Жосиа Бантинг III: Әскери қызметкер, педагог және жазушының өмірі мен қызметі

Кіріспе

Жосия Бантинг III (8 қараша 1939 жылы туған) – американдық педагог. Ол әскери шенеунік, жоғары оқу орнының президенті, сондай-ақ білім беру және батыс мәдениеті тақырыбында жазатын автор және лектор. Бантинг үйленген және төрт ересек баласы бар. Оның туысы Дик Эберсол, "Saturday Night Live" бағдарламасының авторы және бұрынғы атқарушы продюсері; Эберсол мен Бантингтің анасы ортақ.

Өмірбаян

Джозиа Бантинг Пенсильвания штатының Хаверфорд қаласында дүниеге келген. Ол Пенсильвания штатының Поттстаун қаласындағы Хилл мектебінде және Коннектикут штатының Солсбери мектебінде оқыды, бірақ әдепсіз әрекеттер жасағаны үшін екі мекемеден де шығарылды. Содан кейін ол АҚШ Теңіз корпусына қабылданды. Бантинг Вирджиния әскери институтына түсіп, ағылшын тілі мамандығы бойынша курсын үшінші орынмен аяқтады, сондай-ақ Оксфорд университетінде оқуға Родс стипендиясын жеңіп алды, онда ол магистр дәрежесін алып, Америкалық студенттер қауымдастығының президенті болып қызмет етті. 1966 жылы ол АҚШ Армиясына қадам басқан. Алты жыл қызметтен кейін ол майор шеніне жетті. Ол Солтүстік Каролина штатындағы Форт-Брэгг, Вьетнам және Вест-Пойнт қалаларында тарих және әлеуметтік ғылымдар пәнінен көмекші профессор болып жұмыс істеді. Бантингтің 1972 жылы жарық көрген «Арыстанбас» романы 1968 жылы Вьетнамдағы 9-шы жаяу әскер дивизиясының офицері ретінде алған тәжірибесіне негізделген. Романның басты қарсыласы, генерал Лемминг, дивизия командирі Джулиан Ивеллдің бейнесімен көп ұқсастықтарды бөліседі. 1972 жылғы 28 шілдедегі LIFE журналында Томас Мурдің жазған мақаласында сол кездегі майор Бантингтің Вест-Пойнттен кету туралы шешімі талданды, себебі ол «Вьетнамдағы [Армияның] саясатын іске асырудан өзін алшақтатуды» қалаған. Мақалада Бантинг сондай-ақ «азаматтық әскери қызметке шақыруды және әскери салаға азаматтық бақылауды» қолдағанын және «Гринвичте өскен, Коннектикут штатындағы, Йель университетіне оқыған және «Жемісқабық және сүйектер» қауымдастығының мүшесі болған адамның ұлттық қызметтен қашқанын көргісі келмейтінін» айтты. Бантинг 1973-1974 жылдары Әскери-теңіз академиясының факультетінде бір жыл қызмет етті. Ол Брайарклиф колледжінің президенті, ал кейіннен 1977 жылдан 1987 жылға дейін Хэмпден-Сидней колледжінің президенті болды. Сонымен қатар, ол 1987 жылдан 1995 жылға дейін Нью-Джерси штатының Принстон қаласына жақын орналасқан Лоуренсвилл мектебінің директоры қызметін атқарды. Айта кетерлігі, Лоуренсвилл мектебі Бантингтің бұрынғы мектебі, Хилл мектебінің басты қарсыласы болып саналады. Хэмпден-Сиднейде ол ағылшын тілі композициясы немесе риторика бағдарламасын жаңғыртты, Батыс өркениеті бағдарламасын кеңейтті, бұрын «Батыс адамы» деп аталған бұл бағдарламаны пәраралық сипатқа ие етті. Ол сондай-ақ колледждің қаржылық қорын үш есеге арттырған Хэмпден-Сиднейді дамыру науқанына жетекшілік етті. Бантинг 1995 жылы Вирджиния әскери институтының суперинтенданты болып тағайындалды және 2003 жылға дейін қызмет етті. VMI-де ол гуманитарлық ғылымдар профессоры болды. Ол VMI-дің алғашқы әйел курсанттарын қабылдауға және оларды даярлауға жауапты болды. Әйелдерге VMI-ге қабылдануға ол ашық қарсы болды және 1997 жылы АҚШ-тың Вирджинияға қарсы шешімін «зор қайғы» деп сипаттады. Бантинг ЮНЕСКО комиссиясының және Вашингтондағы Ұлттық гуманитарлық ғылымдар қорының Ұлттық кеңесінің мүшесі болып табылады. 2004 жылы Бантинг Колледждер аралық зерттеулер институтының Ұлттық азаматтық сауаттылық кеңесінің төрағасы болып тағайындалды. 2007 жылы Бантинг ISI-нің Лехман Америка зерттеулер орталығының президенті болып тағайындалды. 2015 жылы Бантинг Ұлттық Екінші дүниежүзілік соғыс ескерткішінің достарының төрағасы болып тағайындалды.

Josiah Bunting was born in Haverford, Pennsylvania. He attended The Hill School in Pottstown, Pennsylvania, and the Salisbury School in Connecticut, but was expelled from both institutions for playing pranks. He then entered the U. S. Marine Corps. Bunting went on to Virginia Military Institute where he graduated third in his class as an English major, and was elected to a Rhodes scholarship to attend the University of Oxford, where he received an M. A. and also served as president of the American Students Association. He entered the United States Army in 1966. After six years of service, he reached the rank of Major. He was stationed at Fort Bragg, North Carolina; Vietnam; and West Point, where he was assistant professor of history and social sciences. Bunting's 1972 novel The Lionheads was a scathing account based on his experiences as an officer of the 9th Infantry Division in Vietnam in 1968. The novel's main antagonist, General Lemming, was based heavily on the commanding general, Julian Ewell. The July 28, 1972 issue of LIFE magazine included a profile written by Thomas Moore of then Major Bunting examining his decision to leave West Point because of his desire to "disassociate [himself] from the active implementation of [the Army's] policy in Vietnam " In the article Bunting also stated that he favored a "citizen draft and civilian control over the military" and that he didn't "want to see that son of a bitch who grows up in Greenwich, Conn., goes off to Yale and becomes a member of the Skull and Bones get out of doing some sort of national service." Bunting served on the faculty of the Naval War College for a year in 1973–74. Bunting served as president of Briarcliff College, and later as president of Hampden–Sydney College from 1977 to 1987. He was also the headmaster of The Lawrenceville School near Princeton, New Jersey from 1987 to 1995. Notably, Lawrenceville is the archrival of Bunting's former high school, The Hill School. At Hampden–Sydney he revitalized the English composition or Rhetoric Program, enhanced the Western Civilization program, then called Western Man, making it more interdisciplinary. He also spearheaded the Campaign for Hampden Sydney, a capital campaign that nearly tripled the college's endowment. Bunting was appointed Superintendent of the Virginia Military Institute in 1995 and served until 2003. At VMI, he served as Professor of Humanities. He was responsible for overseeing preparations for and the enrollment of VMI's first female cadets. He was openly opposed to allowing women to attend VMI, calling the 1997 decision in United States v. Virginia which struck down VMI's male only admittance policy a "savage disappointment." Bunting is also a member of the UNESCO Commission and of the National Council of the National Endowment for the Humanities in Washington. In 2004, Bunting was appointed chairman of the National Civic Literacy Board of the Intercollegiate Studies Institute. In 2007, Bunting was appointed president of ISI's Lehrman American Studies Center. In 2015, Bunting was appointed Chairman of the Friends Of the National World War II Memorial.

Романдар

"Арыстанбастар" романы "Тайм" журналының 1973 жылғы он үздік романының бірі деп таңдалды. Фредерик Джайлстың келгені (1974). "Біздің заманымызға білім беру" (Регнери, 1998) – "өлімі жақындаған миллиардердің жаңа, үлгілі колледж туралы толыққанды көзқарасын" баяндайтын еңбек, 1998 жылы Консервативті кітап клубының негізгі таңдауы болды. "All Loves Excelling" (Bridge Works, 2001) – интернатта өтеді.

Жазылған басылымдар

Маколей, Томас Бэбингтон. Ежелгі Рим жырлары (Gateway, 1997)
Ньюман, кардинал Джон Генри. Университет туралы идея (Gateway, 1999)