басқару керек. Madison Avenue, баспасөз байланыстары, теледидар, радио болуы тиіс және, әрине, жарнама іздеуші деп айыпталуыңыз мүмкін" деді; ол 1954 және 1958 жылдар аралығында күніне 100 адамды емдеуге қабілетті болғанын, ал кейін MEDICO күніне 2000 адамды емдегенін, осылайша гуманитарлық көмек көрсетуді ақтағанын айтты. Дули көп ұзамай Сайгондағы ЦРУ кеңсесінің басшысы, подполковник Эдвард Г. Лэнсдейлдің оперативтік қызметкері болып тағайындалды. Ол вьетнамдық-американдық ынтымақтастықтың символы ретінде таңдалды және босқындар лагеріндегі тәжірибесі туралы жазуға ынталандырылды. Кейіннен оның кітаптарында сипатталғандай, ЦРУ, USAID және басқа да бірнеше агенттіктер "босқындар үшін қаражат жинау кампанияларын" жүргізді. Пентагонның құжаттарында ол құпия ақпарат жинауға "маңызды үлес қосыпты" делінген. "Жыртқыш америкалық" кітабының авторы Уильям Ледерер Дулидің мансабының осы кезеңін бастауға көмектесті. Сол кезде әскери-теңіз күштерінің баспасөз хатшысы болған Ледерер Дулидің жағдай туралы есептерінің көркемдігін бағалап, оған кітап жазуды ұсынды. Алғашқы нұсқасы аяқталғаннан кейін, ол мен Ледерер екі апта бірге тұрып, қолжазбаны жетілдірді. Ледерер сонымен қатар осы кезеңде ЦРУ үшін "арнайы тапсырмада" болды. 1956 жылы Дулидің "Deliver Us from Evil" кітабы жарық көрді және бестселлерге айналып, оны американдық гуманитарлық және антикоммунистік қызметтің шетелдегі белгісі ретінде орнықтырды. Оның католик босқындарына қарсы коммунистердің жасаған қатыгездіктері туралы айқын баяндамалары ойлап қойылған немесе асыра айтылған болуы мүмкін. Ол Лэндсдейл мен оның командасы жасаған оқиғалардың сипаттамаларын берген деген болжам бар. 1956 жылы Ханой-Хайфонг аймағында орналасқан АҚШ шенеуніктері оның қызметі кезінде АҚШ Ақпарат агенттігіне ұзақ есеп берді, онда "Deliver Us from Evil" кітабы "ақиқат емес" және Вьетминь жасаған қатыгездіктер туралы есептер "нақты емес және асыра айтылған" деп мәлімдеді. Алайда АҚШ үкіметі бұл есепті үш он жылға жуық уақыт құпия сақтап келді. Джеймс Фишер АҚШ Ақпарат агенттігінің есебі "жарамды" екенін мойындайды, бірақ ол оны "күдікпен қарау керек" деп санайды, өйткені олар "антиинтернационализмнің жаңа толқынына қарсы сақтандыру полисі" ретінде "Дулиді жамандауға" дайындалып жатқан еді. Дулидің кітабында діни қудалау туралы өте қанды оқиғалар келтірілген. Дәрігер Вьетминьнің балалардың құлағына дұға естулерінен сақтану үшін таяқшаларды тығып, католик оқытушыларын үнемі қинағандарын айтты. Ең сенсациялық жағдайда, ол Вьетминьнің діни қызметкердің басына шегелер қаққандығы туралы айтты - "құтқарушыға бір кезде тағылған қамыс тәжінің коммунистік нұсқасы". Ол сондай-ақ Хо Ши Миннің күштері "Ханойда 1000-нан астам жергілікті әйелдердің ішін ашқан" деді. Ол қайтыс болғаннан кейін отыз жыл өткен соң, журналистің сұрағына жауап ретінде Ледерер "дәрігер сипаттаған қатыгездіктер ешқашан болған емес" деді. Бұл айыптауларға қатысты Сет Джейкобс Дулидің "асыра айтқан немесе ойлап тапқан" болуы мүмкін екенін, бірақ бұл оның кітабын сенсациялық ету үшін жасалмағанын жазды. Оның орнына, бұл қасіретті оқиғалар 1954 жылдың қыркүйегінен 1955 жылдың мамырына дейінгі босқындар драмасына батып кеткен кезеңнен өсті, ол өзін аяусыз жұмыста шаршатып, 180 фунттан 120 фунтқа дейін салмағы түсіп, "малярия қызуынан жартылай өлді, төрт түрлі ішек құрты жұқтырды және ұйқысыздықтан соншалықты қиналды, жиі галлюцинация көреді". Джейкобс оның мансаптық амбициясынан немесе сезімталдығынан гөрі, "өсетін эмпатия" оны жетеледі деп болжады, өйткені бұрын ол жауапкершіліктен қашатын, ал енді "оны жеткілікті емес" деп ойлады: ол күніне 500 адамға дейін емдеген клиникалар желісіне жетекшілік етті, үнемі күрделі операциялар жасады, антибиотиктер үшін фармацевтикалық компаниялармен келіссөздер жүргізді және "оның қадағалауының арқасында Хайфонгта немесе Сайгонға кетіп бара жатқан кемелерде бірде-бір эпидемия болған жоқ".

In May 1954, the Geneva Agreements divided Vietnam at the 17th parallel north into two political zones. People north of the 17th parallel lived under the Viet Minh government, and those south of the 17th parallel lived under the government of Ngo Dinh Diem. Hanoi and Haiphong remained free zones until May 1955. In August 1954, Dooley transferred to Task Force Ninety, a unit participating in the evacuation of over 600,000 North Vietnamese known as Operation Passage to Freedom. Here he served as a French interpreter and medical officer for a Preventive Medicine Unit in Haiphong. He eventually oversaw the building and maintenance of refugee camps in Haiphong until May 1955, when the Viet Minh took over the city. He returned to Yokosuka, Japan in June 1955. Most of the letters exaggerated his personal contribution to the refugee work. Despite his self promotion, he "was indefatigable in taking care of his patients." Concerning the "self aggrandizement" aspect of his personality, he said that to be a humanitarian in the modern world "you've gotta run it like a business. You've gotta have Madison Avenue, press relations, TV, radio and of course you get condemned for being a publicity seeker"; he argued that being able to care for 100 people per day, between 1954 and 1958, with MEDICO later treating 2,000 per day, justified this approach to humanitarianism. Dooley was soon recruited as an operative by Lieutenant Colonel Edward G. Lansdale, head of the CIA office in Saigon. He was chosen as a symbol of Vietnamese American cooperation, and was encouraged to write about his experiences in the refugee camps. The CIA, USAID, and several other agencies "conducted fund raising campaigns for the refugees" later described in his books. The Pentagon Papers would later note that he "significantly aided" in the gathering of intelligence information. William Lederer, author of The Ugly American, helped initiate this phase of Dooley's career. Lederer, who was at the time serving as a Navy press officer, attached to the admiralty, appreciated the eloquence of Dooley's situation reports, and suggested that he write a book. After his first draft was complete, he and Lederer spent two weeks living together polishing the manuscript. Lederer was also on "special assignment" for the CIA during this period. In 1956, Dooley's book Deliver Us from Evil was released and became a best seller, establishing him as an icon of American humanitarian and anti communist activities abroad. His vivid accounts of communist atrocities committed on Catholic refugees appear to have been either fabricated or exaggerated. It has been alleged that Dooley was passing along descriptions of events that had been created by Landsdale and his team. In 1956, U. S. officials who were stationed in the Hanoi Haiphong area during his tour of duty submitted a lengthy report to the U. S. Information Agency holding that Deliver Us from Evil was "not the truth" and that the accounts of Viet Minh atrocities were "nonfactual and exaggerated." However, the US government kept the report classified for nearly thirty years. James Fisher allows that the U. S. Information Agency report was "valid," but he also argues it "must be viewed with some suspicion" because they were preparing to "discredit Dooley" as "an insurance policy against a renewed outbreak of anti internationalism." Dooley's book featured exceptionally gory tales of religious persecution. The doctor claimed the Viet Minh jammed chopsticks into the ears of children to keep them from hearing the Lord's Prayer and regularly mutilated Catholic instructors. Most sensationally, he fabricated a story of the Viet Minh pounding nails into the head of a priest—"a communist version of the crown of thorns, once forced on the Savior of whom he preached." He also claimed that Ho Chi Minh's forces had "disemboweled more than 1,000 native women in Hanoi." Thirty years after his death, in response to a journalist's question, Lederer said that "the atrocities the doctor described 'never took place.'" Commenting on these allegations, Seth Jacobs wrote that although Dooley "may have exaggerated or fabricated", this was not done to make his book more sensational. Instead, these atrocity stories grew out of a period of immersion in the refugee drama, from September 1954 to May 1955, a period during which he drove himself so mercilessly that he went from 180 to 120 pounds, "nearly died of malarial fever, acquired four types of intestinal worms, and suffered so acutely from sleep deprivation that he frequently hallucinated." Jacobs speculated that something more than careerism or sentimentality, a "growing empathy", was motivating him, because before he had always avoided responsibility but now "he could not get enough of it": he was in charge of a network of clinics that treated up to 500 people per day; he regularly performed major surgery; he lobbied pharmaceutical companies for antibiotics; and, "in large part due to his vigilance, not a single epidemic broke out in Haiphong or on the ships leaving for Saigon."

Әскери-теңіз флотының босатылуы және Лаос қызметі

Дули осы кітапты жарнамалау үшін гастрольде болғанда гомосексуалистік әрекеттерге қатысқаны үшін тергеуге алынды. Әскери-теңіз күштері оның жеке өмірі туралы білгендері нәтижесінде, ол Вьетнам халқына қызмет ету үшін әскери-теңіз күштерінен кететінін жариялауға келісімге келген сияқты. Осы кезде Халықаралық құтқару комитеті Джозеф Баттингер басқаруымен Оңтүстік-Шығыс Азияда ЦРУ-мен құпия байланыс орнатып жұмыс істеді. Дули Медициналық халықаралық ынтымақтастық ұйымын (MEDICO) құрды, оның көмегімен ол Нам Та, Муонг Синг (Қытай шекарасынан оңтүстікке қарай бес шақырым) және Бан Хоуэй Сада ауруханалар салды. MEDICO жоспары бойынша, кішкентай ауруханалар үшін персонал жинап, жабдықтап, оқыту жүргізілуі керек еді; 16 айдан кейін MEDICO осы ауруханаларды қабылдаушы елдің үкіметіне беруді жоспарлады. Дули Лаос босқындарына медициналық көмек көрсеткен кезде, ол ЦРУ үшін де ақпарат жинады, азаматтардың қозғалысын қадағалады, сондай-ақ азаматтық дәрігерлер болып көрінген АҚШ арнайы күштерінің дәрігерлеріне жасырын қолдау көрсетті. Онымен бірге жұмыс істеген дәрігер Денис Шепард, потенциалды демеушілер Вьентьян клиникасын аралап келгенде, ол бұрынғы пациенттерін мүмкіндігінше көп жинап, клиника толыққанды және жұмыс істеп тұрғандай әсер қалдырды деді. Шепард жергілікті ЦРУ офицерлерінің Дулидің қытай әскерлерінің қозғалысы туралы бірдеңе білген-білмегенін анықтау үшін жиі келіп тұрғанын, сондай-ақ оның медициналық жабдықтарымен бірге әкелген қару-жарақ жақсы жасырылғанын және қауіпсіздігін тексеру үшін келгенін еске алды. Оның некрологында ол "Бұл сіздің өміріңіз" бағдарламасына қатысқанда, онымен бірге "ауылдан ауылға саяхаттағаны, аурулар мен жарақаттарды емдегені, лаос халқына санитария және дәрі-дәрмек туралы білім бергені" жазылған.

Теледидардағы қатерлі ісікке операция, өлім және Бейбітшілік корпусы

1959 жылы Дули қатерлі ісікке шалдығып, емделу үшін АҚШ-қа қайтып келді. Ол Фред В. Френдлидің өтінішімен, меланомаға жасалған операциясы туралы CBS News деректі фильмі түсірілуіне келісті. 1960 жылдың 21 сәуірінде "Қатерлі ісіктің тарихы" көрсетілді, оны Говард К. Смит жүргізді, сондай-ақ операцияның өзі мен оның сұхбаты да кірді. Операциядан кейін ол жағдайы туралы шыншыл айтып, жағдайының нашар екенін жеткізді; ол бір жыл ішінде қайтыс болды. Джеймс Фишердің толық өмірбаянында айтылғандай, Дули өмірінің соңына дейін берілген католик болып қалды. Оның қосылуында АҚШ сенаторы Стюарт Саймингтон оны "нағыз әлем азаматы болған сирек американдықтардың бірі" деп сипаттады. Ол қайтыс болғаннан кейін Конгресс Алтын медалімен де марапатталды. Ол Сент-Луис қаласындағы Кальварий зиратында жерленді.

Маңыздылығы мен мұрасы

1959 жылы Gallup Poll американдықтардың пікірінше Дулиді әлемдегі ең танымал 7-ші адам деп атады. 1961 жылы ол үшінші орынға ие болды, президент Дуайт Д. Эйзенхауэр мен Пападан кейін. Бірақ содан кейін оның мұрасы Вьетнам соғысына байланысты саяси дау-дамайлармен байланысты болды. Нәтижесінде жазушылар дәрігердің қайырымдылық қызметі мен Оңтүстік-Шығыс Азиядағы кейінгі американдық соғыстың тарихымен күресуді жалғастырады. Вьетнам соғысының ең қызу кезінде, Дулидің жұмысының үгіт-насихаттық жағына назар аударылғанда, бір журналист оны "Вьетнамдағы соғысты мүмкін ететін, жұртшылықты түсінбеушілікке итермелеген" деп айыптады. Он жылдан астам уақыт өткен соң, 500-ден астам құпия емес ЦРУ құжаттарын зерттегеннен кейін, басқа жазушы ол ЦРУ-ға кейбір ақпарат бергенімен, олармен ешқашан байланыс орнатпағанын, ақша алмағанын, оның мотивациясы патриотизм болды және ол бұл оған "жұмысын атқаруға көбірек еркіндік береді және аздап қысымшылық жасайды" деп үміттенді. Лаостың ханзадасы Суфан Дулидің Оңтүстік-Шығыс Азияны сипаттауының қиындықтарына қарамастан, ол "оның Лаостың ризашылық білдірген құрметті адамдары үшін "Тхан Мо Америка" (Дәрігер Америка) деп танылды" деді. Ол өзі АҚШ-тың аймақтағы іс-әрекеттерін жиі сынға алған. Ол былай деді: "Шығыстың көп бөлігінде бізді жек көреді. Олар еркіндік дегеніміз - капиталистердің шығыс халқын қанау еркіндігі дегенді білдіреді деп ойлайды. Америкалықтардың ешқайсысы да олардың деңгейіне түскен жоқ". MEDICO негізінен еріктілер мен жеке қайырымдамаларға сүйенді; 1960 жылға қарай 2000-нан астам дәрігер ерікті ретінде қызмет етуге өтініш білдірді және Гаитиде, Камбоджада және Ауғанстанда медициналық көмек көрсету үшін жаңа топтар құрылды. Тед Хесбургтің айтуынша, Дули Дуайт Д. Эйзенхауэрдің жұмысына мемлекеттік қаражатты пайдалану ұсынысынан бас тартты. Алайда Эйзенхауэр жеке өзі MEDICO үшін қаражат жинады. Дули қайтыс болғаннан кейін, MEDICO-ға қаражат бітіп, оны CARE басқарды. Дулидің өмірбаянын жазған Джеймс Фишер "оның рухы бүкіл әлемде оның әсерімен адамдар жасаған қайырымдылық пен мейірімділік әрекеттерінде сақталып қалатынын" және "осы адамның еңбегі мен азаптарының сан алуан адамдар үшін қаншалықты маңызды екенін ешқашан ұмытпауға тырысқанын" жазды. Ол қайтыс болғаннан кейін төрт жылдай өткен соң, "Нью-Йорк Таймс" газетінде оның еңбегі "өлген кезінен де белсендірек" екені жазылды. Дулидің әсерінен көптеген адамдар осыған ұқсас жұмыс істеді: онымен жұмыс істеген хирург доктор Верн Чейни Дули Интермед Интернационалды – Дүниежүзі бойынша медициналық көмек ұйымын құрды, бұл ұйым дамушы елдерде денсаулық сақтау қызметін жақсарту үшін медициналық жабдықтар, керек-жарақтар, персонал және қаржылық қолдау көрсетеді. Бетти Тисдейл онымен кездесіп, оның жұмысынан шабыт алған, H. A. L. O. (Жетімдерге көмектесу және оларды сүю) ұйымын құрды. Вьетнамның құлдырауынан бұрын ол 219 вьетнамдық жетім баланы АҚШ-тағы үйлерге көшіріп әкелуді ұйымдастырды. Бүгінде Бетти Тисдейл мен H. A. L. O. әлемдегі барлық діндердегі адамдармен жұмыс істеуді жалғастыруда, Вьетнамда ғана емес, Мексикада, Колумбияда, Индонезияда және Ауғанстанда да жетімдерге және қауіп төндіретін балаларға көмектесуде. Терэза Галлахер, онымен жұмыс істеген ерікті, оның бауыры, Малкольммен бірге Доктор Том Дули қорын құрды, ол үшінші әлем елдерінің халқына медициналық көмек көрсетуге арналған. Доктор Джерри Браун, 2013 жылы Камерундағы осы бағдарламаның түлегі, 2014 жылдың "Жыл адамы" деп аталған "Эболамен күресушілердің" қатарында болды. Доктор Давида Коади, белсенді педиатр, ол да Дулиден шабыт алды, өзін Африка, Орталық Америка, Азиядағы кедейлерге қамқорлыққа арнады; ол Биафрадағы ашаршылыққа қарсы күштерге, Үндістанда соңғы шешек ауруларын іздеуге және Никарагуада медициналық инфрақұрылымды қайта құруға қатысты. Доктор Том Дули қоры Сент-Луис университетінің медицина мектебінде доктор Том Дулидің естелік стипендиясы бағдарламасы деп аталатын стипендияны ұсынады және "студенттерді доктор Том Дулидің ізімен Оңтүстік-Шығыс Азиядағы мыңдаған босқындарға қамқорлық жасауға шақыруға" арналған. Дули Нотр-Дам университетінің "Біздің ханым" үңгірінде мүсінмен және Нотр-Дам университетінің бұрынғы президенті Тед Хесбургке жазған хатының ойып жазылған көшірмесімен еске алынды.

A 1959 Gallup Poll named Dooley the 7th most admired man in the world according to the American public. In 1961, he ranked third, behind only President Dwight D. Eisenhower and the Pope. But thereafter, his legacy became intertwined with the political controversy surrounding the Vietnam War. As a result, writers continue to struggle with the doctor's record of philanthropy and the later American war in Southeast Asia. During the height of the Vietnam War, when attention began to be given to the propaganda aspect of Dooley's work, one journalist charged that he was responsible "for helping to create 'a climate of public misunderstanding that made the war in Vietnam possible.'" More than a decade later, after examining more than 500 unclassified CIA documents, another writer argued that although he did provide the CIA with some information, he never initiated contact with them, he took no money, his motivation was patriotism, and he hoped this would afford him "more freedom to do his work and a little less harassment." Despite Dooley's problematic descriptions of Southeast Asia, Prince Souphan of Laos said that he was "known to his grateful Lao admirers as 'Thanh Mo America' (Dr. America)". He himself was frequently critical of United States actions in the region. He observed: "We are hated in most of the Orient. They think freedom means freedom of the capitalist to exploit the Oriental people. No Americans have ever gotten down to their level." MEDICO depended primarily upon volunteers and private donations; by 1960 over 2000 physicians had applied to serve as volunteers, and new teams for medical assistance were established in Haiti, Cambodia, and Afghanistan. According to Ted Hesburgh, Dooley refused Dwight D. Eisenhower's offer to use government funds to assist in his work. Eisenhower did, however, personally fundraise for MEDICO. After Dooley died, funds for MEDICO dried up and it was taken over by CARE. Dooley's principal biographer, James Fisher, wrote that he "tried never to forget what this man's toil and suffering meant to untold people of all backgrounds that his spirit endures in acts of charity and mercy performed across the world by those he touched." Nearly four years after his death, The New York Times wrote that his work was "more active than it was even at the time of his death." Numerous people have been inspired by Dooley to do similar work:
Dr. Verne Chaney, a surgeon who worked with him, founded the Dooley Intermed International – Medical Aid Around the World, an organization that provides medical equipment, supplies, personnel and financial support for the improvement of health services in underdeveloped countries. Betty Tisdale, who met him and was inspired by his work, founded H. A. L. O. (Helping And Loving Orphans). Just prior to the fall of Vietnam, she orchestrated the evacuation and adoption of 219 Vietnamese orphans to homes in the US. Today, Betty Tisdale and H. A. L. O. continue his work around the world, with people of all religions, to help orphans and at risk children not only in Vietnam, but also in Mexico, Colombia, Indonesia and Afghanistan. Teresa Gallagher, a volunteer who worked with him, along with his brother, Malcolm, established The Dr Tom Dooley Foundation that is dedicated to delivering medical care to people of the Third World. Dr. Jerry Brown, a 2013 graduate of an affiliated program in Cameroon was among the "Ebola Fighters" named as the Time Person of the Year for 2014. Dr. Davida Coady, an activist pediatrician, who was also inspired by Dooley, devoted herself to caring for impoverished people in Africa, Central America, Asia; she was involved in the famine relief efforts in Biafra, the hunting down of the last smallpox cases in India, and the rebuilding of medical infrastructure in Nicaragua. The Dr Tom Dooley Foundation has an endowed scholarship at the St. Louis University Medical School called the Dr. Tom Dooley Memorial Scholarship Program and is intended "to inspire students to follow the footsteps of Dr. Tom Dooley in caring for thousands of refugees in Southeast Asia." Dooley is memorialized at the University of Notre Dame's Grotto of Our Lady, with a statue as well as an engraved copy of a letter he wrote to former Notre Dame president Ted Hesburgh.

Жарияланымдар

Дули, Томас А., Бізді жамандықтан құтқарыңыз: Вьетнамның азаттыққа қашу тарихы (Нью-Йорк: Фаррар, Строус және Кудей, 1956)
Дули, Томас А., Ертеңгі күннің қабаты (Нью-Йорк, Нью-Йорк: Жаңа американдық кітапхана, 1958)
Дули, Томас А., Тауды өртеген түн (Нью-Йорк: Фаррар, Строус және Кудей, 1960)