Кіріспе
Фрэнк Джозеф МакГайр (8 қараша 1913 – 11 қазан 1994) – американдық баскетбол жаттықтырушысы. Жоғары оқу орны деңгейінде ол үш ірі бағдарламаның бас бапкері болды: Сент-Джонс, Солтүстік Каролина және Оңтүстік Каролина, олардың әрқайсысында жүзден астам ойын жеңіске жетті.
Frank Joseph McGuire (November 8, 1913 – October 11, 1994) was an American basketball coach. At the collegiate level, he was head coach for three major programs: St. John's, North Carolina, and South Carolina, winning over a hundred games at each.
Алғашқы жылдар
Нью-Йорк қаласында ирланд-американдық отбасының 13 баласының ең кішісі болып дүниеге келді. Оның әкесі – Нью-Йорк полиция қызметкері Роберт МакГайр, анасы – бұрынғы Энн Линч (Франк екі жасқа толғанда әкесі қайтыс болды). Ол 1933 жылы Ксавьер орта мектебін бітірді, ал 1936 жылы Сент-Джон университетін бас жаттықтырушы Джеймс "Бак" Фрименмен бірге ойнап аяқтады. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде АҚШ Әскери-теңіз күштерінде қызмет етті, бұл оның орта мектебінде мұғалім және жаттықтырушы болып жұмыс істеуіне үзіліс берді. 1947 жылға дейін ол Америка баскетбол лигасынде қысқа мерзімге кәсіби баскетболмен айналысты.
Сент-Джонс
Джо Лапчик 1947 жылы «Нью-Йорк Никс» командасын жаттықтыру үшін «Сент-Джонс» университетін тастағаннан кейін, МакГайр өз бітірген оқу орнында баскетбол және бейсбол командаларының бапкері болды. Ол бейсбол командасын 1949 жылы Колледжтер Әлемдік сериясына, ал баскетбол командасын 1952 жылы «Финал төрттігіне» жеткізді, осы екі үлкен жетістікті бірдей қол жеткізген үш бапкердің бірі атанды. 1952 жылы NCAA чемпионатының финалына шығуы – университет тарихындағы жалғыз оқиға.
Солтүстік Каролина
1952 жылы МакГайр Сент-Джоннан Солтүстік Каролина университетінің баскетбол жаттықтырушысы болып кетті. Қағаз жүзінде бұл Сент-Джоннан айтарлықтай төмендеу болды, себебі сол кезде UNC ұлттық деңгейдегі күшті команда саналмады. Дегенмен, университет басшылары Эверетт Кейс басқаратын қарсыласы Солтүстік Каролина штатының күшеюіне тойтарыс беру үшін танымал жаттықтырушыны алғысы келді. Бірінші маусымында МакГайр «Тар Хилз» командасын 1953 жылғы қаңтар және ақпан айларында екі аптаға ірі сауалнамаларға енгізді. Жаңа құрылған Атлантикалық жағалау конференциясында екі маусымнан кейін, МакГайр 1955 жылы көзге түсті, оның «Тар Хилз» командасы сол кездегі топ-5-ке кіретін Алабама командасын 99:77 есебімен жеңді. Бұл UNC-нің ірі бұқаралық ақпарат құралдарының рейтингіндегі алғашқы ондыққа кіретін команданы жеңген алғашқы ойыны болды. Олар АХК тұрақты маусымның чемпионы атағын Солтүстік Каролина штатымен бөлісті. Бір жылдан кейін МакГайр Солтүстік Каролинаны 1956-57 маусымда 32-0 есебімен жеңіліссіз жеңіске жеткізді, бұл NCAA чемпионатының финалында Уилт Чемберлен басқаратын «Канзас Джейхокс» командасына қарсы үш қосымша уақыттан кейін 54:53 есебімен жеңіске апарып аяқталды. МакГайрдің командалары Нью-Йорк қаласы мен айналасынан таңдалған ойыншылардың ядросынан құрылды, мысалы, Ленни Розенблут, Джо Куигг және Томми Кернс. 1961 жылы UNC NCAA ережелерін өтеусіз бұзғаны үшін кінәлі деп танылды. UNC ойыншыларының ұпайларын азайтқаны туралы қауесеттермен бірге, бұл канцлер Уильям Айкокты маусым соңында МакГайрдың отставкаға келуіне мәжбүр етті. МакГайрдің ұсынысымен Айкок МакГайрдің бас көмекшісі Дин Смитты жаңа жаттықтырушы етіп тағайындады.
Филадельфиялық жауынгерлер
Солтүстік Каролинадан кеткеннен кейін көп ұзамай МакГайр НБА-ның «Филадельфия Уорриорс» командасының бас бапкері болды және «Уорриорс» командасының қаладан кеткен соңғы маусымында Чемберленді жаттықтырды. Осы маусымда Чемберлен бір маусымдағы орташа ұпай жинау бойынша 50,4 ұпаймен барлық уақыттағы рекордты орнатты; сонымен қатар, осы маусымда Чемберлен бір ойында 100 ұпай жинады. Команда 1962 жылы Сан-Францискоға көшіп кетті, ал МакГайр командамен батысқа барудың орнына отставкаға кетті.
Оңтүстік Каролина
НБА-дағы бір маусымнан кейін МакГайр 1964 жылы Оңтүстік Каролина университетінің бас бапкері болып колледж баскетболына оралғанға дейін Нью-Йоркте екі жыл қоғамдық байланыстар саласында жұмыс істеді. МакГайр басқарған алтыншы жылында «Геймкокс» командасы ұлттық деңгейде танымал болды, 1970 жылы АСС турнирінде жеңіліссіз өтті – Оңтүстік Каролина штатынан шыққан АСС командасының тұрақты маусымдағы жеңісінің екі мысалының бірі (екіншісі – 1990 жылы «Клемсон»). «Геймкокс» командасы екі қосымша уақыттан кейін өткен даулы АСС чемпионатында «Солтүстік Каролина» командасына есе жіберіп, НСАА турниріне қатысу мүмкіндігінен айырылды. Сол кезде әр конференциядан тек бір команда ғана 25 командадан тұратын турнирге қатыса алатын. Айырықша жағдай, «Геймкокс» командасының үй аренасы «Каролина Колизей» сол жылы НСАА Шығыс аймақтық турнирін қабылдады. 1970 жылы «Геймкокс» командасының 25 жеңісі мектеп тарихындағы ең жоғары көрсеткіш болды, осы көрсеткішті Фрэнк Мартиннің 2016 жылғы командасы да қайталады (ал Мартиннің 2017 жылғы «Геймкокс» командасы 26 жеңіспен рекордты жаңартты). МакГайр басқарған «Геймкокс» командасы 1971 жылы АСС турнирін жеңіп алды – Оңтүстік Каролина штатынан шыққан команданың жеңіп алған жалғыз АСС турнирінің кубогы. 1972 жылы «Геймкокс» командасы тәуелсіз болып шықты, ал МакГайр «Геймкокс» командасын тағы үш НСАА турниріне және екі Ұлттық шақыру турниріне алып шықты, бірақ 1979-80 маусымынан кейін зейнетке кетуге мәжбүр болды. Оның 283 жеңісі мектеп тарихындағы ең көп жеңіс көрсеткіші болып табылады. «Геймкокс» командасының бұрынғы аренасы «Каролина Колизейдегі» ойын алаңы оның құрметіне Франк МакГайр Арена деп аталды. Ол сонымен қатар Оңтүстік Каролина университетінің «Фи Каппа Сигма» ұйымының «Альфа Эта» бөлімінің құрметті мүшесі болып табылады.
Мұра
МакГайр жеңіліссіз маусымдағы ең көп жеңіске жеткен рекордты Бобби Найтпен (1976 жылғы Индиана Хузиерс) бірге 32-0 есебімен бөліседі. Ол Солтүстік Каролина және Оңтүстік Каролина университеттерінде бірінші орынға ие болды, және Джон Калипари, Ларри Браун, Рой Уильямс және Рик Питино сияқты тағы бес жаттықтырушымен бірге екі түрлі мектепті NCAA финалдарына жеткізген бес жаттықтырушының бірі. 2021 жылға дейін ол бірнеше мектепті Final Four-ға жеткізген 15 жаттықтырушының қатарында. Басқалары: Рой Уильямс, Лют Олсон, Джек Гарднер, Форди Андерсон, Ларри Браун, Эдди Саттон, Джон Калипари, Рик Питино, Джин Бартоу, Хью Дурхам, Лу Хенсон, Боб Хэггинс, Келвин Сэмпсон және Ли Роуз. МакГайр Нью-Йорк қаласындағы байланыстарын пайдаланып, UNC және USC командаларында ойнау үшін оңтүстікке ойыншыларды шақыруымен әйгілі болды, сондай-ақ ол спорттағы ең табысты рекрутерлердің бірі ретінде танылды. Ол Нью-Йорк қаласынан келген, оның көптеген ойыншылары еврей және католик болған, баптисттік Солтүстік Каролина мен Оңтүстік Каролинадағы табыстарын жиі әңгімелеуші еді. МакГайр UNC және USC командаларына Нью-Йорк қаласынан көптеген ойыншыларды тартты, сондықтан Нью-Йорктан Каролинаға дарынды ойыншылардың ағынын көптеген адамдар «МакГайрдің Нью-Йорк темір жолы» деп атады. Ол екі мектепте жаттықтырған немесе сәтті рекруттеген ойыншылар: Ленни Розенблут (UNC), Ларри Браун (UNC), Донни Уолш (UNC), Дуг Мо (UNC), Билли Каннингэм (UNC), Бобби Креминс (USC), Джон Рош (USC), Том Оуэнс (USC), Том Райкер (USC), Кевин Джойс (USC), Брайан Винтерс (USC), Майк Данлеви (USC), және Алекс Инглиш (USC). NCAA баскетбол турнирінің финалына екі түрлі мектепті жеткізген алғашқы жаттықтырушы болғаннан кейін, 1971 жылы ол Эдди Хикиге қосылып, үш түрлі мектепті NCAA турниріне жеткізген екінші жаттықтырушы атанды. МакГайр 1977 жылы Найсмит мемориалдық баскетбол даңқы залына енгізілді және 1980 жылы зейнеткерлікке шықты. Ол Оңтүстік Каролина тарихындағы ең көп жеңіске жеткен жаттықтырушы, ал Солтүстік Каролина тарихындағы ең көп жеңіске жеткен үшінші жаттықтырушы. Ол Оңтүстік Каролина штатының Колумбия қаласында қайтыс болды. Ол Маркетт командасының жаттықтырушысы Аль МакГайрмен туыс емес, бірақ олар бір замандас болды. Алайда, ол Аль және оның інісі Дик МакГайрды Сент-Джонс мектебінде жаттықтырды. Оның жаттықтырушылық мектебінің өкілдері: Аль және Дик МакГайр, Бобби Креминс, Дин Смит, Даг Мо, Донни Уолш, Лу Карнесекка, Ларри Браун, Билли Каннингэм және Джордж Фелтон.