Жоост ван дер Вестуйзен: Оңтүстік Африка ругбисінің жұлдызы
Joost van der Westhuizen
Жоост ван дер Вестуйзен – Оңтүстік Африканың легендарлы регбишісі, 89 матчта 38 эсселік гол соқты. 1995 жылғы Әлем Чемпионатының жеңімпазы, капитан және екі мәрте Кубок иегері.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жост ван дер Вестхуйзен (20 ақпан 1971 жыл – 6 ақпан 2017 жыл) – Оңтүстік Африканың кәсіби регбишісі. Ұлттық құрама сапында 89 рет тест матчтарында ойнап, 38 эссе (трю) соқты. Көбінесе скрам-хав болып ойнады және үш регби әлем чемпионатына қатысты, ең әйгілісі 1995 жылғы турнир, онда Оңтүстік Африка жеңіске жетті. Ол барлық уақыттағы ең ұлы скрам-хавтардың бірі деп есептеледі. Ұлттық құраманы он мәрте капитандыққа алып шықты және 1998 жылы Оңтүстік Африканың алғашқы Три Нациялар титулын жеңген команданың құрамында болды. Жергілікті жарыстарда 1993 жылдан 2003 жылға дейін «Blue Bulls» провинциялық командасы үшін ойнады, олармен 1998 және 2002 жылдары екі Currie Cup кубогын жеңіп алды. 1996 жылдан зейнеткерлікке шыққан 2003 жылға дейін «Northern Bulls» (кейін «Bulls» деп аталды) командасы үшін Super 12 регбиін ойнады. 2007 жылы Халықаралық Регби Даңқы залына, содан кейін Әлемдік Регби Даңқы залына енгізілді. 2011 жылы ван дер Вестхуйзенге моторлық нейрон ауруы диагнозы қойылды. Кейін ол дөңгелек креслода қозғала бастады және сөйлеу қиындықтарын бастан өткерді, бірақ өзінің «J9 Foundation» қайырымдылық қоры арқылы ауру туралы хабардарлықты арттырды. Ол F. H. Odendaal мектебінде және Претория университетінде білім алып, коммерция бакалавры дәрежесін алды. 1992 жылы «Junior Springboks» құрамасы үшін ойнады.
Joost van der Westhuizen (20 February 1971 – 6 February 2017) was a South African professional rugby union player who made 89 appearances in test matches for the national team, scoring 38 tries. He mostly played as a scrum half and participated in three Rugby World Cups, most notably in the 1995 tournament, which was won by South Africa. He is widely regarded as one of the greatest scrumhalves of all time. He captained the national side on ten occasions and was part of the team that won South Africa's first Tri Nations title in 1998. Domestically he played for the provincial side the Blue Bulls from 1993 to 2003, with whom he won two domestic Currie Cup trophies in 1998 and 2002, and from 1996 until his retirement in 2003 played Super 12 rugby for Northern Bulls (later renamed the Bulls). He was inducted into the International Rugby Hall of Fame in 2007 and later into the World Rugby Hall of Fame. In 2011, it was announced that van der Westhuizen had motor neurone disease. He eventually began using a wheelchair and experienced speech problems, yet still raised awareness of the disease through his charity, the J9 Foundation. He was educated at Hoërskool F. H. Odendaal and at the University of Pretoria where he obtained a Bachelor of Commerce degree. He played for the Junior Springboks in 1992.
Регби мансабы
Ван дер Вестхуйзен өзінің барлық провинциялық карьерасын 1993 жылдан 2003 жылға дейін Оңтүстік Африканың «Блю Буллз» командасында өткізді, содан кейін регбиден зейнеткерлікке кетті. Ол 1996 жылы жарыстың басталуынан бастап 2003 жылы зейнеткерлікке шыққанға дейін «Солтүстік бұқалар» (кейін «Буллз» деп аталды) үшін Super 12 ойнады. Ол бүкіл мансабын скрам-хав ретінде өткізді, 6 фут 2 дюймдік бойымен, бұл позициядағы ойыншы үшін ерекше биік саналады. Ол қарсыластардың қорғанысындағы ең кішкентай кеңістіктерді тауып, олардан өтуімен белгілі болды. Оның алғашқы халықаралық матчы 1993 жылы Буэнос-Айресте Аргентинаға қарсы, 22 жасында өтті. Келесі жылы ол Шотландияға қарсы Мюррейфилдте екі эссе соқты. Оңтүстік Африка 1995 жылғы Регби әлем чемпионатының иесі болды. Бұл олардың әлем чемпионатына алғаш рет қатысуы, бұл бұрынғы апартеидтің салдарынан болды. Финалда Спрингбокс командасы Жаңа Зеландиямен кездесті, олар турнирдің фавориті саналды. Жаңа Зеландия қатарында Жона Лому болды, ол тереңтен күшті шабуылдар жасауға қабілетті, дамып келе жатқан талант. Ломуды Ван дер Вестхуйзен тиімді түрде қорғады, бірнеше маңызды тоқтатулар жасады, соның ішінде 22 метрлік сызықтың сыртында жасаған тоқтату бар. 1997 жылы ол Оңтүстік Африканың жетілік командасының капитаны болды және 1997 жылы Гонконгте өткен Регби әлем чемпионатының жетілігінде финалға шықты, онда Фиджиден жеңілді. Ван дер Вестхуйзен 1998 жылы Оңтүстік Африканың алғашқы Три Нациялар сериясінің жеңімпазы атанған команданың құрамында болды. Ол 1998 жылғы Керри кубогына «Буллз» командасының капитаны болды. Ол 1999 жылы Оңтүстік Африка құрамасының капитаны болды. Сол жылы Оңтүстік Африка әлем чемпионатында үшінші орын алды. Турнирден кейін ол екі апта бұрынғы матчта тізесінің байланысу тініне ауыр жарақат алғанын анықтады. Халықаралық міндеттерді орындау кезінде алған жарақаттары 1998, 1999 және 2000 жылдары үш тізбектелген Super 12 маусымының көп бөлігін өткізіп жіберуіне әкелді. 2001 жылдың қарашасында ол Спрингбокс үшін жүз матч өткізген алғашқы ойыншы атанды. 2003 жылғы әлем чемпионатына шақырылуы оны Оңтүстік Африка атынан үш финалда ойнаған алғашқы ойыншы етті. Команда ширек финалда «Олл Блэкс» командасымен кездесіп, жеңілді. 2003 жылдың қарашасында ван дер Вестхуйзен халықаралық регбиден зейнеткерлікке шықты, сол кезде ол 89 матчпен Оңтүстік Африканың рекордтық тестілік ойыншысы және 38 эссемен рекордтық эссе соққан ойыншы болды. Ол Оңтүстік Африка құрамасы үшін барлығы 111 матч өткізіп, 10 тестілік матчта команданың капитаны болды.
Van der Westhuizen spent his entire provincial career with South African side the Blue Bulls, from 1993 until 2003, whereupon he retired from playing rugby. He played Super 12 for Northern Bulls (later renamed the Bulls) from the competition's inception in 1996 until his retirement in 2003. He spent his entire career as a scrum half, despite standing 6 ft 2 ins, an unusually tall height for a player in this position. He was known for finding and penetrating the tiniest gaps in opposition defences. His first international cap came aged 22 against Argentina in Buenos Aires on the 1993 tour. The following year he scored two tries in a memorable performance against Scotland at Murrayfield. South Africa hosted the 1995 Rugby World Cup. This was their first time playing in a World Cup, a consequence of the previous apartheid. In the final the Springboks faced New Zealand, who were favourites to win the tournament. On New Zealand's wing was Jonah Lomu, an emergent talent, capable of making powerful runs from deep. Lomu was effectively marked by Van der Westhuizen who made several key tackles, including one just outside the 22m line. In 1997, he captained South Africa's Sevens team to the final at the 1997 Rugby World Cup Sevens in Hong Kong, where they were beaten by Fiji. Van der Westhuizen was part of the team that won South Africa's first Tri Nations series title in 1998. He captained the Bulls to the 1998 Currie Cup. He first captained the South Africa team in 1999. That year South Africa finished third at the World Cup. After the tournament he discovered he had sustained a serious injury to ligaments in his knee in a match a fortnight earlier. Injuries sustained while on international duty led to him missing the greater parts of three consecutive Super 12 seasons in 1998, 1999 and 2000. In November 2001, he became the first person to play one hundred matches for the Springboks. His selection for the 2003 World Cup made him the first person to represent South Africa at three finals. The team met the All Blacks in the quarter finals and were beaten. In November 2003, van der Westhuizen retired from international rugby, at which point he was South Africa's record test cap holder with 89, and record test try scorer with 38. He had made 111 appearances for South Africa in total, captained them in ten tests,
Марапаттар мен құрметтер
2007 жылы ол Халықаралық регби даңқы залына енгізілді, ал 2015 жылы Халықаралық зал Дүниежүзілік регби даңқы залымен біріктірілген кезде оның мүшесі атанды.
He was inducted into the International Rugby Hall of Fame in 2007, and in 2015 became a member of the World Rugby Hall of Fame when the International Hall was merged with it.
Жеке өмірі мен дау-дамайлары
2001 жылы ол алты жыл бойы әйелі Марленмен ажырасып, Амор Виттонемен үйленуге аздан кейін үйленді. Виттонемен екі баласы болды. 2009 жылдың ақпан айында Rapport газеті мен Heat журналы оның белгісіз сары шашты әйелмен жыныстық ойын ойнағаны және ақ затты мұрынға тартып алғаны туралы видеодәлелдерін жариялады. Шармейн Уиверс “YOU” журналына берген сұхбатында онымен роман болғанын мәлімдеді. Виттонемен некесі ажырасып кетті. Наурыз айының соңында ол Оңтүстік Африканың SuperSport телеарнасының жүргізушісі қызметінен босатылды. 2009 жылдың 28 маусымында жүрек ұстамасы деген күдікпен ауруханаға түсті, бірақ тексерулер жүрек проблемасын көрсетпегендіктен, жақын арада шығарылды. Паникалық шабуыл болуы мүмкін деген болжам бар. 1 қарашада, өзінің өмірбаяны “Spieëlbeeld” (“Көзілдіріктегі адам”) жарық көрген күні, ван дер Вестхуйзен дау тудырған секс-видеода болғанын мойындады және жалған айтқаны үшін кешірім сұрады. 2013 жылдың тамызында BBC Sports тілшісі Джеймс Пикокпен телефон арқылы сұхбаттасқанда, ол осы дауға қалай қарсы тұрғанын айтты. “Менің ісімнің бәрі менің принциптеріммен қайшы келді, өмірім ақыл-ойыммен басқарылды және өмірдің мәнін түсіну үшін қателіктер жасауым керек еді. Мен өмірімді сағатына жүз шақырым жылдамдықпен өткіздім. Өмірде біз көп нәрсені әдеттегідей қабылдаймыз, оларды жоғалтқанда ғана олардың қаншалықты маңызды екенін түсінесің. Бірақ Құдай менің өмірімде бар екенін білемін және тәжірибемен үйренесің. Мен енді жасаған қателіктерім туралы ашық айта аламын, себебі менің сенімім әлсіремейді. Мен сияқты қиын жағдайдан өткен адам ғана өмірдің қаншалықты құнды екенін түсіне алады.”
In 2001, he and his wife of six years, Marlene, divorced, shortly before he married Amor Vittone. He had two children with Vittone. In February 2009, Rapport newspaper and Heat magazine reported that they had video evidence of him engaging in sex play with a mystery blonde and snorting a white substance. Charmaine Weavers claimed to have had an affair with him in an interview with YOU magazine. His marriage to Vittone fell apart. At the end of March he lost his job as a television presenter with the South African broadcaster SuperSport. On 28 June 2009, he was admitted to hospital with a suspected heart attack, although he was discharged soon afterward when tests found no evidence of heart problems. A panic attack was suspected. On 1 November, coinciding with the release of his autobiography Spieëlbeeld ("Man in the mirror"), van der Westhuizen confessed to being in the controversial sex video and apologised for lying. In a telephone interview in August 2013 with BBC Sports correspondent James Peacock, he spoke about facing up to the controversy. "What I did went against all my principles my life was controlled by my mind and I had to make my mistakes to realise what life is all about, I led my life at a hundred miles an hour. I've learned that there are too many things that we take for granted in life and it's only when you lose them that you realise what it is all about. But I know that God is alive in my life and with experience you do learn. I can now talk openly about the mistakes I made because I know my faith won't give up and it won't diminish. It's only when you go through what I am going through that you understand that life is generous."
Ауру және өлім
2011 жылдың мамыр айында ван дер Вестхуйзеннің өкілі оған моторлық нейрон ауруының диагнозы қойылғанын растады. 2008 жылдың соңында оның оң қолында алғашқы әлсіздік байқалған, бірақ ол бұл әлсіздікті бұрынғы регби жарақатының салдары деп ойлаған. Бірнеше ай өткен соң, оның жеке дәрігері және отбасы досы доктор Келбрик оң қолының әлсіздігін байқап, тексерулер тағайындады. Ол хабардарлықты арттыру, қаражат жинау және зерттеулерді қолдау мақсатында J9 Foundation атты қайырымдылық қорына негіз салды. Ол ұлдары Жордан мен Кайлимен үнемі бірге уақыт өткізді. 2017 жылдың 4 ақпанында ол Йоханнесбургтегі Fourways Life ауруханасының жансақтау бөліміне түсті, онда оған тыныс алу аппараты қосылды. Ол 2017 жылдың 6 ақпанында, 45 жасында отбасының қасында Йоханнесбургтегі үйінде қайтыс болды. 10 ақпанда Преториядағы Лофтус Версфельд стадионында қоғамдық еске алу шарасы жоспарланған.
In May 2011, van der Westhuizen's publicist confirmed that he had been diagnosed with motor neurone disease. Some weakness had first been noticed in his right arm near the end of 2008, but he had put this down to the aftereffects of an old rugby injury. A few months later, Dr Kelbrick, his personal doctor and a family friend, noticed his right arm weakness and arranged for tests. He set up a charitable organisation, the J9 Foundation, to raise awareness, funds and to support research. He regularly spent time with his children, Jordan and Kylie. On 4 February 2017 he was admitted to the Intensive Care Unit at the Fourways Life Hospital in Johannesburg where he was placed on a ventilator. He died at his home in Johannesburg surrounded by his family on Monday, 6 February 2017, at the age of 45. A public memorial service was scheduled for 10 February at Loftus Versfeld in Pretoria.