Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Бун аралы – Мэн шығанағындағы шөлейтті, тасты арал, АҚШ-тың Мэн штатындағы Йорк қаласының жағасынан 10 шақырым (6 миль) қашықтықта орналасқан. Төмен су кезінде шамамен 91 метр (300 фут) ені мен 213 метр (700 фут) ұзындығы бар аралда Бун аралы маяғы тұр. Биіктігі 42 метр (137 фут) болатын бұл маяқ Жаңа Англиядағы ең биік маяк болып есептеледі. Көптеген кемелер оның тасты жағалауында қырылып қалған. Ағылшын пуритандық заңгер және Массачусетс шығанағы колониясын құрушылардың бірі Джон Уинтроп 1600 жылдары Бун аралынан өткенін айтады.
Boon Island is a barren, rocky island in the Gulf of Maine 6 mile (10 km) off the coast of York, Maine, United States. The island, which is approximately 300 feet (91 m) by 700 feet (213 m) at low tide, is the site of Boon Island Light, at 137 feet (42 m) high, it is the tallest lighthouse in New England. Numerous vessels have been wrecked on its rocky shoreline. John Winthrop, the English Puritan lawyer and one of the leading figures in founding the Massachusetts Bay Colony, mentions passing Boon Island in the 1600s.
Бун аралы жарығы
1799 жылы ағаштан жасалған күн маяғы орнатылды, бірақ ол бес жыл ғана тұрды. Қатты дауылдар Боун аралын үнемі шарпып, оның ең биік нүктесі теңіз деңгейінен 14 фут (4 метр) биіктікте орналасқан. Күшті толқындар аралдың бетімен алып тастарды лақтырып, құрылыстарды қиратып жібереді. Тас күн маяғы салынды. 1811 жылы судан 32 фут (шамамен 9,8 метр) биіктікте тас маяқ салынды, кейін 1831 жылы 49 фут (шамамен 14,9 метр) биіктікте қайта салынды. Бірақ табиғаттың салдарынан келген зақымдар тоқтатылмай қойды. Осының салдарынан 1854–1855 жылдары Жаңа Англиядағы ең биік маяқ – Бун аралы маяғы салынды. Ол 133 фут (40 метр) биіктіктегі алып гранит блоктарынан тұрғызылды, құны 25 000 АҚШ доллары болды. Оның фокальдық жазықтығы 137 фут (42 метр) тең болды. Мұндай шұғыласыз, қиын жерде тұруға дайын адамдар аз болды, олар үнемі алмасып тұрды. Бірақ тек бір адам ғана онда гүлденгендей болды: Уильям К. Уильямс 27 жыл тұрып, 90 жастан асты. 1978 жылы аралдағы екі шамшырақшы қауіпті қысқы дауылдан паналауға мәжбүр болды. Олар жарық бөлмесінде баспана тауып, дауыл мен жел аралдағы барлық құрылыстарды қиратты. Су мұнараның бойымен 1,5 метрге көтеріліп, бірнеше бөліктерін бұзып алды. Ертесі күні оларды тікұшақпен құтқарып алды. Мұнара жөнделіп, автоматтандырылды, енді тұрақты күзетшінің қажеті жоқ. Қазір ол күн энергиясымен жұмыс істейді.
A wooden day beacon was erected in 1799 but lasted only five years. Fierce storms repeatedly scour Boon Island, which has an elevation of 14 feet (4 m) above sea level at its highest point. Violent seas can heave boulders across its surface, demolishing structures. A stone day beacon was constructed. In 1811, a stone lighthouse was built which stood 32 feet above the water, then rebuilt in 1831 to stand 49 feet. But damage from the elements was relentless. Consequently, in 1854–1855 the tallest lighthouse in New England, Boon Island Light, was built — 133 feet (40 m) of massive granite blocks at a cost of US$25,000. It had a focal plane of 137 feet (42 m). Keepers willing to live in such a desolate place were few, arriving and departing in steady succession. Only one man seemed to thrive there; William C. Williams stayed 27 years and lived past the age of 90. In 1978, two lightkeepers on the island had to retreat from a powerful winter storm. They took shelter in the light chamber while the seas and wind demolished all other structures on the island. The water rose five feet up the tower and dislodged a number of its segments. The next day, they were rescued by helicopter. The tower was repaired and automated, no longer requiring a resident keeper. It is now powered by solar power.
Көбейту (1682)
1682 жылдың жазында жағалаудағы "Increase" сауда кемесінің қирауы нәтижесінде арал ағылшын тіліндегі атын алған деп саналады. Төрт адам – үш еуропалық және бір американдық жергілікті тұрғын – балық және қарабас құстарының жұмыртқаларымен күн көріп, тірі қалды. Аралда бір ай болғаннан кейін, Йорк қаласының жанындағы Агаментикус тауының шыңынан түтін көріп, олар назар аудару үшін от жақты. Агаментикус тауындағы адамдар аралдан шыққан түтінді көрді және кемеден құлағандарды құтқарып алды. Өздерінің аман қалғанын Құдайдың нығметі деп есептеген олар, бұл аралға "Бун аралы" деген ат қойды. Дегенмен, 19-ғасыр американдық ақын және жазушы Селия Такстер Бун аралын "ең қасіретті, көзге көрінбейтін орын" деп сипаттады.
The wrecking of the coastal trading vessel, Increase, in the summer of 1682 is believed to be how the island derived its English name. Four survivors — three Europeans and one native American — subsisted on fish and gulls' eggs. After a month on the island, they built a fire to attract attention when they saw smoke rising from the summit of Mount Agamenticus in York. The people on Mount Agamenticus saw the smoke from the island and the castaways were soon rescued. Seeing their survival as a boon granted by God, the men are said to have dubbed it Boon Island. However, Celia Thaxter, a 19th century American writer of poetry and stories, described the ironically named Boon Island as "the forlornest place that can be imagined."
Ноттингем қайығы (1710)
1710 жылы 11 желтоқсанда Джон Дин басқарған британдық сауда кемесі «Ноттингем Галле» кемесі құлап, апатқа ұшырады. Кемедегі барлық он төрт экипаж мүшесі алғашқы апаттан аман қалды, бірақ екеуі жарақатынан көз жұмды – бірі, аспазшы, апаттан кейін бірнеше күн өткен соң қайтыс болды, екіншісі, балташы, екі аптадан соң қайтыс болды. Тағы екеуі импровизацияланған салмен құрлыққа жетуге тырысқанда суға батып кетті. Қалған он экипаж мүшесі қысқы жағдайда, жиырма төрт күн бойы тамақсыз да, отсыз да тірі қалуға тырысып, соңында құтқарылды. Олар аштықтан шегініп, өлген балташының етін жеді, бұл оқиғаға бүгінгі күнге дейін сақталған жағымсыз даңқ әкелді. Оқиғада капитан мен оның экипажының мүшелері, әсіресе бірінші көмекшісі Кристофер Лэнгман арасындағы қақтығыс та бейнеленген. Лэнгман, екі экипаж мүшесінің қолдауымен, Диннің кемені француз жеке қарақшыларына беріп қойғанын және одан кейін сақтандыру ақшасы алу үшін кемені құртуды жоспарлағанын мәлімдеді. Экипаж бұл туралы білген соң, көтеріліс жасап, Динды Бостонға қарай бағытталды, нәтижесінде кеме Бун аралында құлап түсті. Келесі жазда Лондонда капитан мен оның наразы экипажының мүшелері арасында қызу жариялық күрес болды, бұл да сол кездегі оқиғаның танымалдылығын арттырды. Бұл қорқынышты оқиға Кеннет Робертс 1956 жылы жарық көрген «Бун аралы» романында көркемделіп суреттелген. Оқиғаның ғылыми тарихы, Эндрю Ветц және Стивен Эриксоннің «Бун аралы: көтеріліс, кеме апаты және каннибализм туралы шын оқиға» кітабы 2012 жылы жарық көрді. «Ноттингем Галле» апатынан кейін жергілікті балықшылар болашақта кеме апаты орын алған жағдайда пайдалану үшін Бун аралына азық-түлік баррельдерін тастай бастады. Кеме апатына ұшыраған теңізшілерге арналған азық-түлік туралы айтатын болсақ, Бун аралынан оңтүстік-шығысқа қарай, сегіз шақырым жерде Шоалс аралдары орналасқан. Smuttynose аралындағы шатыр, 1950 жылдары ақын Селия Такстердің шөбересі Розамонд Такстер салған, «ауа райының салдарынан қиындыққа тап болған теңізшілерге» әрдайым ашық. Онда кеме апатынан аман қалғандарға арналған азық-түлік бар. 1995 жылы Мэн университетінің профессоры Уоррен Рисс «Ноттингем Галле» кемесінен мүмкін болатын артефакттарды табу үшін экспедиция ұйымдастырды. Ол және оның командасы табысқа жетті, және табылған заттар Мэн штатының мұражайында қойылған.
More famous was the shipwreck on December 11, 1710, of the British merchant ship, Nottingham Galley, captained by John Deane. All fourteen crewmen aboard survived the initial wreck, however, two died from their injuries – the cook, who died a few days after the initial wreck, and a carpenter, who died two weeks after – and another two drowned attempting to reach the mainland on an improvised raft. The remaining ten crewmen managed to stay alive despite winter conditions with no food and no fire for twenty four days, until finally rescued. They resorted to cannibalism, eating the carpenter after his death, which gave the incident a notoriety that it retains even today. The story also features a conflict between the captain and members of his crew, primarily his first mate, Christopher Langman. Langman, backed by two of his crew mates, claimed that Deane turned the ship over to French privateers and then planned to wreck the ship for insurance money. When his crew learned of this, they mutinied and forced Deane to continue to Boston, resulting in its wreck on Boon Island. A vigorous public relations battle ensued in London the following summer between the captain and members of his unhappy crew, which also helped make the story famous in its day. The harrowing story was fictionalized by Kenneth Roberts in his 1956 novel Boon Island. The only non fiction history of the event, "Boon Island: A True Story of Mutiny, Shipwreck and Cannibalism," by Andrew Vietze and Stephen Erickson, appeared in 2012. It is said that after the Nottingham Galley disaster, local fishermen began leaving barrels of provisions on Boon Island in case of future wrecks. Speaking of provisions for shipwrecked sailors, just eight miles southeast of Boon Island lie the Isles of Shoals. On Smuttynose Island, a cottage built in the 1950s by Rozamond Thaxter, great granddaughter of the poet Celia Thaxter, is always open to "mariners in distress of weather". It contains a barrel of provisions for survivors of shipwrecks. In 1995, Dr. Warren Riess, University of Maine, mounted an expedition to retrieve possible artifacts from the Nottingham Galley. He and his team were successful in the effort, and the items recovered can be viewed at the Maine State Museum.
Империяның сапында (1944)
1944 жылдың ақпан айында 130 метрлік британдық жүк кемесі "Империя Найт" Бун аралында қарап қалды, кейін екі бөлікке бөлінді. Кеменің жүк қоймаларын қамтитын артқы бөлігі аралдан бір жарым шақырымдай қашықтықта, шамамен 260 фут (80 метр) тереңдікте суға батып кетті. 1990 жылдың тамызында АҚШ жағалау күзет қызметі 1944 жылға жатқан кемеге арналған жүк орналастыру жоспарының бар екенін білді, онда кемеге 221 колба (7,620 кг) сынап тиелген болуы мүмкін екендігі көрсетілген. Тергеу көрсеткендей, мұндай колбалар кемеге тиелген, бірақ уақыт өте бұзылып, сынапты шығарған. Шамамен 16 000 фунт (7¼ тонна) сынап әлі іздестірілмей отыр және ол жүк қоймасының ең төменгі бөлігіне шөгіп қалған деп есептеледі.
In February 1944, the Empire Knight, a 428 foot (130 m) British freighter, ran aground at Boon Island and later broke into two sections. The stern section, which included the ship's cargo holds, sank in approximately 260 feet (80 m) of water, one and one half miles (2–3 km) from the Island. In August 1990, the United States Coast Guard became aware of the existence of a plan of stowage dating from 1944 for the ship indicating that 221 flasks (7,620 kg) of mercury may have been loaded onto the vessel. Investigation revealed that such flasks had been placed on the ship but had since deteriorated, releasing the mercury. An estimated 16,000 pounds (7¼ t) of mercury remain unrecovered and it is believed to have settled in the low point of the cargo hold.
Меншік
2000 жылдың мамыр айында АҚШ Жағалау күзеті Боун аралы маягын тарихи шамды қалпына келтіру және сақтау мақсатында Америка маяк қорына (АЛФ) жалға берді. 2014 жылы маяк жылжымайтын мүлік дамытушысы Арт Жирардқа сатылды, ол кейіннен 2015 жылы оны Boon Island LLC компаниясына сатты.
In May 2000, the U. S. Coast Guard leased Boon Island Lighthouse to the American Lighthouse Foundation (ALF) for the restoration and preservation of the historic light. In 2014 the lighthouse was sold to real estate developer Art Girard, who subsequently sold it in 2015 to Boon Island LLC.