Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Вильеналық Констанса Мануэль (шамамен 1318 – 27 қаңтар 1349), екі некесі арқасында Кастилия және Леон королевасы, ал Португалия инфантасы болған кастилиялық ақсүйек әйел.
Constanza Manuel of Villena (c. 1318 – 27 January 1349), was a Castilian noblewoman who by her two marriages was Queen consort of Castile and León and Infanta of Portugal.
Ертедегі өмірі және алғашқы неке: Кастилия патшайымы
1318 жылы Гарсимуньос-де-Кастильода дүниеге келген Констанса, Кастилия ақсүйегі және жазушысы Дон Хуан Мануэльдің (1282–1348), Пенафиэль герцогы, «Кастилияның күшті және еңбекқор магнаты» және оның екінші әйелі, Арагон королі Джеймс II-нің қызы, Вильена принцессасы Инфанта Констансаның қызы болды. Ол ата-анасының некесінен туған жалғыз бала еді: оның толыққанды екі бауыры, Беатрис және Мануэль, екеуі де жас кезінде қайтыс болды; сонымен қатар, Констансаның әкесінің үшінші некесінен және заңсыз қатынастарынан бірнеше жарты бауырлары болды, олардың ішінде Хуана Мануэль (кейін Кастилия королі Генрих II-нің әйелі) де бар еді. 1312 жылы Кастилия королі Фердинанд IV қайтыс болғаннан кейін, Дон Хуан Мануэль оның ұлы және мұрагері, король Альфонсо XI-нің тәрбиешілерінің бірі болды. 1325 жылы король толыққанды жасқа келгенде, ол өз тәрбиешілерінен бас тартып, жеке билігін бастады. Сонда Дон Хуан Мануэль өзінің билігін жоғалтқысы келмегендіктен, жақында жесір қалған Бискай лорды Хуан де Харомен одақтасып, «Эль-Туэрто» (Бір көзді) деген лақап атымен танылды және өзінің тоғыз жастағы қызы Констансаны оған үйлендіруге тырысты. Алайда, бұл одаққа қол жеткізілмеді, себебі король Альфонсо XI (өзінің патшалығының ең күшті екі вассалының одағынан қорқып) Констансаның қолын өзіне сұрады және Хуан де Хароны өлтіруге бұйырды. Констанса мен король Альфонсо XI-нің никесі 1325 жылғы 28 қарашада Вальядолид сотында бекітілді, бірақ келіншектің жас екендігін ескере отырып, неке толыққанды жүзеге асырылмады, алайда Констанса Кастилия королевасы атағын алды және осы ретінде Арагон королі Джеймс II-ге хаттар жазды. Екі жыл өткен соң, 1327 жылы Констанса бас тартты, өйткені Кастилия монархы Лузитан мемлекетімен байланысты нығайту үшін Португалия королі Афонсо IV-нің қызы, Инфанта Мариямен, екі жақты туысқандық байланысы бар некеге тұруды жөн көрді.
Born in Castillo de Garcimuñoz in 1318, Constanza was the daughter of Castilian nobleman and writer Don Juan Manuel (1282–1348), Duke of Peñafiel, "powerful and hardworking magnate of Castile" and his second wife, Infanta Constance of Aragon, Princess of Villena, daughter of King James II of Aragon. She was the only surviving child of her parents' marriage: her two full siblings, Beatriz and Manuel, both died young; in addition, Constanza had several half siblings from her father's third marriage and several extramarital affairs, including Juana Manuel (later wife of King Henry II of Castile). After the death of King Ferdinand IV of Castile in 1312, Don Juan Manuel was one of the tutors of his son and successor, King Alfonso XI when he was still a minor. Upon reaching the legal age of majority in 1325, the King prescinded from his tutors and began his personal rule. It was then that Don Juan Manuel, not wanting to lose his power, formed an alliance with the recently widowed Lord of Biscay, Juan de Haro, nicknamed "el Tuerto" (the One eyed), and tried to marry his daughter Constanza who was then about nine years old , with him. This union never took place, because King Alfonso XI (fearful of the union of two of the most powerful vassals of his Kingdom) asked for himself the hand of Constanza in marriage, and ordered the assassination of Juan de Haro. The betrothal of Constanza and King Alfonso XI was ratified by the Courts of Valladolid on 28 November 1325, but given the bride's minority, the marriage was never consummated, although Constanza became to use the title of Queen consort of Castile and as such she wrote her letters to her grandfather King James II of Aragon. Two years later, in 1327, Constanza was repudiated, as the Castilian monarch was more interested in marrying with his double first cousin Infanta Maria of Portugal, daughter of King Afonso IV, in order to strengthen ties with the Lusitan kingdom.
Екінші неке: Португалияның инфантасы
Афонсо IV патшасы қызы Марияның күйеуі Кастилия королі Альфонсо XI тарапынан зәбір көріп жатқанын тез білді. Дон Хуан Мануэль "өзінің билеушісінің ісі үшін өтемақы алуға мүмкіндік алды", оның күйеуі мен туысы арасындағы қарым-қатынасты тоқтату үшін Констанса алғашқы ұлы Инфанте Луисты дүниеге келтіргенде, Инесті оның крест анасы болуға шақырды. Сол кездегі Католик шіркеуінің қағидаларына сәйкес, крест ана мен шағатылған баланың ата-анасы арасындағы қарым-қатынас рухани туыстық болып саналды, ал олардың сезімі дерлік туысқандыққа жақын еді; алайда, бала бір апта ішінде қайтыс болды, бұл Инес де Кастроға күдік тудырды. Осы адалсыздыққа толы махаббат уақыт өте келе жалғасып, күшейе берді, содан кейін король Афонсо IV 1344 жылы Галисиялық ақсүйек әйелді Кастилия шекарасындағы Альбуркеркеге жер аударып жіберді. Бұл екінші әрекет ғашықтарды айыруға жеткізбеді, сондықтан Инфанте Педро мен Инес жасырын түрде бірге өмір сүре бастады.
King Afonso IV quickly learned that his daughter Maria was being mistreated by her husband King Alfonso XI of Castile. Don Juan Manuel had "an opportunity to being compensate for the procedure of his sovereign", As a way to end the affair of her husband and her relative, when Constanza gave birth her first son, Infante Luiz, she invited Inês to be his godmother. According to the precepts of the Catholic Church at the time, the relationship between the godparent and a parent of the person being baptized was one of moral kinship, and their love would be almost incestuous; however, the child would die within a week, which increased suspicions about Inês de Castro. The adulterous romance would continue and intensified with time, until King Afonso IV exiled the Galician noblewoman to Alburquerque, on the Castilian border, in 1344. This second attempt to separate the lovers did not end the relationship, and Infante Pedro and Inês began living together in secret.
Өлім және жерлеу
Констанцаның қайтыс болған дәстүрлі күні – 1345 жылғы 13 қараша, 31 қазанда дүниеге келген Фернандо туылғаннан кейін шамамен екі апта өткен соң. Дегенмен, шежіреші Руи де Пина мен «Португалияның жеті бірінші патшаларының шежіресі» бойынша, ол Марияны дүниеге келтіргеннен кейін қайтыс болды. Португалиялық жазушы, библиограф және генеалог Антонио Каэтано де Соуза «Португалия корольдік үйінің генеалогиялық тарихы» атты еңбегінде Лорван корольдік монастырының мұрағатынан алынған құжатты келтіреді. Онда 1347 жылы Констанца әлі тірі болғаны және сол жылы ол Аленкердің ханымы болғаны айтылады. Тарихшы Фредерико Франсиско Стюарт де Фиганиер е Мораньо «Португалия патшайымдарының естеліктері» атты еңбегінде Коимбрадағы Сан-Бартоломео шіркеуінің некрологына сүйене отырып, 1349 жылы қайтыс болғанын көрсетеді, бұл жылды Сальвадор Диас Арнаут, А. Х. де Оливейра Маркес және Жоэл Серрао сияқты басқа да жаңа тарихшылар растады. Диас Арнауттың пікірінше, Констанса Фернандо дүниеге келгеннен кейін төрт жыл өткен соң үлкен әпкесі Марияның құрметіне тағы бір қызын дүниеге әкелген болуы мүмкін және ол босанғаннан кейінгі салдардан қайтыс болды. Тарихшы Ана Родригес Оливейраның айтуынша, оның қайтыс болған күні – 1349 жылғы 27 қаңтар. Бұл инфанте Педро мен Инес де Кастро арасындағы қарым-қатынас Констанца қайтыс болғанға дейін басталғанын көрсетеді. Констанца бастапқыда Санто-Доминго шіркеуіне жерленген, кейін оның ұлы король Фернандо I оның қабірін сол қаладағы Сан-Франциско монастырына көшіруді бұйырды. XIX ғасырдың соңында оның қабірі Лиссабондағы Кармо археологиялық мұражайына ауыстырылуы мүмкін. Алайда, Констанцаның есімімен белгіленген ескерткіш, оның күйеуі Португалия королі Денис Одивеластағы Сан-Динис монастырында жоспарлаған патшалық пантеон жобасының бөлігі ретінде Арагондық Изабелге арналған болуы мүмкін, бірақ соңында Киелі Королеваның қалдықтары Санта-Клара а Вела монастырында жерленді.
The traditional date for Constanza's death is 13 November 1345, about two weeks after the birth of the infante Fernando, born on 31 October. However, according to the chronicler Rui de Pina and the Crónica dos Sete Primeiros Reis de Portugal, she died after giving birth to the infanta Maria. The Portuguese writer, bibliographer and genealogist, Antonio Caetano de Sousa, in his work Historia Genealógica de la Real Casa Portuguesa, cites a document from the archive of the Royal Monastery of Lorvão where it is stated that Constanza was still alive in 1347 and that in that year she was Lady of Alenquer, as well as what he had found of what ancient chroniclers had written about the time of her dealings with Inês de Castro. The historian Frederico Francisco Stuart de Figanière e Morão in his work Memórias das rainhas de Portugal, based on the obituary of the Church of San Bartolomeo in Coimbra, indicates that she died in 1349, a year corroborated by other more recent historians, including Salvador Dias Arnaut, A. H. de Oliveira Marques and Joel Serrão. According to Dias Arnaut, it is most likely that Constanza would have given birth to another daughter, María, named after her older sister, four years after the birth of the infante Fernando, and she died from postpartum consequences. The historian Ana Rodrigues Oliveira says that the most likely date of her death is 27 January 1349. This implies that the relationship between infante Pedro and Inês de Castro began before Constanza's death. Constanza was initially buried in the Church of Santo Domingo in Santarém and later her son, King Fernando I, ordered that her tomb be transferred to the Monastery of San Francisco in the same city. At the end of the 19th century her tomb could have been transferred to the Archaeological Museum of Carmo in Lisbon. However, it is possible that the one identified as that of Constanza is the one destined for Isabel of Aragon, as part of the royal pantheon project devised by her husband King Denis of Portugal in the Monastery of São Dinis in Odivelas, although in the end the remains of the Holy Queen were buried in the Monastery of Santa Clara a Velha.