Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық актер (1847–1920)
American actor (1847–1920)
Джеймс О'Нилл (15 қараша 1847 – 10 тамыз 1920) – ирланд-американдық театр актері. Ол американдық драматург Юджин О'Ниллдің әкесі және оның ұлының «Түнге созылған күндіз» пьесасындағы басты кейіпкерлердің біріне үлгі болды.
James O'Neill (November 15, 1847 – August 10, 1920) was an Irish American theatre actor. He was the father of American playwright Eugene O'Neill and the inspiration for one of the primary characters in his son's play Long Day's Journey into Night.
Ерте өмір
Джеймс О'Нилл 1847 жылдың 15 қарашасында Ирландияның Килкенни графтығында дүниеге келген. Оның ата-анасы, Едуард пен Мэри О'Нилл, алыс туыстар еді. Оның әкесі фермер болған. Отбасы 1851 жылы Америкаға көшіп, Нью-Йорк штатының Буффало қаласына қоныстанды. 1857 жылы олар Огайо штатының Цинциннати қаласына көшіп, Джеймсті машина жасаушының оқушысы ретінде жұмысқа орналастырды.
James O'Neill was born on November 15, 1847, in County Kilkenny, Ireland. His parents were distant cousins, Edward and Mary O'Neill. His father was a farmer. The family emigrated to America in 1851 and settled in Buffalo, New York. In 1857 they moved to Cincinnati, Ohio, where James was apprenticed to a machinist.
Мансап
21 жасында ол Огайо штатының Цинциннати қаласында Бусиконың "Коллин Бэун" (1867) қойылымында сахнада алғаш рет өнер көрсетті. 1867 жылы Эдвин Форрест "қоштасу турына" шықты. О'Нилл Форресттің Цинциннатидегі "Виргиний" қойылымында шағын рөлде ойнады, содан кейін көшпенді репертуарлық труппаға қосылды. Ол Джозеф Джефферсонның "Рип Ван Винкл" пьесасында жас теңізші рөлін сомдады және алғаш рет өзінің акцентіне кедергі келтіретінін байқады. Қара шашы болғандықтан "Қара ирландиялық" деп аталған О'Ниллді таңдау, Отелло кейіпкерінің Сахара Африкасынан емес, қара шашы мен қара сырт келбетімен ғана сипатталатындығы туралы пікірталасқа себеп болуы мүмкін деген болжам бар. Сан-Францискода О'Нилл актер Джон Эличпен дос болып, 1890 жылы 1 мамырда Колорадо штатының Денвер қаласында Элич зоологиялық бағының ашылуына қатысты. Ол ашылу салтанатында "Қайта осы сахнада ойнаймын, қашан айтсаң да" деп уәде берді. 1897 жылы 30 мамырда О'Нилл уәдесін орындап, Марта Мортонның "Гелена" пьесасының премьерасында ойнады. Ол үміткер актер ретінде танылды және жылдам түрде өрлеп, таңертеңгі сеанстардың жұлдызына айналды.
At the age of 21, he made his stage debut in a Cincinnati, Ohio, production of Boucicault's The Colleen Bawn (1867). Also in 1867, Edwin Forrest embarked on a "farewell tour". O'Neill had a minor part in Forrest's Cincinnati production of Virginius, and then joined a travelling repertory company. He played a young sailor in Joseph Jefferson's Rip Van Winkle and for the first time found his brogue a handicap. Casting O'Neill, who was called Black Irish because of his black hair, has been marked as one possible origin of disputes about whether the character Othello was meant to merely to have black hair and dark features, rather than to be of sub Saharan African origin. While in San Francisco, O'Neill became friends with fellow actor, John Elitch. When Elitch opened the Elitch Zoological Gardens in Denver, Colorado, on May 1, 1890, O'Neill attended the opening and promised "I'll come back and play on that stage whenever you say." On May 30, 1897, O'Neill kept his promise and appeared in the opening play, Helene, by Martha Morton. He was considered a promising actor, quickly working his way up the ranks to become a matinee idol.
Өлім
1920 жылдың ортасында Джеймс Нью-Йорк қаласында автомобильдің соқтығысына ұшырады және Коннектикут штатының Нью-Лондон қаласындағы Лоуренс еске алу ауруханасына жеткізілді. Ол 1920 жылдың 11 тамызында 72 жасында Коннектикут штатындағы отбасының жазғы үйі – Монте-Кристо коттеджінде ішек рагынан қайтыс болды. Оның Сент-Джозеф шіркеуіндегі жерлеу рәсіміне О'Ниллдің әпкесі, Сент-Луис қаласының М. Платт ханымы және АҚШ Жоғарғы Сотының Бас судьясы Эдвард Д. Уайт қатысты. О'Нилл Сент-Мэри зиратына жерленді.
In the middle of 1920 James was struck by an automobile in New York City and taken to Lawrence Memorial Hospital in New London, Connecticut. He died, aged 72, on August 11, 1920, from intestinal cancer, at the family summer home, the Monte Cristo Cottage in Connecticut. His funeral at St. Joseph's Church was attended by, among others, O'Neill's sister, Mrs. M. Platt of St. Louis and Edward D. White, Chief Justice of the United States Supreme Court. O'Neill was buried in St. Mary's cemetery.
Мұра
Кейінірек Джеймс О'Нилл, Евгений О'Ниллдің өлімінен кейін жарияланған, өмірбаяндық "Түнге созылған күндізгі саяхат" пьесасындағы шағын, тез көңіл күйі өзгеретін, айналасын көрмейтін Джеймс Тайрон кейіпінің прототипі болды. Бұл пьеса О'Нилл отбасына өте ұқсас Тайрон отбасының тарихын айтады.
James O'Neill later became the model for James Tyrone, the frugal, mercurial, unseeing father character in Eugene O'Neill's posthumously published autobiographical play Long Day's Journey into Night, which tells the story of the Tyrone family, which closely resembles the O'Neill family.