Американың жиырма центі (1875–1878)

Кіріспе

АҚШ монетасы (1875–1878)

Американың 20 центтік монетасы 1875 жылдан 1878 жылға дейін соғылған, бірақ соңғы екі жылда тек коллекционерлер үшін ғана. Невада сенаторы Джон П. Джонстың ұсынысы бойынша, ол көлемі мен құны жағынан жақын болған 25 центтік монетамен шатасуға себеп болғандықтан сәтсіздікке ұшырады. 1874 жылы жаңадан сайланған Джонс 20 центтік монетаны енгізуді талап ете бастады, ол алыс батыстағы ұсақ ақшаның жетіспеушілігін азайтуға көмектеседі деп мәлімдеді. Бұл заң жобасы Конгресспен мақұлданып, Монета жасау бюросының директоры Генри Линдерман үлгі монеталар соғылуын бұйырды. Линдерман ақырында басқа күміс монеталарға ұқсас аверс және реверс дизайндарын таңдады. Монеталардың жиегі қабырғалы болмаса да, басқа күміс монеталар сияқты, жаңа монетаның мөлшері 25 центтік монетаға жақын болды және онымен шатастыру оңай болды. Екі монетаның бет жақтары да (аверсі) бір-біріне өте ұқсас болғандықтан, жағдай одан да қиын болды. Бірінші жылы миллионнан астам монета соғылғаннан кейін, сұраныс азайды және 1878 жылы бұл монета тоқтатылды. Жалпы соғылған монеталардың кем дегенде үштен бір бөлігі кейіннен үкімет тарапынан балқытылды. Нумизмат Марк Бенвенуто 20 центтік монетаны "АҚШ монета тарихының дерлік басталмай-ақ аяқталған бір тарауы" деп атады.

Дайындау және жобалау

Заңның мақұлдануын күтіп, Линдерман үлгілі монеталар дайындады. 1874 жылдың тамызында Филадельфия монетаханасының бастығы Джеймс Поллок оған Филадельфиялық мүсінші Джозеф А. Бейлидің отырған Тәуелсіздік бейнесі бар аверсі бар үлгілерді жіберді. Поллок Бейлидің ұсынысын мақұлдамады, өйткені ол сол кездегі барлық ішкі күміс монеталардағы «Отырған Тәуелсіздік» дизайнына тым ұқсас деп есептеді, сондықтан жаңа монета тоқсанға тым жақын болар еді. 1875 жылдың 31 наурызында Джонстың заң жобасы қабылданғаннан кейін Поллок Линдерманға Барбер жасаған қосымша үлгілерді жіберді, ал 12 сәуірде одан да көп. Поллок қалқан бейнеленген кері жақ дизайнын ұнатпады, бірақ Линдерман оны ұнатты және егер күміс монетадан үлкен күміс монетаға бүркіт бейнесін салуды талап ететін заң болмаса, ол қабылданар еді деді. Линдерман басқа күміс монеталармен ұқсас дизайнды таңдады (1916 жылға дейін күміс монеталарға ұқсас көрініс берілді). Бұл дизайнды марқұм бас гравёр Кристиан Гобрехт Томас Салли мен Тициан Пилдің идеялары бойынша 1836 жылы алғаш рет қолданды және 1840 жылға қарай сол кездегі күміс монеталардың барлық номиналында қолданылды. Оңға қараған бүркіт 1873 жылы пайда болған сауда доллары үшін Барбер салған бүркітке ұқсас. Линдерман жаңа монета мен тоқсан арасындағы мөлшерінің айырмашылығы шамалы екенін түсінді және жиырма центтік монета үшін сауда долларының кішілендірілген нұсқасы қолайлы деп ойлады; ол кері жағындағы дизайнына қол жеткізді. Бүркіт оң қанатындағы, яғни басым тырнағында соғыс жебелерін, ал сол қанатында бейбітшілік зәйтүн бұтағын ұстап тұр, бұл геральдикада соғысты бейбітшіліктен артық көреді. Көркемтанушы Корнелиус Вермеул жиырма центтік монетаның аверсін «дәстүрлі элементтердің сәнді үйлесімі» деп сипаттады. Ол кері жағындағы бүркіт туралы жағымсыз пікір білдірді, оны 18 ғасырғы американдық монеталардағы бүркіттің семіз нұсқасы деп атады. Вермеул Барбер жасаған үлгілік дизайнды, әсіресе «Теңіз жағасындағы Тәуелсіздік» мотивін бағалады, бұл тарихшының пікірінше, сол кезеңдегі британдық мыс монеталарда бейнеленген Британияға қарыз. Барбер туғаннан британдық болған. Ол кемеде бумен жұмыс ілейтін қозғалтқыш болғанын дұрыс деп санады. Нумизмат Янси Рэйберн 1970 жылғы мақаласында жиырма центтік монетада АҚШ монеталарында жиі кездесетін көптеген жазулардың жоқ екенін жазды: онда «Құдайға сеніміміз» немесе «Бірінен көп» деген сөздер жоқ. Сол кезде «Бірінен көп» 1873 жылғы заң бойынша американдық монеталарда міндетті болды; «Құдайға сеніміміз» қазынашылық хатшысының қалауы бойынша әртүрлі монеталарға қосылды. Монетаның мөлшері кішкентай болғандықтан, ұрандардан бас тартты. Жиырма центтік монетаны құру туралы заң оның дизайнын белгілемеді, бірақ жаңа монетаның 1873 жылғы заңның талаптарына бағынуын қамтамасыз етті. Рэйберн толық номиналды, «жиырма цент» деп жазылуына да риза болды; сол кезде тоқсан және елу центтік монеталардағы «доллар» сөзі «долл» деп қысқартылған.

In anticipation of the approval of the legislation, Linderman had pattern coins prepared. In August 1874, Philadelphia Mint superintendent James Pollock sent him patterns with an obverse showing a seated Liberty by Philadelphia sculptor Joseph A. Bailly with a reverse by chief engraver William Barber. Pollock did not approve Bailly's proposal, deeming it too similar to the Seated Liberty design which was then on all domestic silver coinage, and so the new coin would too closely resemble the quarter. On March 31, 1875, after the enactment of Jones's bill, Pollock sent Linderman additional patterns, all by Barber, and even more on April 12. Pollock deprecated a reverse design with a shield, but Linderman liked it and stated that it would have been adopted but for the law requiring an eagle to appear on silver pieces larger than the dime. Linderman selected an obverse design near identical to the other silver coinage (until 1916, the silver coins were given similar appearances). That design, by the late chief engraver, Christian Gobrecht, following a concept by Thomas Sully and Titian Peale, was first used in 1836 and by 1840 was on all denominations of silver coins then being struck. The right facing eagle is near identical to the one which Barber had rendered for the trade dollar, which had debuted in 1873. Linderman had realized that the difference in size between the new coin and quarter was small, and thought a scaled down version of the trade dollar suitable for the twenty cent piece; he got his way on the reverse. The eagle carries the arrows of war in its right, or dominant claw, and the olive branch of peace in the left, in heraldry preferring war over peace. Art historian Cornelius Vermeule described the twenty cent piece's obverse as "a pleasing synthesis of traditional elements". He was less complimentary about the eagle on the reverse, calling it awkward and a fatter version of the eagle on 18th century American coinage. Vermeule admired the pattern designs made by Barber, especially the "Liberty by the Seashore" motif, which the historian believes owes a debt to the British copper coins of that period depicting Britannia—Barber was an Englishman by birth. He deemed it appropriate that the ship that is visible is powered by steam. Numismatist Yancey Rayburn, in his 1970 article, wrote that the twenty cent piece is bare of much of the lettering common on US coins: neither "In God We Trust" nor "E Pluribus Unum" appears on it. At the time, "E Pluribus Unum" was required on American coins under the 1873 act; "In God We Trust" was included on different coins at the discretion of the secretary of the treasury. The mottos were excluded as the coin was considered too small to contain them. The act creating the twenty cent piece did not dictate its design, but provided that the new coin was to be subject to the terms of the 1873 act. Rayburn also admired that the full denomination, "twenty cents", was spelled out; at that time the quarter and fifty cent piece had the word "dollar" abbreviated as "dol."

Өндіріс, соңынан және жинау

1875 жылдың 12 сәуірінде 20 цент монетасының дизайны бекітілді. Бірақ, ол бірден қайта қарастырылды, себебі монетаның оң жағындағы зәйтүн жапырақтарын жақсырақ көрсету қажет болды ("центтер" деген сөздердегі N және T әріптерінің үстінде); алғашқы дизайнда жапырақтар бірін-бірі жапқан. 15 сәуірде түзетілген мақұлдау берілді. Өндіріс Филадельфияда 19 мамырда, Карсон-Сити монетаханасында (Джонстың туған штаты Невадада) 1 маусымда және Сан-Франциско монетаханасында 1-17 маусым аралығында басталды. Филадельфияда шамамен 40 000 дана соғылды; көбінесе екі Батыс монетаханасында: Карсон-Ситиде 133 290, ал Сан-Францискода 1 155 000 дана. Күміс бағасы Конгресске қағаз ақшаны күміс монетамен алмастыруға рұқсат беруге жетпеді, және бұл тек 1876 жылдың сәуірінде болды, Филадельфияда монета соғу қажеттілігін азайтты. Сонымен қатар, монета негізінен Батыста айналымға шығару үшін арналған, Филадельфияда аз соғылуының тағы бір себебі осы. Монетахана қызметкерлері Сан-Францискодағы қажеттілікті асыра бағалаған, онда монета халық арасында қабылдауға ие болды және үлкен көлемде соғылған монеталар 1877 жылы қазынашылық қызметкерлері қорларды ерітуге бұйрық бергенге дейін қарапайым сұранысты қанағаттандырды. Монетаға төртінші бөліктен гөрі тегіс жиек берілгеніне қарамастан, екі монета бірден шатастырылды. 20 центтік монета 25 центтік монетадан сәл кішірек болды, және екі монетаның да беткі жағы дерлік бірдей болды. Ақша беру кезінде көптеген қателіктер болды, және жиырма центтік монета тез арада өте танымал болмады. 1876 жылдың сәуірінде Конгресс бөлшек валютаны монетамен алмастыруға рұқсат берген кезде, жиырма центтік монета төмен номиналды қағаз ақшаға айырбастауға болатын номиналдардың қатарына енгізілді. Бірақ шілде айында жиырма центтік монетаны жою туралы заң ұсынылды. Заң жобасы бірден қабылданбаса да, нумизмат Вернон Браунның бұл монета туралы мақаласында, заң жобасының күтіліп тұрғаны монетахананы одан әрі жиырма центтік монеталар соғудың қажеті жоқ деп сендірді. 1876 жылғы шығарылым аз болды (өндіріс Филадельфияда және Карсон-Ситиде болды), ал 1877 және 1878 жылдары Филадельфияда тек сынама монеталар соғылды. 1876 жылғы Филадельфиядағы монеталардың көп бөлігі Жүзжылдық көрмеде сувенир ретінде сатылды. 1877 жылдың наурыз айында Линдерман Карсон-Ситиде 12 359 жиырма центтік монетаны ерітуге рұқсат берді. Бұл 1876 жылғы шығарылымның көбісін (шамамен 10 000) қамтыды және американдық нумизматикалық сирек монетаның бірін жасады – 1876 жылғы CC жиырма центтік монетасы. Олардың саны екі ондағаннан кем, ал біреуі 2013 жылы аукционда 564 000 долларға сатылды, бұл номинал бойынша рекордтық көрсеткіш. 2003 жылғы мақаласында нумизмат Мишель Орзано аман қалған монеталардың монетаханаға келген келушілер сатып алған сувенирлер болғанын болжайды. Конгресс 1878 жылдың 2 мамырында жиырма центтік монетаны жойды. Алдыңғы күні Линдерман монетаханаларға қолдағы жиырма центтік монеталарды басқа номиналдарға айналдыру үшін ерітуге бұйрық берді. Сол кезде күміс монеталарды шығару үшін күштер Блэнд-Эллисон заңын қабылдап, үкіметке күміс слиткаларын көп мөлшерде сатып алып, оны долларларға айналдыруды талап етті. Монета бірнеше жыл бойы Батыста айналымда болды, бірақ 1890 жылға қарай сирек кездесе бастады. Айналымға шығарылған 1 351 540 жиырма центтік монетаның үштен бірінен астамын 1895 және 1954 жылдар аралығында, көбінесе 1933 жылы үкімет ерітті. 2014 жылғы R. S. Yeoman's A Guide Book of United States Coins (Қызыл кітап) басылымына сәйкес, ең арзан жиырма центтік монета – 1875 S, жақсы жағдайда 110 долларға бағаланған. Қызыл кітаптағы түсіндірмеге сәйкес, жиырма центтік монета сәтсіздікке ұшырады, өйткені "халық монетаның америкалық сауданың негізі ретінде жақсы орнатылған тоқсан долларға ұқсастығынан шатасты", бөлшек валюта Шығыста шағын ақшаға қажеттілікті қанағаттандырды, және "жиырма центтік монета негізінен екі дименттің орнына келді".

The design for the twenty cent piece was approved on April 12, 1875. It was, however, immediately revised to better define the olive leaves at the right end of the branch (over the N and the T in "cents"); on the original design, the leaves overlapped with each other. An amended approval was given on April 15. Production began at Philadelphia on May 19, on June 1 at the Carson City Mint in Jones's home state of Nevada, and between June 1 and 17 at the San Francisco Mint. Only about 40,000 were struck at Philadelphia; the bulk was at the two Western mints with 133,290 minted at Carson City, and 1,155,000 at San Francisco. The price of silver had not dropped to the point where Congress was willing to authorize redemption of paper money with silver coin, and would not until April 1876, lowering the need to strike the pieces at Philadelphia. Additionally, the coin was principally intended for circulation in the West, another reason for a low mintage at Philadelphia. Mint officials had overestimated the need for the piece at San Francisco, where it saw some public acceptance and the large mintage satisfied the modest public demand until treasury officials ordered stocks melted in 1877. Although the mint had given the twenty cent piece a smooth rim, rather than the reeded one on the quarter, the two pieces were immediately confused. At , the twenty cent piece was only slightly smaller than the quarter at , and the two pieces had near identical obverses. Mistakes in change making were widespread, and the twenty cent piece quickly became extremely unpopular. In April 1876, when Congress began to allow the redemption of fractional currency with coin, the twenty cent piece was listed as among the denominations that could be exchanged for the low denomination paper. Nevertheless, in July, legislation was introduced to abolish the twenty cent piece. Although the bill did not pass immediately, according to numismatist Vernon Brown in his article on the piece, the pendency of the bill convinced the mint that there was no point in striking further twenty cent pieces. The mintage for 1876 was low (coining took place at Philadelphia and Carson City), and only proof specimens were coined in 1877 and 1878, at Philadelphia. Most of the 1876 Philadelphia mintage were sold as souvenirs at the Centennial Exposition. In March 1877, Linderman authorized the melting of 12,359 twenty cent pieces at Carson City. This included almost the entire mintage from 1876 (about 10,000) and created one of the great American numismatic rarities, the 1876 CC twenty cent piece. Fewer than two dozen are known; one sold at auction for $564,000 in 2013, making it the record holder for the denomination. In her 2003 article, numismatist Michele Orzano suggests that the few survivors were souvenirs obtained by visitors to the mint. Congress abolished the twenty cent piece on May 2, 1878. The previous day, Linderman had ordered the mints to melt down twenty cent pieces on hand, for recoinage into other denominations. By then, forces for silver coinage had been victorious in passing the Bland–Allison Act, requiring the government to purchase large quantities of silver bullion, and strike it into dollars. The piece continued to circulate in the West for a few years, but by 1890 was rarely seen. Of the 1,351,540 twenty cent pieces minted for circulation, over a third were melted by the government between 1895 and 1954, most heavily in 1933. The least expensive twenty cent piece, according to the 2014 edition of R. S. Yeoman's A Guide Book of United States Coins (the Red Book), is the 1875 S, listed at $110 in good 4 condition. According to commentary in the Red Book, the twenty cent piece failed because "the public was confused over the coin's similarity to the quarter dollar, which was better established as a foundation of American commerce", that fractional currency satisfied the need for small change in the East, and because "the twenty cent piece was essentially just a substitute for two dimes".