Британдық сурет сыншысы Брайан Севелл өмірі мен қызметі

Кіріспе

Ағылшын өнер сыншысы (1931–2015)

Брайан Альфред Кристофер Бушселл Сеуэлл туралы The Guardian газеті оны "Британияның ең танымал және даулы өнер сыншысы" деп жазса, Standard газеті оны "елдің ең жақсы өнер сыншысы" деп атады.

Ерте өмір

Сеуэлл 1931 жылғы 15 шілдеде дүниеге келді. Брайанды Лондондағы Кенсингтон және басқа жерлерде анасы Мэри Джессика Перкинс тәрбиеледі. Ол 1936 жылы Роберт Сеуэллге тұрмысқа шықты. Сеуэлл Хертфордширдегі жеке "Хабердашерс" Аске ер балалар мектебінде білім алды. Оксфордта тарих оқуға қабылданғанымен, Сеуэлл оның орнына Лондон университетінің Куртольд өнер институтына түсті, онда оның жақын досы болған Энтони Блант оқытушыларының бірі болды. Сеуэлл 1957 жылы бітірді және Кристи аукцион үйінде ескі шеберлердің суреттері мен графикасына маманданған жұмыс істеді. Кристиден кеткеннен кейін ол өнер сатушы болды. Ол Корольдік армиялық қызмет корпусында офицер болып Ұлттық қызметін өтеді. Жастығында ЛСД қолданғанын айтқан, 2007 жылы оны "өз жасымдағы адамдарға арналған" есірткі деп сипаттады. "Тамаша. Бірақ оны көзге тамшылатпау керек еді, әйтпесе есіңнен шығарады". 1979 жылы Бланттың Кембридж шпиондық тобының төртінші мүшесі ретінде әйгілі болғаннан кейін, Сеуэлл оған Чизвикте жасыруға көмектесті.

Өнер сыншысы

Блант ісінен кейін Сеуэлл Тина Браунның жаңартқан Tatler журналына өнер сыншысы болып жұмысқа орналасты. 1984 жылы ол авангард сыншысы Ричард Коркты "Evening Standard" газетінің өнер сыншысы қызметінен алмастырды. Ол баспасөз жүлделерін жеңіп алды, оның ішінде: 1988 жылғы «Жыл сыншысы», 1994 жылғы «Жыл өнер журналисі», 1995 жылғы өнер сыншысы үшін Хоторден сыйлығы және 2000 жылғы «Шетелдік баспасөз сыйлығы» (Өнер). 2003 жылғы сәуірде ол «Evening Standard» газетіндегі бағаналары үшін Оруэлл сыйлығымен марапатталды. Тейт галереясының өнерін сынағанда, ол галерея директоры Николас Серотаның атымен «Серота тенденциясы» терминін енгізді. Сеуэлл 1990 жылдардың басында BBC Radio 4 радиосында пайда болғанмен, 1990 жылдардың соңында телеарналардағы қатысулары арқылы ғана көпшілікке танымал болды. Ол ресми, көне RP дикциясымен және популизмге қарсы көзқарастарымен белгілі болды. Гейтсхедте ол көрмені қаланың Балтық заманауи өнер орталығында өткізудің маңыздылығына күдік келтіріп, оны Лондондағы «әлдеқайда сауатты» көрермендерге көрсету керек деп мәлімдеп, жергілікті тұрғындарды ренжітті. Сондай-ақ ол Ливерпульді мәдени қала ретінде де сынады.

Дау

1994 жылы өнер әлемінің отыз бес өкілі "Evening Standard" газетіне хат жазып, Сеуэллді "гомофобия", "мизогиния", "демагогия", "екіжүзділік", "көркемдік преюдистер", "қалыптасқан сөздермен қорлау" және "күтілетін ұятсыздық" көрсеткені үшін сынады. Майкл Крейг Мартин, Кристофер Фрейлинг, Джон Хойланд, Сара Кент, Николас Логсдейл, Джордж Мелли, Сэнди Найрн, Эдуардо Паолоцци, Бриджит Райли, Ричард Шон, Марина Уорнер, Натали Уин және Рейчел Уайтред. Сеуэлл көптеген қол қойғандарға жауап берді, Пэйлиді "Сансыз көп ақылсыз Өнер кеңесі көрмелерінің кураторы" деп сипаттады, ал Уайтредті "Тернер жүлдесі үшін оның жұмысын жұмыстан шығаруымнан қорқып қалды" деді. Сеуэлл өнер әлемінің ішкі шеңберіндегілердің, оның бір дилермен және тағы бір сыншымен бірге салған суретінің піл салған сурет екені айтылмаған телешоудағы оқиғадан ұялғанын айтты. Сеуэлл суреттің ешқандай құндылығы жоқ десе, ал басқа қатысушылар оны мақтады. Сеуэллдің әйел суретшілерге қатысты көзқарасы даулы болды. 2008 жылдың шілдесінде "The Independent" газетінде оның сөзі келтірілді: "Өнер нарығы сексистік емес. Бриджит Райли мен Луиза Буржуа сияқтылар екінші және үшінші қатарлы. Ешқашан бірінші қатарлы әйел суретші болған емес. Тек ер адамдар ғана эстетикалық ұлылыққа қабілетті. Өнер мектебінің сабақтарының 50 пайызынан астамын әйелдер құрайды. Бірақ олар 20-30 жастарында жоғалып кетеді. Бұл, мүмкін, бала туумен байланысты. 2013 жылғы естеліктерінде сынға ұшырағанына қарамастан, 2002 және 2009 жылдар аралығында "Standard" газетінің редакторы болған Вероника Уэдли Сеуэллді қорғады және оны жұмыстан шығаруды қалаған басшылық пен өнер лоббистерінен қорғағанын айтты. Сеуэлл өте қатал пікір білдіретін және өнер туралы көзқарастары үшін көпшілікті қорлайтын. Бристольдегі Банксидің жұмысына жұртшылықтың мақтауына қатысты ол былай деді: "Адамдар жақсыны жаманнан ажырата алмайды. Бұл қаланың өнер туралы ештеңе білмейтін адамдардың пікіріне бас сұнуы – ақылсыздық. Олар ұнаса да, ұнамаса да маңызды емес". Ол Банксидің өзінің "туылғаннан кейін өлтірілуі керек еді" деп мәлімдеді. "Evening Standard" газетіндегі шолуында Сеуэлл Дэвид Хокнидің "A Bigger Picture" көрмесіне қатысты пікірін былай қорытындылады: Хокни мансабының кейінгі кезеңінде сурет салуға назар аударғаны қателік болды: "1970 жылдары мен оны 20 ғасырдың ең жақсы суретшілерінің бірі деп ойлаған кез болды. Ол керемет шебер, байқағыш, нәзік, сезімтал, әрбір қалам, қаламсап немесе бояудың әрбір тиісінше қолданылуы, ол бейнелеген нәрсені – портретті немесе сирек жарықтанған бөлмені жақсы көрсету үшін маңызды. Бұл көзқарасымды өзгерте алмадым, бірақ Хокни тырысты. Хокни – бұл ескі шеберге деген құрметін жоғары бағалап көрсететін тағы бір Тернер емес; Хокни – бұл Веласкес пен Делакрокспен ақылға сыймайтын әзілдер жасаған тағы бір Пикассо емес; Хокни – бұл әдепсіз, қарапайым әуескер, ол түсіне алмайтын және ешқашан жасай алмайтын суретті беймәлім етумен ғана айналысады және оны Пикассоның әртүрлі пародийлеріне қатыстыру арқылы оны кемсіртуге ұмтылады". Сеуэлл сонымен қатар Дэмиен Хирсті "қорқынышты" деп сипаттап, оны жек көруімен танымал болды. 2012 жылы "Tate Modern" галереясындағы Хирстің көрмесіне берген шолуында Сеуэлл "Хирске ие болу – әлемге сіздің ваннаңыздың крандары алтынмен жалатылғанын және Rolls Royce-іңіздің қызғылт түсті екенін айтумен тең" деді, сондай-ақ "Шынын айтқанда, бұл адамның қиялы осы жерде формальдегидте сақталған барлық өлген жаратылыстар сияқты өлген" деді.

In 1994 thirty five figures from the art world signed a letter to the Evening Standard attacking Sewell for "homophobia", "misogyny", "demagogy", "hypocrisy", "artistic prejudice", "formulaic insults" and "predictable scurrility". Michael Craig Martin, Christopher Frayling, John Hoyland, Sarah Kent, Nicholas Logsdail, George Melly, Sandy Nairne, Eduardo Paolozzi, Bridget Riley, Richard Shone, Marina Warner, Natalie Wheen and Rachel Whiteread. Sewell responded with comments about many of the signatories, describing Paley as being "the curatrix of innumerable silly little Arts Council exhibitions" and describing Whiteread as being "mortified by my dismissal of her work for the Turner Prize". Sewell suggested that art world insiders had felt embarrassed by a recent TV stunt in which he, a dealer and another critic had been shown a painting without being told that it had been painted by an elephant. Sewell described the painting as having no merit, while the other participants praised it. Sewell's attitude toward female artists was controversial. In July 2008, he was quoted in The Independent as saying:The art market is not sexist. The likes of Bridget Riley and Louise Bourgeois are of the second and third rank. There has never been a first rank woman artist. Only men are capable of aesthetic greatness. Women make up 50 per cent or more of classes at art school. Yet they fade away in their late 20s or 30s. Maybe it's something to do with bearing children. Despite being attacked in his 2013 memoirs, Veronica Wadley, the editor of the Standard between 2002 and 2009, defended Sewell and said she had defended him from management and arts' lobbyists who wanted him sacked. Sewell was strongly opinionated and was known to insult the general public for their views on art. With regard to public praise for the work of Banksy in Bristol, he was quoted as saying:The public doesn't know good from bad. For this city to be guided by the opinion of people who don't know anything about art is lunacy. It doesn't matter if they [the public] like it. He went on to assert that Banksy himself "should have been put down at birth." In an Evening Standard review, Sewell summed up his view of the David Hockney: A Bigger Picture exhibition at the Royal Academy, as concluding that Hockney had made a mistake focusing on painting in his later career:

There was a time in the 1970s when I thought him one of the best draughtsmen of the 20th century, wonderfully skilful, observant, subtle, sympathetic, spare, every touch of pencil, pen or crayon essential to the evocation of the subject, whether it be a portrait or light flooding a sparse room; nothing has made me change that view, but Hockney has tried very hard Hockney is not another Turner expressing, in high seriousness, his debt to the old master; Hockney is not another Picasso teasing Velázquez and Delacroix with not quite enough wit; here Hockney is a vulgar prankster, trivialising not only a painting that he is incapable of understanding and could never execute but in involving him in the various parodies, demeaning Picasso too. Sewell was also known for his disdain for Damien Hirst, describing him as "fucking dreadful". In his review of Hirst's 2012 show at Tate Modern, Sewell said "To own a Hirst is to tell the world that your bathroom taps are gilded and your Rolls Royce is pink" adding, "Put bluntly, this man’s imagination is quite as dead as all the dead creatures here suspended in formaldehyde."

Теледидар

2003 жылы Сеуэлл Сантьяго-де-Компостелаға қажылық сапар жасады және Wag TV компаниясы Channel 5 арнасы үшін түсірген "Жылаңаш қажы" атты деректі фильмінде баяндалды. Ол ондаған жылдар бойы дінге бет бұрмаса да, өзін римдік католик деп есептеді, бұл оны Лурдестегі қажылардың имандылығына эмоционалды жауап беруге итермеледі. Сериал көп көрерменді қамтыды және "Ең үздік діни бағдарлама" номинациясында Sandford St Martin Trust жүлдесін жеңіп алды. "Жылаңаш қажыдан" кейін Сеуэлл Channel 5 арнасында тағы екі серия ұсынды: 2004 жылы "Брайан Сьюэллдің көлеңкелер мен ойшаралары: Роллс-Ройстың 100 жылы" және 2006 жылы "Брайан Сьюэллдің үлкен саяхаты". Сеуэлл сондай-ақ Channel 5-тің "Movie Lounge" бағдарламасында қонақ киносыншы ретінде пайда болды, онда ол фильмдерді жиі сынап-жарды. 3 маусым 2007 жылы Channel 4 арнасында көрсетілген "Dirty Dalí: A Private View" бағдарламасында Сеуэлл 1960 жылдардың соңында Сальвадор Далимен танысқанын айтты, оның ішінде Дали үшін шалбарсыз, ұрықтанған күйде Христианның қолтығында жатқандығы және Дали фотосуретке түсіріп алғандай қимылдағанда мастурбация жасағандығы туралы әңгімеледі. Сеуэлл BBC-нің "Have I Got News for You" викториналық бағдарламасында екі рет қатысты және ITV-нің "Don't Call Me Stupid" бағдарламасында крикетші Фил Туфнеллге өнер туралы (ал крикет туралы білуге) үйретуге тырысты. Журналист Джими Фамурева Кейван Новак ойнаған "Facejacker" комедиялық шоуындағы Брайан Бадонды Сеуэллдің пародиасы деп атады. Бір журналист "патшайымнан да асыл" деп сипаттаған оның ерекше дауысы, оны еліктеушілердің арасында танымал етті және оның беделін арттырды.

Басқа қызмет түрлері

Сеуэлл Оңтүстік Африка, Германия және АҚШ-та мұражай кеңесшісі болды. Ол Виктория және Альберт мұражайы мен фета ірімшегіне арналған жарнамалардың ішінде, түрлі телешолу жарнамаларына дауыс берді. Сеуэлл классикалық автомобильдердің жанкүйері және автокөлік жарыстарының әуесқойы болды, сондай-ақ бірнеше онжылдық бойы "Evening Standard" және басқа басылымдарда классикалық және заманауи автомобильдер туралы кеңінен жазды. "Сантьягоға саяхат" және "Grand Tour" (жоғарыда қараңыз) атты телесериалдарында ол бұрын Формула-1 әлем чемпионы Найджел Манселлге тиесілі болған Mercedes Benz 560 SEC купесін жүргізді. Сеуэлл Mercedes көлігін жалаң аяқ басқаруды ұнатқанын айтты.

Жеке өмір

2007 жылы 24 шілдеде Channel 4 телеарнасында 1967 жылғы Жыныстық құқық бұзушылық туралы заңның қабылдануының 40 жылдығына арналған бағдарламада, бұл заң Англия мен Уэльсте гомосексуализмді ішінара декриминализациялаған болатын, Сьюэлл: «Мен ешқашан ашық айтпадым, бірақ мен бірте-бірте өзімді таныстырдым» деді. Сьюэлл бисексуал деп сипатталды, бірақ өзін гей деп те атады, алты жасында өзінің гомосексуал екенін білгенін айтты. Кейін Сьюэлл өзін «гей» дегеннен гөрі «квир» терминімен атауды қолайлырақ деп санады және бір жынысты некеге қарсылығын білдірді. Ол еркектерге деген тартылысы үшін өзін кінәлады, оны «азап» және «кемістік» деп сипаттап, оқырмандарына «ешбір гомосексуал бұл сексуалдық құштарлықты өзі таңдамайды» деді. «Жылаңаш паломник» сериалының бірінші бөлімінде Сьюэлл 60 жастағы француз әйелінен алғашқы жыныстық тәжірибе алғанын айтты, ол «не істеп жатқанын білген және оған бейім болған» әйел еді. Сьюэлл сол кезде 20 жаста болды. Өзінің өмірбаянында Сьюэлл 15 жасында Хабердашерс’ Аске мектебіндегі бір сыныптасынан алғашқы жыныстық тәжірибе алғанын жазды. Ол 1000-нан астам ер адаммен қарым-қатынаста болғанын мәлімдеді. Брайан Сьюэлл мен Э. С. Холер есімдерімен аталатын Сеуэлл-Холер синдикаты 2016 жылдың 19 қыркүйегінде, оның қайтыс болғаннан кейін бір жыл өткен соң, Сьюэлл бітірген Куртольд өнер институтында құрылды. Бұл қоғам Брайан Сьюэлл рухында конференциялар, сұхбаттар мен пікірсайыстар арқылы өнер мен өнер сыншылығына қызығушылықты арттыруға бағытталды. Брайан Сьюэлл мұрағаты Лондонның британдық өнерді зерттеу орталығы Пол Меллон орталығында сақталады. Онда Сьюэлл өмірі бойы жинаған және жасаған қағаздар, жеке заттар, хаттар, фотосуреттер, паспорттар, мәдени шаралар бағдарламалары, сондай-ақ өнер тарихшысы, сыншы, журналист, автор, коллекционер, сатушы және медиа тұлғасы ретіндегі жұмысына қатысты материалдар бар. Жинақ Сьюэллдің әртүрлі қызығушылықтарын көрсетеді және өнерге, сондай-ақ оның өміріндегі басқа да махаббаттарына – иттерге, көліктерге және саяхатқа қатысты материалдарды қамтиды.

In a television programme broadcast on Channel 4 on 24 July 2007, marking the 40th anniversary of the passing of the Sexual Offences Act 1967 which partially decriminalised homosexuality in England and Wales, Sewell said, "I never came out but I have slowly emerged". Sewell was described as bisexual but also described himself as gay, saying he knew he probably was homosexual at the age of six. Later, Sewell would state that he was more comfortable with the term queer than gay to describe himself, and expressed opposition to same sex marriage. He had chastised himself for his attraction to men, describing it as an "affliction" and a "disability" and told readers, "no homosexual has ever chosen this sexual compulsion". In the first episode of The Naked Pilgrim, Sewell alluded to the loss of his virginity at the hands of a 60 year old French woman "who knew what she was doing and was determined"; Sewell was 20 at the time. In his autobiography, Sewell indicates that he lost his virginity at the age of 15 to a fellow pupil at Haberdashers' Aske's School. He claimed to have slept with over 1,000 men. The Sewell Hohler Syndicate (named after Brian Sewell and E. C. Hohler) was launched at Sewell's alma mater, the Courtauld Institute of Art, on 19 September 2016, one year after his death. The society served to promote, in the spirit of Brian Sewell, interest in the arts and art criticism through conferences, interviews and debates. The Brian Sewell Archive is held at the Paul Mellon Centre for Studies in British Art in London. It contains papers collected and created by Sewell over the course of his life which includes personal items such as correspondence, photographs, passports, and programmes for cultural events, as well as material relating to his work as an art historian, critic, journalist, author, collector, dealer and media figure. The collection reflects Sewell's diverse interests and includes material on the arts, and also to the other loves of his life: dogs, cars and travel.