Солтүстік Каролина штатындағы Кейп Хатеррас маяғы

Кіріспе

Солтүстік Каролина штатындағы маяқ, АҚШ. Кейп Хэттерас маяғы – Солтүстік Каролина штатының Бакстон қаласында, Оутер Бэнкс аймағындағы Хэттерас аралында орналасқан. Маяқтың ерекше суреті оны тануды жеңілдетеді және оған даңқ әкелді. Ол көбінесе АҚШ-тағы ең әдемі және танымал маяктар тізімінде жоғары орын алады. Оутер Бэнкс – Атлант мұхитын жағалаудың саздақтары мен лагуналарынан бөліп тұратын Солтүстік Каролина жағалауындағы кедергілі аралдар тобы. Атлантикалық ағыстар осы аймақта кемелерге саяхат жасауға қолайлы жағдай жасады, бірақ Кейп Хэттерас жағасындағы Даймонд Шоалс аймағында бұл мүмкін емес еді. Жақын маңда, жылы Гольфстрим ағысы суық Лабрадор ағысымен қақтығысады, бұл күшті мұхит дауылдары мен толқындардың пайда болуына жағдай жасайды. Осы өзгермелі құмдықтардың салдарынан көптеген кемелер құлап, осы аймаққа «Атлантиканың зираты» деген ат берілді. Сондай-ақ, АҚШ Конгресі Кейп Хэттерас маяғының құрылысын бастауға рұқсат берді. Оның 198 фут (шамамен 60 метр) биіктігі оны АҚШ-тағы ең биік кірпіштен салынған маяққа және әлемдегі екінші биік маяққа айналдырды. Негізі теңіз деңгейіне жақын болғандықтан, ол АҚШ-тағы ең биік 15-ші маяқ болып табылады, ал алғашқы 14 маяқ биік жерлерде салынған.

Хаттерас аралындағы келушілер орталығы мен теңіз мұражайы

Кейп Хаттерас маяғының жанында Хатеррас аралының аймақтық орталығы мен Теңіз мұражайы орналасқан, оны Ұлттық саябақтар қызметі басқарады. Ол тарихи Кейп Хаттерас маяғының екі күзетшісінің үйінде орналасқан. Көрмелерде Сыртқы жағалаулар мен маяқтың тарихы, теңіздік мұрасы және табиғи тарихы ұсынылған. Аймақтық орталық Кэп-Хаттерас ұлттық жағалауы, рейнджерлердің бағдарламалары және кітап дүкені туралы ақпарат береді.

Бастапқы маяк

1794 жылғы 10 шілдеде, қазынашылық министрі Александр Гамильтон өзінің кемесі қатерлі жартасқа шағылысып, Жаңа дүниеге жол тартқанда суға батып кетуінен кейін осы жерде маяқ салуды сұрағаннан кейін, Конгресс 44 000 доллар бөлді, бұл маяққа "Гамильтонның жарығы" деген есім берілді. Бөлінген қаражат "Солтүстік Каролина штатындағы Окракок портындағы Шелл Касл аралындағы Хаттерас түбегінде маяқ және жарық маяқ орнатуға" жұмсалды. Кейп-Хаттерас маяғы 1802 жылы салынды. Кейп-Хаттерас жарығы түбекке қарай созылатын өте қауіпті сайлауларды белгіледі. Алғашқы мұнара қара құмтастан салынды және өзінің табиғи түсін сақтап қалды. Алғашқы жарық 18 шамнан, рефлекторлардан тұрды және теңіз деңгейінен 112 фут (34 м) биіктікте орналасқан. Ашық ауа райында ол 29 шақырым қашықтықтан көрінетін. 1851 жылдың шілдесінде лейтенант Дэвид Д. Портер, USN, былай деп хабарлады:

Жарықты жақсарту жұмысы 1845 жылы рефлекторлар 14-тен 15-ке ауыстырылған кезде басталды. 1848 жылы 18 шам 15 шамға және рефлекторларға ауыстырылды, соның арқасында жарық ашық ауа райында 32 шақырым қашықтықтан көрінетін болды. 1854 жылы ескі рефлекторлық құрылғы френельдік линзамен ауыстырылды және мұнара 46 метрге дейін көтерілді. 1860 жылы Маяк кеңесі Азамат соғысының басталуына байланысты Кейп-Хаттерас маяғына қорғаныс қажет екенін хабарлады. 1862 жылы Кеңес "Хаттерас маяғының линзасы мен фонарі жойылды, жарық қайтадан іске қосылды" деп мәлімдеді.

Екінші маяк

АҚШ теңізшілері мен Әскери-теңіз күштері офицерлерінің өтініші бойынша, Конгресс 1868 жылы Америка Құрама Штаттарының Маяктар басқармасына Хатеррас мүйісінде жаңа маяк салуға 80 000 доллар бөлді. АҚШ Армиялық инженерлік корпусының бригадалық генерал-майоры Дж. Х. Симпсон басшылығымен екі жылға жетпей аяқталған жаңа Кейп-Хаттерас маяғының құны 167 000 долларды құрады. 1871 жылдың 16 желтоқсанында алғашқы рет бірінші реттік жарық көрсетілген жаңа мұнара әлемдегі ең биік кірпіш маяк мұнарасы болды. Ол жер бетінен 61 метр биіктікте орналасқан, ал жарықтың фокустық биіктігі судан 208 метр биіктікте болды. Ескі мұнара 1871 жылдың ақпанында бұзылды, қалдықтары 1980 жылы дауыл кезінде толығымен жойылғанға дейін сақталды. 1879 жылдың көктемінде мұнараға найзағай шақты. Содан кейін қабырғаларда жарықтар пайда болды, олар мұнараның темір конструкциясын жерге сіңген темір дискімен байланыстыратын металл таяқша орнату арқылы жөнделді. 1912 жылы жарықтың шам қуаты 27 000-нан 80 000-ға дейін арттырылды. Жаңа мұнара 1870 жылы аяқталғаннан бері теңіз жағажайға бірте-бірте еніп келе жатқан еді. Алайда, бұл 1919 жылға дейін, су деңгейі мұнараның негізінен шамамен 36,5 метрге жеткенге дейін маңызды болмады. Эрозияны тоқтатуға бірнеше әрекет жасалды, бірақ бөгеттер мен жартастар тиімсіз болды. 1935 жылы мұнарадағы жарық төрт тірегі бар болаттан жасалған мұнараның үстінде орналасқан Аэробаконмен ауыстырылды. Кірпіш мұнара содан кейін Ұлттық саябақтар қызметіне тапсырылды. Азаматтық консервациялық корпус және Жұмыс прогресі әкімшілігі жағажайды шайып кетіп бара жатқан құмды тоқтатуға арналған ағаш қоршаулар тізбегін орнатты. 1942 жылы неміс суасты қайықтары жағалауға жақын кемелерге шабуыл жасаған кезде, жағалау күзеті кірпіш мұнараның бақылауын қайтадан алды және оны 1945 жылға дейін қарауылдық станциясы ретінде пайдаланды. Сол кезде жағажайда құм жиналғандықтан, кірпіш мұнара теңізден 274 метрге дейін ішке қарай жылжыды және жарық орнатуға қайтадан жарамды болды, ол 1950 жылдың 23 қаңтарында қайтадан іске қосылды. Жаңа жарық 250 000 шам қуаты бар авиациялық типтегі айналмалы маяктан тұрады, ол 32 шақырымға дейін көрінеді және әр 7,5 секунд сайын ақ түсте жыпылықтайды. Болаттан жасалған скелет мұнарасы, Бекстон Вудс мұнарасы деп аталады, кірпіш мұнара эрозиядан зардап шексе, жарықты қайтадан жылжыту қажет болған жағдайда, жағалау күзеті сақтап қалды. Жарық өте жақсы көрінетін қара және ақ диагональды бояу схемасын көрсетеді. Ол Сент-Огастин маягымен ұқсас белгілерді бөліседі. Қызыл және ақ "конфет жолақтары" бар тағы бір маяк - Мичиган штатындағы Уайт-Шоал маягы, ол АҚШ-тағы жалғыз "шаштараз бағанасы" маягы. Оның ерекше "шаштараз бағанасы" бояуы Солтүстік Каролинаның басқа қара және ақ маяктарымен үйлеседі, "әрқайсысы күндіз теңізшілерге маяктарды анықтауға көмектесетін өзіндік үлгіге ие". Кейп-Хаттерас маяк стансасын ауыстыру жобасы "Мыңжылдықтың жылжуы" деп аталды. 1999 жылы "International Chimney and Expert House Movers" бас мердігері Американың азаматтық инженерлер қоғамынан "Құрылыс инженерлерінің үздік жетістіктері" сыйлығын жеңіп алды. Кейп-Хаттерас маягы - ең биік тас құрылымдардың бірі (200 фут биіктігі және салмағы 5000 тонна).

At the behest of mariners and officers of the U. S. Navy, Congress appropriated $80,000 to the United States Lighthouse Board to construct a new beacon at Cape Hatteras in 1868. Completed in just under two years under the direction of brevet Brigadier General J. H. Simpson of the U. S. Army Corps of Engineers, the new Cape Hatteras lighthouse cost $167,000. The new tower, from which the first order light was first exhibited on December 16, 1871, was the tallest brick lighthouse tower in the world. It was 200 feet (61 m) above ground and the focal height of the light was 208 feet (63 m) above water. The old tower was demolished in February 1871, leaving ruins that lasted until finally eroded away in a storm in 1980. In the spring of 1879 the tower was struck by lightning. Cracks subsequently appeared in the masonry walls, which were remedied by placing a metal rod to connect the iron work of the tower with an iron disk sunk in the ground. In 1912 the candlepower of the light was increased from 27,000 to 80,000. Ever since the completion of the new tower in 1870, there had begun a very gradual encroachment of the sea upon the beach. This did not become serious, however, until 1919, when the high water line had advanced to about 120 ft (36.5) from the base of the tower. Since that time the surf gnawed steadily toward the base of the tower until 1935, when the site was finally reached by the surf. Several attempts were made to arrest this erosion, but dikes and breakwaters had been of no avail. In 1935, therefore, the tower light was replaced by an Aerobeacon atop a four legged steel skeleton tower, placed farther back from the sea on a sand dune 166 feet (51 m) above the sea, visible for 19 mile (31 km). The abandoned brick tower was then put in the custody of the National Park Service. The Civilian Conservation Corps and Works Progress Administration erected a series of wooden revetments which checked the wash that was carrying away the beach. In 1942, when German U boats began attacking ships just offshore, the Coast Guard resumed its control over the brick tower and manned it as a lookout station until 1945. By then, due to accretion of sand on the beach, the brick tower was 500 to 900 feet (274 m) inland from the sea and again tenable as a site for the light, which was placed back in commission January 23, 1950. The new light consisted of a aviation type rotating beacon of 250,000 candlepower, visible 20 mile (32 km), and flashing white every 7.5 seconds. The steel skeleton tower, known as the Buxton Woods Tower, was retained by the Coast Guard in the event that the brick tower again became endangered by erosion requiring that the light again be moved. The light displays a highly visible black and white diagonal daymark paint scheme. It shares similar markings with the St. Augustine Light. Another lighthouse, with helical markings—red and white 'candy cane stripe' is the White Shoal Light (Michigan), which is the only true 'barber pole' lighthouse in the United States. Its distinctive "barber pole" paint job is consistent with other North Carolina black and white lighthouses, "each with their own pattern to help sailors identify lighthouses during daylight hours." The Cape Hatteras Light House Station Relocation Project became known as "The Move of the Millennium." General contractor International Chimney and Expert House Movers won the 40th Annual Outstanding Civil Engineering Achievement Award from the American Society of Civil Engineers in 1999. The Cape Hatteras Lighthouse is one of the tallest masonry structures ever moved (200 feet tall and weighing 5,000 tons).