Көк көзді жапон: Виктор Старухин өмірі мен мансабы
Victor Starffin
Виктор Старухин – жапон бейсболының легендасы, 300 ойын жеңген тұңғыш кәсіби питчер. «Көккөз жапон» лақабымен танымал, мансабында 83 матчты таза ұтқан.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жапондық бейсболшы (1916–1957)
Japanese baseball player (1916 1957)
Виктор Старухин (1 мамыр 1916 – 12 қаңтар 1957), "көк көзді жапон" (青い目の日本人) деген лақап атымен танымал, жапондық бейсболшы. Жапонияда ойнаған кезінде ол 300 ойын жеңген алғашқы кәсіби питчер болды. 83 мәрте қарсыласын ұпасыз қалдырған ол жапон бейсболының кәсіби тарихындағы үздік көрсеткішті иеленеді.
Viktor Starukhin (, 1 May 1916 – 12 January 1957), nicknamed "the blue eyed Japanese" (青い目の日本人), was a Japanese baseball player. While playing in Japan, he became the first professional pitcher in Japan to win 300 games. With 83 career shutouts, he ranks number one all time in Japanese professional baseball.
Алғашқы жылдар
Виктор Старухин (Виктор Старфин деп те аталады) 1916 жылы Ресей империясының Орал аймағындағы Нижний Тагил қаласында дүниеге келді, бірақ Ресей революциясынан кейін ол отбасымен бірге солтүстік Хоккайдоға көшіп барды, онда Асахикава Хигаси орта мектебінде оқыды. Старухин Васеда университетіне түсуді қалады, бірақ 1934 жылдың күзінде Мацутаро Шорики оны АҚШ-қа қарсы көрмелік ойынға ұлттық бейсбол құрамасының мүшесі ретінде шақырды. Сол кезде Білім министрлігінің ережесі бойынша, кәсіби бейсбол ойнаған жоғары сынып оқушылары жоғары білім алу құқығынан айырылды, сондықтан Старухин кәсіби спортқа түсуге кедергі келтірді. Алайда, ол отбасымен бірге Жапонияға транзиттік визамен кірген, ал әкесі Константин Старухин қасақана адам өлтіру айыбымен сотталуды күтіп отырған, бұл екеуі де отбасын депортациялау қаупіне ұшыратты. Шорики Старухинді тиімді шантаж етті, егер Старухин кәсіби түрде ойнаудан бас тартса, Константин Старухиннің ісі туралы мәліметтерді жариялау үшін "Йомиури Шимбун" газетімен байланыстарын пайдаланатынын айтты. Бұл мәліметтер Каруизава қаласында дипломаттар мен басқа да шетелдік тұрғындарға таратылуы мүмкін еді.
Viktor Starukhin (also known as Victor Starffin) was born in 1916 in Nizhny Tagil, in the Urals region of what was then the Russian Empire, but after the Russian Revolution he moved with his family to northern Hokkaidō, where he attended Asahikawa Higashi High School. Starukhin wanted to get into Waseda University, but he was scouted by Matsutaro Shoriki in the autumn of 1934 as a member of the national baseball team for an exhibition game against the United States. At that time, the Ministry of Education had a regulation stating that high school baseball players who played professionally forfeited their eligibility to enter higher education, so Starukhin was reluctant to turn pro. However, he and his family had entered Japan on transit visas, and his father, Konstantin Starukhin, was in jail awaiting trial on charges of involuntary manslaughter, both of which put the family at risk of deportation. Shoriki effectively blackmailed Starukhin, stating that if Starukhin refused to play professionally, Shoriki would use his connections with the Yomiuri Shimbun to publicise the details of Konstantin Starukhin's case. at Karuizawa with diplomats and other foreign residents.
Соғыстан кейінгі мансап
Қысқа уақыт АҚШ оккупациялық билігі (SCAP) үшін аудармашы болып жұмыс істегеннен кейін, Старухин 1946 жылы кәсіби бейсболға оралды, бірақ «Гиганттар» командасына қайтпай, оның орнына Комаджиро Тамураға тиесілі жаңа команда – «Тынық мұхиты бейсбол клубымен» (Pacific Baseball Club) келісімшартқа отырды. «Пасифик» командасының бірнеше белгілі ойыншылармен, соның ішінде Старухинмен жасаған келісімдері қақтығысқа әкелді, нәтижесінде «Пасифик» төрт ойынды тіркеуден бас тартты. Алайда, бұл шешімнің салдарынан Старухиннің бұрынғы командасы «Гиганттар» Екінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі алғашқы жапон чемпионатын ұтып алу мүмкіндігінен айырылды, себебі «Пасифик» тіркеуден бас тартқан ойындардың бірі «Ұлы сақинаға» (қазіргі «Фукуока Софтбанк Хоукс») қарсы ұтылған матч болды. Нәтижесінде, ұтылыс жеңіске айналдырылып, «Ұлы сақина» командасы «Гиганттардан» басымдық алды. 1947 жылы Старухин «Тайё Робинс» командасында ойнады. 1948 жылы Тамураның тағы бір командасы – «Кинсей/Дайэй Старз» командасына өтіп, 1953 жылға дейін осы команда құрамында болды (бірақ Тамура 1948 жылғы маусымнан кейін команданы «Дайэй Фильм» компаниясына сатты). 1954-1955 жылдары Старухин «Такахаси/Томбоу Юнионс» (Chiba Lotte Marines) командасымен келісімшарт жасады. 1955 жылы, карьерасының соңғы маусымында, ол жапон кәсіби бейсболында 300-ші жеңіске жеткен алғашқы ойыншы атанды. Алғашқыда, Старухин 1955 жылдың 28 шілдесінде «Кавасаки» стадионында «Кинтецу Перлз» командасына қарсы өткен матчта 300-ші жеңісін тіркеген деп есептелді. Алайда, соғысқа дейінгі NPB ережелеріне сәйкес, питчердің жеңісін есептеу тәртібіне байланысты, бұл жеңіс оның 298-ші жеңісі болып саналды. Ол өзінің 300-ші жеңісін 9 қыркүйекте Киото қаласындағы «Нисинокиогоку» стадионында бұрынғы «Дайэй Старз» командасына қарсы өткен матчта тіркеді. Келесі қадамын сұрағанда, Старухин бейсбол карьерасын аяқтамас бұрын 2000 соққы және 100 толық ойын (shutout) жасағысы келетінін айтты. Бірақ, 1955 жылы 7-21 есебімен көрсеткен нәтижесінен кейін «Юнионс» командасынан шығарылып, басқа командалар онымен келісімшарт жасауға құлшынбады, тіпті ол тегін ойнауға дайын екенін мәлімдесе де. Ол 1955 жылы 303 жеңіс және 176 жеңіліс көрсеткішімен зейнеткерлікке шықты. Ол бұрынғы командаластары оның олармен бірге ойнаған жылдары туралы естеліктермен бөліскен жерлеу рәсіміне ие болған алғашқы ойыншы болды.
After a brief period working as an interpreter for the U. S. Occupation authorities (SCAP), Starukhin returned to professional baseball in 1946, but chose not to return to the Giants, instead signing a contract with a new team, the Pacific Baseball Club, owned by Komajiro Tamura. Pacific's contracts with several famous players, including Starukhin, led to a serious conflict, and Pacific was forced to forfeit four games. However, this decision ultimately resulted in Starukhin's old team the Giants losing the first Japanese championship after World War II, as one of Pacific's forfeited games had been a loss to Great Ring (now the Fukuoka SoftBank Hawks): the change from a loss to a win gave Great Ring the title over the Giants. Starukhin stayed with Pacific in 1947, which became known as the Taiyo Robins. In 1948 he moved to Tamura's other team, the Kinsei/Daiei Stars, staying with that franchise through 1953 (although Tamura sold the team to Daiei Film after the 1948 season). Starukhin finally signed with the Takahashi/Tombow Unions (a forerunner of the Chiba Lotte Marines) in 1954–55. In 1955, his last season, he became the first career 300 game winner in Japanese professional baseball. Originally, it was thought that Starukhin recorded his 300th win against the Kintetsu Pearls at Kawasaki Stadium on July 28, 1955. However, due to NPB rules on pitcher wins pre war, it was only considered his 298th. He would get his actual 300th win on the 9th of September against his former Daiei Stars team at Nishinokyogoku Stadium in Kyoto City. When asked what he wanted to do next, Starukhin stated he wanted to get 2,000 career strikeouts and 100 shutouts before ending his baseball career. He never got to do so, due to him being forced to retire as after a 7 21 record in 1955, he was cut from the Unions and no other team wanted to sign him, despite him stating he was willing to also pitch for free. He retired in 1955 with a career record of 303 wins and 176 losses. He was the first player to be honored in a funeral where former teammates of his shared stories of his time playing with them.
Құрметтеулер
1960 жылы ол Жапония Бейсбол Даңқы залына сайланған алғашқы шетелдік азамат атанды. 1984 жылдан бері Асахикава қаласының қалалық бейсбол стадионы Асахикава Старфин стадионы деп аталады.
In 1960, he became the first foreigner elected to the Japanese Baseball Hall of Fame. Asahikawa City has nicknamed its municipal baseball stadium, as Asahikawa Starffin Stadium, since 1984.
Отбасы
1939 жылы Старухин орыс эмигранты Еленаға үйленді. 1941 жылы олардың тұңғыш ұлы дүниеге келді. Каруизава лагерінде болғаннан кейін Елена ажырасуға өтініш беріп, Боловыевпен бірге АҚШ-қа кетіп, жеті жасар ұлын Старухиннің күтімінде қалдырды. Екінші әйелі – жапондық Куньи болды. Күйеуі қайтыс болған соң Куньи отбасын асырау үшін бірнеше жұмыс істеді.
In 1939 Starukhin married a Russian emigrant, Elena. In 1941, their first born son was born. After staying in the Karuizawa camp, Elena filed for divorce and left with Bolovyov for the United States, leaving her seven year old son Starukhina. The second wife was a Japanese woman Kunie After the death of her husband, Kunie worked several jobs to support her family.