Рочестер Телефон Корпорациясының тарихы

Кіріспе

Нью-Йорктегі бұрынғы телефон компаниясы

Рочестер Телефон корпорациясы – Нью-Йорк штатының Рочестер қаласында жергілікті телефон қызметін ұсынған компания. Компания 1920 жылы Рочестер телефон станциясы мен Рочестер телефон компаниясының бірігуі нәтижесінде құрылған. 1995 жылы компания Frontier Corporation болып, NYSE биржасында FRO таңбасымен сауда жасады. 1999 жылы меншігі Global Crossing компаниясына, ал 2001 жылы Citizens Utilities Corporation компаниясына көшті, кейіннен оның атауы Frontier Communications болып өзгертілді. Рочестер Телефон корпорациясы – Американың он үшінші ең ірі телекоммуникациялық компаниясы және Нью-Йорктегі ең ірі телефон компаниясы еді. Ол 14 штаттың тұрғындарына жергілікті телефон қызметін көрсетті және көптеген байланысты салаларда еншілес компанияларды басқарды. Компания телефон индустриясының басындағы кезеңде Bell желісімен байланысы жоқ, тәуелсіз телефон операторы ретінде құрылған. Ғасырдың ортасындағы нашар басқарудың салдарынан қиындықтарға тап болғаннан кейін, Рочестер Телефон компаниясы 1960 және 1970 жылдары қарқынды дамыды. Осы жетістік компанияға 1980 жылдары сәтті түрде әртараптандыруға мүмкіндік берді.

Тарих

Негізгі еншілес компаниялар: RCI Long Distance; Rotelcom, Inc.; Rochester Tel Mobile Communications; Rochester Tel Cellular Holding Corporation.

Рочестер телефон биржасы және Рочестер телефон компаниясы (1877-1920)

Рочестер телефоны XIX ғасырдың соңында құрылды. 1875 жылы Александр Грэм Белл телефонды ойлап тапты, ал келесі жылы оған патент алып, Филадельфиядағы жүз жылдық көрмеде үлкен табысқа ие болды. 1877 жылдың шілдесіне қарай телефон Рочестер қаласына (Нью-Йорк штаты) жетті, қаладағы Филипс Көмір компаниясының кеңсесі мен бір жарым шақырым қашықтықтағы көмір қоймалары арасында желі тартылды. Осы үлгіні ұстанған 1879 жылы Рочестер екі телефон компаниясын құрды: біреуі American Bell Telephone Company-ның филиалы, екіншісі – Edison компаниясының бөлігі. Белл компаниясының филиалы, «Рочестер телеграфтық станциясы» деп аталды, ол Буффалодағы Белл компаниясының бөлімшесі болды. Екі телефон компаниясы Bell жүйесінің қолдауымен біріккенге дейін 18 айдан кем уақыт бәсекелестікке түсті. 1880 жылы компанияда 50 телефон желісі болды, оларды тұрғын абоненттерге жылына 24 доллардан ұсынды, ал кәсіпорндар қызмет үшін одан да көп төледі. Алты жыл ішінде қалада телефон пайдаланушылар саны 1000-ға жетті. Барлық желілер бірнеше абонентке арналған желілер болды және телефон нөмірлері болған жоқ; қоңыраулар операторлар жұмыс істейтін байланыс тақтасы арқылы жасалды, олар абоненттерді есімдері бойынша байланыстыратын. Көшелер бойында бағаналарға тартылған сымдар көзге жағымсыз болып көрінді деп тұрғындар шағымданды. 1886 жылы Bell компаниясы клиенттер енді бір реттік төлем жасамайтынын, ал жылына 500-ден астам қоңырау жасаған жағдайда әр қоңырау үшін төлем жасау керектігін хабарлады. Ашуланған клиенттер наразылық білдірді, ал Рочестер қалалық кеңесі компанияның лицензиясын жойды. Сонымен қатар, телефон пайдаланушылар 1886 жылдың 20 қарашасында сағат 12-де телефон тіркемелерін алып тастап, компания қарсы тұрған кезде 18 ай бойы оларды істен шығарды. Ақырында Bell төмендетілген тарифтерді ұсынды, содан кейін ереуіл аяқталды. Телефон ереуілі Рочестер тұрғындарының жергілікті телефон компаниясын құруға деген ниетін оятты. 1893 жылы Bell компаниясының патентінің мерзімі бітіп, көптеген бәсекелес телефон кәсіпорындары пайда болды. 1899 жылдың басында Рочестердегі кәсіпкерлер тобы осы қозғалысқа қосылып, «Home Telephone Company» компаниясын құрды. Жыл соңына қарай компанияның атауы «Rochester Telephone Company» болып өзгертілді. Жаңадан құрылған компания өз қызметтеріне шамамен 1500 абонентті тартты және 1899 жылдың сәуір айында мақұлданған франшиза үшін Рочестер қалалық кеңесіне өтініш берді. 1900 жылдың 13 мамырында Rochester Telephone шамамен 1800 абонентке қызмет көрсетуді бастады. Алғашқы жылдары компания тұрақты түрде кеңейді. Компания байланыс тақтасына 1000 жаңа желі, штаб-пәтеріне екінші қабат және толыққанды екінші байланыс тақтасын қосты. Сонымен қатар, Rochester Telephone өзінің қызмет көрсету аймағын Шарлотта, Фейрпорт және Питтсфорд қалаларын қала шегінен тыс аймаққа қосып кеңейтті. Батыс Нью-Йорктегі басқа округтерге компанияның еншілес компаниялары, Genesee Valley Telephone Company және Interlake Telephone Company қызмет көрсетті. Тәуелсіз Rochester Telephone Company-ның қызметіне клиенттер Bell жүйесіне қарағанда көбірек қанағаттанғандық танытса да, олар алысқа қоңырау шала алмады. Алысқа қоңырау шалуға мүмкіндік беретін жалпыұлттық желі құру үшін елдің баламалы телефон компаниялары 1905 жылы United States Independent Telephone Company-ны құрды. Алайда екі жылдан кейін Нью-Йорк қаласының маңызды нарығына кіре алмағандықтан компания құлдырады. Кәсіпорынға көп инвестиция салған Rochester Telephone банкроттығынан кейін ауыр қаржылық зиянға ұшырады. Бұл, Bell желісімен бәсекелесудің жоғары құнымен бірге, компанияның келесі төрт жыл ішінде жаңа инвестициялық капитал тартуына кедергі келтірді және ол 1910 жылдар бойы қиындықпен күресіп тұрды. Әрбір үй немесе кәсіпорында екі телефон жиынтығы және қала бойынша кесіп өтетін екі желілерді талап ететін екі телефон жүйесінің ыңғайсыздығы операцияларды біріктіруге күшейген қысымды әкелді. 1915 жылы Нью-Йорк штатында Bell және тәуелсіз компаниялар арасында келіссөздер басталды. Екі жылдан кейін екі компанияның телефон жүйелерін сатып алу және пайдалану үшін Bell ұйымынан тәуелсіз жаңа корпорация құрылатындығы туралы келісімге келді.

Rochester Telephone got its start late in the nineteenth century. Alexander Graham Bell invented the telephone in 1875, and the following year he patented it and exhibited his device to great acclaim at the Philadelphia Centennial Exhibition. By July 1877, the telephone had made its way to Rochester, New York, where a line was strung between the offices of the Phillips Coal Company and its coal yards a mile and a half away. Following this precedent, in 1879, Rochester established two telephone companies, one a franchise of the American Bell Telephone Company, and one a part of the Edison company. The Bell affiliate, called the Rochester Telephonic Exchange, was a branch of the Bell Company of Buffalo. The two telephone companies competed for less than 18 months before merging under the aegis of the Bell system. In 1880 the company had 50 phone lines, which it provided to residential customers at the rate of $24 a year; businesses paid more for the service. Within six years the number of telephone users in the city had increased exponentially, reaching 1,000. All lines were party lines, and there were no telephone numbers; calls were placed through a switchboard staffed by operators, who connected parties by name. Calls passed over lines strung along streets on poles with crossbars, which observers complained were unsightly. In 1886 the Bell Company announced that customers would no longer be charged a flat fee, but would be charged by call for all telephone use over 500 calls a year. Outraged customers objected, and the Rochester city council revoked the company's franchise. In addition, telephone users staged a strike, removing their receivers at noon on November 20, 1886, and leaving them off the hook for 18 months while the company stood fast. Finally, Bell gave way, offering lower rates, and the strike was ended. The telephone strike had stimulated in Rochester's citizens a desire for a locally owned telephone company. When the Bell Company's patents expired in 1893, many competing telephone enterprises sprung up. In early 1899, a group of Rochester businessmen joined this movement when they founded the Home Telephone Company. By the end of the year, the company's name had been changed to Rochester Telephone Company. The upstart company drummed up about 1500 subscribers for its services and presented a petition to the Rochester City Council for a franchise, which was approved in April 1899. On May 13, 1900, Rochester Telephone inaugurated service to about 1,800 customers. Steady expansion took place in its early years. The company added 1,000 new lines to its switchboard, a second story to its headquarters building, and an entire second switchboard. In addition, Rochester Telephone widened its area of service to include the towns of Charlotte, Fairport, and Pittsford outside city limits. Other counties in western New York were served by company subsidiaries, the Genesee Valley Telephone Company, and the Interlake Telephone Company. Although customers professed higher satisfaction with the service of the independent Rochester Telephone Company than they had with the Bell system, they were unable to make long distance calls. In an effort to provide a nationwide network that would allow long distance calling, the country's alternative telephone companies established the United States Independent Telephone Company in 1905. Two years later, however, after its failure to win entry to the key New York City market, the company failed. Rochester Telephone, which had invested heavily in the enterprise, suffered severe financial damage with its bankruptcy. This, coupled with the high costs of competition with the Bell network, prevented the company from raising any new investment capital for the next four years, and it continued to limp along throughout the 1910s. The inconvenience of a dual telephone system, which required two sets of phones in each residence or business, and two sets of lines criss crossing the city, brought growing pressure for consolidation of operations. In 1915, negotiations between Bell and the independents began in New York State. Two years later it was agreed that a new corporation, independent of the Bell organization, would be created to buy and operate the telephone systems of both companies.

Рочестер телефон корпорациясы (1920-1995)

Рочестер Телефон Корпорациясы (RTC) 20-шы ғасырдың көп бөлігінде Нью-Йорк штатының солтүстігіндегі Рочестер және оның айналасындағы округтерге қызмет көрсеткен жалғыз телефон компаниясы болды. Рочестер аймағындағы кейбір телефон жабдықтары әлі де компанияның атын сақтап жүр. Оның алғашқы дамуына бірнеше Рочестер индустриясының алғашқы негізін қалаушысы және инвесторы Альбрехт Вогттың көрегендігі ықпал етті, нәтижесінде 1984 жылы ұлттық монополия таратылғанға дейін Белл жүйесінен тәуелсіз болған табысты компания құрылды. Жоғары технологиялық қаладағы шағын ұйым ретінде (Eastman Kodak және Xerox штаб-пәтерлері орналасқан) RT мүмкіндіктер мен клиенттерге қызмет көрсетуде консервативті және кешіккен AT&T компаниясынан көбінесе озып кетті, мысалы, New York Telephone сияқты Bell-дің аймақтық бөлімшелері қызмет көрсететін аудандарға дейін Touch Tone және қоңырау шалушы ID қызметтерін ұсынды. Жаңадан құрылған Rochester Telephone Corporation компаниясында 1200 қызметкер жұмыс істеді және оның активтері шамамен 6 миллион долларға бағаланды. 1921 жылдың 1 тамызында жаңа тәуелсіз жүйенің екі бөлігі біртұтас жүйе ретінде жұмыс істей бастады. Келесі онжылдықта Рочестер Телефоны бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін ел экономикасы өркендеген кезде күрт өсті. 1921 жылдың соңында компанияда 55 000-нан астам телефон қызмет етті. Екі жылдан кейін, ұзақ даудан кейін, Рочестер Телефоны өзінің бизнес клиенттеріне тарифтік есептеуден гөрі қоңырау бойынша есеп айырысу құқығын жеңіп алды. 1926 жылға қарай телефондардың саны 84 000-ға жетті. Осы жетістіктерге қарамастан, Рочестер Телефоны телефонның тек сән-салтанат немесе ойыншық емес, қажеттілік екенін адамдарға сендіру үшін үздіксіз жұмыс істеді. Компания газеттерде және радиода жарнама жариялады, сондай-ақ өз қызметкерлерін сату кампанияларына тартты. 1928 жылы компания желідегі телефондар саны бойынша ең үлкен өсімді тіркеді және кірісі 1 миллион доллардан асты. Осы табыстармен қатар, Рочестер Телефоны 1920 жылдары компания үшін салдарынан кері әсер ететін шешім қабылдады. Сол онжылдықта оператордың коммутатордағы қызметін қоңырауларды автоматты түрде олардың бағытына бағыттаумен алмастырған тікелей қоңырау қызметі алғаш рет енгізілді. Зерттеу жүргізгеннен кейін компания жаңа технологияға ауысудың қымбат екенін шешті. 1930 және 1940 жылдары, бүкіл елдегі басқа телефон компаниялары жаңа, тиімді қызметті енгізіп жатқанда, Рочестер Телефоны Ұлы депрессияның салдарынан және соғыс күш-жігерінен ауысу үшін қажетті капиталды жинауға қабілетсіз болды, сондықтан ол көне жабдықты пайдалануға мәжбүр болды. 1930 жылдар Рочестер Телефоны үшін қиын онжылдық болды. Ұлы депрессия кезінде ақша таппаған компанияның көптеген клиенттері телефон қызметін тоқтатты, ал онжылдықтың басында бірнеше жыл бойы жаңа тапсырыстардан бас тартты. Кірістер мен табыстар төмендеген кезде Рочестер Телефоны шығындарды азайту үшін жұмыс күшін қысқарта бастады. Қалған қызметкерлердің жұмыс уақыты қысқартылды, ал жалақысы да төмендетілді. Алайда 1934 жылға қарай компанияның ең қиын кезеңі аяқталды және сол жылы қызметтегі телефондар мен кірістер өсе бастады. Үш жылдан кейін компанияға сол аймақтағы коммуналдық қызметтерді реттейтін комиссиядан алғашқы тарифтік өсім ұсынылды. Бұл Рочестер Телефоны үшін жылдық кіріске 60 000 доллардан астам қосымша табыс әкелді. Депрессияға қарамастан, Рочестер Телефоны 1930 жылдары өзінің нысандарын кеңейтіп, Рочестер қаласының орталығына және шет жақтағы қауымдастықтарға жаңа коммутаторлық кеңістік қосты. 1941 жылға қарай Рочестер Телефонының кірісі бұрынғыдан да жоғары деңгейге жетті. Алайда сол жылы АҚШ Екінші дүниежүзілік соғысқа кірді, ал экономика соғыс уақытындағы жағдайға көшті. Ресурстар әскери күш-жігерге бағытталды, бұл азаматтық әлемде кең таралған тапшылықтарды қалдырды. Соғысқа дайындықпен телефон қызметтеріне деген сұраныс күрт өсті. Алайда, бұл сұранысты қанағаттандыру үшін компания қызметкерлерінің қатары әскери шақырулар арқылы азайды. Жаңа жабдықты сатып алу мүмкін емес жағдайда, Рочестер Телефоны қоңыраулардың көбеюін басқаруда қиындықтарға тап болды. Клиенттерге телефон қоңырауларының ұзақтығын шектеуді тапсырды, ал телефонды жабуды ескерту үшін әр үш минут сайын дыбыс шықты. Ұзаққа қоңырау шалу кезінде операторлар бес минут сайын қоңырау шалушыларға басқа адамдар желілерді пайдалануды күтіп тұрғанын айтады. Сонымен қатар, Рочестер Телефоны жаңа жабдықтарды орнату бойынша көптеген тапсырыстар алды, оларды орындай алмады. Соғыс аяқталған кезде компанияның күтіп тұрған тізімі 8000 адамды құрады. 1944 жылы Рочестер Телефоны акцияларын алғаш рет халыққа сатты. Соғыстан кейінгі жылдары телефон қызметтеріне деген сұраныс астрономиялық деңгейде өсті, ал компания клиенттерінің қажеттіліктерін қанағаттандыра алмады. Рочестер Телефоны кеңейтуге және тиімді тікелей коммутацияға ауысуға капитал жинауға күресті, сонымен қатар клиенттерін қажетсіз қоңыраулар шалмауға шақырды. Рочестер азаматтары, соғыс кезінде компанияның кемшіліктеріне салыстырмалы түрде төзімді болды, соғыстан кейінгі кезеңде наразылық пен сынға ұшырады. Жергілікті газеттерге жазылған хаттарда аймақтағы телефон қызметі «ауыр» және «атаулы» деп сипатталды. Нәтижесінде, штаттық реттеуші орган Рочестер Телефонының қызметін тергеуге кірісті. 1948 жылға қарай Рочестер Телефонының телефон орнату бойынша 12 000 өтініштен тұратын үлкен тізімі болды. Сол жылы компания, наконец, тікелей телефон қызметіне ауысу бағдарламасын бастауға қабілетті болды. Бұл бағдарламаның құны компанияны сол жылы акциялары бойынша дивидендті жоюға мәжбүр етті. Компанияның қаржылық қиындықтарына жеңілдік әкелгендей, Рочестер Телефоны екі қатарынан тарифтік өсімге ие болды, бұл компанияға 1,4 миллион долларға қосымша қаражат ұсынды. Рочестер Телефоны 1940 жылдардың соңында қалыпты жағдайға келмейтін жағдайға тап болды. 1949 жылы қолмен коммутациялық орталықтарында ашық есік шараларын өткізу халықты біршама басып тастады, бірақ көп ұзамай тұтынушылар компанияның баяу және сенімсіз қызметіне шағымданып, қайтадан ашуланып кетті. 1950 жылдары Рочестер Телефоны ұзақ күткен капиталдық жақсартуларын қаржыландыру үшін бірнеше акция ұсыныстарын жасады. 1954 жылға қарай компания, наконец, қызмет сұраныстарына жылдам жауап бере алды. Рочестердің халқы мен экономикалық базасы он жыл бойы, әсіресе шеткердегі қалалық аймақтарда қарқынды өсті, ал Рочестер Телефонының қызметі де олармен бірге өсті. Он жылдың соңына қарай компанияда 290 000 телефон қызмет етті, ал оның кірісі мен табысы екі еседен асты. Бұл табыстың өсуі, ішінара, компания 1951 және 1954 жылдары жеңіп алған тарифтік өсімдердің нәтижесі болды. 1958 жылы Рочестер Телефоны штаттық коммуналдық қызметтер комиссиясынан тағы бір тарифтік өсімді сұрағанда, оның кейбір клиенттерінің ашуы газеттердің редакциялық беттеріне көшті. Рочестер Телефонының кейбір клиенттері шеткердегі аудандарда әлі де магнитолық телефондарға тәуелді болды, ал кейбір қалалық аймақтарда клиенттер төрт және сегіз абоненттік желілерге біріктірілді. Компанияның тікелей ауысуға жұмсаған маңызды және өте қымбат күш-жігері басқа салалардағы қызметтердегі қателіктерге әкелді. Коммуналдық қызметтер комиссиясы Рочестер Телефонының нашар басқаруын жазғырды және оның бизнес жүргізуін «кешірілмейтін» деп атады, компания үлкен қайта ұйымдастырудан өтті, ал басқарушылықтың маңызды бөлігі ауыстырылды. Жаңадан құрылған Рочестер Телефоны 1960 жылдарға өткен кезде өткен қателерді түзетуге және жаңа өсуді іздеуге дайын болды. Компания алғаш рет Нью-Йорк қор биржасында тізілді және акция сатудан түскен капиталды қызметті жақсарту үшін пайдалануға кірісті...

Rochester Telephone Corporation (RTC) was for most of the 20th century, the sole phone company serving Rochester and surrounding counties in upstate New York. Some telephone equipment in the Rochester area still bears the company's name. Its initial development benefited from the vision of Albrecht Vogt, an early founder of and investor in several Rochester industries, and yielded a successful company that remained independent from the Bell System up to and through the national monopoly's divestiture in 1984. As a smaller organization with a high tech city at its core (headquarters of Eastman Kodak and Xerox) RT often led the conservative and intransigent AT&T when it came to features and customer service, delivering, for instance, Touch Tone and caller ID services well before neighborhoods serviced by Bell's regional divisions, like New York Telephone. The newly constituted company, which had been given the name Rochester Telephone Corporation, had 1,200 employees and assets worth about $6 million. On August 1, 1921, the two halves of the new independent system began operating as one. During the ensuing decade, Rochester Telephone grew dramatically, as the nation's economy boomed in the aftermath of World War I. At the end of 1921, the company had more than 55,000 phones in service. Two years later, after a long controversy, Rochester Telephone won the right to bill its business customers by call, rather than on a flat rate. By 1926, the number of phones had grown to 84,000. Despite these gains, Rochester Telephone worked continuously to convince people that the telephone was not just a luxury or a gimmick—it was a necessity. The company ran ads in newspapers and on the fledgling medium of radio and also enlisted its employees in sales drives. In 1928, the company recorded its largest jump ever in the number of telephones on line and passed the $1 million mark in revenues. In addition to these gains, Rochester Telephone made a decision in the 1920s that would ultimately result in a setback for the company. In that decade, dial service, which replaced the services of an operator at a switchboard with automatic routing of calls to their destination, was first introduced. After conducting a study, the company decided against undertaking the costly conversion to the new technology. In the 1930s and 1940s, while other telephone companies across the nation were implementing the new, more efficient service, Rochester Telephone, unable to raise the necessary capital for the conversion because of the effects of the Great Depression and the war effort, was forced to continue using archaic equipment. The 1930s proved to be a difficult decade for Rochester Telephone. Strapped for cash in the midst of the Great Depression, many of the company's customers gave up their phone service, and cancellations exceeded new orders for several years in the early part of the decade. As revenues and earnings fell, Rochester Telephone began to cut its work force in an effort to keep costs down. Remaining employees were put on shortened hours, and their wages were reduced. The company's darkest hour had passed by 1934, however, and its count of telephones in service and revenues began to creep upward that year. Three years later, the company got further relief when it received its first rate increase from the commission that regulated public utilities in its area. This boon produced over $60,000 in additional annual revenues for Rochester Telephone. Despite the Depression, Rochester Telephone expanded its facilities during the 1930s, adding new central office space in downtown Rochester and outlying communities. By 1941, Rochester Telephone's revenues had climbed back to their highest point ever. That same year, however, the United States entered World War II, and the economy was converted to a wartime footing. Resources were diverted to the military effort, leaving widespread shortages in the civilian world. With the gear up for the war effort, demand for telephone services increased dramatically. The ranks of company employees to meet that demand, however, were thinned by military call ups. Caught without dial equipment in a situation where new equipment was impossible to procure, Rochester Telephone had difficulty handling the growing volume of calls. Customers were asked to limit the duration of their calls, and tones sounded every three minutes on the line to remind them to get off the phone. On long distance calls, operators broke in every five minutes to tell callers that others were waiting to use the lines. In addition, Rochester Telephone received many orders for the installation of new equipment which it was unable to fill. By the war's end, the company's waiting list had grown to include 8,000 names. In 1944 Rochester Telephone sold stock to the public for the first time. Demand for telephone services continued to grow astronomically in the postwar years, and the company found itself unable to keep up with its customers' needs. Rochester Telephone struggled to raise capital to provide for expansion and conversion to more efficient dial switching, and in the meantime, urged its customers not to make nonessential calls. Rochester citizens, relatively tolerant of the company's weaknesses during the war, responded in the postwar period with frustration and criticism. Letters to local papers characterized phone service in the area as 'wretched' and 'outrageous.' Eventually, a state regulatory agency undertook an investigation of Rochester Telephone's operations. By 1948, Rochester Telephone had a backlog of 12,000 requests for telephone installation. In that same year, the company was finally able to commence a program of conversion to dial telephone service. The costs of this program caused the company to eliminate the dividend on its stock for that year. Partial relief for the company's financial woes came when Rochester Telephone was granted two consecutive rate increases, which provided the company with $1.4 million in extra funds. Rochester Telephone in the late 1940s faced a severe public relations problem. Open house events at its manual switching centers in 1949 helped to appease the public somewhat, but soon, tempers rose again, as consumers complained about the company's slow and unreliable service. In the 1950s Rochester Telephone made a number of stock offerings to pay for its long overdue capital improvements. By 1954 the company was finally able to respond promptly to requests for service. Rochester's population and economic base grew rapidly during the decade, particularly in outlying suburban areas, and Rochester Telephone's operations grew along with them. By the end of the decade, the company had 290,000 phones in service, and its revenues and earnings had more than doubled. This growth in earnings was possible, in part, as a result of rate increases that the company won in 1951 and 1954. In 1958, when Rochester Telephone petitioned the state public utilities commission for yet another rate increase, the anger of some of its customers again spilled over onto the editorial pages of newspapers. Some Rochester Telephone customers in outlying areas were still forced to rely on magneto crank telephones, and in certain suburbs customers were grouped into four and eight party lines. The company's preoccupation with the all important and enormously expensive dial conversion effort had resulted in serious lapses in service in other areas. After the Public Utilities Commission publicly scolded Rochester Telephone for its inept management—calling its incompetent conduct of business 'inexcusable' the company underwent a major reorganization, and a significant portion of its management was replaced. The retooled Rochester Telephone entered the 1960s poised to rectify the faults of the past and seek new growth. The company was listed on the New York Stock Exchange for the first time, and it set out to use the capital generated by stock sales to improve service in the rapidly growing suburbs. In 1961, however, this progress was slowed by a nine week strike of telephone workers that again resulted in a backlog of service calls. Throughout the rest of the 1960s, the company expanded its infrastructure of cables and switching equipment while adding new lines to keep pace with Rochester's growth. In 1966 Rochester Telephone completed conversion of its entire system to dial switching and established a seven digit phone number system. By the end of the decade, the company had added 200,000 new phones to its network. To prepare for further growth, Rochester Telephone initiated employee training programs in the late 1960s. The first sign of that growth came in 1972, when the company made its first acquisition outside the geographical limits of its service area, purchasing the Sylvan Lake Telephone Company. This move was made in response to the slowing rate of economic growth in the company's traditional area of operation. Four years later, a second, much larger purchase was made, when Rochester Telephone acquired the Highland Telephone Company. In the mid 1970s, Rochester Telephone experienced its first taste of the competition. Around this time, the telephone industry was rocked by a Supreme Court ruling that allowed customers to attach their own phone equipment to company lines. No longer were telephone users required to purchase equipment only from the telephone company itself. Inroads caused by this development, along with other factors, caused a drop in company revenues and earnings during this time. In 1974 the company suffered a strike by telephone workers that lasted 28 weeks, and in the following year, the company also began layoffs, which continued throughout the late 1970s as demand for its services slackened. In 1978, rebuffed by its regulators in its attempt to form a holding company, Rochester Telephone spent $2 million forming two subsidiaries instead. Rotelcom Business Systems and Rotelcom Consulting Services provided equipment and expertise in the burgeoning telecommunications field. The next year, the business systems unit opened an office in Honolulu to serve hotels there and set up a long distance service from Hawaii to the continental U. S. known as Call America. One year later, the company added Rotelcom Data, Inc., and a Supply and Set Refurbishment Division, which fixed up used telephones for resale. In their early years, the company's subsidiaries reported strong profits. In 1983, as the federal government's breakup of the Bell telephone monopoly increased competition in the telecommunications industry dramatically, Rochester Telephone launched its second unregulated venture, founding the RCI Corporation. RCI installed a microwave communications network in New York State and a fiber optic hookup with Chicago. After purchasing an additional fiber optic link with Washington, D. C., the company's operations spanned 12 cities. In the mid 1980s, Rochester Telephone also entered the new radio telephone industry, when it founded Rochester Tel Mobile Communications. By the end of the decade, it managed cellular phone services in six states. Along with its forays into unregulated industries, Rochester Telephone expanded its holdings in the local telephone exchange business dramatically during the 1980s. In 1984 it added its third New York phone system—in AuSable Valley—and in the ensuing years, the company purchased 34 other telephone operations in 15 states. The largest was located in the suburban Minneapolis, Minnesota area. This geographical expansion was designed to offset the effect of a gradual but unmistakable economic retrenchment in the company's home area, Rochester. RTC was also nicknamed "Rochester Tel." The company also used a marketing tag line during this time, "Rochester Tel and You—The Perfect Connection". This reflected the company's commitment to marketing through a partnership with the local community. The company was one of the first in the nation to offer a caller ID service to its customers. A trial of this service in the early 1990s was one of the first in the United States. Customers located in the Perinton area with a telephone number beginning with "223" or "425" had the chance to participate in a trial of this service and other CLASS calling features which were making their debut in New York at that time. In 1993, then Rochester Telephone Corporation, the company became the first telephone company to open its local telephone lines to competition. Time Warner and AT&T were among the leading competitors; AT&T later withdrew.

Frontier Corporation (1995-1999) компаниясы

1995 жылы компания өзін холдингтік компания ретінде қайта бағдарлады және атын Frontier Corporation деп өзгертті. Компания Рочестердегі жергілікті телефон желілерін жеке операциялық компанияға, сондай-ақ Рочестер Телефон Корпорациясы деп аталатын компанияға бөліп шығарды. Бұл компания 1997 жылы Frontier Telephone of Rochester, Inc. деп қайта аталды. Компания Frontier Cellular деп аталатын сымсыз еншілес компанияны басқарды. Бұл Bell Atlantic компаниясымен бірлескен кәсіпорын болды.

Global Crossing Солтүстік Америка (2000-2001)

Frontier компаниясының талшықты ұзын желілерге салған инвестициясы 1990-шы жылдардың соңында қарқынды дамыған жаһандық байланыс нарығында өте тартымды болды. 1999 жылы Бермудада тіркелген Global Crossing байланыс желісі кәсіпорны оны сатып алды. 2000 жылы холдинг компаниясы қазіргі Global Crossing North America, Inc. атауын қабылдады. 2001 жылы Global Crossing Солтүстік Американың жергілікті байланыс активтері, оның ішінде Рочестердегі Frontier Telephone және Frontier Subsidiary Telco компаниялары, сондай-ақ Frontier атауына меншік құқығы Citizens Communications Company компаниясына сатылды. Бұл компания 2008 жылы өзін Frontier Communications деп атады.

Көшбасшылық

+ Бас атқарушылар Аты Жолы Қызмет мерзімі Джордж Р. Фуллер Президент 1921–1927 Джон П. Бойлан Президент 1927–1945 Джон В. Моррисон Президент 1946–1950 Дональд Х. Кэмпбелл Президент 1950–1959 Уильям А. Керн Президент 1959–1964 Джордж С. Бейнетти Президент және бас директор 1964–1975 Джеймс С. Хендерсон Президент және бас директор 1975–1984 Алан С. Хассельвандер Президент және бас директор 1984–1992 Рональд Л. Биттнер Президент және бас директор 1992 ақпан – 1997 маусымның 10 жұлдызы Рональд Л. Биттнер Бас директор және төраға 1997 маусымның 10 жұлдызы – 1997 тамыздың 22 жұлдызы Рональд Л. Биттнер Төраға 1997 тамыздың 22 жұлдызы – 1997 қыркүйектің 5 жұлдызы Джозеф П. Клейтон Президент және бас операциялық директор 1997 маусымның 10 жұлдызы – 1997 тамыздың 22 жұлдызы Джозеф П. Клейтон Президент және бас директор 1997 тамыздың 22 жұлдызы – 1999 қыркүйек