Дэвид ду Плесси: Памбарлық қозғалысының негізін қалаушысы

Кіріспе

Оңтүстік Африка туған американдық Пентикостал пастор Дэвид Йоханнес дю Плессис (7 ақпан 1905 – 2 ақпан 1987) – Оңтүстік Африка туған американдық Пентикостал пастор. Ол харизматик қозғалыстың негізін қалаушылардың бірі саналады, оның нәтижесінде Қасиетті Рухпен крещение тәжірибесі Пентикостал емес шіркеулерге бүкіл әлем бойынша тарады.

Өмірбаян

Миссионерлік ата-ананың ұлы, 11 жасар Дю Плессис 1916 жылы Христиан дінін қабылдады, ал 13 жасында тілдерде сөйлеумен бірге Киелі Рухпен Елуінші күн мерекесіне шомылдырылды. 1928 жылы Оңтүстік Африканың Апостольдық сенім миссиясы (АФМ) тарапынан діни қызметкер ретінде тағайындалды. 1935 жылы ол АФМ және Оңтүстік Африканың үш бауырлас шіркеуі арасындағы байланысты нығайтуды қолдаған конфессияның бас хатшысы болды. Кейін ол 1936 жылы Смит Вигглсворттың Оңтүстік Африкаға уағыз сапары кезінде, Құдай өзінің Киелі Рухын тарихи шіркеулерге төгеді және ол, Дю Плессис, бұл іске үлкен үлес қояды деп болжағандығын еске алды. Ол Дональд Джимен бірге елуінші күн мерекесін жақтаушы топтардың ынтымақтастығын дамытуға көмектесті және 1947 жылы бірінші Елуінші күн мерекесі Дүниежүзілік конференциясын (PWC) ұйымдастыруға қатысты. Бір жылдан кейін ол АФМ-нің хатшысы қызметінен кетіп, PWC-нің ұйымдастырушы хатшысы болды. Ол бұл қызметте 1959 жылға дейін тоғыз жыл жұмыс істеді. Дю Плессис отбасы 1940 жылдардың соңында АҚШ-қа көшіп келді. Ол 1949 жылдан 1951 жылға дейін Ли колледжінде, Құдай шіркеуінің (Кливленд, Теннесси) мектебінде сабақ берді. Ол Құдайдың Ассамблеясынан (АҚШ) уағыз айтуға рұхсат алды және 1952 жылы Стэмфорд Евангелие шатырының уақытша пасторы ретінде қызмет ету үшін Стэмфордқа (Коннектикут штаты) көшіп барды. 1962 жылы ол өзінің экуменикалық әрекеттеріне қарсы болған конфессиялық басшылардың қысымымен Құдайдың Ассамблеясының уағыз айтуға берген рұхсатын қайтарды. Ол Оуклендте (Калифорния штаты) Ассамблеялар шіркеуінің мүшесі болып қалды және 1980 жылы оның рұхсаты қайта жаңартылды. Бастапқыда басқа қозғалыстардан алшақтап, ол экуменизмге белсенді жақтас болды және 1950 жылдары елуінші күн мерекесінің тәжірибесін тарихи шіркеулердегі, әсіресе Рим католиктерімен бөлісуге тырысты. Оның экуменизмге қадам басқан жолы Нью-Джерсидегі Принстон семинариясының президенті Джон Маккеймен болған достығы арқылы жеңілді. 1952 жылы Маккей Дю Плессисті Виллингендегі (Батыс Германия) Халықаралық миссионерлік кеңеске сөз сөйлеуге шақырды. Сол жерде ол "Пентекост мырзасы" деген лақап атын алды. Ол 1954 және 1961 жылдары Дүниежүзілік шіркеулер кеңесінде қызметкер және елуінші күн мерекесінің "байқаушысы" болды, сондай-ақ Екінші Ватикан кеңесінде елуінші күн мерекесінің бақылаушысы ретінде қатысуға шақырылды. Дю Плессис өзінің өмірбаянын "Рух мені жіберді" деп атады, өйткені ол Құдай оған Педесеттік хабарды басқа шіркеулерге, әсіресе Дүниежүзілік шіркеулер кеңесіне жеткізуді бұйырған деп сенді. Коннектикуттегі 24 экуменикалық көшбасшымен болған кездесуін еске түсіріп, Дю Плессис былай деп жазды: "Мен осындай адамдарға көз тігіп, олардың теологиясын айыптауға және мен олардың ерестері мен жалған ілімдері үшін Құдайдан жаза сұрауға ниеттенген күндерімді есімде сақтаймын. [ ] Бірнеше кіріспе сөзден кейін мен бірден жылы сезімді басымнан өткіздім. Бұл Киелі Рухтың билікті өз қолына алғанын білдім, бірақ Ол маған не істеді? Бұрынғы сыншыл, айыптаушы рухымның орнына, енді мен осы дінбасыларға деген сүйіспеншілік пен қайырлылық сезімін күшейттім, тіпті олар үшін өлуге дайын болдым, оларға үкім шығарудың орнына".

Born to missionary parents, an 11 year old du Plessis accepted Christ in 1916, and he received the Pentecostal baptism with the Holy Spirit accompanied by speaking in tongues at the age of 13. He was ordained in 1928 by the Apostolic Faith Mission of South Africa (AFM). In 1935, he became the general secretary of the denomination where he advocated closer ties between the AFM and South Africa's three sister churches. He later recalled that in 1936 Smith Wigglesworth, during a preaching tour in South Africa, prophesied over him that God would out pour his Spirit upon the historic churches and that he, Du Plessis, would be greatly involved in this. He worked with Donald Gee to promote cooperation among Pentecostal groups and was involved in organizing the first Pentecostal World Conference (PWC) in 1947. A year later, he resigned as secretary of the AFM to become organizing secretary for the PWC. He served in this role for nine years until 1959. Du Plessis and his family moved to the United States in the late 1940s. He taught at Lee College, a Church of God (Cleveland, Tennessee) school, from 1949 to 1951. He received preaching credentials from the Assemblies of God (USA) and moved to Stamford, Connecticut, in 1952 to serve as interim pastor of Stamford Gospel Tabernacle. In 1962, he surrendered his Assemblies of God preaching credentials under pressure from denominational leadership who opposed his ecumenical efforts. He remained a member of an Assemblies of God church in Oakland, California, and in 1980 his credentials were restored. Originally shunning other movements, he became an active believer in ecumenism, beginning his efforts in the 1950s to share the Pentecostal experience with Christians in the historic denominations, chiefly Roman Catholicism. His main gateway into ecumenism was through his friendship with John McKay, then President of Princeton Seminary, New Jersey. McKay invited Du Plessis to address the International Missionary Council in Willingen, West Germany, in 1952. There he earned the nickname "Mr Pentecost". He was a member of staff and Pentecostal "observer" at the World Council of Churches in 1954 and 1961, respectively, and was invited to serve as a Pentecostal observer at the Second Vatican Council. Du Plessis entitled his autobiography The Spirit Bade Me Go, as he believed God had commanded him to take the Pentecostal message to other denominations, and in particular the World Council of Churches. Recounting a meeting with 24 ecumenical leaders in Connecticut, Du Plessis wrote:
"I could remember days when I had wished I could have set my eyes upon such men to denounce their theology and pray the judgment of God upon them for what I considered their heresies and false doctrines. [ ] After a few introductory words, I suddenly felt a warm glow come over me. I knew this was the Holy Spirit taking over, but, what was He doing to me? Instead of the old harsh spirit of criticism and condemnation in my heart, I now felt such love and compassion for these ecclesiastical leaders that I would rather have died for them than pass sentence upon them."