Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Спорттық мотоциклдің түрі
Type of sports motorcycle
Көшелік ұрыс, бұлшықеттік мотоцикл немесе супернакед – жоғары өнімділік мотоциклінің түрі. Әдетте, бұл үлкен көлемді спорттық мотоцикл, одан қаптамасы мен желқалқаны алынып тасталған. Көшелік ұрыс стилін көрсететін ерекше өзгерістерге үлкен, дөңгелек фаралар, мотокросс мотоциклі сияқты биік, тік рульдер, қысқа, дауысты, жеңіл глушительдер және төмен жылдамдықтарда айналу моментін және үдеуді арттыру үшін тісті дөңгелектердің ауыстырылуы жатады. "Streetfighters" – Ұлыбританияда шығатын мотоцикл журналының аты. Кейінгі көшелік ұрыс мотоциклі жасаушылар 1970-ші және 1980-ші жылдардағы 4 цилиндрлі супербайктердің құбырлы болат рамкаларының нашарлығын жою үшін арнайы жасалған рамкаларды пайдаланды. Осы рамкалардың көптегені "металлургиялық өнердің әдемі туындылары" болып шықты, мүмкін, олардың авторлары мұндай нәтижеге қол жеткізбекші болмаған. Көптеген жағдайларда, бұл мотоциклдер бастапқыда жарыс машиналары болған. Еуропалық мотоциклшілер арасында танымал болған бұл стиль бүкіл әлемде таралып, мотоцикл өндірушілері 1990-шы жылдардың соңында осы терминологияны қабылдап, зауытта жасалған көшелік ұрыс мотоциклінің өндірісін бастады, бастапқыда 1994 жылғы Triumph Speed Triple және 1999 жылғы Honda X11, содан кейін 2009 жылғы Ducati Streetfighter.
A streetfighter, muscle bike, or supernaked is a type of high performance motorcycle. It is typically a large displacement sport bike with the fairings and windscreen removed. Beyond simply removing fairings, specific changes that exemplify the streetfighter look are a pair of large, round headlights, tall, upright handlebars such as those on a motocross bike, and short, loud, lightweight mufflers, and changes in the sprockets to increase torque and acceleration at lower speeds. Streetfighters is also the name of a UK motorcycle magazine. Later streetfighters used custom built frames intended to overcome the weakness of the tubular steel frames of the early 4 cylinder superbikes of the 1970s and 1980s. Many of these frames turned out to be "beautifully crafted pieces of metallurgical art," perhaps only unintentionally. Many were also originally racing machines. Made popular by European riders, this type of custom motorcycle gained worldwide popularity, and motorcycle manufacturers responded in the late 1990s by adopting the terminology and producing factory built streetfighters, beginning with the 1994 Triumph Speed Triple and the 1999 Honda X11, up through the 2009 Ducati Streetfighter.
Тарих
Оның стильдік тамыры 1950 және 1960 жылдардағы кафе-рейсер мәдениетінде болғанымен, көшелік жауынгер 1970 жылдардың соңы мен 1980 жылдардың басындағы жаңа жапондық мотоциклеттерінен, мүмкін бірнеше рет құлағаннан кейін зақымдалған пластик бөліктерін ауыстыруға шамасы келмейтін жас мотоциклшілерден шабыт алды. Кейін, оған сәнді фаралар қосылды, содан кейін дөңгелектеу және басқа да трюктарға көмектесу үшін жоғары тұтқалар орнатылды. Көшелік жауынгер дизайнының алғашқы нұсқасы 1983 жылы Bike журналында пайда болды, онда редактор Энди Спароуға Огри комиксінің орнына жаңа комикс салуды тапсырды. Ол Bloodrunners деп аталды және онда қан мен трансплантацияға арналған ағзаларды жеткізетін мотоциклшілер бейнеленді, олар турбоқозғалтқышты үлкен жапондық төрт цилиндрлі мотоциклеттерде, артық бөлшектерсіз жүрді. Пластик қаптамалар, айналар, артқы орындықтар және аяқ тіректері салмақты азайту және басқаруды жақсарту үшін алынып тасталды. Орындық астындағы құбырлы эгзосты қаптамалар, қос фаралар және ең кең спорттық шиналар міндетті болды. Актер Хьюги Ливер осы стильдегі жеке мотоциклеттерді жасауға шабыттанды дегенді айтады, ал 1980 жылдардың соңында Лондонда «издеңкіреген» көшелік жауынгерлердің саны көбейді. «Streetfighter» термині алғаш рет британдық фотожурналист және мотоцикл құрастырушы Harley Davidson спорттық мотоциклетіне қолданды, кейін ол сол кезде жасалып жатқан жапондық төрт цилиндрлі кастомдарға тарады. Дегенмен, біз білетін классикалық көшелік жауынгер 1990 жылдардағы спорттық мотоциклеттердің танымалдылығының өркендеуінен пайда болды деп айтуға болады. Пластик корпустың салыстырмалы түрде нашарлығы және мотоцикл құлаған жағдайда оны ауыстырудың жоғары құнына байланысты, иелері (әдетте жас және қаражаты шектеулі) зақымдалған пластик бөліктерін алып тастап, салыстырмалы түрде арзан мотокросс сигналдарын орнатып, жолға шықты. Басқа жағдайда жөндеуге жарамды болған құлаған мотоциклеттер көбінесе сақтандыру компанияларымен есептен шығарылып, нарықта арзан, жоғары өнімді мотоциклеттердің пайда болуына әкелді, олар қайтадан көшеде жүру үшін тек сыртқы жөндеуді қажет етті. Әрине, өндірушілер үшін бұл эстетикалық стильдің гранж дәуірінде өсіп келе жатқан нарық бар екенін байқау ұзаққа созылмады. Олардың қазіргі дизайнына бірнеше өзгерістер енгізіліп, өндірушілер үшін шығындарды азайту шаралары қолданылды, нәтижесінде мотоциклеттердің жаңа санаты дүниеге келді.
Though it has its styling roots in the café racer culture of the 1950s and 1960s, the streetfighter is very much inspired by the new Japanese bikes of the late 1970s and early 1980s, possibly from young riders who couldn't afford to replace damaged fairings after repeated crashes. Later, more appropriate headlights were added, then high handlebars to aid in wheelies and other stunts. The first sighting of the streetfighter design template was seen in Bike magazine in 1983 when the editor commissioned Andy Sparrow to draw a comic strip to replace Ogri. It was titled Bloodrunners and featured dispatch riders, delivering blood and live human organs for transplant operations in which bikers rode enormous Japanese inline fours with turbos, with no extraneous parts. Fairings, mirrors, pillion seats & rear footpegs etc. were all binned (removed) in favour of lightness and handling ability. Under seat exhausts, dual headlights and the widest sport tyres were de rigueur. Actor Huggy Leaver is credited with being inspired to build such customized motorcycles in this style and there was a proliferation of 'ratted' streetfighters in London around the late 1980s. The term streetfighter was first applied to a custom street bike by a British photojournalist and bike builder to a Harley Davidson customized sports bike, and later extended to the Japanese four cylinder customs being created at the time. The quintessential streetfghter as we know it however is arguably grown from the 1990s explosion in sportbike popularity. Due to the relative fragility of the encompassing plastic body work, and the high cost to replacement should a rider crash their bike, the owners (typically younger with limited resources) would remove the damaged fairings and fit some relatively inexpensive dirt bike signals and be on their way. Alternately crashed bikes which were otherwise completely serviceable would often be written off by insurance companies, resulting in an explosion in cheap high performance bikes on the market needing only superficial repairs to be street legal once again. Naturally it didn't take long for manufacturers to see that there was actually a market for this growing aesthetic in the era of grunge. With a few modifications to their existing designs, which were equally cost cutting measures for manufacturers, a whole new category of motorcycle was born.