Кіріспе

R11 – Нью-Йорк метрополитенінің эксперименталды вагондарының прототиптік класы, 1949 жылы Budd компаниясы IND/BMT B бөлімшесі үшін жасаған. Барлығы он вагон салынды, олар жеке бөліктер ретінде құрастырылды. Бастапқыда 400 вагоннан тұруы жоспарланған R11, Екінші авеню метросының құрылысын тоқтатуға байланысты тек он ғана салынды. R11 – Нью-Йорк метрополитені үшін салынған алғашқы R типіндегі вагон. Вагондар негізінен жаңа технологияны сынау үшін прототиптік пойыз ретінде пайдаланылды, кейінірек тапсырыстарда қолданылатын бірнеше жаңа мүмкіндіктерді енгізді. Олар түрлі модификациялардан өтті, соның ішінде 1965 жылы күрделі жөндеуден өтіп, көптеген компоненттері жаңартылды және басқа SMEE вагондарымен үйлесімді болуына мүмкіндік берді. R11 вагондары 1977 жылға дейін пайдалануда болды, содан кейін бір вагонның зақымдануына себеп болған деподағы апат салдарынан қызметтен шығарылды. Тоғыз вагон сүрілді, бірақ біреуі сақталды.

Сипаттама

R11-тер 8010–8019 нөмірленген. 1964–1965 жылдары R11 вагондары R34 шарты бойынша күрделі жөндеуден өтті. Сондықтан, олар күрделі жөндеуден кейін R34 деп те аталады. Әрбір вагонның құны 100 000 доллардан асып кеткендіктен, R11 вагондарын көбінесе «Миллион долларлық пойыз» деп атаған. R11 – толықтай тот баспайтын болаттан жасалған алғашқы R типіндегі вагон; алғашқы тот баспайтын болаттан жасалған метро вагоны – BMT Zephyr – 1934 жылы Budd компаниясымен салынған. R11 вагондары салынғаннан кейін 15 жыл өткен соң, Budd компаниясы Нью-Йорк метро тарихындағы алғашқы ірі көлемдегі тот баспайтын болаттан жасалған R32 вагондарын жасады. Вагон корпусының әшекейлік дизайнында төменгі терезелерден қалың тіреумен бөлінген тұрғын терезелері болған. Бұл белгілі өнеркәсіптік дизайнер Отто Кулердің (АҚШ патенті Des.153,367) ықпалымен болды және 1947 жылы American Car and Foundry Company ұсынған тендердің бір бөлігі ретінде ұсынылды. Вагондарда бірнеше сала бойынша жаңа технологиялар да енгізілді. Ауадағы бактериялармен күресу үшін «Преципитрон» шамдары орнатылды. Көшірме желдету жүйесі енгізілді, онда әр вагоннан таза ауа кіргізіліп, тозған ауа шығарылды. Стандартты пневматикалық есік механизмдерінің орнына алғаш рет электрлі есік моторлары қолданылды, бұл механизмдер бұрынғы көптеген вагондарда қолданылған. Алайда, бұл вагондар сыртқы есік басқару құралдарымен және сырттан орнатылған дыбыс тарату жүйесімен де жабдықталған. Соңында, дәстүрлі дөңгелекті тежегіштердің орнына барабанды тежегіштер орнатылды.

Өмірбаян

1947 жылғы 19 маусымда қала 1 158 000 долларлық R11 метро вагондарына тапсырыс бергенін хабарлады. Метро вагондарына қажетті жабдықты Westinghouse Electric компаниясы орнатты. R11 келісім-шартының жалпы көлемі 400 жаңа метро вагондарынан тұрды, олар жоспарланған Екінші авеню метросы бойынша қызмет көрсетуге арналған. 1950 жылдары ашылуы күтілген метро, тарихы барысында бірнеше рет кешіктірілді, ал алғаш тапсырыс берілген 10 вагон сол кездегі ең соңғы технологиялық прототиптік сынақ пойызы ретінде пайдалануға тиіс болды. Дегенмен, Екінші авенюдегі құрылыс тоқтатылғандықтан, қалған вагондар ешқашан дайынланбады. Метроның өзі R11 туралы алғаш хабарланғаннан кейін жетпіс жыл өткен соң, 2017 жылы ашылды.

Өзгерістер мен күрделі жөндеу

R11 поездарында бастапқыда кейінірек SMEE вагондарында қолданылғандай дауылдық есіктер қолданылды, бірақ 1950 жылдардың басында бұл дауылдық есіктер R15, R16 және R17 вагондарына ұқсас дөңгелек терезелермен жаңартылды. Он R11 вагоны 1965 жылы Транзиттік басқарманың Кони-Айленд кешенінде R34 шарты бойынша күрделі жөндеуден өтті. Жөндеу барысында барабанды тежегіштер дискілі тежегіштерге ауыстырылды, жаңа желдеткіштер орнатылды және жолаушылар ағынын жақсарту үшін орталық тіреулер алынып тасталды. Жөндеуге сондай-ақ, вагондардың басқа SMEE (R10-дан R42-ге дейінгі шарттар, сондай-ақ R62/A және R68/A) вагондарымен бірге жұмыс істеуіне мүмкіндік беретін өзгерістер енгізілді.

Зейнеткерлік

1970 жылдары толықтай жөндеуден өткеніне қарамастан, вагондарды күтіп ұстау қиынға соқты, себебі оларды жұмыс істеуі үшін арнайы біліктер мен компоненттер қажет болды. R11 вагондарының саны он ғана болғандықтан, 1977 жылы 8016 нөміріндегі вагонды қиратқан деподағы апаттан кейін қызметтен алынды. 1980 жылға қарай 8013 нөмірінен басқа барлық вагондар сүріп тасталды. 8013 нөміріндегі вагон Нью-Йорк көлік мұражайында сақталып тұр. Ол 1977 жылғы деподағы апатта зақымданған, бірақ мұражайға жібермес бұрын жөнделген. Вагон 2013–2014 жылдары жұмыс жасайтын күйіне келтірілді және 2014 жылдың тамызынан бері Нью-Йорк қалалық көлік мұражайының ұйымдастыруымен жасалатын саяхаттарда, әсіресе «Көп металлдан жасалған пойыз» (TOMM) бағдарламасында пайдаланылуда. 2017 жылдың 30 шілдесінде вагон TOMM құрамында Екінші авеню метросында алғаш рет жүріп, IND Екінші авеню желісі, BMT Бродвей желісі және BMT Брайтон желісі арқылы 96-шы көшеден Кони-Айленд – Стилвелл авенюіне дейін толық айналым жасады.