Жақын арадағы соғыста қолданылатын қарулар мен тактикалар: партизандық соғыстағы мылтықтар, жарылғыш заттар, қолдан жасалған қарулар мен RPG туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Атыс қарулары және т.б. партизандық соғыста
Firearms etc. in guerrilla warfare
Көшпенділер қарулары мен тактикасы (ККТТ) – көбінесе атыс қарулары немесе жарылғыш құрылғыларды қамтитын, көтерілісшілердің оккупантқа қарсы партизандық соғыс жүргізуі үшін немесе белгілі бір үкіметке қарсы көтеріліс үшін арналған қарулар мен тактикалар. Көтерілісшілердің қаруларының бір түрі – кәсіби емес адамдар жасаған "өздігінен жасалған" атыс қарулары, мысалы, поляк қарсылық қозғалысының жер асты шеберханаларында жасалған Błyskawica (Жылқы) автоматтары. Әдеттегі әскери арсеналға жататын, бірақ көтерілісшілер тарапынан тиімді қолданылған тағы бір қару – РПГ. Көтерілісшілер қолдан жасаған қарулардың екі мысалы – Иракта қолданылған жарылғыш құрылғылар және көліктер мен танктерге қарсы қолданылған "Молотов коктейлі" (бензин толтырылған шыны бөтелкелер). Көптеген көтерілісшілер қолданатын екі тактика – саботаж және қанаушылық шабуылдар. Соңғы тактика көтерілісшінің өзіне бомба байланған немесе көлігінде болған жағдайда қолданылады, бұл жаудың маңызды нысаналарына жарылғыш заттарды жеткізудің қарапайым тәсілі болып табылады.
Insurgency weapons and tactics (IWAT) are weapons and tactics, most often involving firearms or explosive devices, intended for use by insurgents to engage in guerrilla warfare against an occupier, or for use by rebels against an established government. One type of insurgency weapon are "homemade" firearms made by non professionals, such as the Błyskawica (Lightning) submachine gun produced in underground workshops by the Polish resistance movement. Another weapon that is part of the conventional military arsenal, but which has been taken up to great effect by insurgents, is the RPG. Two examples of an improvised weapon used by insurgents would be the improvised explosive devices used in Iraq and the Molotov cocktails (glass bottles filled with gasoline) used against vehicles and tanks. Two tactics used by many insurgents are assassinations and suicide bomb attacks. The latter tactic is used when an insurgent has a bomb strapped to them or in their car, which provides a low tech way for insurgents to get explosives close to critical enemy targets.
Мақсатына сай жасалған қару
Өрт қаруларының салыстырмалы түрде жаңа класы, мақсатты түрде бүлікшілерге арналған қарулар алғаш рет Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде FP 45 Liberator және Sten автоматтары түрінде пайда болды. Олардың арзан болуы мақсаты болды, себебі оларды жау шебінің артына әуеден тастау немесе жасырын жеткізу қажет еді, және олар партизандық және бүлікші топтар қолдануы үшін жасалды. Көбінесе бүлікшілердің қарулары қарапайым конструкцияға ие, әдетте болаттан соғылып жасалған, содан кейін пішінделген және дәнекерленген. Стандартты өлшемдегі құбырлы болаттар да мүмкіндігінше қолданылады, ал оқпандар (жақсы толеранттылық пен жоғары беріктік қажет болатын атыс қаруының сирек бөліктерінің бірі) (Стен сияқты) рифленген немесе тегіс қалдырылуы мүмкін (FP 45 сияқты). 1960 жылдардағы CIA Deer қаруы Liberator-ға ұқсас болды, бірақ пистолеттің корпусы үшін алюминийден құйылған нұсқа қолданылды және 9×19 мм Parabellum патронымен жабдықталды, бұл әлемдегі ең көп таралған тапанша патрондарының бірі. "Айғыр қаруы" деген атаудың түсіндірмесі жоқ, бірақ Deer қаруы Вьетнамға контрабандалық жолмен әкелінуге арналған, бұл туралы вьетнам тілінде басылған нұсқаулық парағы куәландырады. Оны American Machine & Foundry Co. өндірді, бірақ ол жасырын қару болды, яғни оның өндірушісін немесе пайдаланушысын анықтайтын белгілер болған жоқ. Бүлікші қаруларын жасаудың егжей-тегжейлері оларды жасаған үкіметтер тарапынан әдетте жасырылады, мысалы, FP 45 тапаншасының белгіленуі. Басқа бүлікші қарулары да дәстүрлі жаяу әскерлік немесе қорғаныс қаруларының жасырын түрде өңделген нұсқалары болуы мүмкін. Олар белгілерсіз арнайы жасалған немесе өндірушілердің белгілерін алып тастау үшін өзгертілген стандартты коммерциялық немесе әскери қарулар болуы мүмкін. Бүлікші қаруларының жасырын сипатының салдарынан олардың тарихын құжаттау көбінесе қиын. Азаматтық нарықта заңды түрде саудаланатын, мысалы, Liberator тапаншасы, көбінесе жоғары бағаға сатылады; миллиондаған тапаншалар жасалса да, соғыстан аман қалғандары аз. Бұл мысалдардың барлығы бүлікші қару ретінде қолданылған немесе осындай мақсатта жасалған қарулар. Арнайы жасалған қарулар бастапқыда көтерілісшілердің пайдалануына арналған, олар өте қарапайым, өте арзан және пайдалануға оңай; көптегендері белгілі бір тілдерді білетін адамдарға арналған нұсқаулармен немесе сауатсыз пайдаланушыларға немесе кез келген тілді білетін адамдарға қолдануға болатын суретті нұсқаулармен жабдықталған. Екі мақсатта қолданылатын қарулар – бұл бүлікші әскерлерінің пайдалануына арналған ерекше рұқсаттармен жасалған қарулар. Жасырын қарулар – бұл шығу тегін көрсететін белгілерді жою үшін жасалған немесе өзгертілген кез келген қару. ЖЭҚ – бұл қолдан жасалған жарылғыш құрылғылар. FP 45 Liberator – екінші дүниежүзілік соғыс кезінде АҚШ жасаған .45 ACP Derringer типті бір реттік тапанша. Ол темірден соғылып жасалған, ал оқпаны рифленбеген. "FP" деген белгі "жарық проекторы" дегенді білдіреді, бұл жобаның мақсатын жасыруға бағытталған әрекет болған сияқты. Ол он оқтықпен жабдықталған және жау әскерлерін өлтіру үшін арналған, содан кейін олардың қаруларын көтерілісшілер басып алып, қолдана алады. Нұсқаулар суретті болды, сондықтан қаруды кез келген соғыс алаңында таратуға болады және тіпті сауатсыз операторлар да оны қолдана алады. Ең көп пайдаланылған ел – Филиппин. CIA Deer қаруы – Вьетнам соғысы кезінде АҚШ жасаған 9×19 мм Parabellum тапаншасы. Ол ұстауында үш оқтықпен және нұсқауларымен бірге пластик қорапқа салынған. Егер суға түссе, пистолет салынған пластик қорап су бетінде қалқып жүреді. Бұрынғы FP 45 Liberator сияқты, ол негізінен жау әскерлерін өлтіруге арналған, оны жау әскерінің қалған жабдықтарымен алмастыру мақсатымен. Deer қаруының нұсқаулары суретті, мәтіні вьетнам тілінде жазылған. Солтүстік Ирландияда "Дөңгелек бөлімдер" (дөңгелек пішіндес қабылдағыштар) және "Төртбұрыш бөлімдер" (төртбұрыш пішіндес қабылдағыштар) бар түрлі автоматтары өндірілгенімен, Лоялист жарымәскери күштері қолданған "Авангер" автоматтары өз түрінің ең жақсы жобаларының бірі болып саналды. Бұрандалар телескопиялық, алдыңғы керілу/керілу серігімен, артқы жағында салмақты спиральді серігімен, кері соққыны жұмсартатын және дәлдікті арттыратын буфер ретінде жұмыс істейді. Оқпандар көбінесе рифленбеген, бірақ кейбір жағдайларда бұл жақын арада баллистиканы арттыруы мүмкін. Ол Sten журналын пайдаланды және дыбыс басу құрылғыларын бейімдеуге қабілетті болды. 1970-1980 жылдары Сан-Антониодағы (Техас штаты) International Ordnance Group компаниясы MP2 автоматтарының пішінін шығарды. Ол британдық Sten автоматына қарағанда ықшам альтернатива ретінде жасалған (бірақ компоненттері мен жалпы дизайны STEN-мен тікелей ұқсас емес), қалалық партизандық әрекеттерде қолдануға, арзанға және/немесе жабдығы жеткіліксіз шеберханаларда жасауға және "достық" жасырын күштерге таратуға арналған. Бұрынғы FP 45 "Liberator" тапаншасы сияқты, оны қашу кезінде күштің арсеналына едәуір зиян келтірмей тастауға болады. MP2 – ашық бұрандадан оқ атып, өте жоғары ату жылдамдығына ие, кері соққымен жұмыс істейтін қару. Гватемалалық SM 9 автоматтары да кең таралған. Басқа мысал – Жерар Мераль жасаған Métral автоматтары, оккупация және жасырын жағдайларда жасауға арналған. Ерекше мысал – советтік S4M тапаншасы, оны қанау үшін арнайы жасалған. Ол екі оқтықпен ашылатын қарапайым Derringer болды, бірақ ерекшеліктері 7,62 мм оқтардың советтік АК-47 автоматтарында қолданылатын шағын нұсқасына негіделген арнайы оқтарында болды. Оқтың корпусында оқ атылғанда корпустың ішінде жылжып, оқтың алдына итеріп, корпустың ұшын бітетін поршень тәрізді плунжер болды, корпустағы барлық жарылғыш газдарды толығымен жауып тастады. Бұл, оқ жылдамдығының өте төмен болуымен бірге, шынымен үнсіз тапаншаға әкелді. Тапанша мен оқтың сипаты оқтың тиімділігін жақын қашықтықта ғана қамтамасыз етті. Қанаушыға күдік тудыру үшін, оқпандағы рифльдер оқтың баллистикалық сипаттамаларын осылай өзгертуге арналған, осылайша сарапшылар оқ АК-47-ден атылған және бірнеше жүз фут қашықтықтан атылған деген қорытындыға келеді. Бұл дизайнның саяси тұрғыдан жойқын болуына байланысты S4M қаруы құпия сақталды. Тапанша туралы ақпарат батыс үкіметтеріне Солтүстік соғыс аяқталғаннан кейін ғана белгілі болды. Winchester Liberator – 16 калибрлі, төрт оқтық мылтық, ол үлкейтілген төрт оқтық Derringer сияқты. Бұл Hillberg бүлікші қаруының дизайнының іске асырылуы болды. Дизайнер Роберт Хиллберг өте арзан, пайдалануға оңай және бұрын атыс қаруын ұстамаған адамның қолында да тиімді болу мүмкіндігін ұсынатын қаруды көздеді. Оларды тиімді пайдалану үшін оқыту қажет болғандықтан тапаншалар мен автоматтары қарастырылмады. Мылтық жоғары дәлдік мүмкіндігін ұсынғандықтан таңдалды. Winchester және Colt екеуі де прототиптер жасады, бірақ Colt-тың сегіз оқтық дизайны соғыстың соңында пайда болды және азаматтық құқық қорғау нарығына бейімделді. Әскери пайдалану үшін ешқандай үлгі жасалмаған.
A fairly recent class of firearms, purpose designed insurgency weapons first appeared during World War II, in the form of such arms as the FP 45 Liberator and the Sten submachine gun. Designed to be inexpensive, since they were to be airdropped or smuggled behind enemy lines, insurgency weapons were designed for use by guerrilla and insurgent groups. Most insurgency weapons are of simple design, typically made of sheet steel stampings, which are then folded into shape and welded. Tubular steel in standard sizes is also used when possible, and barrels (one of the few firearm parts that require fine tolerances and high strength) may be rifled (like the Sten) or left smoothbore (like the FP 45). The CIA Deer gun of the 1960s was similar to the Liberator, but used an aluminum casting for the body of the pistol, and was chambered in 9×19 mm Parabellum, one of the all time most common handgun cartridges in the world. There is no known explanation for the name "Deer Gun", but the Deer Gun was intended to be smuggled into Vietnam, attested by the instruction sheet printed in Vietnamese. It was produced by the American Machine & Foundry Co., but was a sanitized weapon, meaning it lacked any marking identifying manufacturer or user. Details of the manufacture of insurgency weapons are almost always deliberately obscured by the governments making them, as in the designation of the FP 45 pistol. Other insurgency weapons may be sanitized versions of traditional infantry or defensive weapons. These may be purpose made without markings, or they may be standard commercial or military arms that have been altered to remove the manufacturers markings. Due to the covert nature of insurgency weapons, documenting their history is often difficult. Those that can legally be traded on the civilian market, like the Liberator pistol, will often command high prices; although millions of the pistols were made, few survived the war. These examples are all arms that were either used as insurgency weapons or designed for such use. Purpose built weapons were designed from the start to be used primarily for insurgent use, and are fairly crude, very inexpensive, and simple to operate; many were packaged with instructions targeted to speakers of certain languages, or pictorial instructions usable by illiterate users or speakers of any language. Dual use weapons are those that were designed with special allowances for use by insurgent troops. Sanitized weapons are any arms that have been manufactured or altered to remove markings that indicate the point of origin. IEDs are improvised explosive devices. The FP 45 Liberator was a single shot .45 ACP derringer type pistol, made by the U. S. during World War II. It was made from stamped steel with an unrifled barrel. The designation "FP" stood for "flare projector", which was apparently an attempt to disguise the use of its intended purpose by obscuring the nature of the project. It was packed with ten rounds of ammunition and was intended to be used for assassinating enemy soldiers so that their weapons could then be captured and used by the insurgents. The instructions were pictorial, so that the gun could be distributed in any theatre of war, and used even by illiterate operators. The country in which the largest quantity was used was the Philippines. The CIA Deer gun was a single shot 9×19 mm Parabellum pistol, made by the U. S. during the Vietnam War. It was packaged with three rounds of ammunition in the grip and packed with instructions in a plastic box. If air dropped into water, the plastic box containing the pistol would float. Like the earlier FP 45 Liberator, it was designed primarily for assassination of enemy soldiers, with the intention that it would be replaced by an enemy soldier's left over equipment. The instructions for the Deer Gun were pictorial, with text in Vietnamese. Although various submachine guns were manufactured in Northern Ireland with "Round Sections" (Round shaped receivers) and "Square Sections" (Square shaped receivers), the Avenger submachine gun which was used by Loyalist Paramilitaries was considered one of the best designs for its type. The bolts were telescoping with a forward recoil/return spring with in the rear, a heavy coil spring that acts as a buffer increasing accuracy and recoil handling. The barrels were usually found lacking rifling but this can in some cases possibly increase ballistics at close quarters. It used Sten magazines and had the capabilities of adapting suppressors. During the 1970s–80s, International Ordnance Group of San Antonio, Texas released the MP2 machine pistol. It was intended as a more compact alternative to the British Sten gun (although in its components and overall design have nothing directly similar to the STEN), to be used in urban guerrilla actions, to be manufactured cheaply and/or in less than well equipped workshops and distributed to "friendly" undercover forces. Much like the previously mentioned FP 45 "Liberator" pistol of World War 2, it could be discarded during an escape with no substantial loss for the force's arsenal. The MP2 is a blowback operated weapon that fires from an open bolt with an extremely high rate of fire. A more common weapon of Guatemalan origin is the SM 9. Another example is the Métral submachine gun designed by Gerard Métral intended for manufacture during occupation and undercover circumstances. A unique example is the Soviet S4M pistol, designed to be used expressly for the purpose of assassination. It was a simple break open, two shot derringer, but the unique features came from its specialized ammunition, designed around a cut down version of the 7.62mm rounds used in the Soviet AK 47. The casings of the round contained a piston like plunger between the bullet and the powder that would move forward inside the casing when fired. The piston would push the round down the barrel and plug the end of the casing, completely sealing off any explosive gases in the casing. This, combined with the inherently low velocity round resulted in a truly silent pistol. The nature of the gun and ammunition led to it being wildly inaccurate outside of point blank range. To add further confusion and throw possible suspicion away from the assassin, the barrel rifling was designed to affect the bullet in such a way that ballistics experts would not only conclude that the round was fired from an AK 47, but that the round was fired from several hundred feet away. Due to the politically devastating nature inherent in this design, the S4M was kept highly secret. Information on the pistol was not known by western governments until well after the end of the Cold War. The Winchester Liberator is a 16 gauge, four barrelled shotgun, similar to a scaled up four shot double action derringer. It was an implementation of the Hillberg Insurgency Weapon design. Robert Hillberg, the designer, envisioned a weapon that was cheap to manufacture, easy to use, and provided a significant chance of being effective in the hands of someone who had never handled a firearm before. Pistols and submachine guns were eliminated from consideration due to the training required to use them effectively. The shotgun was chosen because it provided a high hit probability. Both Winchester and Colt built prototypes, although the Colt eight shot design came late in the war and was adapted for the civilian law enforcement market. No known samples were ever produced for military use.
Екі мақсатты қару
Кейбір мақсатты қару-жарақтар екі мақсатта қолдануға арналған, яғни көтерілісшілер мен әскерилердің қатардағы сарбаздары қолдана алатын. Welrod тапаншасы – SOE ұйымы екінші дүниежүзілік соғыс үшін әзірлеген қарапайым, иінтікті механизмді тапанша. Ол британдықтармен одақтас шетелдік көтерілісшілерге және жасырын британдық күштерге беру үшін жасалған. Тапаншаға кіріктірілген дыбыс басу құрылғысы орнатылған, ол күзетшілерді және басқа да жасырын тапсырмаларды орындауға өте қолайлы болды. Иінтікті механизм болғандықтан, қаруды қайта зарядтағанда шу өте аз шықты, ал үлкен, бірақ тиімді басу құрылғысы оқтан шыққан дыбысты толыққанды жойды. Welrod тапаншаларында қолға ұстауға арналған бөлімі бар магазин болды және бастапқыда тек сериялық нөмірден басқа ешқандай белгісіз болды. Sten – 9×19 мм Parabellum патронымен жұмыс істейтін, Ұлыбритания екінші дүниежүзілік соғыста шығарған автоматтары. Бұл қару көтерілісшілерге арналған болмаса да, Ұлыбритания қару-жараққа зор мұқтаж болған кезде жасалған. Оны қарапайым шеберханаларда оңай өндіруге және қолжетімді патрондарды пайдалануға болатындықтан, оккупацияланған аумақтардағы қарсылық топтары үшін өте қолайлы қару болды. Соғыстың соңына қарай немістер де қаруға мұқтаж болды, сондықтан Volkssturm-ды қаруландыру үшін Sten-нің MP 3008 үлгісін және Werwolf көтерілісші күшін қаруландыру үшін Sten-нің дерлік бірдей көшірмелерін жасады.
Some purpose designed insurgency weapons were designed for a dual use–that is for use by both insurgents and conventional soldiers. The Welrod pistol was a simple, bolt action pistol developed by the SOE for use in World War II. It was designed for supplying to foreign British aligned insurgents and for use by covert British forces. The pistol was designed with an integral sound suppressor, and was ideal for killing sentries and other covert work; the bolt operated action meant that cocking the gun produced almost no noise, and the bulky but efficient suppressor eliminated nearly all of the muzzle blast. Welrod pistols included a magazine that doubled as a hand grip, and were originally produced with no markings save a serial number. The Sten was a 9×19 mm Parabellum submachine gun manufactured by the United Kingdom in World War II. Although not designed as an insurgency weapon, it was designed at a time when Britain had a dire need for weapons and was designed to be easily produced in basic machine shops and use a readily available round, it was therefore the ideal weapon to be produced by resistance groups in occupied territories. Towards the end of the war, the German were in need of weapons and they produced both a version of the Sten, the MP 3008, to arm the Volkssturm and near identical copies of the Sten down to makers marks to arm the Werwolf insurgency force.
Кеңес блогының қару-жарағы
Кеңес Одағы мен Шығыс блогының коммунистік үкіметтерге және шетелдегі бүлікшіл топтарға қару-жарақ экспорты, сондай-ақ әлемнің көптеген армияларында кеңес қару-жарағының өндірілуі, кеңес қарулары мен олардың түріне жақын үлгілерінің кеңінен таралуына әкелді. Олар Азия, Африка және Таяу Шығыстағы үшінші әлем елдерінің көпшілігінде кездеседі. Ерекше атауға лайық – AK-47 автоматтары мен оның AKM үлгісі. Корея соғысынан бері үшінші әлем елдерінің және бүлікшіл топтардың армияларында олардың қолжетімділігі, қарапайымдылығы, сенімділігі, беріктігі және пайдаланудың жеңілдігі арқасында дерлік барлық қақтығыстарда қолданылып келеді. Дегенмен, бұл – TT тапаншасы, Mosin–Nagant автоматтары, PPSh-41 субмашиналық қарулары, RPD және SG-43 Горюнов орташа автоматтары, DShK ауыр автоматтары сияқты Екінші дүниежүзілік соғыс кезеңінің және AK-74 автоматтары, RPK жеңіл автоматтары, PK көп мақсатты автоматтары, SVD-63 Драгунов снайперлік мылтығы, RPG-2 және RPG-7 гранатометтері сияқты Ұлы Суық Соғыс кезеңінің сансыз қару түрлерінің тек екеуі ғана. Калашников автоматтарының алғашқы ірі масштабты қолданылуы Вьетнам соғысы кезінде болды. Сол кезде кеңес, қытай және Шығыс блогының AK және RPK автоматтары, сондай-ақ шектеулі мөлшерде PK және SVD-63 автоматтары коммунистік елдер тарапынан Солтүстік Вьетнамға жеткізілді, ол оларды Оңтүстік Вьетнамдық Вьетконг, Лаос Патет Лао және Камбоджалық Кхмер Руж тобына берді. Жеткізілген қарудың көп санына байланысты, олар осы топтардың және Солтүстік Вьетнам армиясының негізгі қаруына айналды, Екінші дүниежүзілік соғыс кезеңінің француз және кеңес жасаған автоматтары мен субмашиналық қаруларын ығыстырып, АҚШ және Оңтүстік Вьетнам күштерінен алынған қарулардың орнын басты.
Due to the massive exportation of weaponry by the Soviet Union and the Eastern Bloc to communist governments and insurgencies in foreign countries, as well as the production of Soviet made weaponry by many militaries around the world, Soviet made weapons and their copies are widely available, being present in most Third World countries throughout Asia, Africa and the Middle East. Of particular notability is the AK 47 assault rifle and its AKM variant which have seen service in almost every conflict since the Korean War in the militaries of Third World countries and insurgent groups due to its wide availability, simplicity, reliability, durability and ease of use, however they are just two of countless other types of Soviet World War II era weapons, such as the TT pistol, Mosin–Nagant bolt action rifle, PPSh 41 submachine gun, RPD and SG 43 Goryunov medium machine guns and DShK heavy machine gun, and Cold War era weapons such as the AK 74 assault rifle, RPK light machine gun, PK general purpose machine gun, SVD 63 Dragunov sniper rifle and RPG 2 and RPG 7 rocket launchers. The first large scale usage by an insurgency of the Kalashnikov series weapons was during the Vietnam War, when massive numbers of Soviet, Chinese and Eastern Bloc produced AKs and RPKs, along with limited numbers of PKs and SVD 63s, were provided by communist countries to North Vietnam, which supplied them to the South Vietnamese Viet Cong, Laotian Pathet Lao and Cambodian Khmer Rouge. Due to the massive numbers of weapons that were supplied, they became the primary weapons of these groups and of the North Vietnamese army, replacing World War II era French and Soviet produced bolt action rifles and submachine guns and supplanting weapons captured from U. S and South Vietnamese forces.
Жаудың қолға түскен қару-жарағы
Көтерілісшілер ұзақ жылдар бойы жау әскерлерінен ұрланған, тұтқынға алынған немесе басқа жолмен қол жеткізген қару-жарақтарды пайдаланып келді, себебі оларды және оқ-дәрілерін алу оңай, ал нашар жабдықталған көтерілісшілерге барлық қолдарынан келген қару-жарақ қажет болады. Мұндай қару-жарақтар көбінесе жеңілген жау әскерлерінен тонау арқылы, жау әскерлеріндегі тыңшылар мен жақтастардың оқ-дәрілерді ұрлап, жасырын жеткізуі арқылы, шегініп келе жатқан, шабуылдап келе жатқан немесе немқұрайлы жау әскерлері тастап кеткен оқ-дәрілерді жинау арқылы немесе жау әскерлерінің қара нарықта сатқан оқ-дәрілерін сатып алу арқылы қолға түседі. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Еуропа мен Тынық мұхитындағы қарсылық қозғалыстары Осі державаларынан алынған атыс қаруларын кеңінен пайдаланды, себебі олар қолжетімді болды. Бұл қару-жарақтар одақтастардан алынған қару-жарақтармен және елдерінің бұрынғы әскерлерінен қалған қару-жарақтармен бірге қолданылды. Қару-жарақ алу әдістеріне Осі әскерлерінен немесе олардың одақтастарынан қара нарықтан сатып алу, немесе неміс жабдықтау қоймаларынан немесе көліктерінен ұрлау кірді. Осі державаларының қару-жарағын алуға ерекше күш-жігер жұмсалды, мысалы, пойыздар мен көліктерге, сондай-ақ күзет үйлері мен жандармерия бекеттеріне шабуылдар жасалды, бұл өте табысты болды. Кейде қару-жарақ көшеде ұсталған Осі әскерлерінен алынып, немесе Осінің серіктестері арқылы әкелінетін. Варшава көтерілісі кезінде поляк Армия Крайова (АК, Отандық армия) бірнеше неміс бронетранспортерлерін, әсіресе "Chwat" деп аталған Jagdpanzer 38 Hetzer жеңіл танк жойғышын және Sd.Kfz. 251 бронетранспортерін "Сұр қасқыр" деп қайта атады. Еуропалық қарсылық топтары қолданған тұтқынға алынған неміс қаруларына Karabiner 98k бұрандалы мылтығы және MP 40 автоматтары кірді, ал Тынық мұхитындағы қарсылық топтары тұтқынға алынған жапондық қаруларды, мысалы Nambu пистолеті мен Arisaka бұрандалы мылтығын пайдаланды. Бірінші Индокитай соғысы кезінде Индокитайлық Вьетминь Жапониядан екінші дүниежүзілік соғыс кезінде тастап кеткен немесе тұтқындаған қару-жарақтарды пайдаланды, сонымен қатар француз әскерлерінен және француздық Индокитай әкімшілігінен алынған қару-жарақтарды, мысалы MAS 36 және MAS 49 мылтықтарын, MAT 49 автоматтарын және FM 24/29, Reibel, Vickers және Hotchkiss M1914, M1922 және M1929 пулеметтерін пайдаланды. Жапондық және француз қарулары Вьетнам соғысы кезінде Оңтүстік Вьетнамның азат ету армиясы Вьетконгпен қызмет етуді жалғастырды, оларды әскери бөлімдерге тапсырудан бұрын соғыстың басында пайдаланды. Олар сондай-ақ U.S. жасалған қару-жарақтарды, мысалы M1911 пистолеттерін, Thompson және M3 автоматтарын, M1 Garand мылтықтарын, M1 және M2 карабинтерін және M1918 BAR және M1919 Browning пулеметтерін, Оңтүстік Вьетнам армиясынан тұтқынға алды немесе қара нарықтан сатып алды, соңғы жағдайда жемқор ARVN әскери шенеуніктер заңсыз түрде оқ-дәрі сату арқылы пайда табуға мүмкіндік берді. Соғыстың соңында АҚШ-тың араласуынан кейін, М14 және М16 мылтықтары, М60 және М2 Browning пулеметтері және М79 гранатометтері сияқты заманауи U.S. қару-жарақтары U.S. әскерлерінен және жаңғыртылған ARVN-нен тұтқынға алынды.
Insurgencies have long made use of weapons stolen, captured or otherwise procured from enemy forces due to the ease of procuring them and their ammunition, something that is very important to an insurgency which will be poorly equipped and will need whatever weaponry it can get. Such weapons are typically acquired by either looting them from enemy soldiers that they have defeated, by having infiltrators and sympathisers in the enemy forces steal munitions and secretly supply it to them, by gathering munitions abandoned by retreating, advancing or neglectful enemy soldiers, or by purchasing munitions sold by enemy soldiers on the black market. During World War II, firearms captured from the Axis powers were used extensively by resistance movements in Europe and the Pacific, due to their availability. These weapons were used alongside weapons supplied by the Allies and weapons inherited from their countries' previous militaries. Methods of acquiring weapons included purchasing them on the black market from Axis soldiers or their allies or stealing from German supply depots or transports. Special efforts were also made to capture weapons from the Axis, such as raids were conducted on trains and vehicles carrying equipment to the front, as well as on guardhouses and gendarmerie posts, that proved highly successful. Sometimes weapons were taken from individual Axis soldiers accosted in streets or were brought over by defecting Axis collaborators. During the Warsaw Uprising, the Polish Armia Krajowa (AK, Home Army) even managed to capture several German armored vehicles, most notably a Jagdpanzer 38 Hetzer light tank destroyer renamed "Chwat" and an Sd. Kfz. 251 armoured personnel carrier renamed "Grey Wolf". Captured German weapons used by European resistance groups included the Karabiner 98k bolt action rifle and MP 40 submachine gun, while resistance groups in the Pacific used captured Japanese weapons such as the Nambu pistol and Arisaka bolt action rifle. During the First Indochina War, the Indochinese Viet Minh used weapons abandoned by or captured from the Japanese during WWII, but also made use of weapons captured from the French and their French Indochina administration, such as the MAS 36 and MAS 49 rifles, MAT 49 submachine gun and the FM 24/29, Reibel, Vickers and Hotchkiss M1914, M1922 and M1929 machine guns. Japanese and French weapons continued to see service with the Liberation Army of South Vietnam of the Viet Cong during the Vietnam War, with regular units using them during the early stages of the war, before they were passed down to militia units. They also used U. S made weapons captured from the South Vietnamese Army of the Republic of Vietnam, such as M1911 pistols, Thompson and M3 submachine guns, M1 Garand rifles, M1 and M2 carbines and M1918 BAR and M1919 Browning machine guns, which they either captured in ambushes or raids or purchased off of the black market, the latter case being made possible by corrupt ARVN military officers illegally selling munitions for profit. Later in the war following the U. S intervention, more modern U. S weapons such as M14 and M16 rifles, M60 and M2 Browning machine guns and M79 grenade launchers were captured from U. S forces and the increasingly modernised ARVN.
Өз бетінше жасалған немесе қолдан жасалған атыс қарулары
Błyskawica (Жылтырақ) – Германияның Польшаны басып алуына қарсы күрескен Польшаның жер асты армиясы, яғни поляк қарсылық қозғалысы жасаған қарапайым автоматтары. Ол жер асты шеберханаларында өндірілді. Оның басты ерекшелігі – қарапайымдылығы, сондықтан қаруды тіпті кішкентай шеберханаларда, тәжірибесіз инженерлер де жасауға болатын. Қарапайымдылық үшін бұрандалы құбырлар қолданылды. Кейбір жағдайларда партизандар қолдан жасалған, қайта мақсатталған қаруларды пайдаланған. Мұның бір мысалын Че Гевара "Партизан соғысы" кітабында келтіреді. Ол "М-16" деп аталады, ол 45 градус бұрышта ұстауға арналған екі аяқты тұғыры бар, 16 калибрлі кесілген мылтықтан тұрады. Ол стандартты патрондан оқ алып тастап, алдына Молотов коктейлі бекітілген ағаш таяқша салынған бос патронмен толтырылды. Бұл 100 метрге дейін отты құрылғыны дәл атуға мүмкіндік беретін импровизацияланған минометті құрады. Сондай-ақ, жарық шашу қарулары да ату қаруына айналдырылған. Бұл жарық шашу қаруының (көбінесе пластик) ұңғысын мылтық құбырымен алмастыру арқылы немесе қолданыстағы ұңғыға кіші ұңғылы құбыр енгізу арқылы (.22 Long Rifle сияқты) жүзеге асырылуы мүмкін.
The Błyskawica (Lightning) was a simple submachine gun produced by the Armia Krajowa, or Home Army, a Polish resistance movement fighting the Germans in occupied Poland. It was produced in underground workshops. Its main feature was its simplicity, so that the weapon could be made even in small workshops, by inexperienced engineers. It used threaded pipes for simplicity. In some cases, guerrillas have used improvised, repurposed firearms. One example is described by Che Guevara in his book Guerrilla Warfare. Called the "M 16", it consists of a 16 gauge sawed off shotgun provided with a bipod to hold the barrel at a 45 degree angle. This was loaded with a blank cartridge formed by removing the shot from a standard shot shell, followed by a wooden rod with a Molotov cocktail attached to the front. This formed an improvised mortar capable of firing the incendiary device accurately out to a range of 100 meters. Flare guns have also been converted to firearms. This may be accomplished by replacing the (often plastic) barrel of the flare gun with a metal pipe strong enough to chamber a shotgun shell, or by inserting a smaller bore barrel into the existing barrel (such as with a caliber conversion sleeve) to chamber a firearm cartridge, such as a .22 Long Rifle.
Санитацияланған қол
Югославиялық Zastava M48BO (без oznake, "белгісіз") мылтығы тек сериялық нөмірімен ғана шығарылған, басқа белгілері болмаған. Бұл мылтықтар 1956 жылғы Суэц дағдарысы алдында Мысырға жеткізілу үшін Югославияда жасалған. Югославия техникалық жағынан бейтарап ел болғандықтан, мысырлықтарға сатылған мылтықтарды белгісіз ету арқылы Мысыр мен Израиль арасындағы қақтығыстан алшақтауды көздеген. Шамамен бірнеше мың дананың жүздерше ғана Мысырға жеткізілді, ал қалғаны Югославияда сақталып, жақында ғана қайта табылды. Қазір олар жеке коллекционерлерге сатылуда.
The Yugoslavian Zastava M48BO (for bez oznake, 'without markings') rifle was manufactured with no markings save for a serial number. These were made in Yugoslavia for delivery to Egypt prior to the Suez Crisis of 1956. Yugoslavia was technically a neutral country, and by sanitizing the rifles sold to the Egyptians, it hoped to distance itself from the conflict between Egypt and Israel. Only a few hundred of the few thousand made were delivered to Egypt, the rest remaining in storage in Yugoslavia until recently rediscovered. They are currently being sold to civilian collectors.
Жалғанға сенуге болатындығы
Қазіргі таңда сенімді түрде жоққа шығару мүмкіндігі үкіметтерге күрделі амалдарсыз бүлікшілерге қару-жарақ жеткізуге жол береді. Мысалы, әлемде АКМ (АК-47 мылтығының жаңартылған нұсқасы) өндірушілер мен қолданушылардың көптігіне байланысты, үкіметтер осы қаруды бүлікшілерге жеткізе алады және олар осы қаруды қайдан және кімнен алғанын сенімді түрде жоққа шығара алады.
In the present day plausible deniability allows the supply of arms by governments to insurgents without the need for over elaborate ruses. For example, the sheer number of AKM (an upgraded version of the AK 47 rifle) manufacturers and users in the world means that governments can supply these weapons to insurgents with plausible deniability as to exactly from where and from whom the guns were acquired.
Жасалма жарылғыш құрылғылар
Жол бойындағы бомба деп те аталатын, қолдан жасалған жарылғыш құрылғы (IED) – бұл әдеттегі әскери қимылдардан өзгеше тәсілдермен жасалып, орналастырылатын, үйде жасалған бомба. Ол жарылғыш механизмге бекітілген артиллериялық снаряд сияқты, дәстүрлі әскери жарылғыш заттардан құралуы мүмкін. IED-тер террористік әрекеттерде немесе операциялар театрында партизандар немесе коммандос күштерінің соғысында қолданылуы мүмкін. Екінші Ирак соғысында IED-тер АҚШ бастаған коалициялық күштерге қарсы кеңінен қолданылды және 2007 жылдың соңына қарай Ирактағы коалициялық өлімдердің шамамен 63%-ына жауапты болды. Олар Ауғанстанда да бүлікші топтармен қолданылды және 2001–2021 жылдардағы Ауған соғысында Коалицияның 66%-дан астам құрбандарына себеп болды. Соғыс кезінде Уақытша ИРА британдық қауіпсіздік күштеріне қарсы қашықтан басқарылатын IED-терді кеңінен пайдаланды. Алғашқыда бомбалар таймер немесе қарапайым басқару сымы арқылы жарылды, бірақ кейін бомбаларды радиоарқылы басқару мүмкіндігі пайда болды; радио басқарылатын ұшақтардан қарапайым сервомеханизмдер электр тізбегін жауып, детонаторға қуат беру үшін қолданылды. Жол бойындағы бомбалар да кеңінен қолданылды; олар әдетте ауылдық жол бойындағы дренажға немесе каналға орналастырылып, британдық қауіпсіздік күштерінің көліктері өтетін кезде қашықтан басқару арқылы жарылды. ИРА сондай-ақ Уорренпойнт шабуылында болғандай, бастапқы жарылыстан кейін жіберілген британдық күштеріне шабуыл жасау үшін қосымша құрылғыларды қолданды. ИРА бомбалары өте күрделі болды, мысалы, сынапты ауыстырғыштар немесе микросвитчтер сияқты қолға тигізгенде жарылатын құрылғылар болды. Әдетте, қауіпсіздік үшін сағат механизмімен жұмыс істейтін Мемопарк таймері қолданылды, ол бомбаны орналастырылғаннан кейін 60 минутқа дейін қаруландырып, анти-қолдану құрылғысына қуат беретін электр тізбегін толықтырды. Нақты конструкциясына байланысты, тәуелсіз электр тізбегі әдеттегі таймерге, мысалы 40 минутқа белгіленген уақыт кешіктіруі үшін қуат берді. Алайда, ИРА техниктері жасаған кейбір электрондық кешіктіру құрылғыларын бомба жасырылғаннан кейін бірнеше аптадан соң жарылу үшін дәл уақытты орнатуға болады. Британдықтар кедергі жасайтын құрылғыларды жасағаннан кейін, ИРА техниктері кедергі жасау қиын болатын импульсті радио кодтарының тізбесін қажет ететін құрылғыларды жасады. 1979 жылдың 27 желтоқсанында КСРО Ауғанстанға басып кіргенге дейін алты ай бұрын, Ауғанстан моджахедтері ЦРУ және басқалармен бірге көптеген түрлі танкқа қарсы миналармен қамтамасыз етілді. Көтерілісшілер көбінесе бірнеше танкқа қарсы миналардан жарылғыш заттарды алып, мақсатты көлікті жою үшін оларды қақталақтағы тамақ майы құтысына біріктірді. Бірнеше минадан алынған жарылғыш заттарды біріктіріп, оларды қалайы банкаларға салып, көтерілісшілер оларды күштірек етті, бірақ кейде совет саперлері мина іздегіштермен анықтауды жеңілдетті. IED жарылғаннан кейін көтерілісшілер көбінесе шабуылды бастау үшін автоматтар мен гранататар сияқты тікелей ату қаруларын қолданды. Ауған көтерілісшілері советтердің жарылмаған қару-жарақтарынан, мысалы 250-500 кг (500-1000 фунт) әуе бомбаларынан да IED жасады. Бірақ қазалар саны жоғары болды, совет-ауған соғысы кезінде 1995 совет әскері және 1191 көлік мина мен IED-тен жойылды. Бірінші және Екінші Чечен соғыстары кезінде Чечен сепаратистік Ичкерия Республикасы ресейлік қарулы күштерге қарсы IED-терді кеңінен қолданды, өйткені олар партизандық тактикаға көшуге мәжбүр болды, оларды әртүрлі материалдардан, мысалы 155 мм артиллериялық снарядтарынан, 82 мм минометтік снарядтарынан, жарылмаған қару-жарақтан және өнеркәсіптік жарылғыш заттардан жасады. Бұл құрылғылар әдетте электрлік басқару сымы арқылы жарылды және канализация желілеріне, қоқыс үйінділеріне, қираған көліктерге жасырылды немесе тікелей жолдың бетіне немесе жиегіне, сондай-ақ ағаштарға немесе төбелерге орналастырылды. Кейде көтерілісшілер танкқа қарсы және жаяу әскерге қарсы құрылғыларды біріктірді, бір заряд көлікке, екіншісі көліктен түсіп бара жатқан жаяу әскерге бағытталған. Сирияда және бүкіл әлемде ИГИЛ, Шри-Ланкада Тамил Иламның азат ету жолбарыстары (ТИТИ) қолданды.
An improvised explosive device (IED), also known as a roadside bomb, is a homemade bomb constructed and deployed in ways other than in conventional military action. It may be constructed of conventional military explosives, such as an artillery round, attached to a detonating mechanism. IEDs may be used in terrorist actions or in unconventional warfare by guerrillas or commando forces in a theater of operations. In the second Iraq War, IEDs were used extensively against US led Coalition forces and by the end of 2007 they had become responsible for approximately 63% of Coalition deaths in Iraq. They were also used in Afghanistan by insurgent groups, and caused over 66% of the Coalition casualties in the 2001–2021 Afghanistan War. Throughout The Troubles, the Provisional IRA made extensive use of remote control IEDs against the British security forces. Initially, bombs were detonated either by timer or by simple command wire, but later in the conflict, bombs could be detonated by radio control; simple servos from radio controlled aircraft were used to close the electrical circuit and supply power to the detonator. Roadside bombs were also extensively used; they were typically placed in a drain or culvert along a rural road and detonated by remote control when British security forces vehicles were passing. The IRA also used secondary devices to attack British reinforcements sent in after an initial blast as occurred in the Warrenpoint Ambush. IRA bombs became highly sophisticated, featuring anti handling devices such as a mercury tilt switch or microswitches. These devices would detonate the bomb if it was moved in any way. Typically, the safety arming device used was a clockwork Memopark timer, which armed the bomb up to 60 minutes after it was placed by completing an electrical circuit supplying power to the anti handling device. Depending on the particular design, an independent electrical circuit supplied power to a conventional timer set for the intended time delay, e. g. 40 minutes. However, some electronic delays developed by IRA technicians could be set to accurately detonate a bomb weeks after it was hidden. After the British developed jammers, IRA technicians also developed devices that required a sequence of pulsed radio codes to arm and detonate them that were harder to jam. Starting six months before the invasion of Afghanistan by the USSR on 27 December 1979, the Afghan mujahideen were supplied by the CIA, among others, with large quantities of many different types of anti tank mines. The insurgents often removed the explosives from several anti tank mines and combined the explosives in a tin cooking oil can in order to ensure that a target vehicle would be destroyed. By combining the explosives from several mines and placing them in tin cans, the insurgents made them more powerful, but sometimes also easier to detect by Soviet sappers using mine detectors. After an IED was detonated, the insurgents often used direct fire weapons such as machine guns and rocket propelled grenades to initiate an ambush. Afghan insurgents also made IEDs from Soviet unexploded ordnance, such as 250 500 kg (500 1000) aerial bombs. but casualties remained high, with 1,995 Soviet soldiers and 1,191 vehicles lost to mines and IEDs during the Soviet Afghan War. During the First and Second Chechen Wars, the separatist Chechen Republic of Ichkeria made use of IEDs extensively against the Russian Armed Forces once they were forced to rely on guerrilla tactics, constructing them from a variety of materials such as 155mm artillery shells, 82mm mortar shells, unexploded ordnance and industrial explosives. These devices were usually command detonated using an electrical command wire and hidden in sewer lines, piles of trash, destroyed vehicles, or placed directly on or under the surface or shoulder of a road, as well in trees or hillsides. Sometimes, insurgents combined antitank with antipersonnel devices, with one charge to target a vehicle, the other to target infantry dismounting from the vehicle. ISIL in Syria and across the world, and by the Liberation Tigers of Tamil Eelam (LTTE) in Sri Lanka.
Жер миналары
Жер миналарын көтерілісшілер суық соғыс және содан кейінгі қақтығыстарда, мысалы, Бірінші Индокитай соғысында, Вьетнам соғысында, Оңтүстік Африка шекара соғысында, Ирак, Сирия және Йемендегі соғыстарда кеңінен пайдаланды. Португалиялық отаршылдық соғыс кезінде миналар мен тұзақтар африкалық ұлтшыл көтерілісшілердің португалдық механикаландырылған күштеріне қарсы қолданған басты қаруы болды. Олар көбінесе моторлы көліктер мен бронетранспорттық машиналарын пайдаланып, өз аумақтарының көбінесе топырақты жолдарымен патрульдік жүргізді. Мина қауіпін сейілту үшін португал инженерлері ауылдық жол желісін асфальттаудың ауқымды жұмысын бастады. Миналарды анықтау электронды мина іздеу құралдарымен ғана емес, сонымен қатар ұзын зығырлармен қатар жүретін, темір емес жол миналарын табуға жаттықтырылған сарбаздардың (пикадорлардың) көмегімен жүзеге асырылды. Әртүрлі революциялық қозғалыстардағы партизандар түрлі миналарды қолданды, көбінесе португалдық құрылымдарға шабуыл жасау үшін танкке қарсы және жеке құрамға қарсы миналарды біріктірді. Көбінесе қолданылатын тактика – көлікке қарсы миналарды суар арығы сияқты анық жасырынған жерге орналастырып, содан кейін арықты жеке құрамға қарсы миналармен толтыру. Көлік минасының жарылуы португалдық әскерлерді жасырынуға мәжбүр етті, ал арықтағы жеке құрамға қарсы миналар одан әрі шығынға әкелді. Егер көтерілісшілер португалдықтармен ашық шайқасуды жоспарласа, арықты және басқа да ықтимал жасырынған жерлерді басып алу үшін бір-екі ауыр пулемет орналастырылатын. Қолданылған миналардың ішінде PMN (Black Widow), TM 46, POMZ, PDM сияқты екі ортада қолданылатын миналар, сондай-ақ көптеген қолдан жасалған ағаш қорапшалы жеке құрамға қарсы миналар және басқа да металл емес жарылғыш құрылғылар бар еді. Миналық операциялардың салдары, шығын келтіруден басқа, португалдық күштердің жылдамдығын төмендетті, сонымен қатар әскерлер мен техниканы қауіпсіздік және шабуылдық операциялардан конвойді күзету және миналарды жою миссияларына ауыстырды. Родезия Буш соғысы кезінде Зимбабве Африка Ұлттық Азаттық Армиясы (ZANLA) жолдарға советтік танкке қарсы миналарды орналастыру арқылы Родезияның күш-жігерін және экономикасын парализулеуге тырысты. 1972 жылдан 1980 жылға дейін 2 504 көлік құралы жер миналарынан жарылды (көбінесе советтік TM46), нәтижесінде 632 адам қаза тауып, 4 410 адам жарақат алды. Жолдарды миналау 1978 жылдан (894 мина немесе күніне 2,44 мина жарылды немесе табылды) 1979 жылға дейін (2 089 мина немесе күніне 5,72 мина) 33,7% артты. Осыған жауап ретінде родезиялықтар Оңтүстік Африкамен бірлесіп минадан қорғалған көлік құралдарын жасады. Олар бастапқыда шинадағы ауаны сумен алмастыра бастады, бұл жарылыстың күшін жұмсартты және жарылыстың қызуын азайтты. Бастапқыда олар корпусты болаттан жасалған бөгеттермен, құм қаптарымен және мина конвейерлік ленталарымен қорғады. Кейіннен V пішіндес жарылыс корпусы бар арнайы жасалған көліктер жарылыстың күшін таратып, мұндай көліктердегі өлім-жітім сирек кездесетін жағдайға айналды. Бұл жетістіктер Оңтүстік Африканың Hippo, Casspir, Mamba және Nyala дөңгелекті жеңіл әскер тасымалдаушыларын жасауға әкелді. Жер миналарын Оңтүстік Африка шекара соғысы кезінде көтерілісшілер жиі пайдаланды, бұл Оңтүстік Африкада алғашқы минадан қорғалған бронетранспорттық құралдарды жасауға тікелей себеп болды. Намибиялық көтерілісшілер Оңтүстік Африканың әскери конвойларын шатастыру үшін танкке қарсы миналарды қолданды, содан кейін оларға шабуыл жасады. Анголаның оңтүстігіндегі және Намибияның солтүстігіндегі кең, сирек қоныстанған аймақтардағы шайқастарда шағын топтардың миналарды орналастырып, көрінбей қашуы оңай болды. Танкке қарсы миналар көбінесе азаматтық және әскери көліктер пайдаланатын жалпы жолдарға орналастырылды және үлкен психологиялық әсер етті. Миналарды орналастырудың күрделі схемалары жиі қолданылды. Бір тактика – жарылыс күшін арттыру үшін бірнеше минаны бірін-біріне қою. Тағы бір кең таралған тактика – бірнеше метр қашықтықта орналасқан бірнеше миналарды байланыстыру, кез келген мина іске қосылғанда барлығы жарылады. Миналарды табу және жою әрекеттерін тоқтату үшін олар танкке қарсы миналармен қатар жеке құрамға қарсы миналарды тікелей орналастырды. Бұл бастапқыда Оңтүстік Африканың әскери және полиция қызметкерлерінің көптеген жарақаттарына әкелді, өйткені көтерілісшілердің саперлері күн сайын әрекет ететін жол желісінің үлкен қашықтығына толыққанды анықтау және жою мүмкін емес еді. Баламалы жалғыз нұсқа – минадан қорғалған көліктерді қабылдау болды, олар жолда жүргенде, егер мина жарылса да, жолаушыларына қауіпсіздікпен қамтамасыз ететін. Оңтүстік Африка бронетранспорттық құралдар үшін V пішіндес корпус жасағандығы үшін кеңінен мақталады, ол мина жарылысын жолаушылар бөлімінен ауыртады. Ирак, Сирия және Йемендегі азаматтық соғыстар кезінде жер миналары қорғаныс және партизандық мақсаттар үшін қолданылды. Танкке қарсы миналар Камбоджада және Тайланд шекарасында, көбінесе Пол Поттың қызыл кхмер көтерілісшілері орнатқан. Көліктерді тазарту жұмыстарына қарамастан, миллиондаған миналар осы аймақта қалды және жыл сайын жүздеген бейбіт тұрғындардың өліміне себеп болады деп есептеледі.
Land mines have been used extensively by insurgents throughout Cold War and post Cold War conflicts such as the First Indochina War, Vietnam War, South African Border War and conflicts in Iraq, Syria and Yemen by insurgents as a method of area denial, psychological warfare and attrition. During the Portuguese Colonial War, mines and other booby traps were one of the principal weapons used by African nationalist insurgents against Portuguese mechanized forces to great effect, who typically patrolled the mostly unpaved roads of their territories using motor vehicles and armored scout cars. To counter the mine threat, Portuguese engineers commenced the herculean task of tarring the rural road network. Mine detection was accomplished not only by electronic mine detectors, but also by employing trained soldiers (picadors) walking abreast with long probes to detect nonmetallic road mines. Guerrillas in all the various revolutionary movements used a variety of mines, often combining anti tank with anti personnel mines to ambush Portuguese formations with devastating results. A common tactic was to plant large anti vehicle mines in a roadway bordered by obvious cover, such as an irrigation ditch, then seed the ditch with anti personnel mines. Detonation of the vehicle mine would cause Portuguese troops to deploy and seek cover in the ditch, where the anti personnel mines would cause further casualties. If the insurgents planned to confront the Portuguese openly, one or two heavy machine guns would be sited to sweep the ditch and other likely areas of cover. Mines used included the PMN (Black Widow), TM 46, and POMZ, amphibious mines such as the PDM, and numerous home made antipersonnel wood box mines and other nonmetallic explosive devices. The impact of mining operations, in addition to causing casualties, undermined the mobility of Portuguese forces, while diverting troops and equipment from security and offensive operations to convoy protection and mine clearance missions. During the Rhodesian Bush War, the Zimbabwe African National Liberation Army (ZANLA) tried to paralyse the Rhodesian effort and economy by planting Soviet anti tank mines on the roads. From 1972 to 1980 there were 2,504 vehicle detonations of land mines (mainly Soviet TM46s), killing 632 people and injuring 4,410. Mining of roads increased 33.7% from 1978 (894 mines or 2.44 mines were detonated or recovered per day) to 1979 (2,089 mines or 5.72 mines a day). In response, the Rhodesians co operated with the South Africans to develop a range of mine protected vehicles. They began by replacing air in tyres with water which absorbed some of the blast and reduced the heat of the explosion. Initially, they protected the bodies with steel deflector plates, sandbags and mine conveyor belting. Later, purpose built vehicles with V shaped blast hulls dispersed the blast, and deaths in such vehicles became unusual events. These developments subsequently led to the South African Hippo, Casspir, Mamba and Nyala wheeled light troop carriers. Land mines were commonly deployed by insurgents during the South African Border War, leading directly to the development of the first dedicated mine protected armoured vehicles in South Africa. Namibian insurgents used anti tank mines to throw South African military convoys into disarray before attacking them. In the areas of fighting that covered vast sparsely populated areas of southern Angola and northern Namibia, it was easy for small groups to infiltrate and lay their mines on roads before escaping again often undetected. The anti tank mines were most often placed on public roads used by civilian and military vehicles and had a great psychological effect. Mines were often laid in complex arrangements. One tactic was to lay multiple mines on top of each other to increase the blast effect. Another common tactic was to link together several mines placed within a few metres of each other, so that all would detonate when any one was triggered. To discourage detection and removal efforts, they also laid anti personnel mines directly parallel to the anti tank mines. This initially resulted in heavy South African military and police casualties, as the vast distances of road network vulnerable to insurgent sappers every day made comprehensive detection and clearance efforts impractical. The only other viable option was the adoption of mine protected vehicles which could remain mobile on the roads with little risk to their passengers even if a mine was detonated. South Africa is widely credited with inventing the v hull, a vee shaped hull for armoured vehicles which deflects mine blasts away from the passenger compartment. During the Iraqi, Syrian and Yemeni civil wars, landmines have been used for both defensive and guerrilla purposes. Anti tank mines were also used extensively in Cambodia and along the Thai border, many planted by Pol Pot's Khmer Rouge insurgency. Millions of these mines remain in the area, despite clearing efforts. It is estimated that they cause hundreds of deaths annually to civilians.
Ракеталық ұшқыш гранаталар
Ракеталық гранаталар (РПГ) Вьетнам соғысы кезінде (Вьетнам халық армиясы және Вьет Конг қолданған), Мұджахеддер Ауғанстанға жасаған кеңестік шабуыл кезінде, сондай-ақ Ангола мен Намибияда (бұрынғы Оңтүстік-Батыс Африка) SWAPO партизандары Оңтүстік Африка шекара соғысында кеңінен қолданылды. Жиырма жыл өткен соң, олар Чечня, Ирак және Шри-Ланка сияқты соңғы қақтығыс аймақтарында әлі де кеңінен қолданылуда. РПГ әлі де бронетранспорттық құралдарға қауіпті құрал болып табылады, әсіресе қалалық немесе ормандық соғыс сияқты жағдайларда, онда партизандар оны жақсы көреді. Олар шектеулі жерде қолданылғанда ең тиімді, себебі жасыру мүмкіндігі нысанаға РПГ операторын анықтауды қиындатады. Бұл жасыру көбінесе ашық ауада жасалуы тиіс, өйткені жабық кеңістікте РПГ ату қауіпті кері соққы тудыруы мүмкін. Ауғанстанда Мұджахеддер партизандары совет машиналарының құрылысын жою үшін РПГ-7 қолданды. Нәтижесіне көз жеткізу үшін әр машинаға екі-төрт РПГ атушысы тағайындалған. Әрбір бронетранспорттық құралды жою тобында 15 РПГ-ға дейін болуы мүмкін. Көлік бір жолмен (тау жолы, батпақ, қар, қалалық аймақтар) шектелген жерлерде РПГ командалары конвойларды тұтқындады, алдыңғы және соңғы көліктерді жойып, қалғандарының қозғалысын тоқтатты. Бұл тактика қалаларда ерекше тиімді болды. Конвойлар жоғарыдан көтеріліп, қауіпті аймақтарда РПГ командаларын анықтау үшін жаяу әскерді алға жіберуді үйренді. Көптеген атушылар реактивті броньмен жабдықталған ауыр танктерге қарсы да тиімді болды: алғашқы оқ жүргізушінің көру призмасына бағытталды. Келесі оқтар жұптармен атылды, біреуі реактивті броньды іске қосу үшін, екіншісі танк бронясын тесіп өту үшін. Танктің мұнарасының үстіңгі және артқы бөлігі әлсіз жерлер болып саналды. Мұджахеддер кейде РПГ-7-ді ұзақ қашықтықта қолданды, 4,5 секундтық өзін-өзі жою таймері арқылы жарылып, шамамен 950 метрге ұшып, жаудың жаяу әскері мен барлауын болдырмау үшін қолданды. 2003 жылы Иракқа жасалған шабуылдан кейін РПГ АҚШ әскерлерімен күрескен көтерілісшілердің сүйікті қаруына айналды. Көптеген қол жетімді РПГ-7 снарядтары M1 Abrams танк бронясын кез келген бұрыштан тесіп өте алмайтындықтан, олар негізінен жұмсақ броньды немесе жеңіл броньды көліктерге және жаяу әскерге қарсы тиімді. РПГ соққысы танкты толығымен істен шығармай немесе экипажды өлтірмейтін болса да, ол сыртқы жабдыққа зақым келтіріп, танктың тиімділігін төмендетіп немесе экипажды оны тастап, жоюға мәжбүрлейді. Жаңа РПГ-7 снарядтары тиімдірек, ал 2006 жылдың тамызында RPG 29 снаряды Ирактағы Әл-Амарадағы ұрыста Challenger 2 танкының алдыңғы ERA-сына еніп, бірнеше экипаж мүшелерін жарақаттады. Оңтүстік Африка шекара соғысы кезінде SWAPO партизандары мен олардың анголалық қолдаушылары қолданған кеңестік РПГ-лар Оңтүстік Африканың жеңіл броньды БТР-ларына үлкен қауіп төндірді, олар әскерлерді түсіру үшін тоқтағанда оңай нысанаға алынуы мүмкін еді. Бірінші (1994-1996) және Екінші Чечен соғыстары (1999-2009) кезінде чечен көтерілісшілері Ресей танктеріне жертөлелерден және биік шатырлардан РПГ арқылы шабуыл жасады. Бұл тактика тиімді болды, өйткені танктардың негізгі пулеметтері отқа жауап беруге жеткілікті төмен немесе жоғары көтеріле алмады, сонымен қатар танктердің ең жоғарғы және төменгі жағындағы бронь әдетте ең әлсіз болды. Ресей әскерлері осындай шабуылдарды болдырмау үшін артиллериялық қолдауға, жақсы нишандықтарға және жаяу әскердің қорғанысына сүйенуге мәжбүр болды. Танк колонналары ақырында чечендік шабуылдарын басып тастау және жою үшін жердегі рөлінде қолданылатын өздігінен жүретін зениттік артиллериямен (ZSU 23-4 Shilka, 9K22 Tunguska) қорғалды. Чечен жауынгерлері тәуелсіз "жасушалар" құрып, Ресейдің бронетранспорттық құралдарын жою үшін бірлесіп жұмыс істеді. Әрбір жасушада шағын қару және РПГ-нің кейбір түрлері (мысалы, RPG 7V немесе RPG 18) болды. Шағын қару танкты түйреуге және жаяу әскерді ұстап тұруға арналған, ал РПГ атушысы танкке соққы берді. Осы уақытта басқа топтар Ресейдің шабуылға қарсы тұру қабілетін басып тастау үшін нысанаға оқ атуға тырысты. Жеңіске жету мүмкіндігін арттыру үшін топтар мүмкіндігінше әртүрлі биіктікте орналасты. Үшінші және одан жоғары қабаттардан оқ ату ең әлсіз броньға (жоғарғы жағына) жақсы оқ атуды қамтамасыз етті. Ресейліктер жарылғыш реактивті броньмен жабдықталған танктерді пайдалана бастағанда, чечендер өз тактикаларын бейімдеуге мәжбүр болды, өйткені олардың қолжетімді РПГ-лары танкты жоюға ықтимал емес еді. РПГ-ні импровизациялық зениттік артиллерия ретінде пайдалану Сомали, Ауғанстан және Чечняда сәтті болды. Тікұшақтар әдетте қону, ұшу немесе тоқтау кезінде шабуылға ұшырайды. Ауғанстанда Мұджахеддер советтік тікұшақтарына қарсы РПГ-ні қолдану үшін ұзартқыш түтікше қосып, соққыны жоғары бағыттады. Бұл оператордың көзге түсіп қалуын азайтты және ыстық газдардан жарақат алу қаупін төмендетті. Мұджахеддер РПГ снарядтарындағы 4,5 секундтық таймерді зениттік артиллерияның бөлігі ретінде пайдаланды, соққы тигізу ықтималдығын арттыру үшін бірнеше ұшырғыштарды қолданды.
Rocket propelled grenades (RPGs) were used extensively during the Vietnam War (by the Vietnam People's Army and Viet Cong), Soviet invasion of Afghanistan by the Mujahideen and against South Africans in Angola and Namibia (formerly South West Africa) by SWAPO guerrillas during what the South Africans called the South African Border War. Twenty years later, they are still being used widely in recent conflict areas such as Chechnya, Iraq, and Sri Lanka. The RPG still remains a potent threat to armored vehicles, especially in situations such as urban warfare or jungle warfare, where they are favored by guerrillas. They are most effective when used in restricted terrain as the availability of cover and concealment can make it difficult for the intended target to spot the RPG operator. Note that this concealment is often preferably outdoors, because firing an RPG within an enclosed area may create a dangerous backblast. In Afghanistan, Mujahideen guerrilla fighters used RPG 7s to destroy Soviet vehicles. To assure a kill, two to four RPG shooters would be assigned to each vehicle. Each armored vehicle hunter killer team could have had as many as 15 RPGs per unit. In areas where vehicles were confined to a single path (a mountain road, swamps, snow, urban areas), RPG teams trapped convoys by destroying the first and last vehicles in line, preventing movement of the other vehicles. This tactic was especially effective in cities. Convoys learned to avoid approaches with overhangs and to send infantrymen forward in hazardous areas to detect the RPG teams. Multiple shooters were also effective against heavy tanks with reactive armor: The first shot would be against the driver's viewing prisms. Following shots would be in pairs, one to set off the reactive armor, the second to penetrate the tank's armor. Favored weak spots were the top and rear of the turret. The Mujahideen sometimes used RPG 7s at extreme range, exploded by their 4.5 second self destruct timer, which translates to roughly 950m flight distance, as a method of long distance approach denial for enemy infantry and reconnaissance. In the period following the 2003 invasion of Iraq, the RPG became a favorite weapon of the insurgent forces fighting U. S. troops. Since most of the readily available RPG 7 rounds cannot penetrate M1 Abrams tank armor from almost any angle, it is primarily effective against soft skinned or lightly armored vehicles, and infantry. Even if the RPG hit does not completely disable the tank or kill the crew, it can still damage external equipment, lowering the tank's effectiveness or forcing the crew to abandon and destroy it. Newer RPG 7 rounds are more capable, and in August 2006, an RPG 29 round penetrated the frontal ERA of a Challenger 2 tank during an engagement in al Amarah, Iraq, and wounded several crew members. During the South African Border War, the Soviet RPGs used by SWAPO guerrillas and their Angolan supporters posed a serious threat to South Africa's lightly armored APCs, which could be easily targeted as soon as they stopped to disembark troops. During the First (1994–1996) and Second Chechen Wars (1999–2009), Chechen rebels used RPGs to attack Russian tanks from basements and high rooftops. This tactic was effective because tank main guns could not be depressed or raised far enough to return fire, in addition, armor on the very top and bottom of tanks was usually the weakest. Russian forces had to rely on artillery suppression, good crew gunners and infantry screens to prevent such attacks. Tank columns were eventually protected by attached self propelled anti aircraft guns (ZSU 23 4 Shilka, 9K22 Tunguska) used in the ground role to suppress and destroy Chechen ambushes. Chechen fighters formed independent "cells" that worked together to destroy a specific Russian armored target. Each cell contained small arms and some form of RPG (RPG 7V or RPG 18, for example). The small arms were used to button the tank up and keep any infantry occupied, while the RPG gunner struck at the tank. While doing so, other teams would attempt to fire at the target in order to overwhelm the Russians' ability to effectively counter the attack. To further increase the chance of success, the teams took up positions at different elevations where possible. Firing from the third and higher floors allowed good shots at the weakest armor (the top). When the Russians began moving in tanks fitted with explosive reactive armor (ERA), the Chechens had to adapt their tactics, because the RPGs they had access to were unlikely to result in the destruction of the tank. Using RPGs as improvised anti aircraft batteries has proved successful in Somalia, Afghanistan and Chechnya. Helicopters are typically ambushed as they land, take off or hover. In Afghanistan, the Mujahideen often modified RPGs for use against Soviet helicopters by adding a curved pipe to the rear of the launcher tube, which diverted the backblast, allowing the RPG to be fired upward at aircraft from a prone position. This made the operator less visible prior to firing and decreased the risk of injury from hot exhaust gases. The Mujahideen also utilized the 4.5 second timer on RPG rounds to make the weapon function as part of a flak battery, using multiple launchers to increase hit probabilities.
Банктік тонау
Банкті тонау көтерілісшілер мен революционерлер өз қызметтерін қаржыландыру мақсатында қолданылып келді, мысалы, 1907 жылғы Тифлис банкінің тонауы. Тонаудың мақсатына жету үшін қажеттіден артық зорлық-зомбылық қолдану қорқыныш атмосферасын қалыптастыруға себеп болады.
Bank robberies have been used by insurgents and revolutionaries in order to fund their activities, for example the 1907 Tiflis bank robbery, using violence in excess of that needed to achieve the aims of the robberies helps contributes to a climate of fear.
Қауіпсіздікке топтық қатысу
Жаңа қабылдағандар, әсіресе күштеп қабылдағандарды, азаптау, зорлау және кісі өлтіру сияқты қылмыстарға қатысуға итермелейді немесе мәжбүрлейді. Ерікті жоқ рекруттар өз туған елдері мен отбасыларына қарсы осы қылмыстарды жасауға мәжбүр болады, не болмаса өздері өлтіріледі. Осындай қылмыстардың мақсаты – жаңа рекрутты бұрынғы өмірінен толық ажыратып, оны бүлікшілерге адау; өздерінің және қоғамның көзінде қылмыскер саналған мұндай рекруттар, бұрынғы өміріне қайта орала алмайтынына және бүлікшілерден басқа отбасысы жоқ екеніне сендіріледі. Мұндай мүшелерге бүлікшілердің тигізген ықпалын жою үшін билік жасаған қылмыстар үшін кешірім мен рақымшылық беруі мүмкін.
As an initiation new recruits, especially forced ones, will be encouraged or forced to participate in atrocities, such as torture, rape and murder, unwilling recruits will be forced to do this against their own communities and families or be killed themselves. The goal of these atrocities is to divorce the new recruit from his or her previous life and bind them to the insurgency; criminals in their own eyes and in the eyes of society, such recruits will be led to believe that they cannot go back to their previous lives and have no other family other than the insurgency. In order to break the hold the insurgency may hold over such members, the authorities may offer amnesties and pardons for crimes committed.
Ұшып кету
Көтерілісшілер қаржы табу немесе тұтқындарды босату сияқты мақсаттармен азаматтарды немесе әскери қызметкерлерді ұрлап, кепілге алады. Отбасы мүшелерін ұрлау арқылы олардың қатынасын қамтамасыз етуге, ақпарат беруге, мүлікті қауіпсіз үй ретінде пайдалануға немесе кілттің көшірмесін алуға мәжбүрлеуге болады. Көбінесе, құнды кепілдерді ұстап, ұсталған жолдастарын босатуға немесе бұқаралық ақпарат құралдарында сенсация тудыруға тырысады. Кез келген деңгейде кепілге алу қаупі туралы қорқыныш тудыру мемлекет пен оның қауіпсіздік күштерінің қорғауға қабілетсіз екенін көрсетеді. Әскери қызметкерлер де пропаганда мақсатында немесе оларды жабдықтау және қаржыландыру үшін, сондай-ақ көтерілісшілердің тұтқындарын босату үшін кепілге алынуы мүмкін. 2004 жылдың сәуірінде ирактық көтерілісшілер шетелдік азаматтарды қорқыту, кепіл талап ету немесе тұтқынға алынған көтерілісшілерді босату, сондай-ақ бұқаралық ақпарат құралдарының назарын аудару және жаңа сарбаздарды тарту үшін пропагандалық құрал ретінде кепілге алу тактикасын қолданды. Кепілге алудың негізгі құрбандары шетелдік азаматтар болды, бірақ АҚШ әскери қызметкерлері де нысанаға алынды, мысалы, Ахмед Кусай әл-Тайе. Кепілге алғаннан кейін көтерілісшілер әдетте кепілдің мемлекетінен белгілі бір талап қояды және оны орындау үшін, көбінесе 72 сағат мерзім береді. Үкімет кепілдің талаптарын орындамаса, оны өлім жазасымен қорқыту жиі кездеседі. Радио мұнарасын жөндеген америкалық Ник Берг және Оңтүстік Кореялық христиан миссионері Ким Сун-ил сияқты бірнеше адамның басы кесілді. Көп жағдайда, басы кесілгендердің бейнежазбалары үгіт мақсатында таратылады. Дегенмен, көтерілісшілер ұстаған кепілдердің 80% бейбіт түрде босатылды. 2006 жылдың басында Christian Science Monitor журналының тілшісі Джилл Кэрролл ұрланды, бірақ кейін босатылды, ал оның ирактық аудармашысы қаза тапты. Көтерілісшілер ұстағандардың көпшілігі радикалды сунниттік топтардың мүшелері болды. Израиль-Палестина қақтығысы кезінде палестиналық ұлтшылдар жылдар бойы Израиль сарбаздары мен азаматтарын ұрлап, осы әдісті партизандық соғыс тактикасына енгізді. Израиль қорғаныс күштерінің көптеген мүшелерін Хамас немесе Хезболла сияқты ұйымдар ұрлады, олар Израиль түрмелеріндегі палестиналық жанкештілерді босатуды және кепіл ретінде көтерілісшілерді қаржыландыру мен жабдықтауды талап етті. Ұсталған израильдік сарбаздардың көпшілігі нашар жағдайлар немесе басқа себептерден қаза тапты. Палестиналықтарды ұрлаудың ең танымал мысалы – 2006 жылғы Газа шекаралық рейд, онда IDF сержанты Гилад Шалит жараланып, Газа секторындағы туннельдер арқылы қамап алған Изз ад Дин әл Кассам бригадасы (Хамас әскери қанаты), Халықтық қарсылық комитеттері және Ислам армиясының мүшелері ұстады. 2006 жылы Хезболланың шекарадан тыс рейдiнде IDF сарбаздары Эхуд Голдвасер мен Эльдад Регевті ұрлауға да сәттілік болды, бірақ бұл екеуі кейін шайқаста алған жарақаттарынан қайтыс болды. 1982 жылы Израиль танк командирі Хези Шайды Палестинаны азат ету халық майданының бас қолбасшылығының мүшелері де ұрлап алып, 1985 жылы Джибриль келісіміне қол жеткізгенге дейін тұтқында ұстады.
Insurgents kidnap and take hostage members of the general public or military for purposes such as the provision of funding or the release of prisoners. The kidnapping of family members may be used to coerce co operation, the provision of information, use of a property as a safe house, a copy of a key etc. High value hostages may be taken in order to force the release of captured comrades and as media spectaculars. At all levels creating a fear of kidnapping reinforces a message that the state and its security forces cannot provide protection. Members of the military have also been kidnapped for propaganda purposes, or to hold them hostage in order to receive supplies and funding, or the release of insurgent prisoners. Kidnappings emerged as another tactic of the Iraqi insurgency in April 2004, as a way of intimidating foreign civilians, acquiring the payment of a ransom or the release of captured insurgents, and as a propaganda technique of attracting media attention and inspiring recruits. Foreign civilians bore the brunt of the kidnappings, although U. S. military personnel were also targeted, as was the case with Ahmed Kousay al Taie. After kidnapping the victim, the insurgents typically made some sort of demand of the government of the hostage's nation and give a time limit for the demand to be carried out, often 72 hours. Execution is often threatened if the government fails to heed the wishes of the hostage takers. Several individuals, including American radio tower repairman Nick Berg and South Korean Christian missionary Kim Sun il, among others, have been beheaded. In many cases, tapes of the beheadings are distributed for propaganda purposes. However, 80% of hostages taken by insurgents have been peacefully released. Jill Carroll, a journalist for the Christian Science Monitor, was kidnapped in early 2006, and although later let go, her Iraqi interpreter was killed. Almost all of the kidnappings were conducted by radical Sunni groups on the fringe of the insurgency. During the Israeli–Palestinian conflict, kidnapping of Israeli soldiers and civilians has been employed by Palestinian nationalists for years, who have integrated kidnapping into their guerrilla warfare style tactics. Numerous members of the Israel Defense Forces have been kidnapped by militants such as Hamas or Hezbollah, who demand the release of Palestinian militants from Israeli jails and the funding and supply of the insurgents as part of a ransom. Several of these Israeli soldiers who have been kidnapped have died in captivity from poor conditions or other causes. One of the most notable examples of Palestinian kidnapping is that of the 2006 Gaza cross border raid, where IDF Sergeant first class Gilad Shalit was wounded and captured by members of the Izz ad Din al Qassam Brigades (the military wing of Hamas), Popular Resistance Committees and the Army of Islam, who abducted him through tunnels dug under the Gaza Strip. A cross border raid in 2006 by Hezbollah also succeeded in kidnapping IDF soldiers Ehud Goldwasser and Eldad Regev, but these two later died of injuries sustained during the battle. In 1982, IDF tank commander Hezi Shai was also kidnapped by members of the Popular Front for the Liberation of Palestine General Command, and held captive until the Jibril Agreement in 1985.
Заң және тәртіп
Көтерілісшілер халықтың құрметін алу үшін қылмыскерлерді жазалау мақсатында ұрып-соғу және өлтіру арқылы "әділеттілік" жүйесін құруға тырысуы мүмкін. Әсіресе, жемқор және күйреген үкіметтерде, нағыз әділеттілік жетіспеген жағдайда, халық және революциялық соттар көтерілісшілерді болашақ үкімет ретінде мойындатуға бағытталған. Егер көтерілісшілер күйреген үкіметтерде тәртіп орнатушылар ретінде қарастырылса, олардың орталық билігі әлсіз болса және қауіпсіздік күштері қарақшылар мен ұрылар сияқты жамандыққа толы болса, бұл екі есеге маңыздырақ.
Insurgents may attempt to create a parallel system of "justice" with punishment beatings and killings of criminals in order to ingratiate themselves with the populace. Especially in corrupt and failed regimes where there is a deficit of true justice people's and revolutionary courts aim to legitimize the insurgents as a government in waiting. This is doubly so if insurgents are seen as bringing order in failed regimes, ones with weak central control, and ones in which the security forces are as bad as would be thieves and bandits.
Насихаттау
Пропаганда халыққа көтерілісшілердің заңдылығын, моральдық тұрғыдан дұрыстығын және қабілетін көрсету үшін қолданылады, сонымен бірге үкімет пен оның қауіпсіздік күштерін жағымсыз жағдайда бейнелейді. Бұл пропаганда іс-қимылдар, салданы жойғысы келгендердің көзге түсетін қастандықтары, саботаж және зорлық-зомбылық сияқты түрде болуы мүмкін, көтерілісшілердің хабарын тарату үшін бұқаралық ақпарат құралдарына сүйенеді. Егер мемлекет көтерілісшілерді "жария етудің оттегісінен" айыруға тырысса, олардың хабарын таратудың бұрынғы тәсілдері - памфлеттер тарату (мысалы, Томас Пэйннің "Ақылға қонымды ойлар") және ауызша хабар тарату арқылы, яғни әңгімелер, көтерілісшілер мен революциялық әндерді пайдалану. Қазіргі көтерілісшілер интернетті пайдаланады.
Propaganda is used to sell to the populace the legitimacy, morality and ability of the insurgents, whilst at the same time portraying the government and its security forces in a negative light. This propaganda can be of the deed, spectacular acts of assassination, sabotage and violence, relying on the mass media to spread the insurgents message. If the state seeks to starve the insurgents of the "oxygen of publicity" the older means of disseminating the insurgents message is by pamphletting (e. g. Thomas Paine's Common Sense) and through use of the oral tradition of stories, rebel and revolutionary songs. Modern insurgents use the internet.
Саботаж
Инфрақұрылымға қарсы саботаж, мысалы, электр станциялары, әуежайлар және жоғарыда орналасқан су қоймалары, сондай-ақ электр бағаналары, қосалқы станциялар, телефон орталықтары және төменде орналасқан теміржол жолдары халыққа бүлік болып жатқанын сезіндіреді; ал егер осы әрекеттер жалғасса, халықтың өмір сапасына әсер етеді. Көтерілісшілердің шабуылдай алатын барлық нысандарды қорғау үшін үкіметтік күштер тығырыққа тіреліп, жеке-жеке жеңіліске ұшырауы мүмкін. Саботаж Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде қарсылық қозғалыстары тарапынан кеңінен қолданылды, олар оккупацияланған территориялардағы Остің жабдықтау желілеріне шабуыл жасау арқылы Одақтастарға көмектесуге тырысты, мысалы, нацистік Еуропа мен Жапондық оккупациядағы Тынық мұхиты аймақтарында. Мұның бір мысалы – Польшаның Армия Крайовасының инфрақұрылымға жасаған саботаждық шабуылдары. Армия Крайова Польшадағы қарсылық ұйымдарының көп бөлігін басқарды, еврей әскери ұйымымен үйлестіріп, оған көмектесті, сондай-ақ неміс оккупациясы астындағы Еуропадағы ең көп саботаж актілеріне жауапты болған еврейлік ұрыс ұйымына да көмектесті. Отандық армияның "Гарланд" және "Лента" операциялары – осыған мысал. Барлығында Отандық армия 6930 локомотивке зақым келтірді, 443 теміржол вагонын өртеп жіберді, 19000-нан астам теміржол вагондарына зақым келтірді және 38 теміржол көпірін жарықты, теміржолға қарсы шабуылдарды есептемегенде. Отандық армия сонымен қатар ұшақ қозғалтқыштарының бөлшектеріндегі 4710 және артиллерия снарядтарындағы 92000 құрастырылған ақауға жауапты болды, сондай-ақ маңызды саботаж актілерінің көптеген мысалдарын жасады. Бұған қоса, 25000-нан астам ұсақ саботаж әрекеттері жасалды. Коммунистік топтар, мысалы, Armia Ludowa және Gwardia Ludowa, көбінесе неміс сарбаздары мен азаматтық тұрғындардың және олардың поляк серіктестерінің арасында құрбандықтарға себеп болды, нәтижесінде көптеген поляк және еврей тұтқындары, көбінесе азаматтық адамдар, немістердің жазалау шарасы ретінде өлтірілді. Gwardia Ludowa соғыс кезінде 200-ге жуық неміс пойызын жойды және немістер жиі баратын жерлерге қол гранаталарын лақтырды. Француз қарсыласы да немістерге қарсы өте тиімді саботаж науқанын жүргізді. Француздар BBC радиосы немесе ұшақтар арқылы саботаж бұйрықтарын алып, саботаждың белсенді және пассивті түрлерін қолданды. Пассивті түрлеріне неміс жөнелтілімдерін жоғалту және нашар сапалы материалдың зауыттық тексеруден өтуіне мүмкіндік беру кірді. Көптеген саботаж әрекеттері маңызды теміржол желілеріне қарсы бағытталды. Неміс деректері 1942 жылдың қаңтары мен 1943 жылдың ақпаны аралығында француз қарсыласы жасаған 1429 саботаж жағдайын тіркеді. 1944 жылдың қаңтар-наурыз айларында саботаж одақтастардың әуе күштері салған зақымнан үш есе көп локомотивтердің зақымдануына себеп болды. 1948 жылдан 1960 жылға дейін Малайядағы төтенше жағдай кезінде Малайя Коммунистік партиясының қарулы бөлімі – Малайя Ұлттық азаттық армиясы британ отаршылдық билігіне қарсы көптеген тиімді саботаж актілерін жасады. Олардың күш-жігерінің көп бөлігі Малайяның отаршылдық экономикасын күйретуге бағытталған және пойыздарға, теміржол көпірлеріне, резеңке ағаштарына, су құбырларына, электр желілеріне және әскери лагерьлерге қарсы саботаж жасауды қамтыды. Олар өте табысты болғанымен, малай халқының арасында наразылық тудырды, олар өмір сүрулеріне қауіп төнгендіктен коммунистік қозғалысты қолдауды біртіндеп тоқтатты. Вьетнам соғысы кезінде Оңтүстік Вьетнамның азат ету армиясы АҚШ және оның одақтастарының теңіз күштеріне зиян келтіру үшін арнайы даярланған бақа жүзушілерді – "су астындағы саботажшыларды" пайдаланды. 1969 және 1970 жылдар аралығында су астындағы саботажшылар 77 одақтас кемесін батырып, жойды немесе зақымдады. Олар жақсы жабдықталмағанмен, жақсы даярланған және тапқыр еді. Бақа жүзушілер аз шығынмен, аз тәуекелмен үлкен пайда әкелді; сәтті орындалған миссиядан күтілетін пайдаға қарағанда, сәтсіздікке ұшыраған жағдайда елге тиесілі мүмкін шығын, бақа жүзуші саботажшыларының жақсы идея екеніне әкелді. Совет-афған соғысы кезінде ауған моджахедтері саботаж операцияларын ұнатты. Олар азаматтық және әскери нысандарға, мысалы, электр желілерін кесуге, құбырлар мен радиостанцияларды жоюға, көпірлерді жарытуға, негізгі жолдарды жабуға, конвойларға шабуыл жасауға, электр энергиясы жүйесі мен өнеркәсіптік өндірісті бұзуға, үкіметтік кеңселерді, әуежайларды, қонақүйлерді және кинотеатрларды бомбалауға, полиция бөлімшелеріне және советтік әскери орналасқан жерлерге және әуе базаларына шабуыл жасады. Олар үкімет шенеуніктерін және Ауғанстан Халық Демократиялық партиясының мүшелерін өлтірді және шағын ауылдық бекеттерді қоршауға алды. Пәкістанмен шекаралас аймақта моджахедтер көбінесе күніне 800-ге жуық ракета ұшырды. Олар сонымен қатар миналарды кеңінен пайдаланды. Көбінесе олар жергілікті тұрғындардың, тіпті балалардың да қызметін пайдаланды. 1982 жылдың наурыз айында Білім министрлігінде бомба жарылып, бірнеше ғимаратқа зақым келтірді. Сол айда Нагхлу электр станциясынан келетін беру желісіндегі бағана жарылғаннан кейін Кабул қаласы толығымен қараңғыға батты. 1982 жылдың маусымында Кабулдан 30 шақырым жерде Панджшер аймағында жұмыс істеуге жіберілген 1000-ге жуық жас ХДП мүшесіне шабуыл жасалып, көптеген адам қаза болды. 1985 жылдың 4 қыркүйегінде бүлікшілер Кандагар әуежайынан ұшып келе жатқан "Bakhtar Airlines" ұшағын атып түсіріп, борттағы 52 адамның барлығы қаза болды. Никарагуа революциясынан кейін Контра бүлігі кезінде Орталық Ақпараттық Агенттігі "Freedom Fighter's Manual" атты он бес беттік үгіт буклетін жасады, ол 1983 жылы Никарагуа үстінен тасталды, онда азаматтардың қалай азаматтық тәртіпсіздік пен бұзылыс тудыруы мүмкін екенін сипаттайтын көптеген саботаж әдістері түсіндірілді. Аталған әдістерге электр бағаналарын жою, тас жолдарды жабу және жұмыста өнімсіз болу кірді. Контралар да денсаулық сақтау орталықтары, мектептер және кооперативтер сияқты азаматтық нысандарға, сондай-ақ тау-кен порттары, құбырлар және мұнай өңдеу зауыттары сияқты өнеркәсіптік нысандарға шабуыл жасау арқылы саботаж науқанына үлес қосты. Дәрігерлер, медбикелер, судьялар және Сандинисттік Ұлттық Азаттық фронтының шенеуніктері де науқанның бір бөлігі ретінде өлтірілді.
Sabotage against infrastructure, for example power stations, airports and reservoirs at the upper end, and for example electricity pylons, substations, telephone exchanges and railway tracks at the lower end make real to the populace that an insurgency is underway; and if sustained can affect the quality of life of the populace. In order to protect all the possible targets that the insurgents may attack, government forces may be stretched to the point where they become vulnerable to a defeat in detail. Sabotage was used extensively by resistance movements during the Second World War as a way of aiding the Allies by attacking Axis supply lines in occupied territories in Nazi occupied Europe and the Japanese occupied Pacific. An example of this was the sabotage of infrastructure by the Polish Armia Krajowa, which commanded the majority of resistance organizations in Poland and coordinated and aided the Jewish Military Union as well as more reluctantly helping the Jewish Combat Organization, which was responsible for the greatest number of acts of sabotage in German occupied Europe. The Home Army's sabotage operations Operation Garland and Operation Ribbon are just two examples. In all, the Home Army damaged 6,930 locomotives, set 443 rail transports on fire, damaged over 19,000 rail cars "wagony", and blew up 38 rail bridges, not to mention the attacks against the railroads. The Home Army was also responsible for 4,710 built in flaws in parts for aircraft engines and 92,000 built in flaws in artillery projectiles, among other examples of significant sabotage. In addition, over 25,000 acts of more minor sabotage were committed. Communist groups, such as the Armia Ludowa and Gwardia Ludowa, often caused casualties among German soldiers and civilians and their Polish collaborators, resulting in a great number of Polish and Jewish hostages, mostly civilians, being murdered in reprisal by the Germans. The Gwardia Ludowa destroyed around 200 German trains during the war, and indiscriminately threw hand grenades into places frequented by Germans. The French Resistance also ran an extremely effective sabotage campaign against the Germans. Receiving their sabotage orders through messages over the BBC radio or by aircraft, the French used both passive and active forms of sabotage. Passive forms included losing German shipments and allowing poor quality material to pass factory inspections. Many active sabotage attempts were against critical rail lines of transportation. German records count 1,429 instances of sabotage from French Resistance forces between January 1942 and February 1943. From January through March 1944, sabotage accounted for three times the number of locomotives damaged by Allied air power. From 1948 to 1960 during the Malayan Emergency, the armed branch of the Malayan Communist Party, the Malayan National Liberation Army committed numerous effective acts of sabotage against the British colonial authorities. Most of their efforts were centered around crippling Malaya's colonial economy and involved sabotage against trains, railway bridges, rubber trees, water pipes, electric lines and military camps. Although highly successful, they caused backlash among the Malayan population, who gradually withdrew support for the Communist movement as their livelihoods became threatened. During the Vietnam War, the Liberation Army of South Vietnam used "swimmer saboteurs", specially trained frogmen, to destroy or damage naval assets of the U. S and its allies. Between 1969 and 1970, swimmer saboteurs sunk, destroyed, or damaged 77 allied assets. Although poorly equipped, they were well trained and resourceful. The swimmers provided a low cost/low risk option with high payoff; possible loss to the country for failure compared to the possible gains from a successful mission led to the conclusion that the swimmer saboteurs were a good idea. During the Soviet–Afghan War, the Afghan mujahideen favoured sabotage operations. They concentrated on both civilian and military targets, such as cutting power lines, knocking out pipelines and radio stations, blowing bridges, closing major roads, attacking convoys, disrupting the electric power system and industrial production, bombing government office buildings, air terminals, hotels and cinemas, and attacking police stations and Soviet military installations and air bases. They assassinated government officials and People's Democratic Party of Afghanistan members, and laid siege to small rural outposts. In the border region with Pakistan, the Mujahideen would often launch 800 rockets per day. They also used land mines heavily. Often, they would enlist the services of local inhabitants, even children. In March 1982, a bomb exploded at the Ministry of Education, damaging several buildings. In the same month, a widespread power failure darkened Kabul when a pylon on the transmission line from the Naghlu power station was blown up. In June 1982 a column of about 1,000 young PDPA members sent out to work in the Panjshir valley were ambushed within 30 km of Kabul, with heavy loss of life. On 4 September 1985, insurgents shot down a domestic Bakhtar Airlines plane as it took off from Kandahar airport, killing all 52 people aboard. During the Contras insurgency following the Nicaraguan Revolution, the Central Intelligence Agency developed The Freedom Fighter's Manual, a fifteen page propaganda booklet that was airdropped over Nicaragua in 1983, which explained numerous sabotage methods by which the average citizen could cause civil disorder and disruption. Methods mentioned include destroying utility poles, blocking and destroying highways and being unproductive at work. The Contras also contributed to the sabotage campaign by attacking civilian targets such as healthcare clinics, schools and cooperatives, and industrial targets such as mining ports, pipelines and refineries. Civil servants such as doctors, nurses, judges and Sandinista National Liberation Front officials were also killed as part of the campaign.
Снайперлік шабуылдар
Снайперлер тарихи тұрғыдан Ирак, Сирия, Йемен, Вьетнам және Солтүстік Ирландияда көтерілісшілер тарапынан психологиялық соғыс пен әлсірету әдісі ретінде қолданылып келген, оның ішінде көліктермен тасымалданатын мобильді топтар да болған. Йемен және Сирия азаматтық соғыстарының, Ирактағы көтерілістердің қалалық аймақтары мен Вьетнам соғысының және Солтүстік Ирландиядағы қақтығыстардың ауылдық аймақтары көтерілісші снайперлерге қолайлы жағдай мен позициялар ұсынып, олар мүмкіндігінше әскерлерді өлтіруге немесе жарақаттауға тырысып, жаудың күшеюінен және қарсы шабуылдардан қашу үшін жылдам жасырынып кетеді. Ирактағы көтерілісшілер снайперлерді, соның ішінде көліктегі топтарды, жаудың жауынгерлерін үлкен күштерден оқшаулау және офицерлер мен командирлерге шабуыл жасау үшін пайдаланды – бұл олардың технологиялық қабілеттері мен тактикалық төзімділігін көрсетеді. Олар әдетте 100-ден 1000 метрге дейінгі нысаналарды нысаналайды және негізінен SVD снайперлік мылтығын қолданады, бірақ .50 Cal және одақтастардан алынған M24 снайперлік мылтықтарын да пайдаланғандары белгілі. Көтерілісші снайперлік тобы әдетте басым жерден операция жүргізсе де, олар жылдам орын ауыстыру үшін көліктер мен микроавтобустарды да тиімді пайдаланады. Снайпер немесе снайперлер әдетте оқ атып, видеоға түсіріп, содан кейін түсірілген материалды интернетке жариялайды, оны пропагандалық мақсатта қолданады, бұл ретте көп назар тартатын маңызды нысаналарды таңдайды.
Snipers have historically been used by insurgents as a method of psychological warfare and attrition in Iraq, Syria, Yemen, Vietnam and Northern Ireland, including mobile units transported in vehicles. The highly urban areas of the Yemeni and Syrian civil wars and the Iraqi insurgencies and the rural areas of the Vietnam War and The Troubles provide ideal cover and positions for insurgent snipers, who kill or injure soldiers whenever possible and melt away to avoid enemy reinforcements and counterattacks. Insurgents in Iraq have used snipers, including vehicle borne units, to isolate enemy combatants from larger forces and strike at officers and commander—a demonstration of their technological capabilities and tactical patience. They generally engage targets from 100 to 1000 meters and primarily use the SVD sniper rifle, however they have also been known to use .50 Cal and captured coalition M24 sniper rifles. Although an insurgent sniper unit usually operates from a dominant terrain feature, they have also seen shown to use cars and vans resourcefully to quickly move from position to position. The sniper or snipers usually films the shot, extracts, and then posts the very graphic and shocking event to the internet for propaganda purposes, focusing on lucrative targets that will earn them a lot of media attention.
Өзін-өзі өлтіруші шабуылдар
Соңғы онжылдықтарда жанкешті бомбалаулар әлемдегі көптеген бүлікші топтардың маңызды тактикасының біріне айналды. Олар қарапайым және адам шығынына тәуелді болғанымен, Ауғанстан, Пәкістан және Ирак сияқты қақтығыс аймақтарында елеулі зардаптар келтіріп, үрей тудыруда өте тиімді болып көрінді, бұл аймақтардағы көптеген бүлікші топтардың негізгі тактикасына айналды. Жанкешті бомбалауды әскери тактика ретінде Ливан азамат соғысы кезінде, Израильдің оңтүстік Ливанды басып алуына қарсы тұру қозғалысы ретінде пайда болған шиит джихадистік ұлтшыл топ және саяси партия – Хезболла бастамашы болды. Сол жылы Бейрут казармаларын бомбалаудан бастап, Ливандағы көпұлттық күштердің базасы екі жанкешті жүк көлігімен жойылды, нәтижесінде 300-ге жуық АҚШ және француз сарбаздары қаза тапты. Хезболла (көбінесе Иран әскери барлау қызметінің көмегімен) АҚШ және Израиль нысаналарына қарсы бірнеше ауыр жанкешті бомбалаулар жасады, соның ішінде 1983 және 1984 жылдары Бейруттегі АҚШ елшілігіне жасалған шабуылдар; 1992 жылы Буэнос-Айрестегі Израиль елшілігіне жасалған шабуыл; және 1994 жылы Буэнос-Айрес АМИА орталығына жасалған шабуыл, әр шабуылда бірнеше АҚШ және Израиль азаматы мен әскери қызметкері қаза тапты. Шри-Ланка азамат соғысы кезінде Тамил Иламның азат ету жолбарыстары (Тамил жолбарыстары деп кеңінен танымал) Шри-Ланка үкіметі мен әскери нысаналарына қарсы жанкешті бомбалаушыларды кеңінен пайдаланды. 1987 жылдың шілдесінен бастап, ТТТИ жанкешті бомбалаушылары ("Қара жолбарыстар" деп аталды) белгілі бір нысаналарға қарсы террористік шабуылдарда немесе Шри-Ланка күштерімен шайқас кезінде әдеттегі шабуылдарды қолдау үшін өте тиімді қолданылды. Ерлер мен әйелдерден құралған "Қара жолбарыстар" азамат соғысы барысында 83 шабуылда 981 адамды өлтірді, ең ірі шабуылдардың ішінде Неллиади шайқасында "Капитан Миллер" жасаған алғашқы шабуыл, бұрынғы Үндістан премьер-министрі Раджив Гандиниң қазасы; Шри-Ланка президенті Ранасингхе Премадасаның қазасы; және Шри-Ланканың қақтығыс кезінде қаза тапқан жоғары әскери шенеунігі адмирал Клэнси Фернандоның өлтірілуі болды. Палестинадағы Екінші интифада кезінде жанкешті бомбалау Хамас, Палестина Исламдық Джихады, Палестинаны Азат ету Халық фронты (ПАФ) және әл-Ақса шейіттері бригадасы сияқты палестиналық жауынгерлік топтардың ең қауіпті тактикасына айналды. Жанкешті бомбалаулар көбінесе жеке немесе екі бомбалау түрінде жүзеге асырылды және әдетте "әлсіз" немесе "жеткілікті қорғалмаған" нысаналарға (мысалы, Израиль қорғаныс күштерінің бақылау-өткізу пункттеріне) қарсы жүргізілді, ізраилдіктерге соғыстың құнын көтеру және ізраилдік қоғамды әлсірету мақсатында. Жанкешті бомбалаудың көп бөлігі (бірақ барлығы емес) бейбіт тұрғындарды нысанаға алды және Израиль қалаларындағы көпшілік орындарда, мысалы, қоғамдық көліктерде, мейрамханаларда, сауда орталықтарында және базарларда жүргізілді. Маңызды жаңалықтардың бірі – балалармен жүргізілетін жанкешті бомбалаулардың пайда болуы. Көптеген жанкешті бомбалаулардан айырмашылығы, мұндай жағдайлар АҚШ пен Amnesty International сияқты адам құқықтары ұйымдарынан ғана емес, сонымен қатар көптеген палестиналықтар мен Таяу Шығыс баспасөзінен де айқын наразылық тудырды. Ең жас палестиналық жанкешті – 16 жасар Иса Бдейр, Аль-Доха ауылының орта мектеп оқушысы, Ришон-Ле-Циондағы саябақта өзін-өзі жарылтып, жасөспірім ұл мен қартты өлтірді, бұл оның достары мен отбасысын таң қалдырды. Ең жас жанкешті бомбалау әрекеті 14 жасар ұл жасады, ол Хувара бақылау-өткізу пунктінде әскерилерге түскенге дейін зиян келтіре алмады.
Over the past several decades, suicide bombings have emerged as one of the prominent tactics of many insurgent groups across the world. Although crude and reliant on the expenditure of personnel, they have proven remarkably effective at causing significant damage and spreading terror in conflict zones such as Afghanistan, Pakistan and Iraq in which they are deployed, becoming a primary tactic of many insurgent groups in these regions. Suicide bombing as a military tactic was pioneered by Hezbollah, a Shia Jihadist militant group and political party that originated during the Lebanese Civil War as a resistance movement against Israel and its allies during the Israeli occupation of southern Lebanon. Beginning with the Beirut barracks bombing that year, in which a base of the Multinational Force in Lebanon was destroyed by two suicide truck bombs that killed nearly 300 U. S. and French soldiers, Hezbollah (often with the assistance of Iranian military intelligence) carried out a number of devastating suicide bombings against U. S. and Israeli targets, including the U. S. embassy in Beirut in 1983 and 1984; the Israeli embassy in Buenos Aire in 1992; and the Buenos Aires AMIA in 1994, with each attack claiming the lives of multiple U. S. and Israeli civilians and military personnel. During the Sri Lankan Civil War, the Liberation Tigers of Tamil Eelam (better known as the Tamil Tigers) also made heavy use of suicide bombers against the Sri Lankan government and military targets. Beginning in July 1987, LTTE suicide bombers (known as "Black Tigers") were used to devastating effect in either terrorist attacks against specific targets or to support conventional attacks during battle with Sri Lankan forces. Made up of both male and female suicide bombers, the Black Tigers killed 981 people in 83 attacks over the course of the civil war, with particularly notable attacks including the first attack carried out by "Captain Miller" during the Battle of Nelliady, the assassination of former Indian prime minister Rajiv Gandhi; the killing of Sri Lankan president Ranasinghe Premadasa; and the assassination of Admiral Clancy Fernando, the highest Sri Lankan military official killed during the conflict. During the Second Intifada in Palestine, suicide bombing emerged as the deadliest tactic of Palestinian militant groups such as Hamas, Palestinian Islamic Jihad, Popular Front for the Liberation of Palestine (PFLP) and the al Aqsa Martyrs' Brigades. Conducted as a single or double bombing, suicide bombings were generally conducted against "soft" targets, or "lightly hardened" targets (such as Israel Defense Forces checkpoints) to try to raise the cost of the war to Israelis and demoralize the Israeli society. Most suicide bombing attacks (although not all) targeted civilians, and were conducted in crowded places in Israeli cities, such as public transport, restaurants, shopping malls and markets. One major development was the use of suicide bombs carried by children. Unlike most suicide bombings, the use of these not only earned condemnation from the United States and from human rights groups such as Amnesty International, but also from many Palestinians and much of the Middle East press. The youngest Palestinian suicide bomber was 16 year old Issa Bdeir, a high school student from the village of Al Doha, who shocked his friends and family when he blew himself up in a park in Rishon LeZion, killing a teenage boy and an elderly man. The youngest attempted suicide bombing was by a 14 year old captured by soldiers at the Huwwara checkpoint before managing to do any harm.