Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Совет спортшысы, жаттықтырушы (1922–1979)
Soviet athlete, coach (1922–1979)
the ship
В. Михайлович Бобров (1922 жылғы 1 желтоқсан – 1979 жылғы 1 шілде) – футбол, банди және шайбалы хоккейден өзгеше көзге шыққан совет спортшысы. Ол осы спорт түрлерінің әрқайсысындағы ең үздік советтердің бірі саналады. Бастапқыда футболшы болған ол CDKA Мәскеу, ВВС Мәскеу және «Спартак» Мәскеу командаларында ойнады, ал 1952 жылғы жазғы Олимпиада ойындарында халықаралық аренада Кеңес Одағының намысын қорғады. 1953 жылы футболдан қатар кеткеннен кейін, ол 1946 жылы Кеңес Одағында жаңадан пайда болған шайбалы хоккейге көшті. Бобров – Кеңес Одағындағы алғашқы шайбалы хоккейшілердің бірі болды және 1957 жылы зейнеткерлікке шыққанға дейін CDKA Мәскеу және ВВС Мәскеу командаларында өнер көрсетті. Кеңес лигасының үздік мергені атанған Бобров мансабындағы ойындардың барысында орташа есеппен ойын сайын екі голдан астам соққан үш хоккейшінің бірі болды, ал оның серіктері – Алексей Гурышев және Виктор Шувалов есімді екі ойыншы. Халықаралық жарыстарда ол бірнеше әлем чемпионаттарына, соның ішінде 1954 жылғы тұңғыш турнирге және 1956 жылғы қысқы Олимпиадаға қатысты, онда кеңестік команда алтын медальді жеңіп алды. Ойыншылық карьерасын аяқтағаннан кейін Бобров футбол және шайбалы хоккейден жаттықтырушылық қызмет атқарды. Ол совет құрамасының шайбалы хоккейден бас жаттықтырысы болды, әсіресе 1972 жылғы Канадаға қарсы саммит сериясындағы ойындарда. Даңқты спортшы 1997 жылы құрылған Халықаралық шайбалы хоккей федерациясының Даңқ залына енгізілді. Ресейдегі Континентальдық хоккей лигасының (КХЛ) төрт дивизионының бірі оның есімімен аталады.
Vsevolod Mikhailovich Bobrov (; 1 December 1922 – 1 July 1979) was a Soviet athlete, who excelled in football, bandy and ice hockey. He is considered one of the best Soviets ever in each of those sports. Originally a football player, he played for CDKA Moscow, VVS Moscow, and Spartak Moscow, and represented the Soviet Union internationally at the 1952 Summer Olympics. After he quit football in 1953 he turned to ice hockey, which he had taken up when it was started in the Soviet Union in 1946. He was one of the first ice hockey players in the Soviet Union, and joined CDKA Moscow, playing for them and VVS Moscow before retiring in 1957. A leading scorer in the Soviet League, Bobrov was one of three players to average more than two goals per game over their career, with the other two players (Alexei Guryshev and Viktor Shuvalov) his linemates. Internationally he participated with the Soviet national team at several World Championships, including their first tournament in 1954, as well as the 1956 Winter Olympics, where the Soviets won the gold medal. After his playing career, Bobrov coached both football and ice hockey. He coached the Soviet national team in ice hockey, most notably during the 1972 Summit Series against Canada. A renowned athlete, he was inducted into the International Ice Hockey Federation Hall of Fame when it was founded in 1997. The Kontinental Hockey League (KHL), a Russian based league, has one of its four divisions named after Bobrov.
Ерте өмір
Бобров 1922 жылдың 1 желтоқсанында Моршанск қаласында дүниеге келді. 1925 жылы ата-анасы және екі бауырымен бірге Сестрорецкке көшіп келді. Ол 5 жасында мұзға сырғана бастады, ал жас кезінен-ақ банди ойынымен айналысты. 13 жасында фабрикада жұмыс істеу үшін мектепті тастады.
Bobrov was born in Morshansk on 1 December 1922 and moved to Sestroretsk in 1925, along with his parents and two siblings. He first started to skate at the age of 5, and played bandy from a young age. He left school when he was 13 in order to work in a factory.
Футбол
Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Кеңес Армиясында қызмет еткеннен кейін, 1945 жылы ол ЦСКА Мәскеу армия клубында футбол ойнауға шақырылды. Сол жылы ол 1945 жылы Ұлыбританияға жасалған "Динамо" Мәскеу клубының турнесіне қатысты; ол 19 голдың 6-сын соқты, және осы турнеде ол алғаш рет жасанды мұзды көрді. Ол 1952 жылғы жазғы Олимпиада ойындарында Кеңес Одағының ұлттық құрама командасының құрамында үш рет ойнады. Ол барлығы бес гол соқты, оның ішінде Югославияға қарсы хет-трик, бірақ кеңестік команда бұл ойында жеңіліп, медаль алу мүмкіндігінен айырылды. Ол сондай-ақ осы жеңілістен кейін таратылған CDKA командасының құрамында болды және өзінің соңғы футбол маусымы үшін Мәскеудің "Спартак" клубына ауысты. 1950 жылы ұшақ апаты ВВС Мәскеу командасының барлық ойыншыларын қаза тапқызуға жақын еді. Бобров ұйқыдан қалып, пойызбен сапарлағандықтан апаттан аман қалды. Кеңес лигасынде, оның командалары жеті рет жеңіске жеткен, Бобров 130 ойында 254 гол соқты. Ол Кеңес чемпионатында ойынға орташа есеппен бір голдан астам ұпай жинаған үш ойыншының бірі (Алексей Гурышев пен Виктор Шуваловпен бірге; осы үш ойыншы да бір топта ойнаған). Карьерасы барысында Бобров өзінің "уақытты дұрыс пайдалану қабілетімен және ойынды көру дағдысымен" танымал болды. Анатолий Тарасов оның "шайбаны бақылаған" деді, ал кейіннен Бобровтың "Уэйн Гретцки сияқты, бірқалыпты қозғалыспен ойынды баяулатып, оған ойлауға, келесі әрекетін жоспарлауға көбірек уақыт беретінін" айтты. Алайда ол қорғанысқа көп көңіл бөлмеген, көбінесе орталық мұз үстінде 10-20 секундқа дейін тұрып қалатын. Халықаралық аренада Бобров 1956 жылғы қысқы Олимпиада ойындарында Кеңес ұлттық құрамасының құрамында ойнады, ол жазғы және қысқы Олимпиада ойындарына қатысқан сирек спортшылардың бірі болды. Бобров елін алтын медальға жеткізді, сондай-ақ 1954 және 1956 жылдары әлем чемпионаттарында жеңіске жетті. 1955 жылы күміс медальді жеңіп алды, оның командасы Канаданың "Пентиктон Вис" командасына ұтылып, осыдан кейін карьерасын аяқтауға мәжбүр болды. Барлығында, ол елі үшін 59 ойында 89 гол соқты. Ресейдің мұз үстіндегі хокейында оның есімі 250-ден астам гол соққан ойыншылардың эксклюзивті тізіміне, "Бобров клубына" берілді. ВВС клубында ойыншы-жаттықтырушы болған Бобров футбол және шайбалы хоккейден зейнетке шыққаннан кейін әртүрлі командаларды жаттықтырды. Соңғысында ол 1972 жылғы Саммит сериясында КСРО құрамасын жаттықтырды, содан кейін оларды 1974 және 1975 жылдары әлем чемпионаттарында жеңіске жеткізді.
After serving in the Soviet Army during World War II, he was invited to play football for the Army club CSKA Moscow in 1945. That same year, he joined Dynamo Moscow on their 1945 tour of the United Kingdom; he scored 6 of the 19 their goals, and it was on this tour that he saw artificial ice for the first time. He was capped three times for the Soviet Union national team representing them in the 1952 Summer Olympics. He scored five goals in total, including a hat trick against Yugoslavia, though the Soviets lost that match and failed to medal. He was also part of the CDKA team that was disbanded due to this loss, and transferred to Spartak Moscow for his final season of football. In 1950, a plane crash almost killed the entire VVS Moscow team. Bobrov survived the crash as he overslept and travelled by rail. In the Soviet League, which his teams won seven times, Bobrov scored 254 goals in 130 games; he is one of three players who averaged more than a goal per game in the Soviet Championship (along with Alexei Guryshev and Viktor Shuvalov; the three were linemates). During his career Bobrov was known for his "timing and vision." Anatoli Tarasov said he "controlled the rubber," and later observed that Bobrov was "in slow motion in a way much like [Wayne] Gretzky, which could slow down the whole game and give him seemingly more time to think, to compose the next verse." However he did not focus on defence, and would often stay at centre ice for periods of 10 to 20 seconds. Internationally Bobrov played for the Soviet national team in the 1956 Winter Olympics, becoming one of the few athletes to participate in both the Summer and Winter Olympics. Bobrov proceeded to lead his country to the gold medal, and also won the World Championship in 1954 and 1956. He won silver in 1955 when his team lost to Canada, represented by the Penticton Vees, and he suffered a career ending injury. Overall, he scored 89 goals in 59 games for his country. In Russian ice hockey, his name was given to an exclusive list of players, the Bobrov Club, who scored over 250 goals during their career. Bobrov, who served as a player coach in both sports during his time with VVS, would go on to coach various teams after retiring as a player in both football and ice hockey. In the latter, he coached the USSR in the 1972 Summit Series and then led them to the World Championship in 1974 and 1975.
Кейінгі өмірі мен мұрасы
Бобров 1979 жылы Мәскеуде қайтыс болды. 1997 жылы ол IIHF Даңқ залының алғашқы құрамына енгізілді. XX ғасырдың ең ұлы ресейлік спортшысы атанған Бобров, футбол қақпашысы Лев Яшин мен грек-рим күресінен әлем чемпионы Александр Карелиннен кейін үшінші орын алды. Ресейдегі Континентальдық хоккей лигасының төрт дивизионының бірі Бобровтың атымен аталады.
Bobrov died in Moscow in 1979. He was posthumously inducted into the inaugural class of the IIHF Hall of Fame in 1997. For the greatest Russian athlete in the 20th century, Bobrov finished third behind football goalkeeper Lev Yashin and Greco Roman wrestler Alexander Karelin. The Kontinental Hockey League, a Russian based ice hockey league, has one of its four divisions named after Bobrov.