Ричард Маунселл: Басты механик инженер және локомотивтер шебері

Кіріспе

Оңтүстік-Шығыс және Чатем темір жолының бас инженер-механигі, кейін Оңтүстік темір жолында қызмет еткен ирланд локомотив инженері, сондай-ақ Ұлыбританияда жұмыс істеді. Ричард Эдвард Ллойд Маунселл (айтылуы "Манселл") (26 мамыр 1868 – 7 наурыз 1944) 1913 жылдан 1923 жылғы бірігуге дейін Оңтүстік-Шығыс және Чатем темір жолының бас инженер-механигі (CME) лауазымын, ал кейін 1937 жылға дейін Англиядағы Оңтүстік темір жолының CME лауазымын атқарды. Бұрын Ирландия, Англия және Үндістандағы басқа теміржолдарда карьералық жолмен өскен.

Өмірбаян

Ол 1868 жылғы 26 мамырда Ирландияның Дублин округіне қарасты Рахени қаласында дүниеге келді. Ол Дублиндегі бейбіт сот судьясы және көрнекті заңгер Джон Маунселлдің жетінші ұлы болды. 1882-1886 жылдары Армаг қаласындағы Корольдік мектепте білім алды. 1886 жылғы 23 қазанда Дублиндегі Тринити колледжінде заңгерлік мамандық бойынша оқуға түсті. Бірақ осы кезде ол инженерлік салаға қызығушылық танытқан болатын. 1888 жылы Х.А. Иватт басшылығымен Ұлы Оңтүстік және Батыс темір жолының (GS&WR) Инчикоре жұмыстарында шәкірттікке де кірісті. 1891 жылғы қаңтарда дипломын аяқтағаннан кейін ол Ланкашир және Йоркшир темір жолындағы Хорвич жұмыстарында (Найджел Греслдей бұрынғыдай) шәкірттікке түсуге мүмкіндік алды. Хорвичте ол сурет кеңсесінде жұмыс істеді, содан кейін Блэкпул және Флитвуд аймағының локомотивтер шебері лауазымын иеленді. L&YR Aspinall ұйымдастырған әлеуметтік кеште Маунселл болашақ әйелі Эдит Пирсонмен танысты. Эдитке ол әсер еткендігі анық, өйткені ол 1893 жылғы наурызда Флитвуд портындағы астық көтеру қондырғысын аралап көруді сұрап хат жіберді. Олардың хат алмасуы жақын қарым-қатынасқа ұласты және 1893 жылғы 1 тамызда Маунселл Эдиттің әкесіне үйленуге рұқсат сұрап хат жазды, бірақ Эдит Парижде болғандықтан қаржылық себептермен рұқсат берілмеді. 1894 жылы Маунселл Шығыс Үндістан темір жолының локомотивтер жөніндегі көмекші инспекторы болып Үндістанға кетті. Кейіннен ол Асансол ауданының локомотивтер инспекторы болып тағайындалды. 1896 жылы ол GS&WR-дегі Инчикореде жұмыс менеджері болып қайта оралды. Генри Иватт кеткеннен кейін Роберт Кой локомотивтер бастығы болып тағайындалды. О.С. Нок: "Роберт Кой локомотивтер бастығы, ал Р.Э.Л. Маунселл Инчикордағы жұмыс директоры болғанда, бөлімнің жұмысы Британ аралдарындағы кез келген бөлімнен де жақсы жүрді" деп айтады. Эдиттің әкесінің талаптарына сай жалақының артуы және үйдің болуы Маунселлге 1896 жылғы 15 маусымда Лондонда Эдитке үйленуге мүмкіндік берді. 1911 жылы Маунселл локомотивтер бастығы болды. 1913 жылы ол Гарри Уэйнрайттің орнын басып, Оңтүстік-Шығыс және Чатем темір жолының (SE&CR) бас инженері болып сайланды. 1923 жылы бұл желі біріктірілген кезде, Лондон және Оңтүстік-Батыс темір жолының Ури зейнеткерлікке шығып, Лондон, Брайтон және Оңтүстік жағалау темір жолының Біллинтон тәжірибесі аз болғандықтан, ол жаңадан құрылған Оңтүстік темір жолының бас механикалық инженері болды. 1937 жылы ол зейнеткерлікке шықты, ал оның орнын Оливер Буллейд басты. 1918 жылғы Жаңа жылдық құрмет көрсетуде Бірінші дүниежүзілік соғыс кезіндегі еңбегі үшін Британ империясы орденінің командирі болып тағайындалды.

He was born on 26 May 1868 at Raheny, County Dublin, in Ireland, the seventh son of John Maunsell, a Justice of the Peace and a prominent solicitor in Dublin. He attended The Royal School, Armagh from 1882 to 1886. He commenced studies at Trinity College, Dublin on 23 October 1886 for a law degree; however by this stage he had shown a keen interest in engineering. He concurrently began an apprenticeship at the Inchicore works of the Great Southern and Western Railway (GS&WR) under H. A. Ivatt in 1888. Following completion of his degree in January 1891 he was able to complete his apprenticeship at Horwich Works on the Lancashire and Yorkshire Railway (as Nigel Gresley had done before him). At Horwich, he worked in the drawing office, before occupying the post of locomotive foreman in charge of the Blackpool and Fleetwood District. It was at a social evening organised by the L&YR's Aspinall that Maunsell was to meet his future wife, Edith Pearson. He evidently impressed Edith as she was to send him a letter in March 1893 requesting a tour of the grain elevator at Fleetwood Docks. Their correspondence became increasingly familiar and on 1 August 1893 Maunsell wrote to Edith's father requesting permission for an engagement to be married, which was refused on the basis of funding with Edith sent to Paris. Maunsell went to India in 1894, as assistant locomotive superintendent of the East India Railway, He subsequently was appointed district locomotive superintendent of the Asansol District. He returned in 1896 to become works manager at Inchicore on the GS&WR., Robert Coey having been promoted to locomotive superintendent on the departure of Henry Ivatt. O. S. Nock comments "with Robert Coey as Locomotive Superintendent and R. E. L. Maunsell as Works Manager at Inchichore the whole department was run with a smoothness to equal anything in the British Isles". The increased salary with a free house finally met the income stipulations of Edith's father and enabled Maunsell to marry Edith on 15 June 1896 in London. Maunsell moved up to become locomotive superintendent in 1911. In 1913, he was selected to succeed Harry Wainwright as CME of the South Eastern and Chatham Railway (SE&CR). When that line was merged in the 1923 grouping, with Urie of the London and South Western Railway retiring and with Billinton of the London, Brighton and South Coast Railway having less experience, he became chief mechanical engineer of the newly formed Southern Railway. He retired in 1937, Oliver Bulleid taking over from him. He was appointed a Commander of the Order of the British Empire in the 1918 New Year Honours for his efforts during the First World War.

Локомотивтер

Маунселлдің басты қабілеті локомотивтерді жобалау емес, инженерлік басқару болды. Ол күрделі техникалық қызмет көрсетуді жеңілдету үшін локомотивтерді жасау үшін жобалау командаларын пайдаланды, олар қажетті қызметтерді тиімді атқара алатын. О.С. Нок өзінің «Ирландиялық бу» кітабында Маунселлдің «барлық нәрсені жөндеуге қолайлы ету» қағидасын жиі айтатынын атап өтті. Ол бірнеше маңызды локомотивтер кластары мен олармен байланысты жабдықтарға жауапты болды. GS&WR-де екінші рет жұмыс істеген кезде ол өзінің алдыңғысы Роберт Коймен бірге 4-4-0 No. 341 «Сэр Уильям Гулдинг» экспресс жолаушылар локомотивін жасауға бірлесіп атсалысты. Ол сондай-ақ GS&WR Class 257 (J4) локомотивтерінің жобасын жасағанмен де танымал, олардың сегізі жалпы алғанда табысты деп есептелді. Бұл GS&WR 0-6-0 кластарының, әсіресе оның алдыңғысы Койдің GS&WR Class 351 (J9) сериясының жақсартуы болғанымен, Маунселлдің локомотивтері GS&WR-де супернагревательдер мен поршень клапандарын алғаш рет қолданды. 1913 жылы Маунселл Инчикордан кеткеннен кейін осы кластың соңғы локомотивтері оның ізбасары Уотсонның басшылығымен аяқталды. 1917 жылы SE&CR-де жұмыс істеген кезде Маунселл тобы екі ұқсас прототиптік локомотив жасады: біреуі 2-6-0 («могул») тендерлік жүк локомотиві, ол SE&CR N класына айналды; екіншісі 2-6-4T SE&CR K класы, экспресс жолаушылар тасымалына арналған. Олардан кейін K, K1, N, N1, U, U1 және W кластарын қоса алғанда, 200-ден астам локомотивтер жасалды. Басқа теміржолдарға арналған локомотивтер Вулвич Арсеналында шығарылған бөліктер жиынтығынан құрастырылды; олар Метрополитен теміржолының K класы үшін сатып алынған алты жиынтықтан және Ирландия теміржолының 372 және 393 кластарын үшін сатып алынған 26 жиынтықтан тұрды, олардың кейбіреулері Маунселлдің бұрынғы орнында, Инчикорда салынды. Маңызды жетістік – 4-6-0 SR Lord Nelson класы локомотивтерін және 4-4-0 SR V класын немесе Schools класын енгізу болды, олар британдық 4-4-0 экспресс жолаушылар локомотивтерінің соңғы және өте табысты жетістігі болды. Ол сондай-ақ ұнтақталған отын жабдықтарын және клапандық механизмдердің жаңа түрлерін енгізді.

Maunsell's key skill was engineering management rather than locomotive design, and he made use of design teams to create easy to maintain locomotives that could operate the required services with effective performance. O. S. Nock in his book Irish Steam observed Maunsell was known to frequently stress the dictum "make everything get at able". He was responsible for several notable locomotive classes and related equipment. From his second spell at the GS&WR he is jointly credited with his predecessor Robert Coey with the one off express passenger engine 4 4 0 No. 341 Sir William Goulding. He is also credited there with the design of the GS&WR Class 257 (J4) of eight locomotives which were generally thought of as quite successful. While these were an incremental development of a series of GS&WR 0 6 0 classes of and in particular his predecessor Coey's GS&WR Class 351 (J9) Maunsell's locomotives were the first on the GS&WR to use superheaters and piston valves. With Maunsell departing Inchicore in 1913 the final members of this class were completed under his successor Watson. While at the SE&CR in 1917 the Maunsell team created two related prototype locomotives: one was a 2 6 0 ("mogul") tender freight locomotive, that was to become SE&CR Class N; the other was a 2 6 4T SE&CR Class K for express passenger work. These were followed by over 200 succeeding locomotives including classes K, K1, N, N1, U, U1 and W. Further locomotives for other railways came from kits of parts produced at Woolwich Arsenal; these consisted of six kits purchased by the Metropolitan Railway Metropolitan Railway K Class and 26 kits purchased by Irish Railways classes 372 and 393 some of which were constructed at Inchicore, Maunsell's old establishment. A major achievement was the introduction of the 4 6 0 SR Lord Nelson class locomotives and also the 4 4 0 SR V class or Schools Class, which were the ultimate and very successful development of the British 4 4 0 express passenger type. He also introduced pulverised fuel equipment and new types of valve gear.