Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Камера моделі
Camera model
Nikon F3 – Nikon компаниясының үшінші кәсіби бір линзалы рефлекстік камера корпусы болды, оған F және F2 модельдері бұрын шыққан. 1980 жылдың наурыз айында ұсынылған бұл камера қолмен және жартылай автоматты экспозицияны басқару мүмкіндігіне ие болды, осы арқылы камера дұрыс жапқыш жылдамдығын таңдайтын (диафрагма басымдығымен автоматтандыру). Nikon F3 сериялы камералардың модельдік баламалары Nikon F камераларының арасында ең көп болды. Бұл сонымен қатар көптеген Nikon F сериялы камералардың алғашқысы болды, оның дизайнын итальяндық дизайнер Джорджетто Джуджаро жасады және тұтқасына қызыл жолақ қойылды – бұл кейіннен көптеген Nikon камераларының айрықша белгісіне айналды (жолақтың түрлері мен басқа да пішіндерімен бірге). F2AS моделі F3 ұсынылған кезде қолданыста болды және біраз уақыт екеуі де бірге сатылды. Алдыңғы Nikon камералары өте берік және сенімді деген жақсы беделге ие болғандықтан, көптеген Nikon F және F2 иелері бастапқыда F2 сериясынан жаңа F3-ке көшуге асықпады, әсіресе жаңа камераның жұмыс істеуі үшін батареялар қажет болғандықтан. F3 1988 жылы F4, ал 1996 жылы F5 модельдерімен алмастырылды. Жаңа камералар пайда болғанға қарамастан, ол 2001 жылға дейін өндірісте болды, 1992 жылдың қыркүйегіне дейін 751 000-нан астам F3 камерасы жасалды. Бұл Nikon SLR камераларының ең ұзақ өндірілген кәсіби үлгісі болып табылады. Өндіріс тоқтағаннан кейін де әлемнің түкпір-түкпірінен қораптардағы жаңа камералар табылғандықтан, нақты өндіріс санын анықтау қиын.
The Nikon F3 was Nikon's third professional single lens reflex camera body, preceded by the F and F2. Introduced in March 1980, it had manual and semi automatic exposure control whereby the camera would select the correct shutter speed (aperture priority automation). The Nikon F3 series cameras had the most model variations of any Nikon F camera. It was also the first of numerous Nikon F series cameras to be styled by Italian designer Giorgetto Giugiaro, and to include a red stripe on the handgrip – a feature that would later become (with variants of stripes and various other shapes) a signature feature of many Nikon cameras. The F2AS was a current model when the F3 was introduced, and for a while both were sold concurrently. The earlier Nikons had developed such a sterling reputation for extreme ruggedness and durability that many Nikon F and F2 owners were initially reluctant to transition to the new F3 from the F2 series, particularly due to the new camera needing batteries to operate. The F3 was superseded by the F4 in 1988 and the F5 in 1996. Despite being superseded by the newer cameras, it remained in production through to 2001, with over 751,000 F3s produced through September 1992. It continues to be the longest running professional grade Nikon SLR. Long after production ceased, new bodies in boxes were available throughout the world, so an exact production number is not readily available.
F3HP және F3/T
Бастапқыда, DE 2 көз деңгейін анықтаушы F3 моделі енгізілді, одан кейін DE 3 High Eyepoint призмасы/іздеушісі бар танымал F3HP немесе High Point камерасы пайда болды. Бұл іздеушінің басты артықшылығы – іздеушіден 2,5 см қашықтықта тұрғанда, видоискательдің бүкіл кескінін көруге болатындығы. Бұл көзілдірік тағып түсіретін немесе күн көзілдірігін киіп, жарқыраған жағдайда түсіруге мәжбүр болғандар үшін F3-ті қолдануды ыңғайлырақ етті. Бірақ бұл іздеуші арқылы көріністің стандартты призмаға қарағанда кішірек болуына әкелді. "P" спецификациялы камерадан басқа, барлық видоискательдер толығымен алмастырылатын. F3 және F3HP кері оралатын дискідегі сыртқы жинағышты сақтап қалды, ол (жинақша орнатылғанда) камераның сол бөлігін кедергіледі. F3HP-нің айтарлықтай берік, сенімді титан нұсқасы "F3/T" деп аталды, бастапқыда табиғи титан түсінде немесе "шампан" түсінде, кейіннен көзге түспейтін қара түсте ұсынылды. Оның салмағы салыстырмалы F3-тен 20 граммға жеңіл. "Шампан" түсіндегі нұсқа 1982 жылы ұсынылып, 1985 жылға таяу тоқтатылды, сондықтан ол екі титан модельдерінің арасында сирек кездесетін (және қолданылған нарықта қымбат) болып саналады. F3/T титан қаптамалы видоискательді (DE 4), титан артқы қабығын, титан жоғарғы және төменгі панельдерін қамтиды. Сондай-ақ ол ішкі схемалық платаның конформалдық жабынынан пайдаланды. F3/T-нің қара және табиғи түсті нұсқаларының механикалық сипаттамалары бірдей болды.
Initially, the F3 model with the DE 2 eye level finder was introduced, soon followed by the popular F3HP, or High Point camera, with the DE 3 High Eyepoint prism/finder. The major advantage of this finder was that the entire viewfinder image could be seen from a distance of 2.5 cm from the viewfinder. This made the F3 more usable by those who wear glasses when shooting, or were forced to shoot in high glare situations while wearing sunglasses. The only down side to this was a smaller image through the viewfinder compared to the standard prism. With the exception of the "P" spec camera, all viewfinders are completely interchangeable. The F3 and F3HP retained the flash mount on the rewind dial, which (with flash mounted) obstructed that area of the camera. A significantly more durable, robust titanium version of the F3HP was also offered, called the "F3/T", initially in a more natural titanium finish or 'champagne' coloring, and later in a less conspicuous black. It weighs 20 grams less than the comparable F3. The champagne offering was introduced in 1982 and was quickly discontinued around 1985, making it the rarer (and costlier on the used market) of the two titanium models. The F3/T featured titanium clad viewfinders (DE 4), titanium back, titanium top and bottom plates. It also benefited from the conformal coating of the internal circuit board. The mechanical specifications between the black finished F3/T and the natural finish F3/T were identical.
F3P
1983 жылы F3P ұсынылды. Атақты фотожурналистер ("P"ress") үшін арналып жасалған F3P, қосымша ауа райынан қорғау, О сақиналы тығыздағыштар, MF 6 Автофильмді тоқтату механизмі, B типті матовый фокус экраны, ISO типті аксессуар ұясы бар және көзқарасы жоқ модификацияланған Титан DE 5 пентапризмасы, резеңкемен қапталған су өткізбейтін сөре, модификацияланған құлыптауыш және кабельді сығарғыш ұясы жоқ, ақ сандармен дөңгелек кадр санағыш терезесі (кейбір үлгілерде көк сандармен кездеседі) және суық немесе ылғалды ортада пайдалануды жеңілдету үшін ұзартылған сөре жылдамдығын қамтиды. F3P моделінде пленка есігін ашу құлыптары, автотаймер және көп экспозиция рычагі болмады. 1994 жылдан бастап тек Жапонияда сатылған F3P-нің "F3 Limited" деген тағы бір нұсқасы да болды. Limited арнайы таңбаламамен, MF 6/6B артқы қақпағының автоматты тоқтату функциясы жоқ, ал қалған бөлігі F3P-мен бірдей болды. Ол сонымен қатар ағаштан жасалған сыйлық қорабында келді. Екі камераның ешқайсысы да F3AF корпусының DX 1 видоискательін пайдалана алмады. Айна корпусындағы контактілер стандартты F3 сериялы камераларынан өзгеше конфигурацияланған. F3P және F3 Limited моделінде олар сыртқы жарықпен синхрондау және дайындық сигналы үшін қолданылды. F3, F3/T және F3AF моделінде олар экспозиция өлшегіш дисплейі туралы ақпаратты DX 1 видоискательінің ішіндегі СКД-ға (LCD) беру үшін пайдаланылды.
Next to be introduced was the F3P in 1983. Built primarily for use by photojournalists ("P"ress), the F3P included additional weathersealing, O ring gaskets, the MF 6 Auto Film Stop Back, Type B Matte focusing screen, a modified Titanium DE 5 pentaprism with ISO type accessory shoe and no eyepiece blind, rubber covered waterproof shutter release with a modified lockout and no cable release threads, a round frame counter window with white numerals (some have been seen with blue numerals), and an extended shutter speed operating knob for easier operation in cold or wet environments. The F3P lacked a film door release lock, self timer and multiple exposure lever. A variant of the F3P called the 'F3 Limited' was also sold just in Japan, starting in 1994. The Limited had special badging, regular film back without the auto stop feature of the MF 6/6B back, and was otherwise identical to the F3P. It also came in a wooden presentation box. Neither camera could use the DX 1 viewfinder of the F3AF body. Contacts in mirror housing were configured differently than a regular F3 series camera. On an F3P and F3 Limited, they were used for flash synch and ready light purposes. On an F3, F3/T, and F3AF, they were used to communicate the exposure meter display information to the LCD inside the DX 1 viewfinder.
F3H
F3H жоғары жылдамдықты камерасы баспасөз, спорттық фотосуретке және 1998 жылғы Жапониядағы Нагано Олимпиадасына арналған болып табылды. Дегенмен, Nikon компаниясы өз веб-сайтында нағыз себебін «өткен жылы қарсыласы секундына 10 кадр жылдамдықпен үздіксіз түсіруге арналған камера шығарған фактісіне Nikon-ның жауабы болды» деп мәлімдеді. Бұрынғы Nikon F High Speed және F2H тәжірибесімен үйлесімді, камера жарықтың 30% көріс табушыға бағыттайтын, бекітілген жартылай өткізгіш айнамен жабдықталған. Бұл камера мен арнайы жасалған MD 4H моторлы жетекке MN 2 никель-кадмий батареясы қолданылғанда секундына 13 кадрға дейін (сегіз АА сілтілі батареясымен салыстырғанда 7,5 кадр) жетуге мүмкіндік берді. F3H жоғары жылдамдықты фотосуретке бейімделген F3P моделіне ұқсас болды, бірақ қажетті жылдамдыққа жету үшін бірнеше жетілдірілген технологиялар қолданылды, соның ішінде Nikon «камера мен жетек бір-бірінің операцияларын болжайды және басқарады, сондықтан кейбір операциялар бір-бірімен үйлеседі» деп сипаттаған. MD 4H негізінен жылдамдығы арттырылған MD4 болды, беріліс қатынасы 1,5 есеге ұлғайтылып, кернеу стандартты, бұрыннан қабілетті моторға дейін көтерілді. Камераның артқы жағында, пленка орағыш шпилькасын айналатын қосымша алтын жалатылған контактілік тістік бар, ол камераның негізіндегі электрлік қосылымға қосылады. Жегінің алдыңғы бетінде секундына 6 кадр тұрақты жылдамдықпен жұмыс істеуге мүмкіндік беретін кілт бар сәл кеңейтілген аймақ орналасқан. Өндіріс көлемі шағын болды, Nikonның ресми мәліметтері бойынша шамамен 100 дана жасалған. Алайда, шын саны жүздеген данадан көп болуы мүмкін, себебі 800-нен жоғары сериялық нөмірлері тіркелді. Камера корпусындағы сериялық нөмірлер H9600-ден басталады, ал алдыңғы жағында H әрпі қосылған F3 логотипі бейнеленген. Тереңдік өрісінің алдын ала қарау батырмасының орнына, композиция үшін диафрагманы ашуға арналған батырманың кеңейтілген нұсқасы қолданылды. Басқа F3 модельдеріндегідей кең ашық емес, жұмыс апертурасында экспозиция өлшенді. Камераның F3 модельдері арасындағы ерекшелігі – ақ пленка орағыш шпулі. F3P сияқты, DX 1 көріс табушысын да қолдануға болмайды. MD 4H жетегімен жабдықталғанда, ол Magazine Back MF 4 250, ату жылдамдығын өзгертуге арналған MK 1 және деректерді сақтауға арналған MF 14 құрылғыларымен де үйлесімсіз. Бұл Nikon компаниясының соңғы арнайы жоғары жылдамдықты пленкалық камерасы болды және таң қалдыратыны, рефлекстік айнасы бар секундына 14 кадр жылдамдыққа қол жеткізетін Nikon D6 моделі шыққанға дейін Nikon компаниясы жасаған ең жоғары кадр жылдамдығына ие SLR (цифрлық камералар да қоса) болып қала берді. Камера коллекционерлер үшін қымбат, өндіріс көлемі шектеулі және Nikon S3M моделінен басталатын жоғары жылдамдықты камералардың соңғы өкілі.
The F3H, a high speed camera, was introduced for press, sports photography and for the 1998 Nagano Olympics in Japan. However, Nikon recently stated its true motivation on its website in that it "represented Nikon's reaction to the fact that, the previous year, a competitor had released a camera for high speed continuous shooting that could shoot 10 fps". Following previous practice with the Nikon F High Speed and the F2H, it featured a fixed pellicle semi transparent mirror, diverting 30% of the light through to the view finder, allowing the camera and the specially produced MD 4H motor drive to achieve up to 13 frames per second, when the MN 2 nicad battery is used (as opposed to 7.5 frames per second with eight AA alkaline batteries). The F3H had the appearance of an F3P modified for high speed photography; however, under the skin were some advanced techniques to achieve the speeds required, including something Nikon have described as "the camera and the motor drive predict and control each other's operations, so that certain operations overlap". The MD 4H was essentially a speeded up MD4, with the gearing increased by 1.5 and the voltage raised to the standard, already capable, motor. There is one additional gold contact pin surrounding the rewind spigot, that joins with the electrical connection on the base of the camera. The front face of the drive features a slightly extended area with a switch that enables the option of using the drive at a constant 6 frames per second. Production was short, official reports from Nikon claiming only around 100 such cameras made, however it is likely that the real number exceeds that by many hundreds, as serial numbers in the high 800's have been noted Serial numbers on the camera body begin with H9600 , and the front features the signature F3 logo with a H added. Instead of the depth of field preview button, it had an extended version of the button which became an aperture opening button for composing purposes. Metering was done at working aperture, instead of wide open, as on other F3 bodies. The camera is also unique among all F3's in having a white film take up spool. Like the F3P, the DX 1 viewfinder could not be used on it. When fitted with the MD 4H it is also incompatible with the Magazine Back MF 4 250, Firing Rate Converter MK 1 and Data Back MF 14. It was the last specialized high speed film Nikon camera made and amazingly it remained the highest frame rate SLR (including digital) that Nikon made until the introduction of the Nikon D6, which achieves 14 frames per second with a reflex mirror. The camera is highly collectable, with limited numbers being produced and being the final in a line of the high speed cameras starting with the legendary Nikon S3M.
F3AF
Соңында, сирек кездесетін "F3AF" моделі болды, оның құрамында автофокус (AF) пентапризмалық іздеуші (DX 1) бар еді, ол екі арнайы AF Nikkor линзасымен автофокусқа түсіруге қабілетті – олар өз түріндегі алғашқылар болып, линза корпусында фокус моторларын қамтыды. Бұл линзалар AF 80 мм f/2.8 Nikkor және AF 200 мм f/3.5 Nikkor болды. Бұл 1983 жылы Nikon компаниясы жасаған алғашқы автофокус камерасы еді. Дегенмен, F4 және басқа модельдер үшін Nikon AF дизайны табысқа жеткен кезде, фокус моторларын камера корпусына орналастырғанмен, F3AF-тің линзаға орналастырылған тәсілі, кейін Canon-ның USM және Nikon-ның Silent Wave Motor (SWM) линзалары сияқты, 15 жылдан астам уақыттан кейін нарықта басымдыққа ие болатын линзалардың автофокус дизайндарын болжады.
Finally there was the rarely seen 'F3AF', a model which included an autofocus (AF) pentaprism finder (DX 1) capable of autofocusing with two special AF Nikkor lenses—the first of their kind, which included focus motors in the lens bodies. Those lenses were the AF 80mm f/2.8 Nikkor and the AF 200mm f/3.5 Nikkor. It was the first autofocus camera to be produced by Nikon, in 1983. However, even while the more successful subsequent Nikon AF design for the F4 and other models put the focus motor in the camera body, the F3AF's in lens approach foreshadowed in lens autofocus designs that would later come to dominate the market more than 15 years in the future, such as Canon's USM and Nikon's own Silent Wave Motor (SWM) lenses.
Құрылыс
Nikon F2 моделінің бұрынғы механикалық жапқышын тастап, заманауи, электрондық басқаруы бар, көлденең қозғалатын металл жапқыш дизайнына көшті. Жаңа жапқыш сенімділігімен бұрынғыдай болды және жалпы күтімге азырақ мұқтаж болды, бірақ көлденең қозғалыс дизайнын сақтау шешімі оның максималды сыртқы жарықпен синхрондау жылдамдығын (1/80 сек.) басқа Nikon камераларымен салыстырғанда шектеді, олардың кейбіреулері Copal жапқышын қолданды. Бұл шешім көбінесе көңілі толмаған баспасөз фотографтарын Nikon-ның жартылай кәсіби модельдерін (FM, FE, FM2, FE2 және т.б.) пайдалануға мәжбүр етті, әсіресе күндізгі жарықта қосымша жарық беру үшін жоғары синхрондау жылдамдығы қажет болғанда. F4 моделі Nikon-ның 250-ші бөлік синхрондау арқылы осы жылдамдық мәселесін шешті. Қолмен басқарылатын F2-ден айырмашылығы, F3-тің электрондық жапқышына жұмыс істеу үшін батарея қуаты қажет болды, бірақ камерада жапқышты 1/60 секундта іске қосатын қосымша механикалық босату тетігі болды. F3 өзінің алдыңғы модельдерінің жоғары сапасын сақтап, кейбір жағынан одан да асып түсті. Өте жоғары талаптар қойылды, және әдетте Nikon-дағыдай, камераның жұмыс істеуі үшін жеткілікті (шамалы мөлшерде қоқысқа рұқсат беріліп), бірақ майлау материалдары қатая бастайтын температурада суық ауа райында жұмыс істеуіне кедергі келтірмейтіндей болды. Тек ең жақсы сапалы механикалық және электрондық бөлшектер таңдалды, және Nikon барлық электрондық компоненттердің 20 жылдық үздіксіз жеткізілім кепілдігімен қамтамасыз етілуін талап етті. F3 жапқыш пен пленка тасымалдау механизмдерін орнату үшін доңғалақты подшипниктерді ғана емес, пленканы жылдам жылжыту үшін қосымша подшипниктер жиынтығын да қолданды, бұл оны жасалған ең тегіс камералардың біріне айналдырды. Шындығында, пленканы жылдам жылжыту кезінде кедергі соншалық аз болды, камерада пленка бар-жоғын анықтау қиын болды. Алғаш рет жапқыш туралы ақпарат видоискательдің ішіндегі сұйық кристалды дисплей (LCD) арқылы көрсетілді. Диафрагма туралы ақпарат Nikon-ның "ADR" (Aperture Direct Readout) арқылы берілді, ол видоискательдің жоғарғы ортасындағы терезе болды және орнатылған линзаның жоғарғы жағындағы кішкентай сандарды оқитын микропризмадан ақпарат алды, 'AI' (Aperture Indexing) немесе 'AIS' (Aperture Indexing Shutter Priority) типті линзалардың қалыпты диафрагма сандарының артында басылған. Бүгінде кеңінен қолданылса да, сол кезде LCD-лер өте жоғары технологиялы болды. Оларды түнде көру қиын болды, сондықтан Nikon түнде пайдалану үшін батырмамен басқарылатын шамды орнатты. LCD F3 дизайнының ақаулы бөліктерінің бірі болып табылады, өйткені уақыт өте келе LCD контрастын жоғалтады, бұлыңғырап, бірнеше жылдан кейін жұмыс істемей қалады. Бақытымызға орай, қазіргі заманғы автофокус камераларынан айырмашылығы, LCD 'Басқару орталығы' панельдері бар, F3 LCD видоискатель дисплейінің бұзылуы камераның толыққанды жұмыс істеуіне кедергі келтірмейді, өйткені бұл қолмен диалдар мен индикаторлар арқылы жүзеге асырылады. 1980 жылдары жасалған көптеген F3 камералары кәсіби мақсатта пайдаланылмаған, сондықтан олар әлі де LCD-сімен бірге жақсы жұмыс істеп тұр. Ерте модельдерде автоэкспозицияны құлыптау батырмасы, бастапқыда жай ғана басылатын бөлік, көбінесе жоқ; Nikon кейіннен бұл бөлікті қайта жасады, осылайша ол корпус ішінде сенімді түрде бекітілді. Жаңа бөлікті ерте модельдерге орнатуға болады, бірақ толыққанды бөлшектеу қажет. Nikon F3 Nikon сериясындағы соңғы қолмен фокусқа бағытталған, кәсіби деңгейдегі 35 мм SLR камерасы болды. Оның өндіріс циклі 1980 жылдан 2000 немесе 2002 жылға дейін, бұл үлкен көлемді кәсіби камера үшін рекордтық көрсеткішке жақын деп есептеледі. Оның ізбасары – F4 – екі F3AF линзасын пайдаланумен қатар автофокус және жаңа опциялық экспозиция өлшеу және режимдерді ұсынды, бірақ ескі қолмен фокусқа бағытталған линзаларды орнату мүмкіндігін сақтап қалды. F3 сонымен қатар F сериясының соңғы камерасы болды, ол кіріктірілген моторлы жетексіз ұсынылды, бұл камераны F сериясының одан кейінгі модельдерінен кішірек етті. F3 камерасының ұзаққа созылған сұранысы оның бастапқы кезіндегідей болып қала береді – экстремалды жағдайларда үздіксіз пайдалануды ұнататындар үшін дәлдік құралы. F3 үшін MD4 деп аталатын опциялық моторлы жетек 8 АА батареяны немесе арнайы NiCd батарея жиынтығын қамтиды. Оның өнімділігі бұрынғы Nikon модельдерінен асып түсті, секундына 4 кадр үзіліссіз рефлекс көрумен немесе рефлекс айнасы құлыпталғанда 6 кадр/сек. MD 4 моторлы жетектің біртұтас дизайны оны көптеген F3 пайдаланушылары үшін өте танымал опцияға айналдырды. F3-ке қалыпты артқы қақпақтың орнына үлкен пленкалық қақпақ орнатуға болады. Бұл пленкалық қақпақ, MF 4 деп белгіленген, 10 метрге дейін (33 фут) 35 мм пленканы немесе 250 экспозицияны қабылдауға қабілетті болды.
Nikon abandoned the earlier mechanically operated shutter of the F2 for a modern, electronically controlled, horizontally traveled metal curtain design. The new shutter proved to be equally reliable and less maintenance intensive overall, though the decision to retain the horizontal travel design significantly limited its top flash sync speed (1/80 sec.) compared to other Nikons, some of which used the Copal shutter. This decision forced many disappointed press photographers to use Nikon's semi pro bodies (FM, FE, FM2, FE2, etc.) instead when higher sync speeds were needed, usually for fill flash in daylight situations. The F4 finally solved this sync speed deficiency with Nikon's pro grade SLR offerings with its 250th sync. In contrast to the manually operated F2, the F3's electronic shutter required battery power to operate, although the camera included a small backup mechanical release lever that tripped the shutter at 1/60 sec. The F3 continued the high quality of its predecessors, in some ways surpassing it. Tolerances were exacting, and typically Nikon – just enough for operation of the camera (with a small allowance for debris), yet not enough to inhibit cold weather operation at temperatures where lubricants begin to gel. Only the finest quality mechanical and electronic parts were selected, and Nikon insisted that all electronic components be sourced with a guarantee of 20 years of continued supply. Not only did the F3 use ball bearings to mount its shutter and film transport mechanisms, but additional clusters of bearings were added to the film advance to make one of the smoothest operating cameras ever built. Indeed, resistance is so low when operating the film advance that it is difficult to tell if there is film in the camera. For the first time, shutter information was displayed via an internal liquid crystal display (LCD) inside the viewfinder. Aperture information was relayed through Nikon's "ADR" (Aperture Direct Readout) which was a window at the top center of the viewfinder that got its information from a micro prism that read small numbers at the top of the mounted lens, of which type 'AI' (Aperture Indexing) or 'AIS' (Aperture Indexing Shutter Priority) lenses had printed behind the normal aperture numbers. Though widely used today, LCDs were very hi tech at the time. They proved somewhat difficult to see at night, so Nikon installed a button operated light for use at night. The LCD is one of the few problem areas of the F3 design, since with age, LCDs lose contrast, blur, and become inoperative after a number of years. Fortunately, unlike modern autofocus cameras with LCD 'Command Center' panels, malfunction of the F3's LCD viewfinder display does not prevent full operation of the camera, since this is accomplished with manual dials and indicators. Many F3 cameras built in the 1980s were never used professionally, and therefore are still in perfect working order, including the LCD. On early production models the autoexposure lock button, originally a simple push in part, is often missing; Nikon later redesigned this part so it was securely attached from inside the body. The later part can be fitted to early bodies but a partial stripdown is required. The Nikon F3 was the last in the Nikon series of manual focus, professional level 35mm SLR cameras. Its production cycle is generally accepted to be from 1980 to 2000 or 2002, close to a record for a high volume professional camera. Its successor – the F4 – along with operating the two F3AF lens, featured auto focus and new optional metering and modes, but retained the ability to mount older manual focus lenses. The F3 was also the last F Series camera to be offered without an integrated motor drive, making the camera smaller overall than its successors in the F Series. The lasting appeal of the F3 remains the same as it was at its inception – a precision tool for those who prefer a less complex, extremely well made camera for continual use in extreme environments. The optional motor drive for the F3, known as the MD 4, contained either 8 AA batteries or a special NiCd battery pack that would be recharged. Its performance surpassed that of past Nikon models, with a capability of 4 frames per second with uninterrupted reflex viewing, or 6 frame/s with the reflex mirror locked up. The integral seamless design of the MD 4 motor drive made it an extremely popular option for many F3 users. A bulk film back could be fitted in lieu of the normal back to the F3. This film back, known as the MF 4, was capable of handling up to 10 meters (33 ft) of 35mm film, or 250 exposures.