Кіріспе
Гвинет Джонс романы. Band of Gypsys – Джими Хендрикстің концерттік альбомы және оның түпкілікті тобы, Jimi Hendrix Experience болмаған алғашқы альбомы. 1970 жылдың 1 қаңтарында Нью-Йорктегі Fillmore East сарайында Билли Кокс бас-гитарада және Бадди Майлз барабанда орындаған кезінде жазылған. Альбом фанк пен ритм-энд-блюз элементтерін хард-рок пен джеммен үйлестіреді, бұл тәсіл кейін фанк-роктың негізіне айналды. Онда бұрын жарияланбаған әндер бар және Хендрикс алты айдан кейін қайтыс болғанға дейін шығарылған соңғы толыққанды альбомы. Вудсток фестивалінде Кокстың қатысуымен құрылған уақытша топпен өнер көрсеткеннен кейін Хендрикс жаңа әндерді жасауға және демо жазуға кірісті. Майлз қатысқанда, ол Кокспен бірге Хендрикспен концерттік альбомды жазып, бұрынғы менеджермен шартты дауды шешу үшін пайдалануға келісті. Кокс пен Майлстың музыкалық ұстанымдарының ықпалымен жазылған жаңа материал Хендрикс үшін жаңа бағытты көрсетеді. "Power of Soul" және "Message to Love" (алғашқыда "Power to Love" және "Message of Love" деп аталған) әндері Хендрикс гитарасының үстемдігін сақтайды, бірақ фанк пен R&B әсерлерін көрсетеді. Лирикалық тұрғыдан алғанда, олар Хендрикс үшін жаңа, гуманистік тақырыптарды зерттейді. Майлз жазған және орындаған екі ән соул музыкасының стиліне ие. "Machine Gun" әні анти-төңкеріс және соғысқа қарсы, Хендрикске тән ертедегі блюздік ұмтылыстарына негізделген, бірақ гитарада импровизациялау және дыбыстық эффекттерге жаңа тәсілдерді қосады. Альбомның продюсері ретінде Хендрикске тапсырманы аяқтау қиын болды. Кейде мәселелі жазбалармен бетпе-бет келгеннен кейін және оны басқа жазба компаниясына беруге мәжбүр болған Хендрикс соңғы өнімге наразылығын білдірді. Шығарылғаннан кейін көп ұзамай Band of Gypsys АҚШ және Ұлыбританиядағы альбомдық чарттарда топ-10-ға енді, сондай-ақ бірнеше басқа елдерде де жарнамаланды. Ол Experience тобымен бірге шыққан альбомдарымен салыстырылатын деңгейде танымал болғанымен, аралас пікірлер алды. Кейбіреулер орындауды әлсіз және дайынсыз деп сынады; сонымен қатар, Майлстың барабан мен вокалға қосқан үлесі ауыр және мазасыз деп сипатталды. "Machine Gun" әні әдетте альбомның ең жарқын тұсы және Хендрикске тән ең үлкен жетістіктердің бірі деп есептеледі. Band of Gypsys әсері 1970-ші жылдардағы фанк-роктың дамуында естіледі және кейінірек көптеген рок музыканттары үшін шабыт көзі болды. Альбомның компакт-дискіде қайта шығарылған нұсқаларына Fillmore East шоулары кезінде жазылған үш қосымша ән енді, ал қосымша материал кейінгі альбомдарда жарияланды.
Band of Gypsys is a live album by Jimi Hendrix and the first without his original group, the Jimi Hendrix Experience. It was recorded on January 1, 1970, at the Fillmore East in New York City with Billy Cox on bass and Buddy Miles on drums, frequently referred to as the Band of Gypsys. The album mixes funk and rhythm and blues elements with hard rock and jamming, an approach which later became the basis of funk rock. It contains previously unreleased songs and was the last full length Hendrix album released before his death six months later. After his appearance at Woodstock with an interim group that included Cox, Hendrix began developing new songs and recording demos. When Miles became involved, he and Cox agreed to record a live album with Hendrix to be used to settle a contract dispute with a former manager. The new material, influenced by Cox's and Miles' musical approaches, signals a new direction for Hendrix. Songs such as "Power of Soul" and "Message to Love" (originally "Power to Love" and "Message of Love") still maintain the dominant role of Hendrix's guitar, but show funk and R&B influences. Lyrically, they also explore new, more humanistic themes for Hendrix. The two songs written and sung by Miles bear the stylings of soul music. The anti riot and anti war "Machine Gun" draws on Hendrix's earlier blues aspirations, but incorporates new approaches to guitar improvisation and tonal effects. As the album's producer, Hendrix had a difficult time completing the task. Presented with the sometimes problematic recordings and resigned to turning it over to a different record company, Hendrix expressed his dissatisfaction with the final product. Shortly after its release, Band of Gypsys reached the top ten of the album charts in the US and UK as well as appearing in charts in several other countries. Although it was as popular as his albums with the Experience, it received mixed reviews. Some faulted the performances as tentative and underprepared; additionally, Miles' contributions on drums and vocals have been characterized as plodding and obtrusive. "Machine Gun" is generally regarded as the album's highlight and one of Hendrix's greatest achievements. The influence of Band of Gypsys is heard in the funk rock developments of the 1970s and has been cited as an inspiration by various later rock musicians. Reissues of the album on compact disc included three extra songs recorded during the Fillmore East shows, and additional material has been released on later albums.
Өмірбаян
1969 жылы Джими Хендрикс өзінің менеджері мен рекордтық компаниясының қысымына ұшырап, 1968 жылы шыққан Electric Ladyland альбомының жалғасын жазуға мәжбүр болды. Сонымен қатар, ол бұрынғы менеджер Эд Чалпин мен PPX Enterprises-пен келісімшарт бойынша туындаған дауды реттеу үшін Capitol Records үшін жаңа материалдан тұратын альбомды шығаруға тиіс болды. Capitol Чалпиннің өндірген екі шатастыратын Curtis Knight альбомын, Хендрикс гитарамен орындаған нұсқаларын шығарды, бұл тікелей оның өзінің Experience альбомдарымен бәсекелесті. Бұған қоса, Хендрикс басист Ноэль Реддинг пен Experience тобының форматынан көңілі толықпай бастады. Electric Ladyland альбомын жазған кезде ол продюсер Чес Чендлермен жолдар айырысып, Хендрикс басқа музыканттармен және әртүрлі музыкалық стильдермен жазбаларды зерттеуге кірісті. Жылдың ортасына қарай ол перспективалы материалды аяқтауға қол жеткізе алмады, сондықтан Reprise Records Солтүстік Америка нарығына арналған 1968 жылғы сәуірде Ұлыбританияда шыққан Smash Hits жинағын, бірнеше жаңа тректермен бірге қайта шығарды. 1969 жылғы ақпанда Лондонның Корольдік Альберт залында өткен концерттік фильм заңдық дауларға тартылып, оның шығарылуы күмәнді болды. Мамыр айында Торонтодағы концертке бара жатқанда Хендрикс есірткі заңсыз иеленгені үшін ұсталды және айыпталды. Егер ол қылмыстық қылмыс жасағаны үшін кінәлі деп табылса, 20 жылға дейін түрмеге қамалуы мүмкін еді. 1969 жылғы 28 маусымда Хендрикс жаңа музыканттармен, оның ішінде жаңа басистпен жұмыс істеуді жоспарлап отырғанын мәлімдеді. Келесі күні Денверде (Колорадо штаты) концерттен кейін туындаған өмірге қауіп төндіретін тәртіпсіздіктерден кейін Реддинг топты тастап, Лондонға оралды, ал Jimi Hendrix Experience тобы таратылды. Содан кейін Хендрикс шектеулі американдық өнер көрсетулері үшін кеңейтілген құраммен тәжірибе жасауға кірісті. Experience тобының алғашқы барабаншысы Митч Митчеллден басқа, ол басист Билли Кокспен және екінші гитарист Ларри Лимен, сондай-ақ перкуссионисттер Джума Султан мен Джерардо "Джерри" Велезбен жұмыс істеді. Кокс пен Ли 1962 жылы Теннессиде R&B топтарында ойнаған екі музыкант еді. Көбінесе "Gypsy Sun and Rainbows" деп аталатын топ 1969 жылғы 18 тамызда Вудсток фестивалінде соңғы рет өнер көрсетті (Вудсток фестивалінде топты таныстыра отырып, Хендрикс "Бұл тек циган тобы" деп қосты). Тағы бірнеше рет, соның ішінде 8 қыркүйектегі Дик Каветт Шоудың кешкі американдық теледидарлық бағдарламасында Ли мен Велезсіз, ансамбль таратылды. Ли Теннессиге оралды, Султан мен Велез басқа мүмкіндіктерді іздеуге кетті, ал Митчелл Джек Брюстің гастрольдік тобына қосылды. 1969 жылғы қазан айында Хендрикс пен Кокс барабаншы Бадди Майлзбен бірге демо-жазбаларды жазуға кірісті. Майлз Electric Flag тобының мүшесі ретінде, сондай-ақ Buddy Miles Express тобының жетекшісі ретінде әртүрлі R&B және soul музыканттарымен бірге ойнаған, екеуі де блюз-рок R&B фьюжн тобы болды. Майлз сонымен қатар Хендрикспен жиі бірге ойнайтын, Electric Ladyland үшін "Rainy Day, Dream Away"/"Still Raining, Still Dreaming" атты екі бөлімді әнге барабан ойнаған музыкант еді. Кокс пен Майлз Хендрикспен жаңа альбомды орындау және жазуға қызығушылық білдірді. Хендрикс менеджері Майкл Джеффри Fillmore East-те жаңа жылдық концертті концерттік альбом үшін жазуға мүмкіндік тапты, ал трио алдағы концерттер мен жаңа альбомға дайындала бастады. Сол кезден бастап желтоқсан айының соңына дейін трио Juggy Sound студиясында репетиция жасады және Нью-Йорктегі Record Plant студиясында бірнеше демо-жазбаларды жазды, онда Хендрикс Electric Ladyland альбомының көп бөлігін жазған еді. 1969 жылғы 10 желтоқсанда Хендрикс Канададағы сотта ақталғаннан кейін, трио 31 желтоқсандағы алғашқы концертіне дейін Baggy's Studios-та материалдарын жаттықтырды. Бір сұхбатында Хендрикс былай деп түсіндірді: "Біз өткен аптада күніне 12-18 сағат жаттығу жасап, содан кейін бір шағын клубқа барып, оны сынап көру үшін сонда ойнадық". Кейбір әндердің ерте нұсқалары, кейін Band of Gypsys альбомында пайда болған, екі репетиция сессиясынан алынған, 2002 жылы Dagger Records компаниясы The Baggy's Rehearsal Sessions альбомы ретінде шығарды.
Музыкалық стиль, жазу, композиция
Жаңа топ ретінде "Жыныстар тобы" репертуарын қалыптастыру қажет болды. Тәжірибе мен Gypsy Sun and Rainbows тобында (бірақ жарияланбаған) идеялар, джемдер мен демо ретінде басталып, кейін "Жыныстар тобына" көшті. Олардың қатарында "Lover Man", "Hear My Train A Comin'", "Izabella", "Machine Gun", "Bleeding Heart", "Stepping Stone" және "Message to Love" әндері болды. Бадди Майлзтың вокалымен үш жаңа ән қосылды: "Changes", "We Gotta Live Together" (екеуі де Майлздың туындылары) және Джерри Раговой мен Морт Шуман жазған, 1968 жылы Говард Тейт орындаған R&B әні "Stop". Хендрикс жаңа материалдар да қосты, олардың ішінде "Power of Soul", "Ezy Ryder", "Earth Blues", "Burning Desire" және "Who Knows" әнінің риффі бар еді. Үштік алдағы төрт Fillmore шоуына әндер тізімін дайындауға кірісті. Бұл әндердің көпшілігі Хендрикс музыкасының Experience репертуарынан өзгешелігін көрсетті. Биограф және кейін Хендрикс продюсері Джон Макдермот былай түсіндірді: Көптеген аранжировкалар кеңінен джем сессиялары арқылы жасалды, Кокс пен Майлздың ойнауы Хендрикс идеяларына әсер етті. Биограф Кит Шэдвиктің айтуынша, Кокс кейінірек сұхбаттарында: "процесс ырғақ үлгілерін құруға негізделген, ал әр үлгі әннің бір бөлігінің пішіні мен сипатын анықтады". Диск продюсері Алан Дуглас Record Plant-те болған джем кезінде бұл тәсілге куә болды және оны тиімсіз деп тапты. Шэдвик болса, бұл қажет деп санайды: "әсіресе Кокс пен Майлз музыканы жылдам қабылдамағандықтан, бұл жалғыз мүмкін жол сияқты көрінді". Музыка журналисі Чарльз Шаар Мюррей: "Кокстың фанк стиліндегі бас өнері Хендрикс музыкасына Ньоэл Реддинг стилінен гөрі берік және азырақ шатастыратын негіз берді. Кокстың міндеті Хендрикске өте қажетті тұрақтылықты қамтамасыз ету болды". Soft Machine барабаншысы Роберт Уайатт Майлз стилін "жағымды дауылды" деп сипаттады. Ол Stax барабаншысы [Әл Джексон кіші] сияқты тығыз емес еді, оның роллдары аздап шуылдады". Дегенмен, оның жиі сипатталатын "fatback grooves" берік ырғақтық негізді құрды, ал Кокс пен Майлздың үйлесімі Хендрикс ойнауында "ауыр, иілгіш ағымды" қосты. R&B және фанк элементтерімен импровизацияның үйлесімі "Who Knows" әнінде жақсы байқалады, ол екінші (қысқа "Auld Lang Syne" кейін) және үшінші шоулардың ашылу әні болды. Бұл құрылымды композиция емес, еркін джем, ал екінші шоуда Хендрикс аудиторияға: "Біздің сәл джем жасағанымызға ренжімейтін шығарсыз, біз келесі не ойнаймызды көріп жатырмыз" деді. Хендрикс гитаралық фигурасына негізделген "Who Knows" Кокстың фанк-блюз бас сызығымен және Майлздың тұрақты барабан соққысымен толықтырылды, оны Мюррей "қалың, жалқау тыртық" деп сипаттады. Хендрикс әртүрлі тон мен эффектілерді қолдана отырып, вокалдық бөлімдер арасында гитаралық фразаларды зерттейді. Кокстың айтуынша, Хендрикс алғаш рет эффектілердің жаңа комбинациясын қолданды. Оларға Uni Vibe фазалық ауыстырғышы, Octavia (оны Роджер Майер Хендрикс алғашқы альбомын жазған кезде жасады), Fuzz Face бұрмалау қорапшасы және вах-вах педалы кірді. Олардың бірі жоғары диапазонда "созылып, жылтырлайтын, жоғары гармоникамен бай, сақиналы модуляцияланған дыбыс" шығарады, ал төменгі диапазонда "бұл барлық [төменгі] октавалық интервалдар оған осындай әсерлі эффект береді". Оның вах-вах педалын қолдануы "тез аяқпен қозғалып, кеңінен соғуға бейімделген, бұл әуенді бірте-бірте өшіріп тастайды". Сонымен қатар, педальмен үштік ырғақты қолдану арқылы басым соққымен полиритм жасалады. Әндердің мәтіні, олардың бір бөлігі басқа R&B әндерінен алынған, сондай-ақ импровизацияланған және екі нұсқаның арасында айтарлықтай айырмашылықтар бар. Оқиғаның өрлеуі барысында Хендрикс пен Майлз арасында R&B стилінде вокалды шақыру және жауап беру бөлімі, содан кейін әрқайсысы үшін жеке вокалды бөлімдер болады, содан кейін Майлз скет ән салады. Ортаңғы бөлімде аспаптардың көпшілігі шығып, Хендрикс гитарасының тоналды зерттеулерімен қайта оралады, содан кейін 8:23 (екінші шоу) және 9:32 (үшінші шоу) аяқтайды. Макдермот джемді жетілмеген деп санайды, ал биограф Гарри Шапиро Майлздың вокалын сынға алады, ал Шэдвик пен жазушы Дэвид Хендерсон "жеңіл саз" және "жарық ағысына" назар аударады. Музыкасына жаңа ырғақты элемент қосудан басқа, бұл Хендрикске гитарада әртүрлі тәсілдер мен дыбыстарды тәжірибеден өткізуге көбірек мүмкіндік береді. Сол сияқты, Бадди Майлздың "Біз бірге өмір сүруіміз керек" әні де джемдік туынды. Ол "Voodoo Child (Slight Return)" медлиінің екінші бөлігін құрайды және ол Baggy-дің репетициялық бөлмесінде тек бір рет орындалған болатын. Әннің құрамында Майлз аудиторияны шақыру және жауап беру стиліндегі "куәлік беру" әнімен әрекеттенуге тырысады, ол көбінесе альбомдық шығарылым үшін өңделді. Хендрикс пен Кокс Майлздың вокалдық бөлімдеріне параллель фанк стиліндегі сызықтармен қолдау көрсетеді, содан кейін Хендрикс эффектілерінің жаңа комбинациясын қолдана отырып, гитаралық соло орындайды. Шапиро: "Changes" Майлз жазған және орындаған тағы бір ән, ол жақсы дамыған және құрылымды. Онда Хендрикс гитаралық сызығы болғанымен, бұл Майлздың жекелеген туындысы. Ән әр шоуда аз өзгерістермен орындалды, тек Майлздың вокалдық импровизацияларынан басқа. Бұл бөлімдер өңделгеннен кейін "Changes" салыстырмалы түрде қысқа, радиоға қолайлы жанрлық әнге айналады. Майлз оны "Them Changes" деп қайта жазғанда, ол Billboard тізіміндегі ең сатылымды Soul Singles тізіміне және журналдың Hot 100 поп тізіміне де енді. Хендрикс жазған екі ән, "Power of Soul" және "Message to Love" да жақсы құрылымдалған және репетицияланған әндер. Олар Хендрикс музыкасының фанк, R&B және рок элементтерін, сондай-ақ жаңа лирикалық тәсілді біріктіруін көрсетеді. Шапироның айтуынша, мәтін "адамзаттың әлеуетіне деген мейірімді көзқарасын білдіргісі келген Джими Хендрикс" және "цинизм мен ашудан алыстау" көрсетеді. Кокс пен Майлз берік аспаптық қолдау көрсетеді, онда ырғақ "бірге бекітілген" немесе "терең қалтада", фанк пен R&B-нің ерекшелігі. (Хендрикс музыкасының барлығы дерлік, және жалпы заманауи рок, ортақ немесе 4/4 уақытын қолданады; "Manic Depression" (6/8) , "Dolly Dagger" , "Stepping Stone" , және баяу блюз "Red House" және "Belly Button Window" (екеуі де 12/8) ерекшеліктердің қатарында.) Джаз өнертапасы Майлз Дэвис Кокс пен Майлздың Хендрикс үшін ең жақсы ырғақтық бөлім екенін және оны Experience шектеулерінен босатқанын айтты. Дэвистің тобында ойнаған гитарист Жан Поль Бурелли сұхбатта: "Machine Gun" Хендрикс дамыған тағы бір ән. Fillmore East концерттеріне қарай, ол Хендрикс қабілетін импровизатор және музыкант ретінде толығымен өзгертетін кеңейтілген гитаралық импровизациялық туындыға айналды", деді Шэдвик. "Voodoo Child (Slight Return)" сияқты "minor drone blues" негізінде болғанымен, Хендрикс орындауы джаз саксофонисі Джон Колтрейннің импровизациялық тәсілімен салыстырылды. Колтрейнмен 1950 жылдары, оның ішінде әсерлі Kind of Blue альбомын жазған Майлз Дэвис байланысты белгіледі: "Джими менің Kind of Blue және басқа да туындыларымды ұнатып, өзінің музыкасына көбірек джаз элементтерін қосуды қалады. Оған Колтрейннің "sound sheets" сияқты ойнағаны ұнады, және ол гитарасында осылай ойнады". Хендрикс әннің кіріспесінде "Чикаго, Милуоки және Нью-Йоркте соғысып жатқан барлық сарбаздарға, әрине, Вьетнамда соғысып жатқан барлық сарбаздарға" деп арнағандықтан, "Machine Gun" 1960 жылдардың соңындағы американдық нәсілдік тәртіпсіздіктермен де, Вьетнам соғысымен де байланысты. Гитарист Вернон Рейд оны "визуалды эффектісіз соғыс туралы фильм сияқты" деп сипаттайды. Онда "мәтін, гуманизм, драма және..." болды.
Most of the arrangements were developed through extensive jamming, with Cox's and Miles' playing influencing Hendrix's ideas. According to biographer Keith Shadwick, Cox explained in later interviews, "the process was based on building up rhythm patterns and that each pattern dictated the shape and character of a portion of a song in which it appeared". Record producer Alan Douglas witnessed the approach during a jam at the Record Plant and saw it as inefficient. On the other hand, Shadwick feels that it was necessary: "it seemed the only way available, especially as neither Cox nor Miles, in particular, were exactly swift on the musical uptake". Music journalist Charles Shaar Murray noted, "Cox's funky, uncluttered bass style would give Hendrix's new music a more solid, less frenetic underpinning [than Noel Redding's style]. In every way, Cox's function would be to provide the steadiness Hendrix so urgently required". Soft Machine drummer Robert Wyatt described Miles' style as "pleasantly messy He wasn't as tight as a Stax drummer [such as Al Jackson Jr. ] his rolls would clatter about a bit". However, his often described "fatback grooves" laid down a solid rhythmic foundation and the combination of Cox and Miles added a "heavy, rolling fluidity which brings out a very different dimension in Hendrix's playing". The mix of improvisation with R&B and funk elements is evident in "Who Knows", which was the opening song for the second (after the brief "Auld Lang Syne") and third shows. It is a loose jam rather than a structured composition and during the performance for the second show Hendrix teases the audience with "I hope you don't mind us jamming a little bit, we're just messing around seeing what we're gonna play next". Built on Hendrix's guitar figure, "Who Knows" is framed by Cox's economical funk blues bass line and Miles' steady drum beat, which Murray describes as "a thick, lazy twitch". Hendrix explores guitar phrases using different tones and effects between vocal sections. According to Cox, Hendrix was using a new combination of effects for the first time. These included a Uni Vibe phase shifter, an Octavia (developed for him by Roger Mayer during the recording of his first album), a Fuzz Face distortion box, and a wah wah pedal. One mixture of them produces a "whistling, shimmering, ring modulated tone so rich with upper harmonics" in the higher range, while in the lower range "it almost sounds like Froggy Went a Courtin' all these [lower] oct[ave] intervals give it such a dramatic effect". His use of the wah wah employs "rapid foot movement and wide sweeps [which] tend to make the melody fade in and out". Also, by using a triplet rhythm with the pedal, a polyrhythm with the prevailing beat is created. The lyrics, some of which borrow from other R&B songs, are also improvised and show considerable differences between the two renditions. As it unfolds, there is an R&B style vocal call and response section between Hendrix and Miles, then separate vocal sections for each, which Miles follows with scat singing. During the middle section, most of the instrumentation drops out and returns with more Hendrix guitar tonal explorations before winding down at 8:23 (second show) and 9:32 (third show). While McDermott feels that the jam is underdeveloped and biographer Harry Shapiro criticizes Miles' vocals, Shadwick and writer David Henderson focus on the "easy groove" and "lilting flow". Besides adding a fresh rhythmic element to his music, it also gives Hendrix more room to experiment with different approaches and sounds on guitar. Similarly, the Buddy Miles song "We Gotta Live Together" is a jam piece. It forms the second part of a medley with "Voodoo Child (Slight Return)" and had only been performed once before at the Baggy's rehearsal room. The song features Miles attempting to engage the audience in a call and response "testifying" soul music style vocal section, which was mostly edited out for the album release. Hendrix and Cox back Miles' vocal sections with parallel funk style lines, before a guitar solo using Hendrix's new combination of effects. Shapiro comments:
"Changes" is another song written and sung by Miles and it benefits from more development and structure. Although it includes a prominent guitar line by Hendrix, it is Miles' showcase piece. The song was performed during each show with little variation, except for Miles' vocal improvisations. With these sections edited out, "Changes" is a relatively concise, soul music radio friendly track. When Miles re recorded it as "Them Changes", it became a Billboard top 40 Best Selling Soul Singles as well as appearing in the magazine's Hot 100 pop chart. The two Hendrix compositions, "Power of Soul" and "Message to Love", are also more structured and rehearsed songs. They represent Hendrix's new blending of funk, R&B, and rock together with a new lyrical approach. According to Shapiro, the lyrics reflect "a Jimi Hendrix who felt an increasing need to impart his compassionate vision of human potentiality [and a] move away from cynicism and bitterness". Cox and Miles provide strong instrumental backing, where the rhythm is "locked in" or "deep in the pocket", a common feature of funk and R&B. (Nearly all of Hendrix's music, and contemporary rock in general, uses common or time; "Manic Depression" ( or ), "Dolly Dagger" , "Stepping Stone" , and the slow blues "Red House" and "Belly Button Window" (both ) are among the exceptions.) Jazz innovator Miles Davis felt that Cox and Miles were the best rhythm section for Hendrix and freed him from the constraints of the Experience. Guitarist Jean Paul Bourelly, who played with Davis, commented in an interview:
"Machine Gun" is another song that Hendrix had spent time developing. By the Fillmore East concerts, it had become an extended guitar improvisational piece, which "would completely change the perception of Hendrix's capabilities as an improviser and musician", according to Shadwick. Although based on a "minor drone blues" in the line of "Voodoo Child (Slight Return)", Hendrix's performance has been compared to jazz saxophonist John Coltrane's approach to improvisation. Miles Davis, with whom Coltrane had recorded several albums in the 1950s, including the influential Kind of Blue, noted the connection: "Jimi liked what I had done with Kind of Blue and some other stuff and wanted to add more jazz elements to what he was doing. He liked the way Coltrane played with all those sheets of sound, and played his guitar in a similar way". As indicated by Hendrix's dedication of the song "to all the soldiers that are fighting in Chicago and Milwaukee and New York, oh yes, and all the soldiers fighting in Vietnam", "Machine Gun" is as much about the late 1960s American race riots as the war in Vietnam. Guitarist Vernon Reid describes it as "like a movie about war without the visuals. It had everything—the lyrics, the humanism of it, the drama of it, the violence of it, the eeriness of it, [and] the unpredictability of it". In many commentaries about Band of Gypsys, "Machine Gun" is singled out as the highlight of the album. Both McDermott and Shadwick call it one of Hendrix's greatest achievements, setting a standard that the rest of the album does not live up to.
Жазу
Band of Gypsys альбомына арналған материал екі күн қатарынан Fillmore East театрында жазылды. Топ 1969 жылдың 31 желтоқсанында екі концертке, ал 1970 жылдың 1 қаңтарында тағы екеуіне жоспарланған (концерттер түн ортасынан кейін аяқталғандықтан, нақты күндер 31 желтоқсан – 1 қаңтар және 1 қаңтар – 2 қаңтар болды; анықтама үшін олар бірінші концерт, екінші концерт, үшінші концерт және төртінші концерт деп аталады). Жазуды тәжірибелі дыбыс инженері, студия иесі және бірнеше тікелей жазба жасаған Уолли Хайдер қадағалады. Ол Хендриксті бұрын бірнеше рет жазған, соның ішінде 1967 жылғы Монтерей поп-фестивалінде және 1969 жылғы Вудсток фестивалінде. Ойын орнында портативті жазба жабдықтары орнатылды және үшеуі түстен кейін дыбыс тексеру үшін сахнаға шықты. Концерт ұйымдастырушысы Билл Грэм өнернаманы "Джимми Хендрикс: Жипсилер тобы" деп жариялады, бірақ Хендрикстің алты ай бұрын "Experience" тобының тарауынан кейінгі жаңа бағыты жарияланбаған еді. Кокс атап көрсеткендей, жаңа құрам мен материалмен: "Біз көрерменнен не күтуге болатынын білмейміз, ал көрермен бізден не күтетінін білмейді". Төрт концертте 24 ән орындалды, барлығы 47 жазба нұсқасы жасалды. Топ концерттік тізімдерді дайындаған жоқ немесе өнернамаларын жоспарламады. Макдермоттың сөзінше: "Хендрикс Майлз бен Коксқа әндерді айтты және жиі уақыт пен темпті өзгертіп, серіктестерін қарапайым бас қимылымен немесе гитара мойнын көтеру арқылы ескертті". Майлз де импровизацияны олардың тәсілінің маңызды бөлігі деп санайтын. Шэдвиктің айтуынша, алғашқы концерт негізінен жағымды атмосфераны құруға арналған болды және олар он бір жаңа ән орындады (бұл таныс "Experience" әндерін қамтымайтын жалғыз концерт болды). Алғашқы екі ән орындалғанда микрофонмен мәселелер туды, олар екінші концерттің алғашқы екі әнінде де қайталанды. Хендрикс гитарасын да реттеуде қиындықтарға тап болды. Оның Stratocaster гитарасының вибрато таяқшасын (қозғалтқыш) көп пайдалануы ішектерді созып, оның көбінесе ән ортасында түзетуге мәжбүр болған дыбыс биіктігінің өзгеруіне әкелді. Екінші концертте жаңа әндерге қоса, Хендрикс "Stone Free", "Foxey Lady", "Voodoo Child (Slight Return)" және "Purple Haze" әндерін қосты. Екінші күні топ үшінші және төртінші концерттерде жаңа және ескі материалдарды орындады. Хендрикс туралы жазғандар бірінші және екінші күндер арасындағы айырмашылықты атап өтті. Кокс пен Майлзбен сұхбаттасуларға, концерттік шолуларға және бейнематериалдарға сүйене отырып, Макдермот пен Шэдвик Хендрикс үшінші және төртінші концерттерде азырақ қозғалыс жасағанын, ол соңғы қосымша әндерге дейін көбінесе тұрып, көрінеу жазуға назар аударғанын айтты. Билл Грэм жиі сұхбаттарында және өзінің өмірбаянында Хендрикстің аудиторияға берген өнеріне қатысты өзінің сындық пікірлері (бірақ ол қай концерттерді шатастырғанын анық емес) оны ынталандырғанын мәлімдеді. Алайда, Макдермоттың сөзінше, Хендрикс Эд Чалпинмен болған қатал заңдық дауды шешетін альбомды ұсынатын жазба стандартын беруге ниеттенген. Band of Gypsys альбомына таңдалған алты әннің барлығы екінші күні үшінші және төртінші концерттерде жазылды. Негізгі концерттен кейін Хендрикс өзінің соңғы қосымша әндерін – "Wild Thing", "Hey Joe" және "Purple Haze" орындады.
Өндіріс
1970 жылдың 12 қаңтарында Хендрикс пен жаздыру инженері Эдди Крамер жаңа альбомға қандай әндерді қосуды шешуге кірісті (Кокс пен Майлз бұл процеске қатыспады). Тексеру және одан кейінгі аудио микстеу Нью-Йорктегі Juggy Sound Studios-та жүзеге асырылды, онда трио қазан айында репетицияларын бастаған еді. Experience және каверлерді есептемегенде, таңдау үшін он үш жаңа, бұрын жарияланбаған әннің бірнеше нұсқасы болды. Креймер мен Хендрикс назарын аударған әндердің ішінде "Машина пішіні", "Жер көкірегі", "Күшті құштарлық", "Эзи Райдер", "Кім біледі" және "Менің пойыз келе жатыр" әндері бар еді. Бастапқыда Хендрикс Бадди Майлздың "Өзгерістер" және "Біз бірге өмір сүруіміз керек" әндерін қосуды шешті. Ол сондай-ақ "Жан күші" және "Махаббатқа хабарлама" әндерін таңдады, олардың студиялық нұсқалары сингл ретінде шығарылуға қарастырылған (бұл студиялық жазбалар кейінірек South Saturn Delta және West Coast Seattle Boy: The Jimi Hendrix Anthology альбомдарына енгізілді). Жазуда мәселелері бар әндер және Хендрикс студиялық жазба ретінде аяқтағысы келген әндер алынып тасталды ("Изабелла" және "Басқыш тас" әндерінің студиялық нұсқалары наурыз айында сингл ретінде шығарылды; "Эзи Райдер" және "Жер көкірегі" оның алғашқы өлімнен кейінгі альбомдарына енгізілді). 21 қаңтарда Хендрикс пен Крамер тізімді "Махаббатқа хабарлама" (төртінші көрсетілім), "Менің пойыз келе жатыр" (бірінші көрсетілім), "Жан күші" (үшінші және төртінші көрсетілімдер) және "Машина пішіні" әндерінің төрт жазбасына дейін қысқартты. Хендрикс пен Крамер көп тректі жазбалардың микстерін дайындауға кірісті. Бұл процесте Крамер еске алды: Майлздың "Біз бірге өмір сүруіміз керек" әні он бес минуттан бес минуттан сәл артыққа дейін қысқартылды, ал "Өзгерістер" де қысқартылды, өйткені Мюррейдің айтуынша, "[Майлздың импровизациясы] өте ұзаққа созылады". Бұл монтаждау кейбір жеңіл сәттерді де сыйлады. Джеффридің көмекшілерінің бірі еске алды: "Хендрикс маған таспаны ойнатып берді және оның музыкасындағы жаңа бағытты көрсететінін айтты. Ол "Біз бірге өмір сүруіміз керек" әнінен алынған үзінділерден ұзақ таспалық цикл жасады. Мен қатты таң қалдым, ол да күліп жіберді". Бірнеше монтаждау және микстеу сессиясынан кейін альбомға арналған материал 17 ақпанда дайындалды. Келесі күні Хендрикс пен Крамер соңғы мастерингті бақылаған Боб Людвигпен кездесті. Хендрикс өзінің жеке мастеринг инженерімен жұмыс істеуді шешті, өйткені ол өзінің жазба компаниясының Electric Ladyland альбомы бойынша нәтижелеріне қанағаттанбаған. 19 ақпан күні 1970 ж. жұмыс аяқталды, ал соңғы трек тізіміне үшінші көрсетілімнен екі ән және төртінші және соңғы көрсетілімнен төрт ән енді. Шэдвиктің сөзіне сүйенсек, "Жірі альбомды таңдау және микстеу процесі ұнамды болған жоқ: Хендрикс PPX/Capitol алдындағы заңдық міндеттемелерін тек қана мәжбүрлеумен және үлкен қарсылықпен орындады". Макдермот Хендрикс жазған кейбір жоғары сапалы тректердің неге қолданылмағанын сұрайды. Креймер бұл компромис деп санайды: Бастапқыда Билли Кокс негізгі мақсаттың Чалпинмен мәселені шешу екеніне сенді. Кейін ол былай деді: "Жалпы алғанда, "Бұл альбом бізге тиесілі емес. Енді оны ұмытып кетейік" деп ойладым". 1969 жылғы мерзімнен кейін Хендрикс қорытындылады:
One of Miles' songs, "We Gotta Live Together", was pared down from fifteen to a little over five minutes and "Changes" was also trimmed, because, as Murray puts it, "a little of [Miles' vamping] goes an extremely long way". This editing also provided some lighter moments. One of Jeffery's assistants recalled, "Hendrix played me a tape and prefaced it by saying it represented the new direction in his music. He had made up this long loop of tape of the portions edited out of 'We Gotta Live Together'. I flipped out and he started cracking up". After several more editing and mixing sessions at Juggy Sound, the material for the album was readied on February 17. The following day, Hendrix and Kramer met with Bob Ludwig, who supervised the final mastering. Hendrix chose to work with his own mastering engineer because he had been dissatisfied with his record company's results on Electric Ladyland. The task was completed on February 19, 1970, and the final track listing included two songs from the third show and four from the fourth and last show. According to Shadwick, "The process of choosing and mixing the live album was not a pleasant one: Hendrix only fulfilled his legal obligation to PPX/Capitol under duress and with the greatest reluctance". McDermott questions why some arguably superior tracks that Hendrix recorded were not used instead. Kramer sees it as a compromise:
Early on, Billy Cox believed that the primary goal was to resolve the matter with Chalpin. Later, he commented, "Overall, the feeling was, 'What the heck, the album doesn't belong to us anyway. Let's just move on and forget it'". Already past the 1969 deadline, Hendrix summed it up:
Шығару
1970 жылдың 25 ақпанында Майкл Джеффри Лос-Анджелестегі Capitol Records басшыларына Band of Gypsys альбомының мастер-таспаларын тапсырды. Capitol Records бір айдан кейін, 25 наурызда альбомды жеделдетіп шығарды, ол Billboard Top LPs тізіміне он сегізінші орында кірді. 61 апта бойы тізімде болғаннан кейін ол бесінші орынға жетті және ол қайтыс болған кезде Хендрикстің Are You Experienced альбомынан бері АҚШ-та ең көп сатылған альбомы болды. Эд Чалпин мен PPX компанияларының заңдық таластарына байланысты альбом Ұлыбританияда тағы екі айға шығарылмады. Track Records 1970 жылдың 12 маусымында оны шығарғанда, ол британдық чарттарға жылдам кірді, онда 30 апта бойы болды және алтыншы орынға жетті. Альбомның мұқабасы үшін Capitol Records Джошуа Лайт Шоудың көп түсті сұйық жарық шоуымен жарықтандырылған Fillmore East шоуларында түсірілген Хендрикстің бұлыңғыр суретін пайдаланды. Алайда, Track Electric Ladyland альбомында болғандай, даулы болған альбом мұқабасын пайдаланды. Онда Хендрикс, Брайан Джонс, Боб Дилан және Джон Пилге ұқсайтын қуыршақтар немесе ойыншықтар суреттелген, олар көңілсіз, толқынды фонның жанында жиналған. Хендрикспен бірге үш адамды көрсетудің мағынасы айқын болмады, өйткені олардың Band of Gypsys тобымен немесе олардың материалдарымен тікелей байланысы болған жоқ. Хендрикс Диланды қадір тұтқан және оның әндерін жазған; бір жыл бұрын қайтыс болған Джонс Хендрикстің "All Along the Watchtower" (Диланның шығармасы) әнін жазу кезінде қатысқан; ал Пил 1967 жылы Хендрикс сахнада өнер көрсеткен кезде BBC-дің Top Gear радиошоуын жүргізген. Джеффри: "Егер ең жаман талғамға ие альбом мұқабасы үшін марапат болса, онда ол осы альбомға берілуі керек" деді. Track Records қысымға жауап ретінде оны 1970 жылдың тамызында Уайт аралы фестивалінде өнер көрсеткен Хендрикстің суретімен ауыстырды. Альбом шыққан кезде трио бұрыннан тарап кеткен еді. Fillmore East-тегі өнер көрсетімінен кейін олардың алғашқы концерті 1970 жылдың 28 қаңтарында Мэдисон Сквер Гарденде өтті. Олар сахнадан кетер алдында "Who Knows" және "Earth Blues" әндерін орындауға тырысты. Джеффри, бұл құрамнан ешқашан қанағаттанбаған, Бадди Майлсты сол жерде жұмыстан босатты. Хендрикстің тур менеджері Джерри Стикэллс "Джиммидің Band of Gypsys тұжырымына деген ұмтылысының жетіспеушілігі оның сәтсіздігіне себеп болды" деді. Трион жазған "Stepping Stone" және "Izabella" әндері Capitol Records Band of Gypsys альбомын шығарғаннан кейін екі аптадан соң Reprise Records компаниясымен сингл ретінде шығарылды. Хендрикс микстеуге қанағаттанбады және сингл тізімге енбестен тез алынып тасталды. Кокс пен Майлзбен бірге жазылған тағы үш ән кейіннен Хендрикстің өлімінен кейінгі алғашқы альбомдарында, соның ішінде The Cry of Love және Rainbow Bridge альбомдарында пайдаланылды. Трион жасаған қосымша студиялық жазбалар әртүрлі даму сатыларында South Saturn Delta, The Jimi Hendrix Experience жинағы, Burning Desire, West Coast Seattle Boy және People, Hell and Angels альбомдарында шығарылды.
Трек тізімі
Барлық тректер Джими Хендрикс жазған, "Changes" және "We Gotta Live Together" Бадди Майлз, ал "Stop" Джерри Раговой мен Морт Шуман жазған. Бірінші және екінші жақтары CD-нің қайта шығарылымдарында 1–6 тректерге біріктірілген.