Соңғы тілдік білім беру тарихы және саңырау балаларға қатысты әдістер
Oralism
Саңыра балаларды ауызша тіл арқылы оқыту – естімеу қабілеті бұзылған балаларға дауыс қою, еріннің қозғалысын түсіну және сөйлеуді үйрету әдісі. Тарихы, мектептері туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Орализм – есту қабілеті бұзылған оқушыларды ауыз тілі арқылы, еріннің қозғалысын оқу, сөйлеу және сөйлеу үлгісін қайталау арқылы тәрбиелеу әдісі. Орализм АҚШ-та 1860 жылдардың соңында кеңінен қолданысқа енді. 1867 жылы Массачусетс штатының Нортгемптон қаласындағы Саңыраларға арналған Кларк мектебі осы тәсілмен оқытуды бастаған алғашқы мектеп болды.
Oralism is the education of deaf students through oral language by using lip reading, speech, and mimicking the mouth shapes and breathing patterns of speech. Oralism came into popular use in the United States around the late 1860s. In 1867, the Clarke School for the Deaf in Northampton, Massachusetts, was the first school to start teaching in this manner.
XVI және XVII ғасырлар
Педро Понсе де Леон (1520-1584) көбінесе саңырауларға білім беруді ойлап тапқан адам ретінде танылады. Кейін Хуан Пабло Боне (шамамен 1579-1633) «Reducción de las letras y arte para enseñar a hablar a los mudos» деген кітап жариялады, ол саңырауларды оқытудың негізгі әдісі ретінде кеңінен тарады. Боне сөздерді қарым-қатынас құралы ретінде қолдаушы болған, сонымен қатар қол тілінің де пайдаланылуын қолдаған оралист еді.
Fray Pedro Ponce de León (1520 1584) is often credited as the inventor of deaf education. Later, Juan Pablo Bonet (c. 1579–1633) will publish Reducción de las letras y arte para enseñar a hablar a los mudos, which circulated widely as a foundation method for teaching. Bonet was an oralist that defended the use of words to communicate, but also incorporated the use of sign language.
XVIII ғасырдың басында
Америка Құрама Штаттарында 18 ғасырда естімейтіндерге ресми білім беру басталғаннан бері қол тілі мен ауызша білім беру қарама-қарсы тұрған, бүгінге дейін жалғасып келе жатқан қызу пікірталас тудырып отыр. Ауызша білім беру, естімейтін адамдарды жүйелі түрде оқыту Испанияда 1500 жылдардың ортасында басталды және бұл әлеуметтік-экономикалық мүдделердің нәтижесі болды. Шіркеу естімейтін адамдардың дауыспен мойынұсау мүмкін болмағандықтан, қасиетті тағайындалуға қатысуына тыйым салды. Естімейтін адамдарға сондай-ақ отбасылық мүлікті мұраға алуға тыйым салынды; демек, отбасылық мүлікті сақтау үшін Испаниядағы естімейтін мұрагерлер Педро Понсе де Леонға, Онядағы Сан-Сальвадор монастырында ол бір естімейтін адамды сөйлеуге үйреткенін естігеннен кейін жіберілді. Ауызша білім беру, естімейтін балалары бар жеңілдік таптарының мүшелеріне балаларының білімін бағыттап, оларды естімейтін қауымдастықтан алшақтатуға мүмкіндік берді. Сөйлеу жоғары сыныптармен және жоғары интеллектпен байланысты болды, ал қол тілі оның керісінше қабылданатын. Кол тілімен оқыту, жаңа дарвинистік көзқарасқа байланысты, көп ұзамай естімейтін балаларды оқытудың кем бағаланатын тәсіліне айналды.
Since the beginning of formal deaf education in the 18th century in the United States, manualism and oralism have been on opposing sides of a heated debate that continues to this day. Oralism as the systematic education of deaf people began in Spain in the mid 1500s and was the byproduct of socioeconomic motives. The church barred deaf people from Holy Communion because they could not confess aloud. Deaf people were also prohibited from inheriting their family's wealth; therefore, to preserve the family wealth, deaf heirs in Spain were sent to Pedro Ponce de Leon after hearing that he taught a deaf man to talk in San Salvador Monastery in Oña. Oralism provided members of the privileged classes with deaf children a way to channel their children's education and an opportunity to keep them away from the deaf community. Speaking has been associated with the higher classes and higher intellect, and the perception of signing has been the opposite. Manual language soon became a less popular choice for deaf education due to the new Darwinist perspective.
Саясат
Испаниядағы 16 ғасырдың басындағы орализмге қатысты, 19 ғасырдағы оралистер ауызша сөйлеуді қарым-қатынастың жоғары түрі деп қарастырды. Олар орализмді және оның саңырауларға білім беру мен қызмет көрсетудегі әсерін жақтады. 19 ғасырдың соңына дейін Америкадағы саңырау педагогтардың көпшілігі өздері де саңырау болған. Алайда, Александр Грэм Белл сияқты оралистердің ықпалы арта түсті. Белл саңырау адамдардың кімге үйленуі керектігі туралы пікір білдірген жоқ. Керісінше, теріс евгеникашылдар "жаман гендердің" таралуын тоқтату үшін міндетті түрде мекемелерге орналастыру немесе стерилизация сияқты қатыгез шаралар қолданды. Белл орализмді "стерилизацияға қарағанда тартымды нұсқа" деп есептеді. Белл үшін орализмді енгізу саңырау адамдарға қалыпты және "жалпыға ортақ" өмір сүру мүмкіндігін ұсынуы мүмкін еді. Total Communication немесе SimCom сияқты кейбір стратегияларда сабақтар ауызша және қол тіліндегі ағылшын тілінің қосылған түрінде жүргізілді, мұғалімдер лекцияларын ағылшын тіліндегі сөздердің ретімен қолмен көрсетеді. Мысалы, қол тілінде қолданылмаған is, was және the сияқты сөздер мұғалімдермен қол әліпбиі арқылы жазылды. Жақында жүргізілген зерттеулер көрсеткендей, тыңдау және сөйлеу тілін пайдаланатын ауызша білім беру, естімейтін балаларға естің құрбыларымен теңдес сөйлеу дағдыларын сыйлайды, егер олар көкек имплантасын қолданса, бұл құрылғы саңырау қауымдастығында қызу талқылау тудырады.
In relation to the early 16th century oralism in Spain, 19th century oralists viewed oral language as a superior form of communication. were popular supporters of oralism and its impact on deaf education and services. Until the end of the 19th century, many educators of deaf America were deaf themselves. However, oralists like Alexander Graham Bell began to wield increasing influence. Bell had no opinion regarding whether or whom deaf people should marry. By contrast, negative eugenicists sought to stop the spread of "bad genes" through invasive measures such as mandatory placement in institutions or sterilization. Bell believed oralism was "an attractive option to sterilization". Unreliable source: reason=article is commentary/opinion, not fact based To Bell, implementation of oralism meant the possibility of a mainstream and "normal" life for deaf individuals. Some strategies, such as Total Communication or SimCom, saw classes conducted in a mixture of spoken and signed English with the teacher signing along, in English word order as they delivered their lecture. For example, is, was and the, which are not used in sign, were spelled out by the teachers using the manual alphabet. Recent research has demonstrated that an oral education using Listening and Spoken Language can provide most deaf children with spoken language skills that are equivalent to those of their hearing peers if using a cochlear implant, which is a hotly debated device in the Deaf community.
Ауызша оқу мектептері
Кларктың есту және сөйлеу мектептері: есту қабілеті нашар және саңыр балаларға ауызша ағылшын тілін және тыңдау дағдыларын дамытуға көмектесуге бағытталған. Мектептің мақсаты – оқушыларды жалпы білім беру ортасына дайындау. Cleary School: бастауыш, орта және жоғары сыныптарда ASL және ауызша ағылшын тіліне назар аударады. Олардың Pre K курсы ауызша ағылшын тіліне бағытталған. Мемфис саңыраулар мектебі: балаларға ауызша ағылшын тілінде оқыту арқылы ауызша және жазбаша ағылшын тіліндегі дағдыларын дамытуды үйретеді. Moog Center for Deaf Education: туғаннан бастауыш сыныпқа дейінгі жастағы саңыр немесе есту қабілеті нашар балаларға және олардың отбасыларына тыңдау және ауызша тіл қызметтерін ұсынады. Текер Максон мектебі: Орегон штатының Портленд қаласында орналасқан ауызша тілдік ерте араласу және мектепке дейінгі білім беру мекемесі. Оқушылар қатарында саңыр немесе есту қабілеті нашар балалармен қатар, қалыпты есту қабілеті бар балалар да бар, олардың барлығы бірге оқып, бір-біріне пайдалы ортада білім алады. Мектептің миссиясы – "саңыр және есту қабілеті бар балаларды бірге тыңдауға, сөйлеуге, үйренуге және табысқа жетуге" үйрету.
Clarke Schools for Hearing and Speech: focus on helping deaf and hard of hearing children develop spoken English and listening skills. The school's goal is to prepare students for the mainstream setting. Cleary School: focus on ASL and spoken English in its elementary, middle, and high school classrooms. Their Pre K focuses on spoken English. Memphis Oral School for the Deaf: teaching children to develop their spoken and written English skills by teaching children in spoken English. Moog Center for Deaf Education: provides listening and spoken language services to children who are deaf or hard of hearing, ages birth to early elementary years, and their families. Tucker Maxon School: a spoken language early intervention and Pre K through 5th grade educational institution based in Portland, Oregon. Enrollment includes children who are deaf or hard of hearing, as well as children with typical hearing in an inclusive, co enrolled, mutually beneficial classroom environment. The school's mission is to teach "deaf and hearing children to listen, talk, learn, and achieve excellence together".
Тиімділік
Құлақсыз адамдарға арналған ауызша бағдарламалардың ұзақ мерзімді нәтижелерін сандық тұрғыдан бағалаулар аз, бірақ бар зерттеулер көбінесе осы мәселені кохлеарлық имплантациясы бар балаларға қатысты қарастырады. Бір зерттеуде кохлеарлық имплантпен және имплантсыз құлақсыз балалардың ағылшын тілін меңгеру деңгейі салыстырылды. Прогноздық модельді қолдану нәтижесінде, имплантталған баланың ағылшын тілін дамытуы имплантталмаған балаға қарағанда жоғары және табысты болды. Прогноздық модель баланың жасын, қалдық есту қабілетін және қолданылатын коммуникация түрін тіл дамуын болжау үшін пайдаланады. Есту қабілеті бар балалармен салыстырғанда, кохлеарлық имплантталған балалар ағылшын тілін дамытуда кемшіліктерге тап болса да, имплант орташа есеппен бала имплантталмаған жағдайда туындауы мүмкін тілдегі үлкен кемшілікті азайтады (прогноздық модельге сүйенген). Авторлар баланы мүмкіндігінше ертерек импланттауды ұсынады. Аталған зерттеулер имплантталмаған баланың ым тілін меңгеруі және екі тілді/мәдени білім алуының есту қабілеті бар баламен салыстырғанда ағылшын тілін қалай дамытатынын қарастырмады. Көптеген зерттеулер көрсеткендей, құлақсыз балаға Американдық ым тіліне қолжетімділік беру олардың жалпы оқу үлгерімін жақсартады. Кохлеарлық импланттары жоқ ауызша білім алатын құлақсыз балалардың коммуникациясы бір жастағы есту қабілеті бар балалармен салыстырғанда көбінесе сирек және аз күрделі болады. Бұл коммуникация есту қабілеті бар балаларға қарағанда нашар түсініледі. Тілдік тұрғыдан алғанда, бұл коммуникация есту қабілеті бар балалардың ертерек жаста меңгеретін тілдік дағдыларына ұқсас. Сонымен қатар, ауызша білім алатын құлақсыз балалар экспрессивті коммуникация кезінде үйде қолмен әрекеттер/ымдауларды дауыспен бірге немесе оның орнына қолданады. Шындығында, жасы ұлғайған сайын, құлақсыз балалардың жазбаша мәтінді өңдеу дағдылары есту қабілеті бар балаларға қарағанда артады. Барлық зерттеулердің нәтижесі сөйлеу дағдылары оқу дағдыларын дамыту үшін маңызды деген сенімге қарсы дәлелдер келтірді және білім беру тәсілдеріне жазбаша тіл формаларын қалыптастыруға, оның аудио аспектілерінен бөлек, көбірек назар аударуды ұсынады. Сондай-ақ, сыныпта орализмнің табыстылығын болжауға нақты әдіс жоқ еді.
There have been few quantitative evaluations regarding the long term outcomes of oral programs for deaf individuals, but those that do exist tend to study this in relation to children with cochlear implants. One study compared the English development of deaf children with a cochlear implant versus what the English development might have been without the implant. English development was greater and more successful for the implanted deaf child than that of the non implanted child based on the implementation of a predictive model. The predictive model employs age, residual hearing, and communication mode used by the child to predict the language development. Although deaf implanted children are already at a disadvantage for English development when compared to their hearing counterparts, the implant, on average, reduced what could have been an even larger deficit had the child not been implanted (based on the predictive model). The authors recommend implanting the child as early as possible. The studies did not consider how a non implanted child exposed to a signed language and a bilingual/bicultural education could develop English skills in relation to a hearing child's English development. Multiple studies find that by ensuring a deaf child has access to American Sign Language, their overall academic performance is better than those who are not. Communication in oral deaf students without cochlear implants is typically less frequent and less complex than hearing peers of the same age. These expressed communications are less clear than that of their hearing peers. Linguistically, these communications are typical of the language skills seen much earlier in their hearing counterparts. Additionally, oral deaf children often used manual gestures/signs simultaneously or in addition to vocalizations during expressive communications at home. In fact, compared to their hearing counterparts, the deaf individuals showed an increased rate of written word processing skills as they increased in age. Altogether, this research provided evidence contrary to the belief that spoken skills are critical to the development of reading skills, and further proposes that educational approaches should include a stronger focus on building awareness of written language forms separate from the related aural aspects. There also was no accurate predictor of oralism's success in the classroom.
Әлеуметтік
Кейбір деректер бойынша, есту қабілеті бұзылған балалар ауызша ортада депрессияға, алаңдаушылыққа, жалғыздық пен ұят сезіміне тап болуы мүмкін.
It is reported by some that deaf children in an oral setting may feel depressed, anxious or experience aloneness and embarrassment.
Тарих
Аргентинадағы орализм тарихы 19-шы ғасырдың соңы мен 20-шы ғасырдың басында еуропалық әдістерді есту қабілеті бұзылғандарға ауызша білім беру арқылы енгізумен байланысты. Орализм кеңінен қабылдауға дейін Аргентинада саңырауларға білім беруге негізінен қолмен оқыту әдісі ықпал еткен. Бұл педагогикалық тәсіл коммуникацияның басты құралы ретінде қол тілінің қолданылуына негізделген. Осы тарихи оқиғаның шешуші сәті 1882 жылы Буэнос-Айресте Ұлттық Саңыраулар институты (Instituto Nacional de Sordomudos) құрылған кезде болды. Бұл институт орализмді басым оқу әдісі ретінде қолдауға маңызды рөл атқарды. Оның позициясына 1880 жылғы Милан конференциясының ықпалы зор болды, ол саңырауларды оқытуда қол тілін басым деп бағалады. 1887 жылы құрылған Аргентинаның Саңыраулар қауымдастығы (Asociación Argentina de Sordomudos) Аргентинадағы саңыраулар білімінде орализмді насихаттауға үлкен үлес қосты. Уақыт өте келе, Аргентинадағы саңырауларға арналған білім беру ұйымдары оралистік әдістемелерді қабылдай бастады. Оралистік мектептер ашылып, педагогтар осы әдістерді меңгерді. Осы кезеңде қол тілінің басты оқу құралы ретінде қолданылуы төмендеді.
The history of oralism in Argentina can be traced back to the late 19th and early 20th centuries, marked by the introduction of European methods of oral education for the deaf within the country. Prior to the widespread acceptance of oralism, deaf education in Argentina was predominantly influenced by manualism, a pedagogical approach centered on the use of sign language as the primary mode of communication. A pivotal moment in this historical narrative occurred with the establishment of the Instituto Nacional de Sordomudos (National Institute for the Deaf) in Buenos Aires in 1882. This institution played a notable role in advocating for oralism as the preferred instructional method. Its stance was strongly influenced by the Milan Conference of 1880, which championed oralism over sign language as the superior approach in the education of the deaf. The Argentine Association for the Deaf (Asociación Argentina de Sordomudos), founded in 1887, also contributed significantly to the promotion of oralism in Argentina's deaf education landscape. Over time, educational institutions dedicated to deaf education in Argentina began adopting oralist methodologies. Oralist schools were established, and educators received training in these methods. This era witnessed a decline in the use of sign language as the primary instructional mode.
Естімейтіндер мектебі Реабилитациялық ауруханада Мануэль Рокка
Бұл ауызша оқу мектебі Аргентинаның Буэнос-Айрес қаласында орналасқан. Онда балабақша және бастауыш сыныптар деңгейінде білім беру қызметтері ұсынылады. 172 оқушымен толық мектепте оқушы-мұғалім арақатынасы төмен, әр сыныпта орташа алты оқушыдан болады. Дәстүрлі академиялық бағдарламалармен қатар, мектеп оқушылардың білім алу тәжірибесін байыту үшін түрлі шеберханалар ұйымдастырады. Бұл білім беру мекемесінің ерекшелігі – студенттерге бір уақытта жалпы білім беретін мектептерде оқуға және ауызша оқу мектебі ұсынатын мамандандырылған қызметтерден пайдалануға мүмкіндік беретін икемділігі. Бұл тәсіл студенттерге білімдерін толықтырып, жан-жақты дағдылар дамытуға көмектеседі. Мектеп таңғы және кешкі ауысымдарда жұмыс істейді. Мекемеде мүмкіндігі шектеулі балаларға көмек көрсететін көмекші педагогикалық қызмет бар, онда балаларға жан-жақты күтім көрсетуге арналған мамандар тобы жұмыс істейді. Бұл команда әр оқушының үлгерімін және қажеттіліктерін үнемі бағалап, білім беруде кешенді және инклюзивті тәсілді қолдайды. Аргентинаның Буэнос-Айрес қаласындағы Escuela de Sordos саңыра және нашар еститін оқушыларға мамандандырылған білім беру қызметтерін ұсыну арқылы маңызды рөл атқарады, сондай-ақ аймақта инклюзивті және жекелендірілген оқу тәжірибесін дамытуға ықпал етеді.
This oralist school is situated in Buenos Aires, Argentina. It offers educational services that include both kindergarten and primary school levels. With an enrollment of 172 students, the institution maintains a low student to teacher ratio, averaging approximately six students per class. In addition to traditional academic programs, the school provides a range of workshops to enrich students' learning experiences. One feature of this educational institution is its flexibility, allowing students to concurrently attend regular mainstream schools while benefiting from the specialized services offered by the oralist school. This approach enables students to complement their education and develop a diverse skill set. The school operates with both morning and afternoon shifts. The establishment features the Assistance Pedagogy Service, staffed by an interdisciplinary team dedicated to providing comprehensive care to disabled children. This team conducts ongoing evaluations of each student's progress and needs, fostering a holistic and inclusive approach to education. The Escuela de Sordos in Buenos Aires, Argentina, plays a crucial role in offering specialized educational services to deaf and hard of hearing students, promoting inclusive and personalized learning experiences within the region.
Дау-жанжал мен қарсылық
Орализмнің негізгі сынларының бірі – ол саңырау адамдардың тіл меңгеруіне шектеулер келтіруі мүмкін. Сөйлеу тілін үйрену және эхолокация жасау қиын болуы мүмкін, ал кейбір саңырау адамдар есту қабілеті бар адамдар сияқты тіл дағдыларын дамытуда қиындықтарға тап болуы мүмкін. Бұл оқу жетістіктерінде және жалпы коммуникацияда қиындықтарға әкелуі мүмкін. Кейбір сыншылар ауызша сөйлеуге толық назар қою саңырау адамдардың әлеуметтік оқшалануына әкелуі мүмкін деп санайды. Егер олар ым тілінде жеткілікті білім алмаса – ол көптеген саңырау адамдар үшін оңай және табиғирақ болуы мүмкін – олар саңырау қауымдастығында тиімді қарым-қатынас жасай алмауы мүмкін. Бұл оқшалу және шеттелу сезіміне әкелуі мүмкін. Ым тілінің қолданылуы саңырау адамдардың танымдық дамуын қолдайтыны дәлелденген, дәл сияқты сөйлеу тілі есту қабілеті бар адамдарға көмектеседі. Орализмді сынға алатындар ым тілінің қолданылуын шектеу танымдық дамуға кедергі келтіруі мүмкін, бұл оқуға, мәселелерді шешуге және басқа танымдық қабілеттерге әсер етуі мүмкін деп мәлімдейді. Саңырау қауымдастығының көпшілігі ым тілін өздерінің мәдени сәйкестігінің ажырамас бөлігі деп есептейді. Ауызша сөйлеуге толық назар қою саңырау мәдениетін және сәйкестігін сақтау мен дамытуға бөгет болуы мүмкін, өйткені ым тілі осы мәдениеттің маңызды аспектісі болып табылады. Орализмге баса назар аудару саңырау адамдардың ерекше сәйкестігін қабылдаудың орнына, есту қабілеті бар адамдарға ұқсауға тырысу керектігі туралы хабарлама жіберуі мүмкін. Кейбір саңырау адамдар үшін сөйлеуді және эхолокация жасауды үйрену стресті және шаршатушы болуы мүмкін. Оралистік әдістер мен күтулерге сәйкес келуге жасалатын қысым эмоционалдық және психологиялық стреске әкелуі мүмкін, бұл олардың жалпы денсаулығы мен психикалық әл-ауқатына әсер етуі мүмкін. Кейбір адамдар оралистік әдістерді қолдана отырып сәттілікке жете алады, ал басқалары айтарлықтай қиындықтарға тап болуы мүмкін. Орализмнің тиімділігі есту қабілетінің деңгейі, жеке коммуникациялық қалаулар және тиісті ресурстар мен қолдаудың болуы сияқты факторларға байланысты кең ауқымда өзгеруі мүмкін. Кохлеарлық имплантаттар және есту аппараттары сияқты технологияның жетістіктері саңырау білімі саласындағы жағдайды өзгертті. Бұл технологиялар кейбір адамдар үшін ауызша коммуникацияны жеңілдеткенімен, бұл бір өлшемді шешім емес. Кейбір саңырау адамдар осы технологиялардан пайда көре алмайды немесе оларға қол жеткізе алмайды, ал ауызша сөйлеуге толық назар қою олардың қажеттіліктерін елемеуі мүмкін. Кейбір жағдайларда ауызша сөйлеуге толық назар қою "тілдің жетіспеушілігі" деп аталатын құбылысқа әкелуі мүмкін. Бұл саңырау адам толық және бай тілдік ортамен байланыспағанда болады, бұл олардың танымдық және тілдік дамуына ұзақ мерзімді әсер етуі мүмкін.
One of the primary criticisms of oralism is that it can result in limited language acquisition for deaf individuals. Learning spoken language and lip reading can be challenging, and some deaf individuals may struggle to develop language skills at the same level as their hearing peers. This can lead to difficulties in academic achievement and overall communication. Some critics argue that an exclusive focus on oralism can lead to social isolation for deaf individuals. Without a strong foundation in sign language, which may be more accessible and natural for many deaf individuals, they might struggle to communicate effectively within the deaf community. This can result in feelings of isolation and exclusion. The use of sign language has been shown to support cognitive development in deaf individuals, just as spoken language does for hearing individuals. Critics of oralism argue that by discouraging the use of sign language, cognitive development might be hindered, potentially affecting learning, problem solving, and other cognitive abilities. Many within the deaf community view sign language as an integral part of their cultural identity. An exclusive focus on oralism can undermine the preservation and promotion of deaf culture and identity, as sign language is a crucial aspect of this culture. Emphasizing oralism may send the message that deaf individuals should strive to be more like hearing individuals rather than embracing their unique identity. Learning to speak and lip read can be stressful and exhausting for some deaf individuals. The pressure to conform to oralist methods and expectations can lead to emotional and psychological stress, potentially impacting their overall well being and mental health. While some individuals may thrive using oralist methods, others may struggle significantly. The effectiveness of oralism can vary widely based on factors such as the degree of hearing loss, individual communication preferences, and the availability of appropriate resources and support. With advancements in technology such as cochlear implants and hearing aids, the landscape of deaf education has evolved. While these technologies can facilitate oral communication for some, they are not a one size fits all solution. Some deaf individuals may not benefit from or have access to these technologies, and the push for exclusive oralism might overlook their needs. In some cases, the exclusive focus on oralism can lead to a phenomenon known as "language deprivation." This occurs when a deaf individual is not exposed to a full and rich linguistic environment, which can have long lasting effects on their cognitive and language development.