Чарльз Лоринг Брейс: Американдық қайырымдаш және балаларға көмек қоғамының негіз қалаушысы
Charles Loring Brace
Чарльз Лоринг Брейс (1826-1890) – американдық қайырымды, балаларға көмек қорының негізін қалаушы, «Жесім пойызы» қозғалысын ұйымдастырушы. Әлеуметтік реформатор.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америкалық меценат (1826–1890) антрополог.
American philanthropist (1826–1890)
the anthropologist
Чарльз Лоринг Брейс (19 маусым 1826 – 11 тамыз 1890) – әлеуметтік реформа саласына үлес қосқан американдық меценат. Ол қазіргі заманғы асыраушылық қозғалысының негізін қалаушысы ретінде танылады және 19-ғасырдың ортасындағы "Жетімдер пойызы" қозғалысын бастағанымен, сондай-ақ Балаларға көмек қоғамын құрғанымен әйгілі болды.
Charles Loring Brace (June 19, 1826 – August 11, 1890) was an American philanthropist who contributed to the field of social reform. He is considered a father of the modern foster care movement and was most renowned for starting the Orphan Train movement of the mid 19th century, and for founding Children's Aid Society.
Ерте өмір
Брейс 1826 жылдың 19 маусымында Коннектикут штатының Личфилд қаласында дүниеге келді. Ол заңгер, қашқын құл Томас Симсті қорғаған оның ағасы Чарльз Грили Лорингтің құрметіне аталды. Анасы 14 жасында қайтыс болғандықтан, оны тарих сабағын оқытқан әкесі тәрбиеледі.
Brace was born on June 19, 1826, in Litchfield, Connecticut. He was named after his uncle, the lawyer Charles Greely Loring, a defender of fugitive slave Thomas Sims. His mother died when he was 14, and he was raised by his father, a history teacher.
Білім
Ол 1846 жылы Йель колледжін бітірді. Фредерик Лоу Ольмстед, ландшафт сәулетшісі, сондай-ақ Нью-Йоркте тұрды.
He graduated from Yale College in 1846. Frederick Law Olmsted, the landscape architect, also lived in New York.
Мансап
1852 жылы 26 жасында кальвинистік тәрбие алған Брэйс Блэкуэлл аралындағы (қазіргі Рузвельт аралы) және Бес нүктелік миссиядағы кедейлерге қызмет етіп жүргенде, өзінің гуманитарлық іс-әрекетін шіркеуде емес, көшеде жалғастыруды шешті. Брейс Нью-Йорктегі балалардың кедей өмірін жақсы білгендіктен, балалардың жағдайын жақсартуға және олардың болашағына назар аударды. 1853 жылы Брейс Балалар көмек қоғамын құрды. 1854 жылы Қоғам өзінің алғашқы "газетшілердің жатақханасын" ашты, ол Брейстің ең табысты жобаларының бірі болды. Бұл үйлер Америка қалаларының көшелерінде газет сататын үйсіз балаларға арзан бағамен баспана мен тамақ беретін. Брейс газетшілерді үйлер көрсететін қызметтерге мұқтаж балалар ретінде қараса да, олар Горацио Алгердің бірнеше әңгімелеріне шабыт берді, онда газетшілердің тәуелсіздігі мен батылдығы үлкен байлықпен марапатталады. Брейс кедей, католик иммигранттары генетикалық жағынан төмен деп есептеген, оларды "ақылсыз, шетелдік қылмыскерлер" және "жаман қалыптасқан өркениеттің қоқысы" деп санаған. Кейбір иммигранттардың балалары заңмен қақтығысқан. 1854 жылы Нью-Йорктегі үйсіз балалар саны 34 000-ға жеткен. Полиция бұл балаларды "көше егесі" деп атады. 1872 жылы Брейстің жазған эссесіне сәйкес, Оныншы даңғылдың айналасындағы қылмыс пен кедейлікпен шоғырланған бір аймақ "Азап шегу қатары" деп аталды. Азап шегу қатары қылмыс пен кедейліктің негізгі ошағы және аурулар оңай таралатын "жұқпалы ошақ" болып саналды. Ол жетім деп санаған балалардың көбісі шын мәнінде жетім емес еді, ал туған отбасылары балаларын ұстауға тырысқанда, олар бас тартты. Үйсіз қалған балаларды орналастыру шаралары әртүрлі болды. Кейде ерлі-зайыптылар балаларды алдын ала тапсырып, олардың жынысы, жасы, шашы мен көзінің түсі және т.б. туралы сұраныс жіберетін. Орналасуларға қатысатын мекемелердің біріне. Балаға лайықты бала табылғаннан кейін, баланы пойызбен жаңа отбасына асырап алуға жіберді. Көбінесе, 5-30 баладан тұратын топтар, нәрестеден жасөспірімге дейін әртүрлі жастағы, ересек агенттің сүйемелдеуімен қалалар мен қауымдардың белгілі бір бағыты бойынша бала күтімі үйіне орналастырылады. Темір жолдар мен қайырымдылық ұйымдары балаларға жол жүру үшін жеңілдікпен билеттер, жаңа киімдер, Киелі кітаптар және басқа да заттар беретін. Брейс бағдарлама үшін қаржы жинау үшін өзінің жазбалары мен сөздері арқылы көмектесті. Орналастырудың сәтті болу мүмкіндігін арттыру үшін, көптеген қабылдау отбасылары этникалық топтарға қатысты үлкен көңілі толық болғандықтан,
In 1852, at the age of 26, Brace, who had been raised as a Calvinist, was serving as a minister to the poor of Blackwell's Island (now known as Roosevelt Island) and to the poor of the Five Points Mission, when he decided he wanted to pursue his humanitarian efforts in the streets rather than in church. Brace was aware of the impoverished lives of the children in New York City and for this reason he concentrated on improving children's situation and their future. In 1853, Brace established the Children's Aid Society. In 1854, the Society opened the first of its "newsboys' lodging houses", which would become one of Brace's most successful projects. These houses provided basic room and board at low prices to homeless children who hawked newspapers on the streets of American cities. Though Brace viewed the newsboys as children in need of the services provided by the houses, they also inspired several of Horatio Alger's stories in which the newsboys' independence and pluck is rewarded with great wealth. Brace believed that poor, Catholic immigrants were genetically inferior, deeming them "stupid, foreign criminal class" and the "scum and refuse of ill formed civilization". Some of the children of immigrants had been in trouble with the law. Such was the severity of child poverty in 1854 that the number of homeless children in New York City was estimated as high as 34,000. The police referred to these children as "street rats". According to an essay written by Brace in 1872, one crime and poverty ridden area around Tenth Avenue was referred to as "Misery Row". Misery Row was considered to be a main breeding ground of crime and poverty, and an inevitable "fever nest" where disease spread easily. Many of the children he deemed orphans were not orphaned at all, and when families of origin tried to keep their children, they were rebuffed. The arrangements for placing homeless children varied. Sometimes, children were pre ordered by couples, who would send a request for their desired gender, age, hair and eye color, end etc. to one of the institutions participating in the placements. After a suitably fitting child was found, the child was sent via train to their new family for adoption. More commonly, groups of 5 30 children of various ages from infant to teenager would travel with an adult agent as escort along a determined route of towns and communities to be placed in foster home situations. Railroads and charities would provide discount fares, new clothes, bibles, and other sundries to the children for the journeys, and Brace raised money for the program through his writings and speeches. To improve the chances of successful placement, since many host families harbored strong prejudice towards ethnic groups,
Балаларды ерлі-зайыптылармен, отбасылармен немесе жалғыз адамдармен орналастыруға болады, ал орналасу үшін асырап алу міндетті емес еді. Асырап алудың орнына, көптеген орналасулар, әсіресе жасөспірімдердің үлкен орналасулары, таңдалған балалар үшін міндеттеме шартына қол қойды, онда киім, бөлме, тамақ, жылына 4 ай білім беру және басқа да шарттар көрсетілген, бала 21 жасқа дейін міндеттеме бойынша жұмыс істеуі үшін. Пойыздар мен басқа жерге көшіру жұмыстары балалар үйлерінің қадағалау мен тексерудің жетіспеушілігіне байланысты наразылықтардың артуына байланысты және балаларды жұмысқа орналастыру туралы көзқарастың өзгеруіне байланысты төмендей бастады. Ауылдық жерлерде қоныстанған сайын балаларды асырап алу және жұмыс күшін қамтамасыз ету қажеттілігі күрт төмендеді, ал көптеген штаттар өздерінің шекараларындағы мемлекетсіз балаларды әкелу мен орналастыруды қымбат ақы төлеместен, мемлекет ішінде мұқтаж балаларды басымдыққа ие ету үшін заңдар қабылдады. 1929 жылы көшірулер аяқталды. Жалпы алғанда, Брейстің көшіру бағдарламасы сәтті деп танылды. 1910 жылы жүргізілген зерттеуде ауыл үйлеріне жіберілген балалардың 87 пайызы "жақсы нәтижеге қол жеткізген", ал 8 пайызы Нью-Йоркке оралған, ал қалған 5 пайызы (бұл 10 000 балаға тең) қайтыс болған, жоғалған немесе тұтқындалған. Брейс сондай-ақ, науқастарды расалық нәсілшілдікке қарсы тұруға қарсылық білдірген, қара нәсілділер тең құқықты болуы керек деп, тіпті олардың ақ нәсілділермен балалары болашақта жақсы нәсілге әкелуі мүмкін деп айтқан. Батыл қадаммен (әлде, мүмкін, оның abolitionist және Дарвиндік ойлауынан шабыттанған), Брейс ғасырлар бойы қалыптасқан міндеттеме әдетін жойды, сондықтан "орналастырылған" балаларға үйден шығуға рұқсат етілді, егер олар орналасудан ыңғайсыз болса. Брейстің батыс христиан фермерлік отбасылармен бірге өмір сүру үшін балаларды көшіру туралы көзқарасы Нью-Йорктің бай отбасылары тарапынан кеңінен қолдау тапты. Бірінші үлкен сыйлық - $ 50 -ды 1853 жылы миссис Уильям Б. Астор берді. Балалар үйін табуға көмектесетін ең танымал ұйым - Балалар көмек қоғамы (CAS), қабылдау отбасыларын тексеруге және орналастырылған балалардың әл-ауқатын бақылауға тырысты. 1909 жылға қарай, бірінші Ақ үй конференциясында Мүкімдіксіз балалар туралы, елдің жетекші әлеуметтік реформаторлары CAS-тың эмиграциялық қозғалысын мақтады, бірақ балалар туған отбасыларымен бірге сақталуы керек екенін, немесе егер олар ата-анасының немқұрайлылығы немесе зорлық-зомбылығы салдарынан алынса, баланы жақын жердегі бала күтімі үйіне орналастыруға барлық күш жұмсалуы керек екенін айтты. 1910 жылғы есепте Балалар көмек қоғамы Orphan Train бағдарламасымен орналастырылған балалардың 87 пайызының "жақсы нәтижеге қол жеткізгенін" бағалады. Брейс 37 жыл бойы Балалар көмек қоғамының атқарушы хатшысы болып қызмет етті, бағдарламаны басқарды. Ол 1890 жылы Bright's ауруынан қайтыс болды. Отбасы құрамына ұлы, Чарльз Лоринг Брэйс кіші (Yale, 1876) және CAS кеңесінің хатшысы кіреді.
Children could be placed with couples, families, or single adults, and adoption was not necessary for placement. Rather than adoption, many placements, especially older placements of teens, instead signed a contract of indenture for the children selected, which outlined certain obligations, such as providing clothes, room, board, 4 months of education per year, and other terms in exchange for the child's indentured labor until the age of 21. The trains and relocation efforts began to decline in the face of rising criticism over the lack of oversight and vetting of the placement homes, and changing views on child labor. The need for children to adopt and provide labor declined steeply as rural areas became settled, and many states passed laws preventing the importation and placement of out of state children within their borders without the payment of costly fees, to ensure in state needy children took priority. The relocations finally ended in 1929. Overall, Brace's relocation program was largely deemed a success. A 1910 survey concluded that 87 percent of the children sent to country homes had "done well," while 8 percent had returned to New York and the other 5 percent (representing 10,000 children) had either died, disappeared or gotten arrested, He argued Darwinism was compatible with charitable efforts like his, against some Social Darwinists who held the opposite view. Brace was also an outspoken abolitionist who (unusually in his time even for abolitionists) entirely rejected scientific racism, arguing that Black people should have equal rights, and even held their having children with Whites could lead to a better future race. In a bold move (and perhaps inspired by his abolitionist and Darwinian mindset), Brace did away with the centuries old custom of indenture so that the "placed" children were allowed to leave a home if they were uncomfortable with the placement. Brace's vision of migrating children to live with the western Christian farming families was widely supported by wealthy New York families – the first large gift of $50 was given by Mrs. William B. Astor in 1853. The Children's Aid Society (CAS), the best known organization finding homes for children, made efforts to screen the host families and follow up on the welfare of placed children. By 1909, at the first White House Conference on Dependent Children, the country's top social reformers praised the CAS' emigration movement, but argued that children should either be kept with their natal families or, if they were removed as a result of parental neglect or abuse, every effort should be made to place the child in a foster home nearby. In a report in 1910, the Children's Aid Society estimated that 87 percent of children placed by the Orphan Train program had done well. Brace served as an executive secretary of Children's Aid Society for 37 years, overseeing the program. He died in 1890 from Bright's disease. Family includes son, Charles Loring Brace Jr. (Yale, 1876) and CAS board secretary,
Танымал мәдениетте
Кейт Мэннингтің «Менің жаман өмірім» (2014) романында негізінен 1800 жылдардың басындағы жетім балалар басты кейіпкерлер ретінде бейнеленеді. Олар тамақ үшін өздерін сатуға мәжбүр болған балалардың арасынан көшеде, Чарльз Лоринг Брейстің «Жетімдер пойызы» арқылы іріктеледі және ақырында Лейк Шор Драйв (Чикаго) мен Пятая Авеню тұрғындары болады. Рене Вендингердің «Соңғы пойыз үйге, жетім пойыз оқиғасы» кітабы – Балаларға көмек қоғамы мен Нью-Йорк Foundling ұйымдарының арқасында балалардың батысқа орналастырылу әдістерін, сондай-ақ пойызбен саяхат еткен екі баланың өмірін баяндайтын тарихи повесть. Рене Вендингердің «Екстра! Екстра! Нью-Йорк жетімдер пойыздары және газет сатушылары» кітабы – жетімдер пойыздары туралы толыққанды дереккөз кітап және суреттер жинағы. Юта Филлипстің «Жетімдер пойызы» әнін көптеген қазіргі заманғы блюграсс әншілері орындаған. «Шүкіршілікпен сіздікі» кітабында жетімдер пойызынан асырап алған жаңа отбасына тоғыз жасар қыздың сезімдері суреттеледі. Бруклиндегі Келісім Балет Театры ұсынған «Жетімдер пойызы» атты балет, Брейстің тарихын айтады және пойыздағы жетім балалар туралы оқиғаларды көрсетеді. Хореографиясын Марла Хирокава жасаған. Ал мен Джоанна Лейси авторлары «Жетімдер пойыздары» трилогиясын жазды, онда ойдан шығарылған жетімдердің өмірі бейнеленеді. Дэвид Массенгиллдің «Жетімдер пойызындағы жолаушы» атты балладасы бауырластарды бөліп тастаудың қасіретті салдары мен оларды бірге ұстауға жасалған күш-жігерге қарамастан болатын трагедияны сипаттайды. Ев Бантингтің «Бір жерге саяхат пойызы» кітабында бір қыздың Жетімдер пойызымен саяхатына шығуы туралы ойдан шығарылған оқиға баяндалады.
Kate Manning's My Notorious Life (2014) predominantly features early 1800s orphans as main characters, who get selected on the street amongst children who must prostitute themselves for food, by Charles Loring Brace for the Orphan Train, and eventually become Lake Shore Drive (Chicago) and Fifth Avenue residents. The book "Last Train Home, an orphan train story" by Renée Wendinger, is a historical novella describing the methods by which children were placed West by the Children's Aid Society and the New York Foundling following the lives of two children of the train. The book "Extra! Extra! The Orphan Trains and Newsboys of New York" by Renée Wendinger, is an unabridged nonfiction resource book and pictorial history about the orphan trains. The song by Utah Phillips called "Orphan Train" has been performed by numerous modern bluegrass singers. The book Gratefully Yours describes a nine year old girl's feelings about her new family who adopt her from the orphan train. There is a ballet entitled Orphan Train presented by Covenant Ballet Theatre of Brooklyn, which tells the story of Brace and shows stories of orphans on the train. It is choreographed by Marla Hirokawa. Authors Al and Joanna Lacy have written an Orphan Trains Trilogy, depicting the lives of fictional orphans. The ballad "Rider On An Orphan Train", written by David Massengill, describes the inevitable tragedy of the separation of siblings in spite of the efforts to keep brothers and sisters together. The book Train to Somewhere by Eve Bunting describes a fictional account of a girl's journey on the Orphan Train.