Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Тақырыптың жалпы сипаттамасы
Overview of the topic
Өлім жазасы – ең ауыр қылмыстар (қаза тағайындалатын қылмыстар) үшін сотталған қылмыскерлерді өлімге кесу және заң жүйесінің бұйрығымен осы жазаны орындау процесі. Өлім жазасы алғаш рет Жаңа Зеландияда 1840 жылы, ел британ отарлығы болған кезде заңдастырылған түрде пайда болды. Алғашқы орындалу 1842 жылы Оклендтегі Виктория көшесінде ашық түрде асылу арқылы жасалды, ал соңғы жазалау 1957 жылы, сондай-ақ Оклендтегі Маунт-Еден түрмесінде болды. Барлығы Жаңа Зеландияда 85 адам заңмен өлім жазасына кесілді. Өлім жазасы алғаш рет 1941 жылы бірінші Лейбористік үкімет тарапынан кісі өлтіру үшін жойылды, барлық өлім жазалары өмір бойына түрмеге жабылуға ауыстырылды. Бірақ, оны алмастырған бірінші Ұлттық үкімет 1949 жылы оны қайта енгізді, содан кейін 1957 жылға дейін тағы сегіз жаза орындалды. Кейіннен халықтың пікірі өлім жазасын қолдануға қарсы болды, ол 1961 жылы кісі өлтіру үшін қайтадан жойылды, ал 1989 жылы барлық қылмыстар үшін, оның ішінде мемлекетке қарсы қылмыс үшін де толығымен жойылды.
Capital punishment – the process of sentencing convicted offenders to death for the most serious crimes (capital crimes) and carrying out that sentence, as ordered by a legal system – first appeared in New Zealand in a codified form when New Zealand became a British colony in 1840. It was first carried out with a public hanging in Victoria Street, Auckland in 1842, while the last execution occurred in 1957 at Mount Eden Prison, also in Auckland. In total, 85 people have been lawfully executed in New Zealand. Capital punishment was first abolished for murder in 1941 by the First Labour Government, with all death sentences commuted to life imprisonment. However, the succeeding First National Government reinstated it in 1949, following which eight more executions took place in the period up to 1957. Subsequently, public opinion turned against the use of capital punishment, and it was once again abolished for murder in 1961, and abolished for all crimes, including treason, in 1989.
Әдіс
Өлім жазасының тәсілі әрқашан дарға асу болды. Бастапқыда елдің барлық жерінде жаза орындауға болатын көптеген орындар болды, бірақ кейіннен Веллингтон (астана) және Окленд (қазіргі ең ірі қала) қалаларында ғана дарға асулар жүзеге асырылды. Алғашында кәсіби дарға асушы болған жоқ – жаза орындаушы білікті деп есептелгендердің арасынан таңдалып алынды. Кейде сотталған қылмыскерлер дарға асушы ретінде жұмысқа алынды, көбінесе жазаларын жеңілдету немесе ақшалай сыйлық алу үшін. 1877 жылы Бленхайм шерифі кәсіби дарға асушыны жалдауды ұсынды. Австралияда жаза орындаушы болғанын айтқан ирланд Том Лонг ресми дарға асушы болып тағайындалды. Ол – ресми түрде танымал болған жалғыз дарға асушы; ал қалғандары есімдерін жасырып қалды.
The method of execution was always by hanging. At first, there were many possible execution sites all around the country, but later, the only two cities where hangings were carried out were Wellington (the capital) and Auckland (now the largest city). Initially, there was no professional hangman employed—the executioner was simply chosen from among any who were deemed qualified. On occasion, convicted criminals were employed as hangmen, often in exchange for reduced sentences or monetary reward. In 1877, the sheriff of Blenheim recommended that a professional executioner be hired. Tom Long, an Irishman who claimed to have been an executioner in Australia, was hired as the official hangman. He was the only official hangman to be publicly known; others remained anonymous.
Тарих
1840 жылы Уайтангі шарты жасалған кезде, Жаңа Зеландия британдық колонияға айналғанда, Англияда және содан бері Жаңа Зеландияда өлім жазасын реттейтін ең соңғы заң – 1837 жылғы Қылмыстарды жазалау туралы заң болды. Бұл заң мал ұрлау сияқты бірқатар қылмыстар үшін өлім жазасын жойды және оны өмір бойына сотқа тартумен алмастырды. Дегенмен, кісі өлтіру, мемлекетке қарсы сатқындық, тыңшылық, корольдік кемежайндарда өрт сөндіру және зорлық-зомбылықпен жасалған қарақшылық сияқты кейбір қылмыстар үшін өлім жазасы британдық заңдар тізімінде сақталды. Осы қылмыстар үшін жаза алғандардың барлығы дерлік ер адамдар болды, тек бір ғана әйел – Минни Дин 1895 жылы нәресте өлтіргені үшін кінәлі деп танылды. Алайда, Диннің сотынан, қамауынан және өлім жазасын орындаудан бұрын, 19 ғасырда Жаңа Зеландияда бірнеше әйел нәресте өлтіру қылмысы үшін кінәлі деп танылды, бірақ олардың өлім жазасы өмір бойына түрме жазасына ауыстырылды. Олар – Каролина Уитинг (1872), Фиби Вейч (1883) және Сара Джейн мен Анна Фланнаган (1891).
At the time of the Treaty of Waitangi in 1840 when New Zealand became a British colony, the most current legislation governing capital punishment in England, and henceforth New Zealand, was the Punishment of Offences Act (1837), which had abolished the death penalty for a number of statutory offences, including cattle stealing, and replaced it with penal transportation for life. However, some capital crimes remained on the British law books, including murder, treason, espionage, arson in the royal dockyards, and piracy with violence. All bar one were men; the exception being Minnie Dean, who was found guilty of infanticide in 1895. However, before Dean's trial, imprisonment and execution, several other women had been found guilty of Infanticide in nineteenth century New Zealand, but had their death sentences commuted to life imprisonment. These were Caroline Whitting (1872), Phoebe Veitch (1883) and Sarah Jane and Anna Flannagan (1891).
Ашық өлім жазалары
Алғашқы сегіз өлім жазасы 1842 жылдан 1858 жылға дейін көпшілік алдында орындалды; бесеуі – Окленд қаласының орталығындағы Куин-стрит пен Виктория-стрит-Уэст бұрышындағы Окленд түрмесінің қақпасының сыртында; біреуі – Девонпорттың жағалауындағы Король Эдуард алаңында; және екеуі – Веллингтондағы Маунт-Кук түрмесінің сыртында, қазіргі уақытта Доминион мұражайы мен Пуке-Ахудағы Ұлттық соғыс ескерткіші орналасқан жерде. 1842 жылдың 7 наурызында алғашқы өлім жазасы кезінде шамамен мың адам Куин-стрит пен Виктория-стрит-Уэст бұрышында, қазір Окленд қаласының орталығында, Уирему Кинги Макетудың дарға асылуын көрді. Ол Аралдар шығанағындағы Мотуарохия аралында бес адамды өлтіргені үшін кінәлі деп танылды. Жаңа Зеландияда екінші өлім жазасы 1848 жылдың 17 маусымында Джозеф Бернстің көпшілік алдында дарға асылуы болды. Өлім жазасын орындау күні оны Оклендтің Куин-стрит көшесімен табутта отырғызып алып жүрді, содан кейін Уайтемата порты арқылы Девонпорт жағалауына қайықпен жеткізді. Ол қылмысы орын алған жерден көп ұзақ емес, Король Эдуард алаңында дарға асылды. Бернс Жаңа Зеландияда өлім жазасына кесілген алғашқы еуропалық қоныс иесі болды. Жаңа Зеландияда үшінші өлім жазасы, ал Веллингтонда бірінші өлім жазасы 1849 жылдың 19 сәуірінде орындалды. Нгати Кахунгуну руынан шыққан Мароро Джон Бранкс пен оның үш баласын өлтіргені үшін сотталғаннан кейін шамамен 500 адамның алдында Маунт-Кук түрмесінің сыртында дарға асылды. Төртінші өлім жазасы Веллингтондағы сол жерде 1850 жылдың 17 маусымында Уильям Гуд Джон Эллисті өлтіргені үшін дарға асылғанда, шамамен осындай көпшілік алдында орындалды. Бесінші өлім жазасы – қашып кеткен австралиялық сотталған Уильям Боуденді 1852 жылдың 27 сәуірінде дарға асу. Ол Окленд түрмесінің кіреберіс қақпасының сыртында, Куин-стрит пен Виктория-стрит-Уэст бұрышында, шамамен 300 адамның алдында дарға асылды. Жаңа Зеландияда алтыншы өлім жазасы, және Окленд түрмесінің сыртында, Куин және Виктория көшелерінің бұрышында орындалған үшінші көпшілік алдындағы дарға асу 1856 жылдың 12 ақпанында Чарльз Марсденді дарға асу болды. Марсденнің өліміне шамамен 14 минут уақыт кетті, және оның өлім жазасы "дөңгелексіз орындалған" деген айыптаулар болды. Соңғы көпшілік алдындағы өлім жазасы 1857 жылдың 17 желтоқсанында Вангарейде Джон Батлерді өлтіргені үшін кінәлі деп танылған Джон Киллиге қатысты. Ол Оклендте сотталғаннан кейін судья, сэр Джордж Альфред Арни, жазаны тағайындағанда "көздерінен жас шығып, қиындық көрінген" делінген, ал Килли "сот залында есінен танып құлап түсті". Ол 1858 жылдың 18 наурызында, сондай-ақ Окленд түрмесінің қақпасының сыртында дарға асылды.
The first eight executions were carried out in public, from 1842 to 1858; five outside the gate of the Auckland Gaol on the corner of Queen Street and Victoria Street West in central Auckland; one on King Edward Parade on the waterfront at Devonport; and two outside Mount Cook Gaol in Wellington, which is today the site of the Dominion Museum building and National War Memorial on Puke Ahu. At the first execution, on 7 March 1842, approximately a thousand people gathered at the corner of Queen Street and Victoria Street West, now the centre of the Auckland CBD, to witness the hanging of Wiremu Kīngi Maketū. He had been found guilty of murdering five people on Motuarohia Island, in the Bay of Islands. The second execution in New Zealand was the public hanging of Joseph Burns on 17 June 1848. On the day of his execution, he was paraded down Auckland's Queen St, seated in a coffin, and taken by boat across the Waitemata Harbour to the Devonport waterfront, where he was hanged on King Edward Parade, not far from the scene of his crimes. Burns was the first European settler to be executed in New Zealand. The third execution in New Zealand, and first in Wellington, occurred on 19 April 1849. Maroro of Ngāti Kahungunu descent was hanged outside Mount Cook Gaol in front of approximately 500 people, following his conviction of the murder of John Branks and his three children. The fourth execution occurred in the same location in Wellington on 17 June 1850, in front of a similar sized crowd, when William Good was hanged for the murder of John Ellis. The fifth execution was that of escaped Australian convict, William Bowden, on 27 April 1852. He was hanged on the scaffold erected outside the entrance gate of the Auckland Gaol, on the corner of Queen Street and Victoria Street West, in front of approximately 300 people. The sixth execution in New Zealand, and the third public hanging to take place outside the Auckland Gaol on the corner of Queen and Victoria Streets was that of Charles Marsden on 12 February 1856. It took approximately 14 minutes for Marsden to die, with accusations that his execution was "clumsily performed". The last public execution was that of John Killey, who had been found guilty of murdering John Butler in Whangarei on 17 December 1857. At his later sentencing in Auckland, the judge, Sir George Alfred Arney, was "said to have been moved to tears" in passing sentence, while Killey "fell down in the dock in a fainting fit". He was hanged on 18 March 1858, also outside the gate of the Auckland Gaol.
Австралиядағы британдық колонияларда қоғамдық өлім жазаларын жоюға қозғалыс
Австралиядағы британдық колонияларда қоғамдық асылулар "барбарлық көрініс" ретінде қарастырыла бастады. Сиднейдегі соңғы қоғамдық асылу 1852 жылғы 21 қыркүйекте Дарлингхерст түрмесінің сыртында өтті, онда жергілікті баспасөз "балалардың көп болуын" жақтырмады, олардың нәзік санасына арқанда асылып тұрған адамның қорқынышты көрінісінен басқа ешқандай әсер болмады, тіпті олар дарға асушыға үш рет сәлемдеме жасады. Жаңа Оңтүстік Уэльс, онда қоғамдық өлім жазасы "жазықсыз айыпталу дәуірімен байланысты" болды, Австралиядағы британдық колониялардың ішінде қоғамдық өлім жазасын жойған алғашқысы болды, 1855 жылғы Қылмыстық істерді соттау туралы заң (Жаңа Оңтүстік Уэльс) 1855 жылғы 10 қаңтарда күшіне енді. 1859 жылы Мортон шығанағы Квинслендтің өздік басқарушы колониясы болу үшін Жаңа Оңтүстік Уэльстен бөлінгенде, Жаңа Оңтүстік Уэльс заңнамасы автоматты түрде қолданылды. Заң 1858 жылғы 3 маусымда күшіне енді, бұл Орталық Оклендтегі елдегі соңғы қоғамдық асылудан үш ай өткен соң болды. Ұлыбританияның тарихи ағылшын құқығы мұрасын бөлісетін басқа ағылшын тілді елдермен салыстырғанда, Ұлыбританиядағы соңғы қоғамдық өлім жазасы Майкл Барреттің 1868 жылғы 26 мамырда Лондонның Ньюгейт түрмесінің сыртында шамамен 2000 адамның алдында асылуы болды. Канададағы соңғы қоғамдық өлім жазасы 1869 жылғы 7 желтоқсанда Николас Меладидің "бірнеше жүз көрерменнің" алдында, қазір Онтарионың Годерич қаласындағы Хьюрон тарихи түрмесі деп аталатын Хьюрон округінің түрмесінің сыртында асылуы болды. АҚШ-тағы соңғы қоғамдық сот өлімі 1936 жылғы 14 тамызда Рейни Бетаның Кентукки штатының Оуэнсборо қаласындағы тұрақта шамамен 20 000 адамның алдында асылуы болды.
Throughout the British colonies of Australasia public hangings came to be seen as "barbarous spectacles". The last public hanging in Sydney took place outside Darlinghurst Gaol on 21 September 1852, in which local press noted disapprovingly the "extraordinary attendance of children, upon whose tender minds the shocking spectacle of a fellow creature dangling at the end of a rope, had no other more serious effect than that of eliciting from them three cheers for the hangman". New South Wales, where public executions were also "associated with the hated convict era", became the first of the British colonies in Australia to abolish public executions, when the Act to Regulate the Execution of Criminals 1855 (NSW) came into force on 10 January 1855. When the Moreton Bay settlement separated from NSW to become the self governing colony of Queensland in 1859, the New South Wales legislation automatically applied. The Act came into force on 3 June 1858, three months after the country's last public hanging in central Auckland. By way of comparison with other English speaking countries which share an historical legacy of English common law, the last public execution in the United Kingdom was the hanging of Michael Barrett outside Newgate Prison in London on 26 May 1868, in front of a crowd of approximately 2000 people. Canada's last public execution occurred on 7 December 1869 when Nicholas Melady was hanged in front of "a few hundred spectators", outside the Huron County Gaol, now called the Huron Historic Gaol, in Goderich, Ontario. The last judicial execution carried out in public in the United States was the hanging of Rainey Bethea in a parking lot in Owensboro, Kentucky on 14 August 1936, in front of an estimated crowd of 20,000.
Қоғамның көзінен тыс орындалған
1862 жылы Веллингтонда Джеймс Коллинз Жаңа Зеландияда жұрт көзінен тыс жерде атқыланды – бұл елдегі алғашқы осы сипаттағы жаза. 1866 жылы ескі Окленд түрмесінің орны уақытша базар үшін дайындалды. Шериф бес атқыланған қылмыскердің қабірлерін алып тастауға келісім берді, «қоғамдық әдептілікке» құрмет көрсету мақсатында. Денелер Саймондс-стрит зиратының «шеткі және пайдаланылмаған бөлігіне» қайта жерленді. Соңғы рет атқыланған адам Уолтер Джеймс Болтон болды, ол әйелін улағандығы үшін 1957 жылдың 18 ақпанында өлім жазасын өмір бойына бас бостандығынан айырумен ауыстырды. Кісі өлтіру үшін жаза өлімнен өмір бойына бас бостандығынан айыруға алмастырылды. Өлім жазасы тек мемлекетке опасыздық және қарақорлық қылмыстары үшін ғана қолданылатын. 1949 жылы Еңбек партиясы билікті консервативті Ұлттық партияға жоғалтты, ол өлім жазасын қайта енгізуге уәде берген. Осы кезеңде өлім жазасын қолдау мен қарсылық партиялық негізде анық көрінді. Ұлттық партия өлім жазасын қалпына келтіруді және сақтауды жақтады, ал Еңбек партиясы оған қарсы болды. 1950 жылғы Өлім жазасы туралы заңды талқылау кезінде (заң жүкті әйелдерді және 18 жасқа толмаған жастарды босатып жіберді) Еңбек партиясы осы жағдайда атқарушы биліктің шоғырлануының конституциялық салдарына алаңдаушылық білдірді (бірақ Еңбек партиясы бұл билікті 1935 жылдан 1941 жылға дейін пайдаланған), ал Ұлттық партияның Бас прокуроры Клифтон Уэбб өлім жазасының «үркету» құралы ретіндегі әлеуетті қаупі мен жазалаудың қатыгездігіне сілтеме жасады. Дегенмен, Уэбб өлім жазасын қолдануда аса ықылас көрсетпеді, ал оның ізбасары, Бас прокурор Джек Маршалл (1955–1957) бұл мәселеде қатал болды және өлім жазаларының саны мен қарқыны күшейіп, пікір-таластың туындауына себеп болды. Ұлттық партия билікте болған кезеңде (1949–1957) 36 адам кісі өлтіргені үшін айыпталды, олардың 22-сі өлім жазасына кесілді (Джордж Хорри 1951 жылы кісі өлтіргені үшін айыпталды, бірақ 1942 жылы өлім жазасы күшінде болмағандықтан, асылмады). Ақырғы шешімді атқылау туралы шешім Министрлер кабинетіне тиесілі болды, және сотталғандардың тек сегізін ғана атқылады. Қалғандары өмір бойына бас бостандығынан айырылды. Осы кезде де кәсіби пікірлер екіге бөлінді. Фильм цензурасы Гордон Мирамс асылу көріністерін қылмыс драмалары мен батыс фильмдерінде тиісті мазмұн деп санамады және мұндай мазмұн мен диалогты отбасылық әдептілік негізінде алып тастады. Әділет министрлігінің тарихшысы Паулин Энгельдің айтуынша, Ұлыбританияның Өлім жазасы жөніндегі Корольдік комиссиясы (1953) аболиционизмнің өсуіне үлкен әсер еткен болуы мүмкін, Гарри Уайтленд пен Эдвард Те Уиудың атқылануына байланысты туған даулар соғыстан кейінгі жарақат, зиякерлік және дамуы бойынша кемшіліктер туралы сұрақтар тудырды. Әлеуметтік тарихшы Редмер Иска мұндай алаңдаушылық бұрын пайда болды деп санайды. 1950 жылы Ұлттық партия өлім жазасын қайта енгізген кезде, ол мемлекеттік қызметкерлер үшін, әсіресе Оклендтегі Маунт-Эден түрмесі сияқты түзету мекемелерінде, құқық қорғау органдарында және сот органдарында қиындық тудырды. Түзету қызметкерлері сотталған қылмыскердің өзін-өзі өлтіруін қадағалауға, денсаулығын тұрақты түрде тексеруге, сотталған адамның туыстарына рухани көмек көрсетуге, сондай-ақ жазалау кезінде түрме қауіпсіздігін қамтамасыз етуге міндетті болды. Ресми талаптар бойынша, сот өкілі, дәрігер және шерифтер болу керек. Бесінші онжылдықтың соңында Бас прокурор Джек Маршалл өлім жазаларын тездетті, ал өлім жазасына кесілген үш қызметкердің екеуінде посттравматикалық стресс, алкоголизм және он екі елі қан кету пайда болды. Сол кезде Жаңа Зеландия Пресвитериан шіркеуінің Қоғамдық мәселелер жөніндегі комитеті үкімге қарсы күшті лоббилеуге кірісті. Фостер өзінің бұрынғы қарындасы Шарон Скеффингтонды атып өлтірді. Фостер өлім жазасына кесіліп, атқыланды, бірақ қорғаушы доктор Мартин Финлей сотталған адамның шектеулі зиякерлік қабілеттері мен психикалық денсаулығына қатысты сұрақтарды көтерді. Альберт Уэббтің соты, айыбы мен атқылануы кезінде де осындай сұрақтар туындады. 1955 жылдың шілдесінде «The New Zealand Listener» басылымы өлім жазасына қарсы редакциялық мақала жариялады және хаттар беті тілшілерінен қолдау алды. Эдди Те Виу 1955 жылдың тамыз айында Қамоға жақын Нгараратунуада қарт жесірді ұрлық әрекеті сәтсіз аяқталып өлтіргеннен кейін асылып өлтірілді. Нәтижесінде 1956 жылдың қарашасында Окленд, Веллингтон, Крайстчерч және Дунедин қалаларында филиалдары бар өлім жазасын жою жөніндегі ұлттық комитет құрылды. Энгель мен Морин Гаринг протестанттық христиандардың өлім жазасына қарсылық білдіруіне назар аударды. 1941 және 1951 жылдары Христиандық әлеуметтік әділет лигасы, Крайстчерч Англикандық епархиялық синоды және Методисттік қоғамдық мәселелер комитеті жоюды қолдады, сондай-ақ жеке католиктер де, бірақ олардың басшылығы осы пікір-таласта бейтарап қалды. Жаңа Зеландия Теософиялық қоғамы да өлім жазасына қарсы болды, ал Христиандар шіркеуі мен Баптисттер одағы бесінші онжылдықтың соңында қарсылық білдірді. Діни қарсылық күшейген сайын, өлім жазасына қарсыларға ұйымдық база берді, ол тиімді пайдаланылды. Редмер Иска дін қызметкерлерінің осы жазаны заңдастыруға қатысудан жиі бас тартқанын атап өтеді, олардың діни ұстанымдарына қарамастан. және аралық кезеңде тағы атқылаулар болған жоқ. Өлім жазасын қайта енгізу туралы сирек шақырулар әлі де болып тұрады, бірақ ешбір ірі саяси партия өлім жазасын 1989 жылғы Жою заңының сайлау бағдарламаларының біріне енгізбеген. Кішкентай саяси партиялардың арасындағы жалғыз ерекшелік – 2005 жылдан бері жойылған фундаменталисттік Христиандық Мұра Жаңа Зеландия партиясы болды. 2004 жылғы 1 News Colmar Brunton сауалнамасы көрсеткендей, 28% өлім жазасын қайтаруға жақтас, 67% қайтаруға қарсы және 5% шешімін қабылдамаған. 2013 жылғы TV3-тің The Nation бағдарламасы үшін Curia жүргізген сауалнамада, жаңа зеландиялықтардың 38% өлім жазасын жақтады – бұл 2004 жылғы 28% көрсеткіштен номиналды түрде жоғары, ал 55% қарсы болды және 7% шешімін қабылдамады. Сондай-ақ сауалнамада Еңбек партиясының сайлаушыларының 35% өлім жазасын жақтады, ал Ұлттық партиясының сайлаушыларының қолдауы 44% құрады. Ең аз қолдау көрсеткендер – Жасыл партияның сайлаушылары, олардың 19% жақтады, бірақ ең күшті қолдау Жаңа Зеландия Бірінші партиясының сайлаушыларынан келді – 84%.
In 1862, in Wellington, James Collins became the first person in New Zealand to be executed out of public view. In 1866, the site of the old Auckland Gaol was made ready for a temporary market. The Sheriff approved the removal of the graves of the five executed criminals, to respect "public decency". The bodies were reinterred in "a remote and unused spot" of the Symonds St Cemetery. The last person to be executed was Walter James Bolton, for poisoning his wife, on 18 February 1957. changed the penalty for murder from death to life imprisonment with hard labour. The only crimes for which the death penalty still applied were treason and piracy. The Labour Party lost power to the more conservative National Party, which had pledged to reintroduce capital punishment, in 1949. During that earlier period, support and opposition for capital punishment were clearly delineated on partisan grounds. The National Party supported the restoration and maintenance of the death penalty, while the Labour Party opposed it. During debate over the Capital Punishment Act 1950 (which exempted expectant mothers and young persons under the age of 18 years), Labour expressed concern about the constitutional implications of the concentration of executive power in this context (although Labour had used this power from 1935 to 1941), while National Party Attorney General Clifton Webb referred to the alleged "deterrent" value of the death penalty as potential threat and punitive severity. However, Webb was relatively sparing in his use of the death penalty, while his successor, Attorney General Jack Marshall (1955–1957), was a hardliner on that issue and the number and pace of executions accelerated, arousing debate. During the time that the National Party was in office (1949–1957), 36 people were convicted of murder, and 22 of those were sentenced to death (George Horry was convicted of murder in 1951 but not hanged because the death penalty was not in force in 1942). The final decision on executions rested with Cabinet, and only eight of the condemned were executed. The rest were commuted to life imprisonment. Even then, professional opinion was divided. Film censor Gordon Mirams did not regard spectacles of hanging as appropriate content within crime dramas and western films and excised such content and dialogue on the basis of family propriety. According to Department of Justice historian Pauline Engel, the British Royal Commission on Capital Punishment (1953) may have heavily influenced the rise of abolitionism, as did the controversies that surrounded the executions of Harry Whiteland and Edward Te Whiu, which raised questions about post war trauma, intellectual and developmental disability as factors for leniency. Social historian Redmer Yska has argued that such concern arose much earlier. When the National Party restored capital punishment in 1950, it became an administrative ordeal for civil servants involved, particularly those within correctional facilities like Mount Eden Prison in Auckland, law enforcement and the judiciary. Corrections staff needed to maintain suicide watch for the convicted felon, conduct regular health checks and provide pastoral care for the condemned individual's relatives, as well as ensure prison security during executions. Official requirements mandated the presence of a magistrate, doctor and sheriffs. During the late fifties, Attorney General Jack Marshall accelerated the pace of executions and post traumatic stress disorder, alcoholism and duodenal haemorrhaging developed amongst two of the three staff obliged to participate during execution procedures. On that occasion, the Public Questions Committee of the Presbyterian Church of New Zealand became involved in strenuously lobbying against the verdict. Foster had shot and killed Sharon Skeffington, his former girlfriend. Although Foster was sentenced to death and executed, defence counsel Dr Martyn Finlay succeeded in raising questions about the limited intellectual capabilities and mental health of the condemned person in this context. Similar questions would arise in the trial, conviction and execution of Albert Webb. The New Zealand Listener editorialised against the death penalty in July 1955, and received supportive feedback from its letters page correspondents. Eddie Te Whiu was hanged in August 1955, after he had killed an elderly widow in Ngararatunua, near Kamo, when an attempted burglary went wrong. As a result, a National Committee for Abolition of the Death Penalty was formed in November 1956, with branches in Auckland, Wellington, Christchurch and Dunedin. Engel and Maureen Garing have drawn attention to the involvement of Protestant Christian opposition to capital punishment. In 1941 and 1951, the Christian Social Justice League, Christchurch Anglican Diocesan Synod and Methodist Public Questions Committee supported abolition, as did individual Catholics, although their hierarchy remained neutral in this debate. The New Zealand Theosophical Society also opposed capital punishment, and the Churches of Christ and Baptist Union declared its opposition in the late fifties. As religious opposition grew, it provided opponents of capital punishment with an organisational base that was used to good effect. Redmer Yska notes that clergy often refused to participate in legitimising executions through their presence, of whatever denomination. and there were no further executions during the interim period. Occasional calls to reinstate capital punishment still occur, but no major political party has made capital punishment an element of any of their election manifestos since the 1989 Abolition act. As for minor political parties, the solitary exception was the fundamentalist Christian Heritage New Zealand, which has been defunct since 2005. A 2004 1 News Colmar Brunton poll found 28% were in favour of bringing back the death penalty, 67% did not want to bring the death penalty back, and 5% were undecided. In a 2013 Curia poll for TV3's The Nation, 38% of New Zealanders were in favour of the death penalty—a nominal increase from the 28% in 2004—while 55% were opposed it, and 7% were undecided. Also in the poll, 35% of Labour voters favoured the death penalty and National voters' support polled at 44%. Least likely to be in favour were Green Party voters at 19%, but the strongest support came from New Zealand First voters at 84%.