Барри Фицджеральд: Ирландияның ұлы актерінің өмірі мен мансабы
Barry Fitzgerald
Ирландиялық актер Барри Фицджеральд (1888-1961) туралы ақпарат: мансабы, фильмдердегі рөлдері, «Оскар» жүлдесі және ең үздік ирландиялық актерлер тізімі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ирландиялық актер (1888–1961)
актер
Irish actor (1888–1961)
the actor
Уильям Джозеф Шилдс (10 наурыз 1888 – 4 қаңтар 1961), кәсіби аты Барри Фицджеральд, ирландиялық сахна, кино және теледидар актері. Шамамен қырық жылдық мансабында ол "Бейбиді тәрбиелеу" (1938), "Ұзақ сапар" (1940), "Менің аңғарым қаншалықты жасыл болды" (1941), "Теңіз қасқыры" (1941), "Менің жолымнан" (1944), "Жалғыз жүректің өзі" (1944) және "Тыныш адам" (1952) сияқты атақты фильмдерде ойнады. "Менің жолымнан" фильмі үшін ол "Ең үздік қосалқы актер" номинациясында "Оскар" сыйлығын жеңіп алды және бірден "Ең үздік актер" номинациясына да ұсынылды. Ол ирландиялық актер Артур Шилдстің үлкен ағасы болды. 2020 жылы The Irish Times журналы оны Ирландияның ең ұлы киноактерлерінің тізімінде 11-орынға қойды.
William Joseph Shields (10 March 1888 – 4 January 1961), known professionally as Barry Fitzgerald, was an Irish stage, film and television actor. In a career spanning almost forty years, he appeared in such notable films as Bringing Up Baby (1938), The Long Voyage Home (1940), How Green Was My Valley (1941), The Sea Wolf (1941), Going My Way (1944), None but the Lonely Heart (1944) and The Quiet Man (1952). For Going My Way, he won the Academy Award for Best Supporting Actor and was simultaneously nominated for the Academy Award for Best Actor. He was the older brother of Irish actor Arthur Shields. In 2020, he was listed at number 11 on The Irish Times list of Ireland's greatest film actors.
Ерте өмір
Фицджеральд Уильям Джозеф Шилдс болып туған, ол Уолворт-роуд, Портобелло, Дублин, Ирландияда, Фанни Софияның (құрметті аты Унгерланд) және Адольф Шилдстің ұлы. Оның әкесі ирланд, ал анасы неміс. Ол ирланд актері Артур Шилдстің үлкен ағасы болды. Ол Дублиндегі Скерри колледжінде білім алғаннан кейін 1911 жылы Дублин сауда кеңесінде кіші кеңсе кызметкері болып жұмыс істеді.
Fitzgerald was born William Joseph Shields in Walworth Road, Portobello, Dublin, Ireland, the son of Fanny Sophia (née Ungerland) and Adolphus Shields. His father was Irish and his mother was German. He was the older brother of Irish actor Arthur Shields. He attended Skerry's College in Dublin before going on to work in the civil service, starting as a junior clerk at the Dublin Board of Trade in 1911.
Аббат театры
Актерлік өнерге қызығушылық танытқан ол, Кинкора ойыншылары сияқты әуесқой театр үйірмелерінде өнер көрсете бастады. 1915 жылы ағасы Артур Шилдспен бірге Аббатханаға қосылды. Мемлекеттік қызметтегі жоғары лауазымды тұлғаларымен араздаспау үшін Барри Фицджеральд деген сахналық есімді таңдады. 1919 жылы Леди Грегоридің "Аждаһа" пьесасындағы рөлі Аббатханада оның шығармашылығындағы маңызды кезең болды. Дегенмен, ол 1929 жылға дейін ара-тұра актерлікпен айналысып, күндіз мемлекеттік қызметте жұмыс істеді. Сол жылы ол атақты драматург Шон О’Кейсидің "Джуно және сойқас" пьесасының әлемдік премьерасында ойнады. Фицджеральд капитан Джек Бойл рөлін сомдады. 1925 жылы Пол Твайнингтегі өнері үшін көп мақтау алды. Келесі жылы О’Кейсидің "Арпа мен жұлдыздар" пьесасында Флутер Гуд рөлінде ойнады. Пьеса қырқыс пікір тудырып, наразылықтар мен көтерілістерге әкелді. 1926 жылдың ақпан айында үш қарулы адам Фицджеральдтің анасының үйіне келіп, оны ұрлап, пьесаның қойылуын тоқтатуға тырысты, бірақ оны таба алмады. 1926 жылы Фицджеральд "Мырза болғысы келген" пьесасында ойнады. Аббатханадағы басқа қойылымдардың ішінде "Алыстан көрінетін төбелер", "Оқшының көлеңкесі" және "Плейбой" пьесалары бар. О’Кейси Фицджеральд үшін "Күміс тостаған" пьесасында арнайы рөл жазды, бірақ Аббатхана оны қабылдамады. 1929 жылы пьеса Лондонға қойылымға жіберілді. Фицджеральд мемлекеттік қызметтегі жұмысын тастап, қойылымға қатысу үшін шешім қабылдады және 41 жасында толық уақытты актер болды. 1931-1936 жылдары ирланд драматургы Тереза Дивидің "Шәкірт", "Батырлық іздеуде" және "Кэти Роуч" атты үш пьесасында ойнады, бұл пьесалар да Аббатхана театрының қойылымдары болды. 1932 жылы Фицджеральд Аббатхана труппасымен бірге Америка Құрама Штаттарына сапар шегіп, "Цезарьдің еншісіндегі нәрселер" және "Алыстан көрінетін төбелер" пьесаларында ойнады. 1934 жылы Фицджеральд және труппа АҚШ-қа оралып, ел бойынша репертуарлық қойылымдарды ұйымдастырды. Олардың ішінде "Арпа мен жұлдыздар", "Иниш драмасы", "Алыстағы төбелер", "Хеффернандарға қараңыз", "Батыс әлемінің плейбойы", "Гленнің көлеңкесі", "Черч-стрит", "Қасиеттілердің құдығы" және "Джуно және сойқас" пьесалары болды. Фицджеральд 1935 жылы тек Ирландияда көрсетілген "Ұлттың қонақтары" атты қысқа ирландтық үнсіз фильмінде ойнады. Фильм 2011 жылға дейін Ирландиядан тыс жерде көрсетілмеді.
Interested in acting, he began appearing in amateur dramatic societies such as the Kincora Players. He joined his brother Arthur Shields in the Abbey in 1915. He chose the stage name Barry Fitzgerald so as not to get in trouble with his superiors in the civil service. His breakthrough performance at the Abbey came in 1919, when he was in The Dragon by Lady Gregory. However he continued to act part time until 1929, keeping his job at the civil service during the day. That year he appeared in the world premiere of Juno and the Paycock by famed playwright Seán O'Casey. Fitzgerald played Captain Jack Boyle. He received much acclaim for his performance in Paul Twyning during 1925. The following year he was in the premiere of O'Casey's The Plough and the Stars, playing Fluther Good. The play was controversial, causing riots and protests. One night in February 1926, three gunmen turned up to Fitzgerald's mother's house intending to kidnap him and prevent the play from being performed, but they were unable to find him. In 1926, Fitzgerald was in The Would Be Gentleman. Other appearances at the Abbey included The Far Off Hills, Shadow of a Gunman and The Playboy. O'Casey wrote a part especially for Fitzgerald in the play The Silver Tassie, but it was rejected by the Abbey. The play was picked up for production in London in 1929. Fitzgerald decided to leave his civil service job to join the production and at age 41, he became a full time actor. Between 1931 and 1936, he appeared in three plays by Irish playwright Teresa DeevyA Disciple, In Search of Valour and Katie Rochewhich were also Abbey Theatre productions. In 1932, Fitzgerald traveled to the United States with the Abbey Players to appear in Things That Are Caesar's and The Far off Hills. Fitzgerald and the Players returned to the US in 1934 to tour a series of plays in repertory around the country. These included The Plough and the Stars, Drama at Inish, The Far off Hills, Look at the Heffernans, The Playboy of the Western World, The Shadow of the Glen, Church Street, The Well of the Saints and Juno and the Paycock. Fitzgerald appeared in a short Irish silent film, Guests of the Nation, released only in Ireland in 1935. The film was not seen or distributed outside of Ireland until 2011.
Голливуд
1936 жылдың наурыз айында Фицджеральд және Аббидің тағы үш мүшесі Джон Фордтың режиссерлігімен түсірілген "Арпа мен жұлдыздар" (1936) фильміне қатысу үшін Голливудқа келді. Фицджеральд Голливудта қалуға шешім қабылдады, ол көп ұзамай кейіпкерлік актер ретінде тұрақты жұмыс таба алды. "Толық мойындаудан" кейін Фицджеральд "Киндред" (1939–1940) және "Джуно және Пайкок" (1940) қойылымдарының қайта жаңғыртуымен Бродвейге оралды, ол 105 рет сахналанды. Голливудқа қайта оралған Фицджеральд Universal студиясы үшін бірнеше фильмде ойнады: "Таңғажайып миссис Холлидей" (1943), "Лондонға екі билет" (1943) және "Корвет K 225" (1943).
In March 1936, Fitzgerald and three other members of the Abbey arrived in Hollywood to star in the film version of The Plough and the Stars (1936), directed by John Ford. Fitzgerald decided to remain in Hollywood where he soon found constant employment as a character actor. After Full Confession Fitzgerald went back to Broadway with Kindred (1939–40) and a revival of Juno and the Paycock (1940) which went for 105 performances. Back in Hollywood, Fitzgerald appeared in a series of films for Universal: The Amazing Mrs. Holliday (1943), Two Tickets to London (1943) and Corvette K 225 (1943).
Өз жолыма, жұлдыздыққа
Фицджеральд күтпеген жерден басты рөлге айналды, когда Лео МакКэри оны 1944 жылы Paramount шығарған «Going My Way» фильмінде Бинг Кросбидің қарсыласы ретінде таңдады. Фильм үлкен сәттілікке жетті және Фицджеральдтың Әке Фицгиббон рөлін сомдауы «Ең үздік екінші пландағы актер» (оны ол жеңіп алды) және «Ең үздік актер» номинацияларына ие болды; осы оқиғадан кейін дауыс беру ережелері бірден өзгертілді, бір рөл үшін екі номинацияны болдырмау үшін. Ол жақсы гольфшы еді, бірақ кейіннен гольф ойнағанда «Оскар» сыйлығының басын кесіп алды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде «Оскар» мүсіндері алтын жалатылған қоладан емес, гипстен жасалды, соғыс кезеңіндегі металл тапшылығын ескере отырып. Академия Фицджеральдқа жаңа мүсін берді. «Going My Way» фильмінен кейін Paramount Фицджеральдпен ұзақ мерзімді келісімшартқа қол қойды. Студия оны «Мен солдатты жақсы көремін» (1944) фильміндегі қосалқы рөлге алды, ал RKO «Ең жалғыз жүрек» (1944) фильміне қарызға алды. 1944 жылдың наурыз айында Фицджеральд автокөлік апатына ұшырады, нәтижесінде әйел қаза тауып, оның қызы жарақат алды. Оған кісі өлтіру айыбы тағылды, бірақ 1945 жылдың қаңтарында дәлелдердің жетіспеуіне байланысты ақталды. Paramount-қа оралғаннан кейін Фицджеральд Джон Фароудың 1944 жылы түсірген, бірақ 1946 жылға дейін шықпаған «Маст алдында екі жыл» фильмінде Алан Лэддіге көмектесті. Ол Бетти Хаттонның «Incendiary Blonde» (1945) және «The Stork Club» (1945) фильмдерінде де ойнады. Осы аралықта ол «Дэффидің тавернасында» (1945) өзінің рөлінде пайда болды және Агата Кристидің романы мен пьесасы негізінде түсірілген «Ешкім қалмады» (1945) фильмінде басты рөлді ойнау үшін United Artists компаниясынан қарыз алды. 1945 жылдың қаңтарында оның бір фильмге алған гонорары 75 000 долларға жетеді деп хабарланды. Фицджеральд Джон Фароумен тағы екі фильмде жұмыс істеді: Рей Милландпен бірге «Калифорния» (1947) және «Easy Come, Easy Go» (1947), онда ол басты рөлде болды. Paramount Фицджеральдты Бинг Кросбимен «Құтты мейрам, бейтаныс!» (1947) фильміне қайта қосты және «Ар түрлі қыз» (1947) фильмінде өзінің эпизодында пайда болды. Марк Хеллингер Фицджеральдты Universal студиясында «Жылаңаш қала» (1948) полицейлік фильмінде басты рөлді ойнау үшін шақырды, бұл фильм үлкен жетістікке жетті. Paramount-қа оралғаннан кейін ол «The Sainted Sisters» (1948) және «Miss Tatlock's Millions» (1948) фильмдерінде ойнады, содан кейін Кросбимен үшінші фильмде «Top o' the Morning» (1949) фильміне түсті. Фицджеральд Ширли Темплмен бірге «Уорнер Брос» кинокомпаниясының «Сибисквиттің оқиғасы» (1949) фильміне, содан кейін Уильям Холденмен бірге «Юнион Стейшн» (1950) және Ивон де Карломен бірге «Силвер Сити» (1951) фильмдеріне Paramount кинокомпаниясына барды. 1950 жылы ол «Ford Theatre Hour» бағдарламасының «Ақ бас шал» атты эпизодында теледидарда алғаш рет пайда болды.
Fitzgerald unexpectedly became a leading man when Leo McCarey cast him opposite Bing Crosby in Going My Way released by Paramount in 1944. The film was a huge success and Fitzgerald's performance as Father Fitzgibbon was nominated for both the Academy Award for Best Supporting Actor (which he ultimately won) and the Academy Award for Best Actor; voting rules were changed shortly after this occurrence to prevent further dual nominations for the same role. An avid golfer, he later accidentally decapitated his Oscar while practicing his golf swing. During World War II, Oscar statuettes were made of plaster instead of gold plated bronze to accommodate wartime metal shortages. The academy provided Fitzgerald with a replacement statuette. After Going My Way, Paramount signed Fitzgerald to a long term contract. The studio cast him in a supporting role in I Love a Soldier (1944) and he was borrowed by RKO for None But the Lonely Heart (1944). In March, 1944, Fitzgerald was involved in a car accident which resulted in the death of a woman and the injury of her daughter. He was charged with manslaughter but was acquitted in January, 1945 due to lack of evidence. Back at Paramount, Fitzgerald supported Alan Ladd in Two Years Before the Mast, made in 1944 by John Farrow, but not released until 1946. He supported Betty Hutton in Incendiary Blonde (1945) and The Stork Club (1945). In between he had a cameo as himself in Duffy's Tavern (1945) and was borrowed by United Artists to play the lead in And Then There Were None (1945), based on the novel and play by Agatha Christie. In January, 1945 his fee was reported to be $75,000 a film. Fitzgerald made two more films with John Farrow: California (1947) with Ray Milland and Easy Come, Easy Go (1947), where he was top billed. Paramount reunited Fitzgerald with Bing Crosby in Welcome Stranger (1947) and appeared in another cameo as himself in Variety Girl (1947). Mark Hellinger borrowed Fitzgerald to play the lead in a cop film at Universal, The Naked City (1948) which was a solid success. Back at Paramount, he was in The Sainted Sisters (1948) and Miss Tatlock's Millions (1948), then appeared in a third film with Crosby, Top o' the Morning (1949). Fitzgerald went to Warner Bros. for The Story of Seabiscuit (1949) with Shirley Temple, then to Paramount for Union Station (1950) with William Holden and Silver City (1951) with Yvonne de Carlo. He made his television debut with an episode of The Ford Theatre Hour, "The White Headed Boy" in 1950.
Кейінгі мансап
Фицджеральд Италияға "Ха да вени дон Калогеро" (1952) комедиясында түсу үшін барды. Джон Форд оған Ирландияда түсірілген "Тыныш адам" (1952) классикалық фильмінде үшінші рөл берді. Одан кейін ол Де Карло мен Дэвид Нивенмен бірге "Бақытты өмір" (1954) фильмінде ойнады. Фицджеральд "Lux Video Theatre", "General Electric Theater" және "Alfred Hitchcock Presents" телешоуларының эпизодтарында пайда болды. Ол MGM-нің "The Catered Affair" (1956) фильмінде екінші пландағы рөлде ойнады және британдық комедия "Руни" (1958) фильмінде басты рөлде болды. Фицджеральд ирландтық "Болт-оф-а-бой" (1959) фильмінде басты рөлде ойнады.
Fitzgerald went to Italy to star in the comedy Ha da venì don Calogero (1952). John Ford gave him third billing in the classic The Quiet Man (1952) which was shot in Ireland. He then appeared in Happy Ever After (1954) with De Carlo and David Niven. Fitzgerald appeared in TV on episodes of Lux Video Theatre, General Electric Theater, and Alfred Hitchcock Presents. He had a supporting role in MGM's The Catered Affair (1956) and was top billed in the British comedy Rooney (1958). Fitzgerald was top billed in the Irish film Broth of a Boy (1959).
Кейінгі жылдар
Фицджеральд ешқашан үйленбеген. Голливудта ол 1953 жылы қайтыс болған өзінің дублері, Ангус Д. Тайлонмен бірге пәтерде тұрды. Фицджеральд 1959 жылы Дублинге оралды, ол Монкстаундағы 2 Сифилд даңғылында тұрды. Сол жылдың қазан айында оған ми операциясы жасалды. Ол жазылғандай болды, бірақ 1960 жылдың соңында қайтадан ауруханаға түсті. Ол Уильям Джозеф Шилдс атымен 4 қаңтар 1961 жылы Джеймс-стриттегі Сент-Патрик ауруханасында жүрек талмасынан қайтыс болды. Фицджеральдтың Голливудтың Даңқ аллеясында кинофильмдер үшін 6252 Голливуд бульварында және теледидар үшін 7001 Голливуд бульварында екі жұлдызы бар.
Fitzgerald never married. In Hollywood he shared an apartment with his stand in, Angus D. Taillon, who died in 1953. Fitzgerald returned to live in Dublin in 1959, where he lived at 2 Seafield Ave, Monkstown. In October that year, he underwent brain surgery. He appeared to recover, but in late 1960 he re entered hospital. He died, as William Joseph Shields, of a heart attack in St Patrick's Hospital, James Street, on 4 January 1961. Fitzgerald has two stars on the Hollywood Walk of Fame, for motion pictures at 6252 Hollywood Boulevard and for television at 7001 Hollywood Boulevard.