Кіріспе
Ван Аш саңыраулар білім беру орталығы Жаңа Зеландияның Крайстчерч қаласында, Сумнер қаласында, Труро көшесінде орналасқан. Бұл саңырау балаларға арналған арнайы мектеп, күндізгі және интернатта оқитын оқушыларды қабылдап, Оңтүстік аралдағы және Төменгі Солтүстік аралдағы (Тауподан оңтүстікке қарай) ата-аналарға, жалпы білім беретін мектептердегі оқушыларға және олардың мұғалімдеріне қызметтер мен қолдау көрсету орталығы болды. Мектеп 1880 жылы құрылған. Бұрын Сэмнер саңырау және сөйлеу қабілетінен айырылғандар институты, Сэмнер саңыраулар институты және Сэмнер саңыраулар мектебі деп аталған, мектеп жүз жылдығында алғашқы директоры Геррит ван Аштің құрметіне ван Аш колледжі деп қайта аталды. 2019 жылы Жаңа Зеландия үкіметі мектепті Оклендтегі Келстон саңыраулар білім беру орталығымен біріктіріп, жалпыұлттық мектеп құру туралы шешім қабылдады. Бұл жалпыұлттық мектеп Ко Таку Рео деп аталды.
Тарих
1877 жылға дейін Жаңа Зеландияда саңырау балаларды оқытуға мемлекеттік көмек болған жоқ. Әулеті жақсы жағдайдағы ата-аналар саңырау балаларын Австралияда немесе Англиядағы саңыраулар мектебіне жіберуге немесе жеке ұстазды жалдап, Жаңа Зеландияға шақыруға мүмкіндік алатын. Доркас Митчелл – осындай ұстаздардың бірі. Ол Англияда қол тілінде оқытуға дайындалып, 1870 жылдан бұрын Литтлтон портындағы Чартерис шығанағындағы Брэдли пастордың төрт саңырау баласына білім беру үшін Жаңа Зеландияға келді. 1877 жылдың 29 қарашасында Жаңа Зеландияның Өкілдер палатасы 1877 жылғы Білім беру туралы заңды қабылдады, ол 1878 жылдың 1 қаңтарынан бастап Жаңа Зеландиядағы 5 пен 15 жас аралығындағы барлық балаларға тегін бастауыш білім беруді қамтамасыз етті. Маори емес балалар үшін 7 мен 13 жас аралығындағы білім алу міндетті болды, бірақ ауру немесе денсаулықтың нашарлауына байланысты ерекшеліктер жасалуы мүмкін, сондай-ақ балалар тәртіпсіз мінез-құлқы үшін мектептен шығарылуы мүмкін. Ұсыныс мақұлданды және үкімет Крайстчерчте саңырауларға арналған мекеме құру үшін қосымша қаражат бөлуге келісті. Бұл әлемдегі тұңғыш рет үкіметтің есту қабілеті жоқ және сөйлей алмайтын адамдарды оқытуға арналған пансиондық мектепке қаржы жұмсауы болды.
Мұғалімді жұмысқа алу
1878 жылы қарашада колониялық хатшы сэр Джордж Грей Лондонға Жаңа Зеландияның сол кездегі бас агенті Джулиус Фогельге Англиядан лайықты мұғалім тарту туралы хат жазды. «Литтлтон Таймс» газетінде осы хат алмасу туралы жаңалықты көрген Доркас Митчелл Грейге кездесу сұрап, өзі саңыра және сөйлеу қабілеті шектеулі балаларға арналған жеке мектеп ашуды ниеттенгенін хабарлады. Білім министрі Джон Хислоп 1879 жылы наурыз айында Мисс Митчеллге Литтлтон қаласына барып, оның ұсынған мектебін көрді, бірақ оны қолайсыз деп тапты. Бірақ, мектептің жетімдер үйімен де байланысты болатыны белгілі болды, бұл Ролстонның пікірінше, Парламенттің мақсатына сай емес еді. Дегенмен, 1879 жылы маусым айында Үкімет Митчелл ханымға Дунедин және Оамару қалаларындағы басқа мүмкіндіктерді зерттеуге көмектесті.
Бірінші директордың тағайындалуы
1879 жылғы маусымда Фогель Грейге Герит ван Аш институттың бірінші директоры болып таңдалғанын хабарлады. 1836 жылы туған Ван Аш Голландия мен Германияда таза ауызша әдіс бойынша арнайы оқытылған, ал 1859 жылы Англияға көшіп, саңырау-саңыраларды тек сөйлеу тілі мен ерін оқу арқылы оқыту үшін жеке мектептер ашқан. Комиссия мүшелері оның неміс жүйесі бойынша оқытылған, ерін оқу, сөйлеу, жазу және оқуды бірдей үйрететін 17 үміткердің ішіндегі жалғыз үміткер екенін мәлімдеді. Олар сондай-ақ оның ағылшын тілін "акцентсіз" сөйлейтінін де атап өткен. Басқа үміткерлердің арасында 12 адам қол тілімен оқытуға дайындалған, ал 3 адам арнайы оқытылмаған. (Қалған үміткердің қабілеттері мен жынысы туралы ешқандай мәлімет берілмеген.) Ол 1879 жылғы қазан айында Жаңа Зеландияға көшіп келіп, уақытша Самнер жерін таңдады, бірақ болашақта халық саны көп орталыққа көшуді жоспарлаған.
Бастау
1880 жылдың 10 наурызында Самнерде "саңыралар мен сөйлеу қабілетінен айырылғандарды оқыту және тәрбиелеу" мақсатында саңыралар мен сөйлеу қабілетінен айырылғандар институты ашылды. 1880 жылдың маусым айына қарай мектепте 10 оқушы болды. 1886 жылдың қаңтарынан бастап, бұл кезде Саңырау-сұңғыраулар институты деп аталған мекеме, өсіп келе жатқан оқушылар санын қабылдау үшін, мырза С. Л. Уиггинспен құрылған, бес жылдық жатақ мектеп болып салынған "Самнер колледжін" жалға алды.
Міндетті қатысу
1901 жылғы 7 қарашада қабылданған Мектепке қатысу туралы заң, жеті мен он алты жас аралығындағы есту қабілеті нашар немесе көзі көрмейтін балаларға "тиімді және лайықты" білім беруді міндеттеді. Бұны істей алмайтын ата-аналар балаларын Білім министрі бағытталған "мекемеге" жіберуге міндетті болды, немесе оларды жеке және өз қаражатымен оқытуға тиіс еді.
Бірінші директордың зейнетке шығуы
Директор ван Аш 1906 жылдың наурыз айының соңында зейнетке шықты. Оның қызы ван Аш, 17 жыл бойы мектепте сабақ берген, ол да зейнетке шықты. 1958 жылы таңғы сағаттарда ұлдар үйі өртеніп кетті. Ескі бас ғимарат төбелер мен Эванс асуының жанында орналасқан.
Ауызша өнердің бастамасы
1880 жылдың қыркүйек айында Милан конгресі саңыр балаларды ауызша оқытудың ең тиімдісі екенін қабылдады. Бұл оқыту әдісі барлық елдерде қолдау таппаса да, кейбір британдық және американдық педагогтар оған қарсы болды. 1980 жылы Батыс Германияның Гамбург қаласында өткен Саңырлар білім беру жөніндегі 15-ші халықаралық конгресі (ICED) 1880 жылғы қаулыларды күштен шығарды. Ауызша оқыту 1970-ші жылдардың соңына дейін сақталды, мектептің басты мақсаты оқушыларды қол тілінен (қазір Жаңа Зеландияның үшінші ресми тілі) пайдаланудан тиысу болды. Балаларға тек ауызша әдіспен білім берілді, оларды еріннен оқуға және сөйлеуге үйретті, ал қол тілін қолданғандары үшін жазаланды. Дегенмен, мектеп оқушылары сонымен қатар есту қабілеті төмен ересектерден, үлкен оқушылардан және сыныптан тыс, мұғалімдердің бақылауынсыз әлеуметтік ортадағы достарынан да қол тілін үйренді.
Негізгі жүйеге енгізу
1966 жылдан бастап, кейбір саңыра оқушылар жақын жердегі мемлекеттік Самнер бастауыш мектебіндегі саңыралар сыныбында оқытылды. Мақсат – саңыра оқушыларды есту қабілеті бар мектеп ортасына енгізу және екі мектептің оқушыларын бір-бірімен таныстыру болды. Екі мектеп арасындағы оқушылар мен мұғалімдердің алмасуы 1970-ші және 1980-ші жылдарға дейін жалғасты. Мұғалімдер бұл тәжірибені жақсы бағаласа, оқушылар үшін, естітін де, естімейтін де, ол өте қиын болды.
Екі тілді оқыту
1970-ші жылдардың соңында мектеп екі тілді оқытуға көшті және қазіргі уақытта NZSL, қолмен қолдау көрсетілген ағылшын тілі және ауызша (есті) тәсілдермен қатар оқу бағдарламасын ұсынады. Колледж қазір саңыра және нашар еститін студенттерге жалпы білім беретін мектептерде оқып, Саңыралар туралы зерттеулер курсының аясында NZSL-ді үйрену мүмкіндігін ұсынады.
2011 жылғы Крайстчерч жер сілкінісі
2011 жылдың ақпан және маусым айларында Крайстчерчте болған жер сілкінісінен Редклиффс мектебінің ескі ғимараты қауіпті деп танылды. Сондықтан ван Аш есту қабілеті бұзылған балаларға арналған білім беру орталығы, мектепті жабу немесе қайта жаңарту туралы шешім қабылданғанша, тоғыз жыл бойы 400 оқушы мен қызметкерді қабылдады. Ақырында жаңа орын табылып, мектеп ғимараты Бичвилл көшесіндегі Редклиффс саябағында, бастапқы орналасқан жерінен қарсы бетке қайта салынды. Мектеп 2020 жылдың 22 маусымында жаңа орнына көшірілді.
Бірігу
2012 жылы Ван Аш саңыра балаларға білім беру орталығы мен Келстон саңыра балаларға білім беру орталығының қамқоршылар кеңестері бірігіп, екі мектепті де басқаратын жалғыз кеңес құрды. 2019 жылдың 9 сәуірінде екі мектептің біріккен кеңесінің өтінішімен Білім министрі Ван Аш саңыра балаларға білім беру орталығы мен Келстон саңыра балаларға білім беру орталығының 2020 жылы үшінші тоқсанның басында біріктірілетінін, және Жаңа Зеландия білім беру жүйесінде 2700-ден астам саңыр немесе нашар еститін бала мен 21 жасқа дейінгі оқушыны қолдау үшін бір ұлттық мектепке айналатынын жариялады. 2020 жылы Ван Аш Ко Таку Реоның жатақ кампусы және қолдау орталығы болды.
Саңырау қызметкерлер
Саңырау бағбандардың, аспаздардың және тазалаушылардың жұмысқа алынуы ұрпақтар арасында қол тілінің таралуына зор әсер еткені айтылады. Оқушылар көмекші персоналдың бір-бірімен қарымдасу үшін қолданған қол тілдерін үйренетін, тіпті оқу ұстаздарының қарсылығына қарамастан. 1992 жылы Қамқоршылар кеңесінің алғашқы төрағасы естімейтін адам болды. 1993 жылы алғашқы қол тілі жетекшісі жұмысқа алынды. 1997 жылы алғашқы саңырау мұғалім жұмысқа орналасты.