Кіріспе

Swift v. Tyson, 41 U. S. (16 Пет.) 1 (1842) – Нью-Йорк штатында қабылданған вексельге байланысты Нью-Йорк оңтүстік округінің округтік сотында қарастырылған, әртүрлілік негізіндегі сот ісі. АҚШ Жоғарғы Соты бұл іс бойынша, 1789 жылғы Сот актісіне сәйкес, әртүрлілік бойынша қаралатын істерді қараған АҚШ федералдық соттары, аталған мәселе бойынша штат заң шығарушы органы заң қабылдаған жағдайда штаттық заңдарды қолдануға тиіс екенін анықтады, бірақ штат заң шығарушы органы мәселені қарастырмаған жағдайда штаттың жалпы құқығын қолдануға міндетті емес. Бұл шешім федералдық соттар штат заң шығарушы органы нақты қарастырмаған мәселелер бойынша федералдық жалпы құқықты әзірлеуге құқылы екенін білдірді. 1938 жылы бұл шешім АҚШ-та федералдық жалпы құқық тұжырымдамасын күштен шығарған Erie Railroad Co. v. Tompkins ісімен қайта қарастырылды.

Жарғы

1789 жылғы Сот актісінің 34-бабында былай делінген: «АҚШ Конституциясы, шарттары немесе федералдық заңдары басқаша көзделмесе, әр штаттың заңдары, олар қолданылатын жағдайларда, АҚШ соттарында жалпы құқық бойынша сот ісін қарау кезінде шешім қабылдау үшін негізгі ережелер ретінде қарастырылады».

Шешім

Сот шешімі бойынша, егер сауда-саттыққа жарамды құжатты құнды сыйақыға адал ниетпен алған иеленуші, оның бұрынғы тараптар арасындағы жарамдылығына қатысты фактілер туралы ешқандай хабардарлығы болмаса, және ол оны мерзімі келмей тұрып жасалған ендосмент бойынша алса, онда осы фактілер оның құқығына әсер етпейді және ол осы құжат бойынша төлемді талап ете алады, тіпті бұрынғы тараптар арасындағы мәміле заңды күшіне енбеген жағдайда да. Сот 1789 жылғы Сот жүйесі туралы заңның 34-бабы федералдық соттардың түрлі азаматтық істерді қарау кезінде "өздерінің" жалпы құқығын қолдануына кедергі келтірмейді деп шешті. Сондай-ақ, сот төменгі федералдық соттың, жалпы құқық бойынша (коммерциялық құқық принциптеріне сүйене отырып), бұрыннан бар борыштың сауда-саттыққа жарамды құжат үшін құнды сыйақы болып табылатыны туралы шешімін қолдады.

Ойлау

Жалпы құқық қатаң түрде жергілікті емес; сот шешімдері нақты түсіндірулерге ұмтылады, оларды шешімдердің өзінде емес, жалпы принциптер мен доктриналарда іздеу керек. Сот шешімдері заңның не екенін анықтайтын заң немесе билік емес, тек заңның қандай екенін көрсететін дәлел ғана. Қатаң жергілікті құқық мемлекеттің позитивті заңдарынан, мемлекеттік соттар бекіткен олардың түсіндірмелерінен және тұрақты орны бар нәрселерге, мысалы жылжымайтын мүлікке және табиғаты мен сипаты бойынша жылжымайтын және аумақтық шектеулі басқа да мәселелерге қатысты құқықтар мен иелену құқығынан тұрады. "Жалпы" құқық – жергілікті емес құқық – коммерциялық сипаттағы шарттарда немесе басқа да құжаттарда жасалған құқықтар мен иелену құқығын қамтиды, оларды коммерциялық сот тәжірибесінің жалпы қағидаларында іздеу керек. 1789 жылғы Сот жүйесі туралы заңтың 34-тарауындағы "бірнеше штаттардың заңдары" мемлекеттің "жалпы" құқығына емес, қатаң жергілікті заңдарға қатысты. Осылайша, ол федералдық соттарды штаттық коммерциялық құқыққа бағынуға міндеттемеді. Федералдық юрисдикция жалпы құқықты еркін түсіндіруге құқылы. Сондықтан Жоғарғы Сот төменгі федералдық соттың жалпы құқық бойынша бұрыннан бар борыштың сауда құжаты үшін құнды қаражат екенін анықтаған шешімін қолдады.